Kinderrechter plaatst tiener met messen en harddrugs vier weken uit huis op spoedmachtiging Een jongen die thuis dagelijks blowt, messen op zijn kamer bewaart en geld en goederen van zijn moeder steelt, moet vier weken uit huis. De kinderrechter van de rechtbank Noord-Holland gaf op 26 oktober 2026 een spoedmachtiging af, nog dezelfde dag dat het verzoek binnenkwam.
De jongen woont bij zijn moeder, die het gezag over hem heeft. Sinds 25 juni 2026 staat hij onder toezicht van de gecertificeerde instelling De Jeugd- & Gezinsbeschermers, een organisatie die in opdracht van de rechter toezicht houdt op de opvoeding van kinderen. Die toezichtstelling loopt tot 25 juni 2027. De instelling vroeg de rechter nu om een machtiging om de jongen in een accommodatie van een jeugdhulpaanbieder te plaatsen, eerst voor vier weken en daarna voor de resterende duur van het toezicht.
De instelling beschreef een acute en onveilige situatie. De jongen gebruikt dagelijks middelen, blowt ook 's nachts en gebruikt incidenteel harddrugs. Hij draagt messen bij zich en bewaart er ook op zijn kamer. Er zijn signalen dat hij betrokken is bij ripdeals, het ontfutselen van drugs of geld bij criminele ruilhandel, en er lopen politieonderzoeken. Sinds kort steelt hij bovendien geld en goederen van zijn moeder. Zij zegt steeds minder grip op hem te hebben.
De kinderrechter volgt dat beeld. Door de combinatie van middelengebruik, criminele contacten, impulsief gedrag, beperkte cognitieve vaardigheden en wapenbezit kan volgens de rechter de veiligheid van de jongen zelf en van zijn jongere zusje thuis niet meer worden gewaarborgd. De rechter vindt uithuisplaatsing daarom noodzakelijk in het belang van de verzorging en opvoeding. Een spoedmachtiging moet ook verdere escalatie voorkomen en ruimte geven voor intensieve begeleiding en behandeling in een gestructureerd kader.
De rechter besliste zonder eerst de betrokkenen te horen, zoals de instelling had gevraagd. Een zitting afwachten kon volgens de rechter niet zonder onmiddellijk en ernstig gevaar voor de jongen. De beslissing is uitvoerbaar bij voorraad verklaard, wat betekent dat zij direct geldt, ook als iemand in hoger beroep gaat.
De instelling, de moeder en de jongen krijgen alsnog de gelegenheid hun mening te geven. De moeder en de instelling worden opgeroepen voor een zitting bij kinderrechter mr. M. Flipse in Alkmaar, en de jongen wordt uitgenodigd voor een kindgesprek. Het overige deel van het verzoek, de machtiging voor de rest van de ondertoezichtstelling, houdt de rechter aan tot na die zitting.
De kinderrechter verleende de machtiging tot uithuisplaatsing in een accommodatie van een jeugdhulpaanbieder van 26 oktober 2026 tot 23 november 2026.
Rechtbank Noord-Holland · 26 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechter schort omgangsregeling moeder op na ernstig verzet van dochter van 13 jaar Een moeder en vader strijden al jaren over de opvoeding van hun dochter, die in 2026 dertien jaar oud is. Na een lange juridische procedure bepaalde het gerechtshof Den Haag in juli 2026 dat de dochter voortaan bij haar vader zou wonen, in plaats van bij haar moeder. De moeder had altijd de hoofdverblijfplaats gehad, maar de dochter had al meer dan vier jaar aangegeven liever bij haar vader te willen wonen.
Kort na de overgang naar haar vader vertelde de dochter op school dat zij zich bij haar moeder niet veilig voelt en dat zij daardoor suïcidale gedachten had. Sindsdien weigert ze consequent om met haar moeder mee te gaan bij de afgesproken zorgregeling. Ze is op school in tranen uitgebarsten toen haar moeder onverwacht opdaagde bij een schoolpresentatie, waarna ze een boos bericht stuurde waarin ze haar moeder verwijt haar dag te hebben verpest.
De moeder dagvaardde de vader in kort geding en eiste dat hij de rechterlijk vastgestelde zorgregeling zou nakomen. Ze stelde dat de vader de dochter opzettelijk tegen haar opzet, een vorm van ouderverstoting. De vader verweerde zich door te zeggen dat het kind zelf niet wil en dat gedwongen omgang haar meer schade zou berokkenen. Hij vroeg op zijn beurt om tijdelijke opschorting van de zorgregeling en vervangende toestemming om hulpverlening te regelen zonder de medewerking van de moeder.
De voorzieningenrechter sprak zelf met de dochter, die ook een brief meegaf. Uit dat gesprek bleek dat het meisje een gedetailleerd relaas had over gedrag van de moeder dat haar angst bezorgde: van schreeuwen na thuiskomst terwijl ze op school meegaand had gedaan, tot dreigingen met het kapotgooien van haar telefoon. De rechter nam die signalen serieus, ook al kon niet worden vastgesteld wat precies de oorzaak is van de vervreemding.
De rechter oordeelde dat het belang van de dochter centraal staat. De weerstand van het meisje is zo hevig dat directe hervatting van de omgangsregeling op dit moment een stap te ver is. De rechter erkende uitdrukkelijk dat dit ook zou gelden als de gedachten en gevoelens van de dochter mede door beïnvloeding van de vader zouden zijn ontstaan: ze zijn er, en ze zijn reëel.
Over de te starten hulpverlening waren partijen het grondig oneens. De moeder wilde een behandeltraject via Arkin Gezin en Jeugd en een eerder bekende vertrouwenspersoon inschakelen. De vader wilde een kindbehartiger via een pedagogisch bureau. De rechter wees beide voorstellen af: de vertrouwenspersoon had eerder al als bijzonder curator gefungeerd en het meisje had geen vertrouwen meer in haar, en Arkin is bedoeld voor zwaardere psychiatrische problematiek. De kindbehartiger trok zich bovendien terug nadat de moeder zelf contact met haar had opgenomen.
De rechter trok daaruit de conclusie dat de moeder te veel op controle gericht is en onvoldoende in staat is het belang van haar dochter centraal te stellen. De vader kreeg daarom vervangende toestemming om de dochter in te schrijven bij een nieuwe huisartsenpraktijk met vrouwelijke artsen, het medisch dossier over te laten dragen en via de huisarts een psycholoog in te schakelen. De hulpverlener moet binnen vier weken na het eerste gesprek rapporteren aan beide ouders over hoe contactherstel met de moeder vorm kan krijgen.
De voorzieningenrechter wees de vordering van de moeder tot onmiddellijke nakoming van de zorgregeling af en schortte die zorgregeling op met ingang van de datum van het vonnis. De zaak wordt op 4 januari 2027 pro forma aangehouden, zodat partijen kunnen berichten over de stand van zaken.
Rechtbank Noord-Holland · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Kinderrechter wijst verzoek om gesloten jeugdhulp voor veertienjarige jongen af: geen zicht op passend alternatief Een veertienjarige jongen uit het Noorden van het land woont al langere tijd niet meer thuis. Zijn gedrag is ontwrichtend: hij loopt weg, is agressief, houdt zich niet aan afspraken en kwam meerdere keren in aanraking met de politie. Zijn ouders konden niet voorzien in zijn dagelijkse verzorging en opvoeding. Sinds 1 april 2026 staat hij onder toezicht van een jeugdbeschermer, en sinds 8 juni 2026 verblijft hij op de Zeer Intensieve Behandelgroep van zorginstelling Ambiq. Die plaatsing leverde niet op wat ervan werd gehoopt.
Op 16 september 2026 meldde Ambiq tijdens een spoedoverleg dat voortzetting van de behandeling niet langer passend en uitvoerbaar was. Volgens Ambiq onttrekt de jongen zich aan behandeling en begeleiding, waardoor effectieve hulp niet van de grond komt. De William Schrikker Stichting Jeugdbescherming en Jeugdreclassering, die de maatregel uitvoert, zag daarom geen andere mogelijkheid dan de kinderrechter te vragen om een machtiging voor plaatsing in een accommodatie voor gesloten jeugdhulp, voor de duur van drie maanden. Zo'n plaatsing is een vorm van vrijheidsbeneming.
De kinderrechter in Groningen wees het verzoek af. Hij begreep dat de jongen intensieve hulp nodig heeft, maar maakte onderscheid tussen die noodzaak en de vraag of een gesloten plaatsing noodzakelijk en geschikt is. Toewijzing zou volgens hem neerkomen op het vervangen van noodzakelijke zorg door vrijheidsbeneming. De behandeling bij Ambiq zou immers eindigen, terwijl het verzoek geen zicht bood op een passend hulpaanbod dat daarvoor in de plaats komt. Er werd alleen een machtiging gevraagd, zonder dat een concrete gesloten accommodatie was aangewezen. Daardoor kon niet worden getoetst of die plaatsing voor de jongen geschikt is.
De rechter wees erop dat de jongen nog steeds is aangewezen op specialistische behandeling. Niet is gebleken dat een beoogde gesloten accommodatie beschikbaar is die de behandeling bij Ambiq kan voortzetten of een andere passende behandeling kan bieden. Overplaatsing naar welke locatie dan ook is volgens de kinderrechter alleen mogelijk als die locatie naar aard en intensiteit een passend alternatief biedt. Dat Ambiq het verblijf wil beëindigen, onderbouwt die geschiktheid op zichzelf niet. Het ontbreken van een beschikbaar alternatief maakt evenmin dat een vrijheidsbenemende maatregel kan worden overwogen.
Ook het zorgaanbod van Ambiq speelde een rol. Uit het productenboek jeugdhulp van de Regionaal Inkooporganisatie Groninger Gemeenten, waarbij de gemeenten van beide ouders zijn aangesloten, blijkt dat Ambiq verblijfsproducten aanbiedt die aansluiten bij zijn problematiek. Het gaat om een klinische behandelgroep voor jeugdigen met ernstige gedragsproblematiek (verblijfstraject zwaar) en om een verblijfsgroep met 24-uurstoezicht (verblijfstraject middelzwaar). De rechter vond het zonder nadere toelichting, die ontbrak, niet begrijpelijk waarom Ambiq vindt dat een jongen met deze problematiek niet meer binnen de instelling kan worden behandeld.
Tot slot benadrukte de kinderrechter dat hij de grenzen van een machtiging bepaalt en dat de uitvoering door de jeugdbeschermer daarvoor niet bepalend is. De bevoegdheid om te plaatsen bestaat alleen binnen die grenzen. Hij verwees naar een conclusie van advocaat-generaal Coenraad van 16 oktober 2026, waarin staat dat de kinderrechter een machtiging naar duur en plaats kan begrenzen, onder meer door een concrete plaatsing uit te sluiten. De wettelijke voorwaarden voor een machtiging zijn cumulatief en moeten dus allemaal zijn vervuld.
De kinderrechter wees het verzoek van de William Schrikker Stichting af. De jongen wordt niet in een accommodatie voor gesloten jeugdhulp geplaatst. De rechter gaf zijn beslissing op 27 oktober 2026 mondeling na afloop van de zitting; de schriftelijke uitwerking volgde op 29 oktober 2026.
Rechtbank Noord-Nederland · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Hof heft bewind over jongeman met autisme op: geen bewijs dat zijn geestelijke toestand geldzorgen veroorzaakte Een jongeman van 28 uit de regio Haarlem zag zijn financiën plotseling uit handen genomen worden. Hij woonde tot de zomer van 2025 bij zijn moeder en zus, die geld van hem eisten en hem emotioneel en fysiek mishandelden. Onder die druk maakte hij geld over en deed hij uitgaven alleen om onder de druk uit te komen. Toen hij op grond van een zorgmachtiging, een rechterlijke machtiging voor verplichte zorg, werd opgenomen bij een zorginstelling, vroeg die instelling de kantonrechter om bewind. Bij bewind beheert een bewindvoerder het vermogen van iemand die dat zelf niet kan. De kantonrechter stelde het bewind in en benoemde FHV Castricum B.V. tot bewindvoerder.
De man ging in hoger beroep bij het Gerechtshof Amsterdam. Hij voerde aan dat de situatie waarin hij onder druk werd gezet er niet meer is. Hij woont niet meer bij zijn moeder en zus, heeft geen contact met hen en gaat er niet naar terug. Binnen afzienbare tijd verhuist hij naar een beschermde woonvorm. Schulden of uitgeleend geld waren er volgens hem niet. Hij vond dat hij zijn geldzaken zelf kan regelen.
De bewindvoerder vertelde op zitting dat de man vóór het bewind een lege bankrekening had, een creditcardschuld tot het maximum van € 1.000 en hoge kosten voor openbaar vervoer. Nu krijgt hij € 143 leefgeld per week en gaat het volgens de bewindvoerder goed: er zijn geen schulden en hij heeft ongeveer € 4.000 gespaard voor de inrichting van zijn nieuwe woning. Toch twijfelde de bewindvoerder of de man zonder bewind overzicht houdt, mede omdat hij is gediagnosticeerd met autisme en een lager IQ dan gemiddeld heeft. De bewindvoerder wilde eerst een zelfredzaamheidstraject starten om te zien of en wanneer hij het zelf kan.
Het hof oordeelt dat er geen grond voor bewind was, niet toen de kantonrechter besliste en ook nu niet. Een bewind vanwege iemands geestelijke toestand kan alleen als die toestand ertoe leidt dat hij zijn vermogensrechtelijke belangen niet behoorlijk kan behartigen. Dat is hier niet vastgesteld. Wel is bij de man een autismespectrumstoornis vastgesteld en is mogelijk sprake van een verstandelijke beperking. Maar er is geen of onvoldoende medische informatie waaruit volgt dat zijn toestand de geldzorgen veroorzaakte. De problemen lijken vooral voort te komen uit de druk van zijn moeder en zus, en die oorzaak was al weggenomen door de opname vanaf 2 september 2025. Het verzoekschrift van de instelling noemde bovendien alleen dat hij onder druk geld had overgemaakt en dat de instelling hem wilde beschermen tegen verkeerde keuzes. Daaruit volgt volgens het hof geen verband met zijn geestelijke toestand. Op de zitting liet de man bovendien zien dat hij zijn inkomsten en uitgaven kent en zijn financiën zelf bijhoudt via het online portaal van de bewindvoerder.
Het hof wijst erop dat beschermingsmaatregelen niet dieper in het recht op zelfbeschikking mogen ingrijpen dan strikt nodig is, en dat een minder zware maatregel voorrang heeft. De man kan wel baat hebben bij hulp, bijvoorbeeld van een budgetcoach, en heeft laten zien dat hij zich zo nodig laat bijstaan. De begeleiding van zijn woonvoorziening kan hem daarbij helpen. Een zelfredzaamheidstraject binnen een bewind is omdat het bewind vervalt niet meer aan de orde.
Het hof vernietigt de beschikking van de kantonrechter. De taak van de bewindvoerder eindigt daarmee de dag na de uitspraak. De bewindvoerder moet binnen twee maanden de eindrekening en verantwoording afleggen aan de man en een exemplaar bij het bewindsbureau van de rechtbank Noord-Holland, locatie Alkmaar, indienen. De handelingen die de bewindvoerder tot nu toe heeft verricht blijven geldig. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad.
Gerechtshof Amsterdam · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Kantonrechter verleent 17-jarige handlichting voor eigen fitnessbedrijf, publicatie via Rechtspraak.nl Een jongen uit Almere wil een eigen fitnessbedrijf runnen, maar hij is minderjarig. Hij is geboren in 2009 en mag daardoor zonder meer geen overeenkomsten aangaan of betalingen doen voor een onderneming. Om zijn eenmanszaak Vyro fitness te kunnen drijven, vroeg hij de kantonrechter in Amsterdam om handlichting. Dat is een wettelijke toestemming waarmee een minderjarige voor een bepaald doel zelfstandig mag handelen, alsof hij meerderjarig is.
Het verzoekschrift kwam op 16 september 2026 binnen en werd op 23 oktober 2026 op zitting behandeld. De jongen verscheen daar samen met zijn moeder. Beide ouders hebben het gezag over hun zoon en hadden schriftelijk verklaard dat ze met het verzoek instemden. De kantonrechter zag geen omstandigheden die toewijzing in de weg stonden en stelde vast dat aan de wettelijke vereisten was voldaan.
Opvallend is wat de kantonrechter besliste over de bekendmaking. De wet schrijft voor dat een handlichting wordt gepubliceerd in de Staatscourant, zodat zoveel mogelijk mensen ervan kunnen weten. Volgens de kantonrechter heeft tegenwoordig vrijwel iedereen toegang tot internet. Publicatie op internet bereikt daarom hetzelfde aantal mensen, of zelfs meer, dan de Staatscourant. Bovendien is plaatsing in de Staatscourant kostbaar. De kantonrechter bepaalde daarom dat de publicatie in de Staatscourant achterwege kan blijven. In plaats daarvan zorgt de griffier ervoor dat de beschikking op www.rechtspraak.nl wordt gepubliceerd.
De kantonrechter verleende de jongen handlichting voor het uitoefenen van zijn eenmanszaak Vyro fitness. Hij mag voor het bedrijf overeenkomsten aangaan en betalingen verrichten, zolang die niet boven € 1.500 uitkomen. Daarnaast bepaalde de kantonrechter dat de beschikking via de griffier op www.rechtspraak.nl wordt gepubliceerd.
Rechtbank Amsterdam · 26 oktober 2026
Civiel Recht