Rechter geeft vrouw met vier kinderen tot 1 februari 2027 om eigen woning ex-partner te verlaten Een vrouw woont met haar vier kinderen in een huis dat van haar ex-partner is. De relatie is voorbij, de man woont inmiddels bij zijn moeder en wil terug naar zijn eigen woning. De vrouw heeft nog geen andere woonruimte gevonden. Wie mag er in het huis blijven wonen? Over die vraag moest de voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam in een kort geding beslissen.
Partijen hadden een affectieve relatie en sloten in 2011 bij de notaris een samenlevingsovereenkomst. Daarin staat dat ieder van hen, als de overeenkomst eindigt, de kantonrechter kan vragen om nog zes maanden in de gezamenlijke woning te mogen blijven wonen. Uit de relatie zijn vier minderjarige kinderen geboren, van 4, 8, 14 en 16 jaar. De vrouw heeft het eenhoofdig gezag. De man is de enige eigenaar van de woning. Hij zegde de samenlevingsovereenkomst op 5 december 2025 op, per 5 januari 2026, en vertrok volgens eigen zeggen op 1 februari 2026 uit het huis. De vrouw bleef met de kinderen achter. Op 30 april 2026 liet de man haar weten dat zij tot 5 juli 2026 in de woning mocht blijven.
Die termijn is inmiddels verstreken. De vrouw heeft zich bij een woningcorporatie ingeschreven voor een sociale huurwoning en een urgentieverklaring aangevraagd, een bewijs dat zij met voorrang voor een huurwoning in aanmerking komt. Over die aanvraag is nog niet beslist. Volgens de rechter houdt de woningcorporatie de beslissing aan tot er vonnis is gewezen in dit kort geding. De man eiste dat de vrouw de woning binnen twee weken verlaat, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag. De vrouw vroeg juist om te mogen blijven tot ze een eigen woning heeft, met een dwangsom van € 1.000 per dag voor de man als hij haar daarin hindert.
De rechter erkent dat de man het recht heeft om in zijn eigen woning te wonen en dat hij belang heeft bij terugkeer. Hij gaf de vrouw bovendien al een half jaar om iets anders te vinden, en zij heeft de woning inmiddels negen maanden alleen gebruikt. Daartegenover staat het belang van de vrouw en de kinderen. Omdat de beslissing de kinderen raakt, geeft de rechter volgens artikel 3 van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind bijzonder gewicht aan hun belangen. De man zei dat de kinderen bij hem konden blijven wonen en dat hij de zorg kon overnemen, maar de vrouw betwistte dat hij dat behoorlijk kan. Zij heeft de zorg al die jaren gedragen, dus het is voorlopig niet aannemelijk dat een verandering in het belang van de kinderen is. Ook vindt de rechter het voor de man makkelijker om tijdelijk onderdak te vinden dan voor de vrouw om woonruimte te vinden voor zichzelf en vier kinderen.
Tegelijk is het belang van de vrouw niet onbegrensd. De man heeft volgens de rechter een stip aan de horizon nodig, en die zet de rechter op 1 februari 2027. Een dag later, op 2 februari 2027, staat bij dezelfde rechtbank de zitting gepland over de omgangsregeling met de kinderen en het gezag. De rechter spreekt de hoop uit dat de urgentieverklaring snel wordt toegekend, zodat de vrouw vóór die datum een huurwoning krijgt. Dan kan de rechter in de bodemprocedure al rekening houden met de nieuwe woonsituatie. Beide dwangsommen wijst de rechter af. Een gedwongen ontruiming kan een deurwaarder zo nodig uitvoeren, en er is geen aanleiding te denken dat de man zich niet aan de uitspraak zal houden. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.
De voorzieningenrechter veroordeelt de vrouw om de woning te verlaten zodra zij andere woonruimte heeft, maar uiterlijk op 31 januari 2027, onder medeneming van haar spullen en met afgifte van de sleutels aan de man. In reconventie, dus op de eigen vordering van de vrouw, veroordeelt de rechter de man om tot 1 februari 2027 te gedogen dat de vrouw met de kinderen het huis blijft gebruiken, of tot zij eerder een andere woning heeft gevonden. De dwangsommen worden afgewezen en het vonnis is voor beide kanten uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Rotterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter verbiedt vader online aanval op momfluencer en haar opdrachtgevers; hij moet berichten verwijderen Een vrouw met ongeveer 42.200 volgers op Instagram verdient haar geld als influencer. Ze deelt content over haar dagelijks leven, moederschap en gezin en krijgt betaald voor samenwerkingen met merken. Haar twee kinderen komen daar regelmatig in voor. Toen de relatie met de vader van de kinderen was beëindigd, verzette hij zich tegen dat gebruik. Hij wilde voor iedere samenwerking apart toestemming geven. De vrouw ging daar niet in mee, blokkeerde hem op WhatsApp en beantwoordde zijn e-mails niet meer. Daarop stapte de man naar buiten met zijn bezwaren.
De voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland (zittingsplaats Alkmaar) deed op 3 november 2026 uitspraak in dit kort geding. De man plaatste berichten op Instagram waarin hij schreef dat de vrouw de kinderen als 'verdienmodel' gebruikt en dat haar verdiensten volgens hem boven de keuzes van de kinderen werden gezet. Hij deelde privéberichten tussen de ouders en riep zijn volgers op die berichten te delen en content van de vrouw te rapporteren. Eind augustus 2026 benaderde hij bovendien ongeveer negen opdrachtgevers van de vrouw rechtstreeks. Hij schreef hun dat de kinderen vanaf 1 september 2026 niet meer aan samenwerkingen mochten meedoen en dreigde met juridische stappen als zij zich daar niet aan hielden. Een deel van die opdrachtgevers stopte de samenwerking met de vrouw direct.
De vrouw vorderde dat de man de berichten verwijdert, haar niet meer beschuldigt, geen opdrachtgevers meer benadert en een rectificatie plaatst. Het ging om een botsing tussen haar recht op bescherming van haar privéleven, eer en goede naam en zijn recht op vrijheid van meningsuiting. De rechter zag een spoedeisend belang, omdat de man haar reputatie en inkomsten schaadde. Hij woog onder meer de aard van de uitlatingen, de steun in de feiten en de wijze waarop ze tot stand kwamen. De berichten waren volgens hem suggestief en niet alleen feitelijk. De man had niet onderbouwd dat de kinderen niet meer wilden meedoen en had niet gesteld dat de content zelf onrechtmatig was. Tijdens de zitting zei hij dat hij zich vrij achtte de opdrachtgevers opnieuw te benaderen als de vrouw zich niet aan afspraken hield. Dat wees volgens de rechter op een kans op herhaling.
De rechter oordeelde dat de man zijn positie in het geschil gebruikte om druk op de vrouw uit te oefenen. Hij kon het meningsverschil over het gezamenlijk gezag voorleggen aan de rechter volgens artikel 1:253a van het Burgerlijk Wetboek, of proberen met de vrouw tot een regeling te komen. Door in plaats daarvan publiekelijk te gaan en opdrachtgevers te benaderen doorkruiste hij het wettelijk systeem. Dat het gebruik van de kinderen als content tijdens de relatie nooit een punt was, woog ook mee. De rechter riep beide ouders op om afspraken te maken, ook over content met de kinderen, omdat de kinderen in een loyaliteitsconflict dreigen te komen.
De voorzieningenrechter wees de vorderingen grotendeels toe. De man moet binnen 48 uur na betekening van het vonnis alle bewuste publicaties en de gedeelde privécommunicatie verwijderen en verwijderd houden. Hij mag de vrouw niet meer zonder toereikende feitelijke grondslag beschuldigen, geen informatie meer openbaar maken over het ouderlijk geschil en geen opdrachtgevers van de vrouw meer benaderen om samenwerkingen te laten stoppen. Ook moet hij binnen 48 uur 72 uur lang een korter herstelbericht plaatsen dan de vrouw voorstelde. Bij overtreding verbeurt hij een dwangsom van € 500, plus € 100 per dag dat de overtreding voortduurt, met een maximum van € 5.000. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat ieder zijn eigen kosten draagt. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Noord-Holland · 3 november 2026
Civiel Recht Rechter laat verklaringen van getraumatiseerde zoon (7) onderzoeken voor beslissing over omgang en gezag vader Een zevenjarige jongen uit Groningen is ernstig getraumatiseerd. Hij is volgens eerdere beschikkingen langdurig blootgesteld aan extreem geweld, mishandeling en verwaarlozing in de woning van zijn moeder, onder meer in een kelder waar hij en een meisje, de dochter van een vriendin van de moeder, werden opgesloten. Zijn vader vraagt de rechtbank om hem met het ouderlijk gezag te belasten en om een omgangsregeling: elk weekend van vrijdag na school tot zondag 18.00 uur en de helft van de vakanties en feestdagen. Hij wil daarnaast een voorlopige voorziening. De rechtbank kan daar nu niet over beslissen en wil eerst deskundigen en de Raad voor de Kinderbescherming laten onderzoeken.
Het kind is sinds 4 mei 2026 uit huis geplaatst in een gezinshuis. Het gezag van de moeder is eerst geschorst en daarna beëindigd, waarna de jongen onder voogdij van Stichting Jeugdbescherming Noord kwam. De moeder zit in detentie en het strafrechtelijk onderzoek richt zich op haar rol. Naar de rol van de vader is geen onderzoek gedaan. Het Openbaar Ministerie heeft besloten dat vooralsnog niet te doen.
In verslagen van gezinshuisouders, begeleiders en de voogd staat wat de jongen over zijn vader heeft verteld. Volgens die verslagen wist de vader dat de kinderen in de kelder werden opgesloten, kwam hij daar kijken, bracht hij het slot op de kelderdeur aan en sloeg hij het kind. Die uitspraken zijn niet altijd eenduidig. Op 1 september 2026 zei de jongen dat zijn vader niet slaat, een paar dagen later zei hij van wel. Ook vertelde hij dat de kelder overdag niet op slot was. De vader wijst op die inconsistenties. De jeugdbeschermingsinstelling gebruikt de verklaringen juist voor haar verweer, maar acht aangifte niet opportuun. De rechter volgt geen van beide partijen in de manier waarop zij de verklaringen beoordelen.
De rechter overweegt dat het ontbreken van een eenduidig verhaal op zichzelf niet betekent dat de verteld feiten onjuist zijn. Hij verwijst naar wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt dat jonge, getraumatiseerde kinderen vaak in fragmenten en geleidelijk vertellen. Of de verklaringen betrouwbaar zijn, kan een jurist niet beoordelen. Daarvoor is specifieke deskundigheid nodig. De rechter is daarom voornemens een hoogleraar orthopedagogiek te benoemen. Die moet onder meer onderzoeken wat bij een kind van zeven mag worden verwacht, hoe de verklaringen tot stand zijn gekomen en bevraagd, en welke alternatieve verklaringen denkbaar zijn.
Ook het beschermend vermogen van de vader is onvoldoende in beeld. Hij vertelde de Raad dat hij geen beperkingen zag in de opvoeding door de moeder en hield er rekening mee dat de jongen na haar detentie naar haar zou terugkeren. Later zei hij zich bijna niet te kunnen voorstellen dat hij signalen heeft gemist. Daarom wil de rechter een psychiater en een klinisch psycholoog laten onderzoeken of er bij de vader sprake is van psychopathologie of persoonlijkheidskenmerken die zijn opvoedvaardigheden beïnvloeden. Het gaat daarbij ook om zijn vermogen om de ernst van wat zijn zoon heeft meegemaakt te erkennen en diens belangen voorop te stellen. De rechter benadrukt dat dit onderzoek niet bedoeld is om de vader iets te verwijten. Het is toekomstgericht en kan ook in zijn voordeel uitvallen. De vader heeft toegezegd mee te werken.
Daarnaast vraagt de rechter de Raad voor de Kinderbescherming om onderzoek en advies, omdat de jeugdbeschermingsinstelling zelf partij is. De opvoedsituatie bij de vader is nooit onderzocht, en de weekenden roepen vragen op: de jongen vertelde dat hij daar pas midden in de nacht naar bed ging en laat in de avond verbleef op een plek waar volwassenen alcohol dronken. Verder is onduidelijk wat de jongen aankan. Rond de omgangsmomenten raakte hij steeds meer ontregeld, met lichamelijke klachten, agressie en het openkrabben van zijn huid. Na de opschorting van het contact op 18 september 2026 namen die klachten duidelijk af. Zijn traumabehandeling is pas eind september begonnen, en er is geen actueel beeld van het contact tussen vader en zoon. Ook de Raad vond het te vroeg voor concrete beslissingen. De rechter wil verder dat de onderzoeken het kind zo min mogelijk belasten en hem alleen spreken als zijn behandelaar dat verantwoord vindt.
De rechtbank verwijst de zaak naar de rol van 14 december 2026, zodat de vader en de jeugdbeschermingsinstelling zich bij akte kunnen uitlaten over de te benoemen deskundigen en de vragen aan hen en de Raad. Iedere verdere beslissing, ook over de voorlopige regeling, houdt de rechter aan.
Rechtbank Noord-Nederland · 13 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Zestienjarige ondernemer uit Meppel krijgt handlichting voor eigen eenmanszaak en bv Een zestienjarige jongen uit Meppel verkoopt al enige tijd waterflessen met een ingebouwd filter en andere huishoudelijke artikelen via een eigen webshop. De voorraad heeft hij zelf ingekocht in China. Omdat hij minderjarig is, kan hij daar in beginsel geen zakelijke bankrekening voor openen en mag hij niet zelfstandig een bedrijf exploiteren. Daarom vroeg hij de kantonrechter in Assen om handlichting: toestemming om bepaalde handelingen te verrichten die normaal alleen meerderjarigen mogen doen.
De jongen wil zijn eenmanszaak samen met een meerderjarige compagnon onderbrengen in een besloten vennootschap. Daarvoor vroeg hij bevoegdheid om inkomsten uit zijn onderneming te ontvangen en daarover te beschikken, een zakelijke bankrekening te openen, te beheren en te sluiten, verhuringen en verpachtingen aan te gaan, een besloten vennootschap op te richten en daarin deel te nemen, en een beroep of bedrijf uit te oefenen. Beide ouders stemden in met het verzoek. Zij waren samen met hun zoon bij de mondelinge behandeling op 2 november 2026 aanwezig.
Volgens de wet kan een minderjarige van zestien jaar of ouder handlichting vragen, maar die wordt niet verleend tegen de wil van de ouders die het gezag uitoefenen. De rechter moet bovendien kijken naar het belang van de minderjarige en beoordelen of de handlichting verantwoord is. Ter zitting liet de jongen zien dat hij zich bewust is van de risico's. Hij erkende dat hij met onverkochte voorraad kan blijven zitten. Zijn ouders zeiden hem nauwlettend in de gaten te houden, maar dat hij wel alles zelf doet. De kantonrechter vond dat de jongen zijn verzoek helder had toegelicht en goed had doordacht, en achtte toewijzing daarom verantwoord.
Bijzonder aan de beschikking is de manier van bekendmaken. De handlichting gaat niet in op de dag van de uitspraak, maar pas na publicatie, zodat derden er kennis van kunnen nemen. De wet schrijft publicatie in de Staatscourant voor, die tegenwoordig alleen nog digitaal verschijnt. Omdat de wetgever wil dat zoveel mogelijk mensen de handlichting kunnen raadplegen, bepaalde de kantonrechter dat de beschikking ook in niet-geanonimiseerde vorm op rechtspraak.nl komt te staan. De griffier regelt beide publicaties. De jongen moet zelf wel zorgen dat de handlichting in het handelsregister wordt ingeschreven, met de datum, de toegekende bevoegdheden en het publicatienummer.
De kantonrechter verleende de jongen, geboren op 26 februari 2010, handlichting voor het ontvangen van inkomsten en de beschikking daarover (inclusief het openen, beheren en sluiten van een zakelijke bankrekening), het sluiten van verhuringen en verpachtingen, het oprichten van een besloten vennootschap, het deelnemen in een vennootschap en het uitoefenen van een beroep of bedrijf.
Rechtbank Noord-Nederland · 9 november 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Man moet na uitzetting echtelijke woning ontruimen, vrouw moet wel meewerken aan verkoop Een man zette op 23 oktober 2026 zijn ex-vrouw en hun meerderjarige dochter uit de echtelijke woning in Rotterdam en nam daar zelf zijn intrek met hun minderjarige zoon. Hij deed dat een dag nadat zijn advocaat de vrouw een voorstel had gestuurd om de gemeenschap af te wikkelen, zonder dat hij eerder aanspraak had gemaakt op het exclusieve gebruik van het huis. De voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam heeft de man nu opgedragen de woning binnen drie dagen te verlaten.
Het stel trouwde in 2000 en is inmiddels gescheiden, volgens een uitspraak van een Turkse rechtbank die ook het gezag over de zoon aan de vrouw gaf. Beide ex-partners zijn voor de helft eigenaar van de woning. De man vertrok in maart 2026 uit het huis, waarna de vrouw er met de twee kinderen bleef wonen. Hij betaalde daarna wel het grootste deel van de lasten van de woning. Op 4 november 2026 vroeg hij de rechtbank in een aparte procedure om de hoofdverblijfplaats van de zoon bij hem te leggen. Die procedure loopt nog.
In het kort geding eiste de vrouw dat de man de woning zou ontruimen en dat zij er voorlopig exclusief zou mogen wonen. De man eiste het omgekeerde: exclusief gebruik voor hemzelf, de zoon voorlopig bij hem en medewerking van de vrouw aan verkoop van het huis aan een derde. Dat de woning verkocht moet worden, was tussen hen niet in geschil. Het ging om het moment van verkoop en om wie tot de levering in het huis mag wonen.
De voorzieningenrechter oordeelde dat beide eigenaren in beginsel evenveel recht hebben om in de woning te wonen. Door het huis een dag na zijn voorstel eigenmachtig en zonder aankondiging te betrekken en de vrouw en de dochter buiten te sluiten, handelde de man naar het voorlopig oordeel onrechtmatig. Daarom moet de situatie van vóór 23 oktober worden hersteld. Het belang van de zoon veranderde dat niet. Hij woonde sinds maart bij de vrouw, zij had voornamelijk voor hem gezorgd, hij had regelmatig contact met zijn vader en dat leidde niet tot problemen. De man stelde niet dat de vrouw de zorg niet aankan. Dat hij de lasten van de woning grotendeels draagt, speelt bij de verdeling van het vermogen, maar niet bij het gebruiksrecht. De voorzieningenrechter wilde niet vooruitlopen op de lopende procedure over de hoofdverblijfplaats van de zoon.
Tegelijk vond de voorzieningenrechter dat de man niet voor onbepaalde tijd aan de onverdeelde woning gebonden kan blijven, terwijl hij de lasten draagt en de vrouw er met de kinderen woont. De afspraak die de vrouw stelde, dat zij er mocht blijven wonen tot ze andere woonruimte had, heeft de man betwist en zij onderbouwde die niet. De vrouw staat ingeschreven voor een sociale huurwoning en kreeg een urgentiebeschikking, maar heeft nog niets gevonden.
De man moet de woning binnen drie dagen na betekening van het vonnis verlaten, de sleutels afgeven en wegblijven zolang de vrouw het exclusieve gebruik heeft. Bij overtreding betaalt hij € 200 per dag, met een maximum van € 10.000. De vrouw moet meewerken aan de verkoop van de woning aan een derde. Heeft zij bij het tekenen van de koopovereenkomst nog geen andere woonruimte, dan moet daarin staan dat de levering pas drie maanden later plaatsvindt. De man draagt drie makelaars voor, waaruit de vrouw binnen een week de verkopende makelaar kiest. Daarna moet zij op aanwijzing van de makelaar de praktische handelingen verrichten, zoals foto's, taxatie en bezichtigingen toestaan, op straffe van € 200 per dag tot maximaal € 10.000. Werkt zij niet mee aan de opdracht aan de makelaar, de koopovereenkomst of de notariële levering, dan komt het vonnis in de plaats van haar handtekening. De overige eisen van beide partijen, onder meer over de hoofdverblijfplaats van de zoon en de verdeling van hypotheeklasten, wijst de rechter af. De proceskosten zijn gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Rechtbank Rotterdam · 12 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht