Rechter laat verklaringen van getraumatiseerde zoon (7) onderzoeken voor beslissing over omgang en gezag vader Een zevenjarige jongen uit Groningen is ernstig getraumatiseerd. Hij is volgens eerdere beschikkingen langdurig blootgesteld aan extreem geweld, mishandeling en verwaarlozing in de woning van zijn moeder, onder meer in een kelder waar hij en een meisje, de dochter van een vriendin van de moeder, werden opgesloten. Zijn vader vraagt de rechtbank om hem met het ouderlijk gezag te belasten en om een omgangsregeling: elk weekend van vrijdag na school tot zondag 18.00 uur en de helft van de vakanties en feestdagen. Hij wil daarnaast een voorlopige voorziening. De rechtbank kan daar nu niet over beslissen en wil eerst deskundigen en de Raad voor de Kinderbescherming laten onderzoeken.
Het kind is sinds 4 mei 2026 uit huis geplaatst in een gezinshuis. Het gezag van de moeder is eerst geschorst en daarna beëindigd, waarna de jongen onder voogdij van Stichting Jeugdbescherming Noord kwam. De moeder zit in detentie en het strafrechtelijk onderzoek richt zich op haar rol. Naar de rol van de vader is geen onderzoek gedaan. Het Openbaar Ministerie heeft besloten dat vooralsnog niet te doen.
In verslagen van gezinshuisouders, begeleiders en de voogd staat wat de jongen over zijn vader heeft verteld. Volgens die verslagen wist de vader dat de kinderen in de kelder werden opgesloten, kwam hij daar kijken, bracht hij het slot op de kelderdeur aan en sloeg hij het kind. Die uitspraken zijn niet altijd eenduidig. Op 1 september 2026 zei de jongen dat zijn vader niet slaat, een paar dagen later zei hij van wel. Ook vertelde hij dat de kelder overdag niet op slot was. De vader wijst op die inconsistenties. De jeugdbeschermingsinstelling gebruikt de verklaringen juist voor haar verweer, maar acht aangifte niet opportuun. De rechter volgt geen van beide partijen in de manier waarop zij de verklaringen beoordelen.
De rechter overweegt dat het ontbreken van een eenduidig verhaal op zichzelf niet betekent dat de verteld feiten onjuist zijn. Hij verwijst naar wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt dat jonge, getraumatiseerde kinderen vaak in fragmenten en geleidelijk vertellen. Of de verklaringen betrouwbaar zijn, kan een jurist niet beoordelen. Daarvoor is specifieke deskundigheid nodig. De rechter is daarom voornemens een hoogleraar orthopedagogiek te benoemen. Die moet onder meer onderzoeken wat bij een kind van zeven mag worden verwacht, hoe de verklaringen tot stand zijn gekomen en bevraagd, en welke alternatieve verklaringen denkbaar zijn.
Ook het beschermend vermogen van de vader is onvoldoende in beeld. Hij vertelde de Raad dat hij geen beperkingen zag in de opvoeding door de moeder en hield er rekening mee dat de jongen na haar detentie naar haar zou terugkeren. Later zei hij zich bijna niet te kunnen voorstellen dat hij signalen heeft gemist. Daarom wil de rechter een psychiater en een klinisch psycholoog laten onderzoeken of er bij de vader sprake is van psychopathologie of persoonlijkheidskenmerken die zijn opvoedvaardigheden beïnvloeden. Het gaat daarbij ook om zijn vermogen om de ernst van wat zijn zoon heeft meegemaakt te erkennen en diens belangen voorop te stellen. De rechter benadrukt dat dit onderzoek niet bedoeld is om de vader iets te verwijten. Het is toekomstgericht en kan ook in zijn voordeel uitvallen. De vader heeft toegezegd mee te werken.
Daarnaast vraagt de rechter de Raad voor de Kinderbescherming om onderzoek en advies, omdat de jeugdbeschermingsinstelling zelf partij is. De opvoedsituatie bij de vader is nooit onderzocht, en de weekenden roepen vragen op: de jongen vertelde dat hij daar pas midden in de nacht naar bed ging en laat in de avond verbleef op een plek waar volwassenen alcohol dronken. Verder is onduidelijk wat de jongen aankan. Rond de omgangsmomenten raakte hij steeds meer ontregeld, met lichamelijke klachten, agressie en het openkrabben van zijn huid. Na de opschorting van het contact op 18 september 2026 namen die klachten duidelijk af. Zijn traumabehandeling is pas eind september begonnen, en er is geen actueel beeld van het contact tussen vader en zoon. Ook de Raad vond het te vroeg voor concrete beslissingen. De rechter wil verder dat de onderzoeken het kind zo min mogelijk belasten en hem alleen spreken als zijn behandelaar dat verantwoord vindt.
De rechtbank verwijst de zaak naar de rol van 14 december 2026, zodat de vader en de jeugdbeschermingsinstelling zich bij akte kunnen uitlaten over de te benoemen deskundigen en de vragen aan hen en de Raad. Iedere verdere beslissing, ook over de voorlopige regeling, houdt de rechter aan.
Rechtbank Noord-Nederland · 13 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechtbank wijst tbs af voor veroordeelde moordenaar (pij), stelt voorwaarden en enkelband bij begeleid wonen Een jongeman die in 2020 door het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden werd veroordeeld voor moord en een pij-maatregel kreeg, wordt niet alsnog terbeschikkinggesteld. De rechtbank Overijssel wees de vordering van de officier van justitie tot omzetting van de maatregel in tbs met verpleging af. Hij verlaat de justitiële jeugdinrichting nu onder strikte voorwaarden en met een enkelband.
De pij-maatregel (plaatsing in een inrichting voor jeugdigen) ging in op 4 november 2020 en is meerdere keren verlengd: in 2022 met 24 maanden, in 2024 met 18 maanden en in juni 2026 met zes maanden. Zonder omzetting zou de maatregel met terugwerkende kracht voorwaardelijk eindigen op 4 oktober 2026. De officier van justitie diende op 3 september 2026 toch een omzettingsvordering in, maar vroeg de rechtbank op de zitting van 5 november 2026 zelf die vordering af te wijzen. De veroordeelde en zijn advocaat waren het daarmee eens.
De rechtbank steunde op het rapport van het Pieter Baan Centrum. Daarin staat dat de man een autismespectrumstoornis en ADHD heeft, plus een stoornis in cannabisgebruik die in langdurige remissie is. Sinds hij in 2024 op een individuele trajectafdeling terechtkwam, wordt hij behandeld en bejegend op een manier die bij zijn autisme past. Dat werkt: hij heeft therapie gevolgd (waaronder EMDR), is al langere tijd medicatietrouw en maakt een rustiger indruk. Het PBC achtte omzetting in tbs niet geïndiceerd, omdat het herhalingsrisico met voldoende interventies beheersbaar is. Volgens het rapport bestaat een kans op ernstig geweld alleen als hij, zoals bij het moordfeit, zonder enige externe structuur lang onder enorme spanning staat.
De rechtbank oordeelde dat niet aan alle wettelijke vereisten voor omzetting is voldaan, omdat de veiligheid van personen en goederen omzetting onvoldoende rechtvaardigt. Een zo gunstig mogelijke verdere ontwikkeling van de man eist die omzetting evenmin. De pij-maatregel is daardoor van rechtswege voorwaardelijk geëindigd per 4 oktober 2026, met een proeftijd van een jaar.
De reclassering benadrukte dat een geleidelijke opbouw van vrijheden eigenlijk beter was geweest, via een forensisch psychiatrische afdeling. Dat traject is mislukt: de man werd bij drie forensisch psychiatrische klinieken afgewezen, en ook bij twee forensisch psychiatrische afdelingen, mede doordat hij zich tijdens een intakegesprek bewust negatief opstelde. Alleen een instelling voor begeleid wonen wil hem opnemen, in combinatie met ambulante behandeling door een forensisch FACT-team. De man is daarvoor wel gemotiveerd. De rechtbank vond de overgang van jarenlang gesloten verblijf naar een eigen studio met veel vrijheden bijzonder groot en wil die opvangen met strak gekaderde voorwaarden en elektronische monitoring.
De rechtbank nam de bijzondere voorwaarden uit het reclasseringsrapport van 26 oktober 2026 over en voegde twee voorwaarden toe voor een soepele overdracht: de man moet meewerken aan het aansluiten van de enkelband en aan het vervoer van de jeugdinrichting naar de woonvoorziening op 11 november 2026. Daarnaast moet hij meewerken aan reclasseringstoezicht, mag hij niet naar het buitenland en gebruikt hij geen drugs en alcohol, met controle door urine- en ademonderzoek. Hij moet verplichte dagbesteding volgen, inzicht geven in zijn financiën en sociaal netwerk en op vastgestelde tijdstippen op zijn verblijfadres zijn, met elektronische monitoring daarop.
De rechtbank wijst de vordering tot omzetting in tbs af. De pij-maatregel is voorwaardelijk beëindigd met een proeftijd van een jaar vanaf 4 oktober 2026, onder de bijzondere voorwaarden die de rechtbank heeft vastgesteld. Als er niets verandert, eindigt de maatregel een jaar na die datum onvoorwaardelijk.
Rechtbank Overijssel · 11 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 18-jarige 300 dagen cel op voor explosief bij woning in Alphen, ruim 4 maanden minder dan geëist Op 1 februari 2026 namen twee jongens een taxi naar Alphen aan den Rijn, liepen naar een woning en staken vlak voor de voordeur een shell af, een zwaar stuk vuurwerk dat in Nederland niet aan consumenten mag worden verkocht. De bewoner deed aangifte. Een van de twee, een jongen die toen 18 jaar was, stond voor de rechtbank Den Haag. De andere dader was nog minderjarig en wordt in het vonnis als medeverdachte genoemd.
De verdachte bekende dat hij de explosie samen met een ander teweeg heeft gebracht en dat hij de shell voorhanden had. De rechtbank bewees daarom het medeplegen van het opzettelijk teweegbrengen van een ontploffing waarvan gemeen gevaar voor goederen te duchten was. Ook was bewezen dat hij zonder toestemming professioneel vuurwerk voorhanden had. De rechtbank rekende hem zijn handelen zwaar aan: dat er geen brand ontstond, is niet aan hem te danken, en dit soort explosies maakt slachtoffers en omwonenden bang en zorgt voor onrust in de samenleving, zeker omdat het aantal van dit soort aanslagen de laatste jaren toeneemt.
De verdachte is eerder veroordeeld voor onder meer geweldsfeiten en liep in een van die zaken in een proeftijd. Terwijl hij vastzat voor deze zaak, kreeg hij bovendien nog een veroordeling van de kinderrechter in Rotterdam wegens wederrechtelijk verblijf in een havengebied. Een onderzoek naar zijn persoonlijkheid liet zien dat hij op zwakbegaafd niveau functioneert en een normoverschrijdend-gedragsstoornis heeft met antisociale en narcistische trekken. De deskundigen vonden hem verminderd toerekeningsvatbaar. De rechtbank rekende de feiten hem in licht verminderde mate toe, onder meer omdat hij een aansturende rol had en planmatig te werk ging.
De rechtbank paste geen jeugdstrafrecht toe. Een jongvolwassene van 18 wordt in beginsel als volwassene berecht, en zowel de deskundigen als de reclassering zagen geen reden voor een uitzondering. Eerdere pedagogische interventies, waaronder jarenlange jeugdreclassering, hadden te weinig effect gehad. De verdachte hield zich tijdens zijn schorsing ook niet aan zijn voorwaarden, waarna de schorsing in oktober 2026 werd opgeheven.
De officier van justitie eiste 16 maanden gevangenisstraf, waarvan 8 maanden voorwaardelijk. De rechtbank legde 300 dagen gevangenisstraf op, waarvan 153 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. Het voorarrest van 133 dagen gaat van het onvoorwaardelijke deel af. De rechtbank maakte een groter deel voorwaardelijk omdat zij het belangrijk vindt dat de verdachte begeleiding en behandeling krijgt. Daarbij gelden bijzondere voorwaarden: een meldplicht bij de reclassering, begeleiding door een coach, behandeling bij Fivoor inclusief een FACT-traject, begeleid wonen bij Humane Zorg, een contactverbod met de aangever en de medeverdachte, een passende dagbesteding en het aflossen van schulden.
De officier van justitie vorderde ook dat een eerder voorwaardelijk opgelegde jeugddetentie van 52 dagen alsnog zou worden uitgevoerd. De rechtbank verklaarde die vordering niet-ontvankelijk, omdat de kinderrechter in Rotterdam daar al eerder over had beslist: deels in november 2024 en deels in februari 2026.
Rechtbank Den Haag · 5 november 2026
Strafrecht Kantonrechter stelt erfdeel van zoon op € 89.632 vast in geschil over bioscoopstichting van vader Een man uit Leiden wilde weten wat hij moest krijgen uit de nalatenschap van zijn in 2014 overleden vader. De vader was jarenlang bestuurder van een stichting die drie bioscopen exploiteerde. Tussen de vijf kinderen en hun moeder, de langstlevende echtgenote, ontstond ruzie over de omvang van de erfenis. De zoon wilde dat het vermogen van de stichting werd meegeteld alsof het van zijn vader was. Ook wilde hij dat de familie meer stukken overlegde en dat een notaris een boedelbeschrijving opmaakte.
Op grond van de wettelijke verdeling erven de kinderen niets direct. Zij krijgen een geldvordering op de langstlevende. De zoon vorderde zijn aandeel van een zesde deel van de nalatenschap. Hoeveel dat is, hing af van de waarde van de woning en van het pand met de bioscoop, en van de vraag of het vermogen van de stichting meetelde.
De zaak ging om een verzoekschrift dat in februari 2024 bij de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Leiden, binnenkwam. Er waren twee mondelinge behandelingen, in september 2024 en oktober 2026. Daartussen hielden partijen de zaak lang aan om een regeling te zoeken, die niet kwam.
De kantonrechter vond dat het vermogen van de stichting niet met dat van de vader mocht worden vereenzelvigd. Dat kan volgens de Hoge Raad alleen in uitzonderlijke omstandigheden. De vader was in loondienst van de stichting en vormde het bestuur vrijwel altijd samen met anderen. Dat de stichting door zijn inzet een behoorlijk eigen vermogen had opgebouwd, was onvoldoende. Er was ook niet gebleken dat hij de stichting gebruikte om geld aan zijn vermogen te onttrekken en naar een deel van de kinderen te laten gaan. De zoon had vragen over de overname van de bioscopen door een bedrijf van zijn broer. Maar die overname vond plaats na het overlijden en was door anderen dan de vader gedaan. Daarom was die gang van zaken niet van belang voor de vraag over vereenzelviging.
Daarna waardeerde de rechter de onroerende zaken. Een taxateur had de woning op € 378.000 getaxeerd, en het pand met de bioscoop op € 1.185.000. De zoon betwistte dat. De moeder en de andere kinderen stemden er echter mee in om uit te gaan van de hogere WOZ-waarde ten tijde van het overlijden. De rechter nam daarom € 467.000 voor de woning en € 1.218.000 voor het pand. Het vermogen van de ontbonden huwelijksgemeenschap kwam daarmee uit op € 2.081.319 aan bezittingen tegenover € 989.955 aan schulden. De nalatenschap bedroeg na aftrek van uitvaartkosten € 537.791.
De verzoeken om meer stukken en om een notariële boedelbeschrijving wees de kantonrechter af. De stukken die de familie in bezit had, waren al verstrekt. De zoon had niet uitgelegd waarom hij nog belang had bij een boedelbeschrijving, nu zijn vordering al kon worden vastgesteld.
De kantonrechter stelde de geldvordering van de zoon vast op € 89.631,83. De proceskosten werden gecompenseerd, zodat ieder zijn eigen kosten draagt, zoals gebruikelijk is in familiezaken. Het meer of anders verzochte werd afgewezen.
Rechtbank Den Haag · 6 november 2026
Civiel Recht Zestienjarige ondernemer uit Meppel krijgt handlichting voor eigen eenmanszaak en bv Een zestienjarige jongen uit Meppel verkoopt al enige tijd waterflessen met een ingebouwd filter en andere huishoudelijke artikelen via een eigen webshop. De voorraad heeft hij zelf ingekocht in China. Omdat hij minderjarig is, kan hij daar in beginsel geen zakelijke bankrekening voor openen en mag hij niet zelfstandig een bedrijf exploiteren. Daarom vroeg hij de kantonrechter in Assen om handlichting: toestemming om bepaalde handelingen te verrichten die normaal alleen meerderjarigen mogen doen.
De jongen wil zijn eenmanszaak samen met een meerderjarige compagnon onderbrengen in een besloten vennootschap. Daarvoor vroeg hij bevoegdheid om inkomsten uit zijn onderneming te ontvangen en daarover te beschikken, een zakelijke bankrekening te openen, te beheren en te sluiten, verhuringen en verpachtingen aan te gaan, een besloten vennootschap op te richten en daarin deel te nemen, en een beroep of bedrijf uit te oefenen. Beide ouders stemden in met het verzoek. Zij waren samen met hun zoon bij de mondelinge behandeling op 2 november 2026 aanwezig.
Volgens de wet kan een minderjarige van zestien jaar of ouder handlichting vragen, maar die wordt niet verleend tegen de wil van de ouders die het gezag uitoefenen. De rechter moet bovendien kijken naar het belang van de minderjarige en beoordelen of de handlichting verantwoord is. Ter zitting liet de jongen zien dat hij zich bewust is van de risico's. Hij erkende dat hij met onverkochte voorraad kan blijven zitten. Zijn ouders zeiden hem nauwlettend in de gaten te houden, maar dat hij wel alles zelf doet. De kantonrechter vond dat de jongen zijn verzoek helder had toegelicht en goed had doordacht, en achtte toewijzing daarom verantwoord.
Bijzonder aan de beschikking is de manier van bekendmaken. De handlichting gaat niet in op de dag van de uitspraak, maar pas na publicatie, zodat derden er kennis van kunnen nemen. De wet schrijft publicatie in de Staatscourant voor, die tegenwoordig alleen nog digitaal verschijnt. Omdat de wetgever wil dat zoveel mogelijk mensen de handlichting kunnen raadplegen, bepaalde de kantonrechter dat de beschikking ook in niet-geanonimiseerde vorm op rechtspraak.nl komt te staan. De griffier regelt beide publicaties. De jongen moet zelf wel zorgen dat de handlichting in het handelsregister wordt ingeschreven, met de datum, de toegekende bevoegdheden en het publicatienummer.
De kantonrechter verleende de jongen, geboren op 26 februari 2010, handlichting voor het ontvangen van inkomsten en de beschikking daarover (inclusief het openen, beheren en sluiten van een zakelijke bankrekening), het sluiten van verhuringen en verpachtingen, het oprichten van een besloten vennootschap, het deelnemen in een vennootschap en het uitoefenen van een beroep of bedrijf.
Rechtbank Noord-Nederland · 9 november 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht