Rechtbank legt 160 uur taakstraf op voor cocaïnehandel via dealerlijn in Hoogerheide en Putte Een man uit Noord-Brabant leverde maandenlang cocaïne aan klanten in Hoogerheide en Putte. Afnemers stuurden een WhatsApp-bericht naar één telefoonnummer, kregen een afspraaklocatie door en kregen daar hun bestelling uit een auto: een Volkswagen Golf die de verdachte gebruikte. De rechtbank Zeeland-West-Brabant veroordeelt hem voor medeplegen van de handel in cocaïne.
De verdediging vond dat het bewijs tekortschoot. De verdachte zou op 19 en 24 januari 2024 hebben gedeald, maar volgens zijn raadsman viel niet vast te stellen dat hij op 19 januari de bestuurder van de Golf was. Ook was de cocaïne alleen indicatief getest en niet door het Nederlands Forensisch Instituut onderzocht. De kennisgeving van inbeslagneming en de test van de cocaïne van 19 januari dateerden bovendien van drie dagen later, en voor de overdracht op 24 januari ontbrak zo'n kennisgeving helemaal.
De rechtbank volgde die lijn niet. De verdachte reed op 24 en 27 januari 2024 in de Golf en gebruikte die auto om cocaïne te verkopen. Een afnemer beschreef de man die hem op 19 januari bediende als kaal, en dat was de verdachte volgens de gegevens van de politie ook. Dat de middelen niet door het NFI zijn getest, deed er volgens de rechtbank niet aan af dat het om cocaïne ging. Alle in beslag genomen middelen testten positief op cocaïne, en afnemers verklaarden dat zij al maandenlang via hetzelfde nummer uitsluitend cocaïne kochten. Voor 19 januari komen de hoeveelheid van een halve gram en het sealbag-nummer in alle stukken overeen. Voor 24 januari hielp het BVH-nummer: dat staat zowel in het verhoor van de afnemer als in het proces-verbaal over de test.
De rechtbank bewees ook het medeplegen. Meerdere dealers konden na een bestelling bij hetzelfde nummer op de afgesproken plek verschijnen. Daaruit leidt de rechtbank af dat er een organisatie achter zat die de cocaïne leverde en de opbrengst innde. De verdachte was daarin een essentiële schakel. Een afnemer verklaarde in januari 2024 dat hij sinds een half jaar een of twee keer per week bestelde en dat meestal de verdachte kwam leveren. De rechtbank stelt de pleegperiode daarom vast van 1 juli 2023 tot 24 januari 2024. Een langere periode, zoals de tenlastelegging die vanaf 9 april 2023 noemde, achtte zij niet bewezen, en voor de rest van de tenlastelegging volgt vrijspraak.
Bij de straf wees de officier van justitie op de landelijke oriëntatiepunten, die voor dealen met enige regelmaat in beginsel een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voorschrijven. De rechtbank vond niet bewezen dat het dealen met grote intensiteit plaatsvond. De verdachte was bovendien de afgelopen vijf jaar niet veroordeeld voor een overtreding van de Opiumwet. Verder woog de rechtbank mee dat de redelijke termijn is overschreden. Die termijn begon op 25 maart 2024, toen de woningen van de verdachten werden doorzocht, en het eindvonnis had daarom uiterlijk op 25 maart 2026 moeten liggen. Dat is meer dan zeven maanden te laat, waardoor de verdachte lang in onzekerheid verkeerde. De rechtbank rekent de overschrijding mee in de strafmaat.
De rechtbank veroordeelt de man tot een taakstraf van 160 uur, precies wat de officier van justitie vorderde. Verricht hij die niet naar behoren, dan volgt vervangende hechtenis van 80 dagen.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Hof spreekt man (85) vrij van belaging ex-vriendin: berichten te beperkt en niet dreigend Een man uit de regio Rotterdam bleef na het einde van zijn relatie contact zoeken met zijn ex-vriendin. Tussen oktober 2023 en juli 2024 stuurde hij haar Facebook-berichten, vriendschapsverzoeken, een kaartje met zijn telefoonnummer en WhatsApp-berichten. Ook schreef hij twee keer aan haar dochter. De vrouw deed twee keer aangifte van belaging. De man, geboren in 1941, was in 2022 al eens veroordeeld voor belaging van dezelfde vrouw.
De politierechter in Rotterdam veroordeelde hem in eerste aanleg voor belaging tot een voorwaardelijke taakstraf van 180 uur, met een contact- en locatieverbod. De man ging in hoger beroep. De advocaat-generaal ging in hoger beroep uit van een kortere periode, van 8 april 2024 tot en met 25 juli 2024, en eiste een voorwaardelijke taakstraf van 120 uur met hetzelfde contact- en locatieverbod.
Het hof ging na wat aantoonbaar van de man afkomstig was. Berichten van een prepaid-nummer rekende het niet aan hem toe: de man ontkende dat nummer te gebruiken en de politie had niet onderzocht wie het gebruikte. Er bleef een beperkt aantal contactmomenten over. De man stuurde op 8 april 2024 een gebroken hartje via Messenger en wenste de vrouw op haar verjaardag succes met een 'gefeliciteerd'. Daarnaast volgden korte berichten van niet meer dan een zin op 7 juni, 21 juni, 25 juni, 11 juli en 19 juli 2024, twee vriendschapsverzoeken op 20 en 21 juli en een kaartje met 'bel me' en zijn telefoonnummer van 24 april. Op 25 juli 2024 stuurde hij nog een WhatsApp-bericht. Aan de dochter stuurde hij op 5 en 11 juli twee korte berichten. Voor de beschuldigingen dat hij in september 2023 voor de deur stond, een envelop stuurde en een bloemstuk liet bezorgen, zag het hof te weinig bewijs, net als de advocaat-generaal en de verdediging.
Volgens het hof gaat het om te weinig berichten, op te weinig momenten, om te spreken van belaging. Daarvoor is stelselmatigheid nodig, en die ontbreekt. Het hof begrijpt dat de vrouw de berichten als zeer vervelend ervoer, omdat zij geen contact meer wilde. Maar de berichten zijn kort en niet dreigend of dwingend van aard. Dat de man eerder voor belaging was veroordeeld, verandert dat niet.
Ook het subsidiair tenlastegelegde, dwang, haalde het niet. Daarvoor moet iemand daadwerkelijk zijn gedwongen iets te doen, niet te doen of te dulden. Het hof zag daar geen aanwijzing voor. Een poging tot dwang was niet ten laste gelegd.
Het hof vernietigde het vonnis van de politierechter en sprak de man vrij van beide tenlastegelegde feiten. De vrouw had een schadevergoeding van € 1.500 gevorderd voor immateriële schade; zij werd daarin niet-ontvankelijk verklaard, en moet de proceskosten van de man betalen, die het hof op nihil begrootte. Ook de vordering van het openbaar ministerie om een eerder voorwaardelijk opgelegde taakstraf van 60 uur alsnog uit te voeren wees het hof af, omdat de man niet meer is veroordeeld voor een feit in de proeftijd.
Gerechtshof Den Haag · 16 november 2026
Strafrecht Hoge Raad: te late zorgmachtiging maakt vrijheidsontneming niet onrechtmatig Een vrouw kreeg van de rechtbank Gelderland een zorgmachtiging voor zes maanden, een rechterlijk bevel waarmee iemand verplichte zorg kan krijgen. Daaronder vielen het beperken van haar bewegingsvrijheid en opname in een accommodatie. De officier van justitie in het arrondissement Oost-Nederland had die machtiging gevraagd. Het verzoekschrift kwam op 5 december 2025 binnen bij de rechtbank. De rechtbank hield de mondelinge behandeling op 9 januari 2026 en verleende diezelfde dag de zorgmachtiging, die liep tot en met 9 juli 2026.
De vrouw ging in cassatie, een procedure bij de Hoge Raad waarin alleen wordt getoetst of de rechter het recht goed heeft toegepast. Zij voerde aan dat de rechtbank te laat had beslist. De Wet verplichte geestelijke gezondheidszorg (Wvggz) schrijft voor dat de rechter uiterlijk drie weken na ontvangst van het verzoekschrift uitspraak doet. Volgens haar was de vrijheidsontneming daardoor niet tot stand gekomen 'in accordance with a procedure prescribed by law', zoals artikel 5 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) vereist.
De Hoge Raad stelt vast dat de beslistermijn inderdaad is overschreden. Die verstreek op maandag 29 december 2025, omdat vrijdag 26 december een feestdag was en de twee dagen erna in het weekend vielen. De rechtbank besliste elf dagen later, op 9 januari 2026.
Daaraan verbindt de wet volgens de Hoge Raad geen gevolgen. Een overschreden termijn betekent niet dat de rechter zijn bevoegdheid verliest om een zorgmachtiging te verlenen. De rechtbank was op 9 januari 2026 dus nog bevoegd om de machtiging af te geven.
De Hoge Raad wijst ook het uitgangspunt van het middel af dat elke overschrijding van de termijn een schending van artikel 5 EVRM oplevert. Dat is in zijn algemeenheid onjuist. In deze zaak is volgens de Hoge Raad geen sprake van een 'gross or obvious irregularity' in de procedure, en evenmin van willekeur bij de vrijheidsontneming. De vrouw kreeg bovendien pas verplichte zorg nadat de rechter de machtiging had verleend, en dat past bij het stelsel van de Wvggz.
Advocaat-Generaal Drijber adviseerde in zijn conclusie om het cassatieberoep te verwerpen, en de Hoge Raad volgt dat advies. De Hoge Raad verwerpt het beroep, zodat de zorgmachtiging van de rechtbank Gelderland van 9 januari 2026 in stand blijft.
Hoge Raad · 13 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Hof legt huisarts 12 maanden cel op voor ontucht met patiënte, verdrievoudigt schadevergoeding Een huisarts onderhield ruim drie jaar lang, van 1 juni 2016 tot en met 31 juli 2019, een seksuele relatie met een van zijn patiënten. De vrouw heeft een autismespectrumstoornis en was eerder slachtoffer van seksueel grensoverschrijdend gedrag. De arts wist dat. Hij had meermaals seks met haar, waaronder penetratie, en zei dat het tussen hen moest blijven. Hij liet haar geloven dat zij moest leren de handelingen fijn te vinden. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch heeft de man nu opnieuw gestraft, in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Oost-Brabant van 12 december 2025.
De rechtbank had het ten laste gelegde bewezen verklaard, gekwalificeerd als ontucht plegen met iemand die zich als patiënt aan de hulp of zorg van een werknemer in de gezondheidszorg heeft toevertrouwd, meermalen gepleegd. Zij legde 15 maanden gevangenisstraf op en kende de patiënte € 5.000 aan immateriële schade toe. Alleen de verdachte ging in hoger beroep. Het hof verenigt zich met de bewezenverklaring en verbetert alleen de einddatum van de pleegperiode: 31 juli 2019 in plaats van 31 augustus 2019.
De advocaat-generaal eiste 36 maanden gevangenisstraf, waarvan 12 maanden voorwaardelijk. De verdediging vroeg om geen onvoorwaardelijke gevangenisstraf en achtte een taakstraf passend. Zij wees op de leeftijd van de man (geboren in 1958), zijn proceshouding, zijn blanco strafblad, het lage recidiverisico en op de tuchtrechtelijke beslissing waardoor hij zich niet meer als arts mag registreren. Het hof vond een lichtere sanctie dan een onvoorwaardelijke gevangenisstraf niet verantwoord. Het weegt zwaar dat de man misbruik maakte van de afhankelijkheid binnen de behandelrelatie en op geraffineerde wijze te werk ging. Zo gaf hij zijn privénummer, sprak hij alleen nog in de avonduren af en bezocht hij haar thuis als de woonbegeleiding afwezig was. Hij hield de waarheid achter toen haar begeleiders een arts inschakelden om met hem te praten. Dat de man vanaf zijn eerste politieverhoor bekende, spijt betuigde en een laag recidiverisico heeft, pleit volgens het hof voor hem. Daarom legt het een lagere straf op dan de advocaat-generaal eiste.
Ook de schadevergoeding valt hoger uit. De patiënte vorderde € 20.000. Het hof ziet een aantasting in haar persoon, omdat zedendelicten bekend staan om hun ernstige gevolgen en omdat uit haar slachtofferverklaring blijkt dat zij psychische gevolgen ondervindt en haar vertrouwen in hulpverleners is geschaad. Bij het begroten van het bedrag sluit het hof aan bij de Rotterdamse Schaal en de categorie 'ontucht met binnendringen' bij 'meest ernstig'. Daarbij weegt mee dat zij door de handelingen zwanger is geraakt.
Het hof veroordeelt de man tot 12 maanden gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Hij moet de patiënte € 15.000 aan immateriële schade betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 31 juli 2019. Het hof legt hem bovendien de schadevergoedingsmaatregel van € 15.000 op, ten behoeve van het slachtoffer, met gijzeling tot ten hoogste 100 dagen als verhaal niet mogelijk blijkt. Betaalt hij op een van beide verplichtingen, dan vervalt de andere voor zover daaraan is voldaan. De tenuitvoerlegging van de gevangenisstraf vindt volledig plaats binnen de penitentiaire inrichting, totdat hij in aanmerking komt voor een penitentiair programma of voorwaardelijke invrijheidsstelling.
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · 13 november 2026
Strafrecht Hof verklaart verdachte niet-ontvankelijk in hoger beroep na intrekking bezwaren tegen vonnis politierechter Een man uit de regio Amsterdam, geboren in 1995, had hoger beroep ingesteld tegen een vonnis van de politierechter. De inhoud van de strafzaak, waarvoor hij in eerste aanleg was berecht, komt in het arrest niet aan bod. Het hof hoefde de zaak niet inhoudelijk opnieuw te beoordelen, omdat de verdachte zijn hoger beroep uiteindelijk niet wilde laten doorgaan.
Het gerechtshof Amsterdam behandelde de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 9 december 2025. Het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep begon op 6 mei 2026. Een afsluitende zitting vond plaats op 30 oktober 2026. De verdachte kwam toen niet opdagen, waardoor het hof bij verstek uitspraak deed.
Voor de zitting had de raadsman van de verdachte op 20 oktober 2026 per e-mail laten weten dat zijn cliënt het hoger beroep niet langer wilde handhaven. Het hof beschouwde dat als een intrekking van de bezwaren die de verdachte eerder tegen het vonnis had opgegeven. De advocaat-generaal vorderde daarop dat de verdachte niet-ontvankelijk zou worden verklaard in zijn hoger beroep.
Het hof ging dain mee. Volgens artikel 416, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering kan een verdachte die zijn bezwaren intrekt in zijn hoger beroep niet-ontvankelijk worden verklaard, tenzij een rechtens te respecteren belang pleit voor nader onderzoek van de zaak. Het hof zag zo'n belang niet. Daarom hoefde het de zaak niet meer inhoudelijk te beoordelen.
Het gevolg is dat het vonnis van de politierechter van 9 december 2025 in stand blijft. Het hof verklaarde de verdachte niet-ontvankelijk in het hoger beroep.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht