Hof laat moeder alleen gezag houden over zoon: vader in Turkije en doodsbedreigingen Een jongen van 8 groeit op bij zijn moeder in Nederland, terwijl zijn vader in Turkije woont. De moeder zegt dat de vader haar meermalen met de dood heeft bedreigd, per telefoon en per e-mail. Veilig Thuis raakte erbij betrokken. Op aanraden van de politie staakte zij het contact met hem. Sinds eind november 2025 is zij in behandeling voor angst- en traumagerelateerde klachten.
Bij de echtscheiding ondertekenden de ouders in oktober 2025 een convenant. Daarin staat dat het gezamenlijk gezag eindigt en dat de moeder alleen het gezag krijgt. De vader tekende ook een referteverklaring, waarmee hij zich niet verzette tegen het verzoek van de moeder om het gezag te beëindigen. De rechtbank Amsterdam beëindigde het gezamenlijk gezag daarna in de echtscheidingsbeschikking.
De vader ging in hoger beroep en wilde het gezamenlijk gezag terug. Hij voerde aan dat hij het Nederlands onvoldoende beheerst en geen eigen advocaat had. Daardoor zou hij niet hebben begrepen dat hij afstand deed van het gezag. Verder vond hij dat de rechtbank niet had uitgelegd waarom gezamenlijk gezag onmogelijk is, en dat hij ten onrechte niet was gehoord. Hij belt zijn zoon dagelijks en wil betrokken blijven. De beëindiging van het gezag noemde hij een onevenredige inbreuk op de band met zijn zoon.
De moeder vroeg het hof de vader niet-ontvankelijk te verklaren, omdat hij met het convenant had ingestemd. Het hof wees dat af. Wie in eerste aanleg met een beslissing instemde, kan volgens de Hoge Raad toch belang hebben bij hoger beroep. Bovendien staat de beëindiging van het gezag niet ter vrije beschikking van partijen: de rechter moet die uitspreken. Wat de vader heeft ondertekend, speelt hooguit mee bij de inhoudelijke beoordeling.
Op dat punt gaf het hof de moeder gelijk. Gezamenlijk gezag is het uitgangspunt, en slechte communicatie tussen ouders is niet genoeg om het te beëindigen. Ouders moeten wel in staat zijn om belangrijke beslissingen samen te nemen, zonder dat het kind klem raakt tussen hen. Dat is hier niet het geval. De verhouding is ernstig verstoord en er is geen rechtstreeks contact. De ouders wonen in verschillende landen, waardoor hulpverlening om de communicatie te verbeteren nauwelijks haalbaar is. Van de moeder kan niet worden gevergd dat zij over belangrijke beslissingen met de vader overlegt. Dat geeft haar veel stress, en zij moet beschikbaar zijn voor haar zoon. Dat de ouders elkaar nog per e-mail kunnen bereiken, vond het hof onvoldoende. De moeder doet de dagelijkse verzorging en regelt school en medische zaken. De Raad voor de Kinderbescherming adviseerde ook om de beschikking te bekrachtigen.
Het beroep van de vader op artikel 6 EVRM, het recht op een eerlijk proces, slaagde niet. Het hof liet in het midden of hij bij het tekenen voldoende was geïnformeerd. Dat de rechtbank hem niet hoorde, is in hoger beroep hersteld, want daar kon hij zijn standpunt toelichten. Het hof benadrukt dat de vader betrokken moet blijven bij het leven van zijn zoon. De moeder moet hem blijven informeren, zoals in het convenant is afgesproken, en de vader moet zijn betrokkenheid respectvol en zonder bedreigingen vormgeven.
Het hof bekrachtigde de beschikking van de rechtbank over het gezag. De moeder houdt daarmee alleen het gezag over haar zoon.
Gerechtshof Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechtbank stelt prejudiciële vragen over kinderalimentatie in samengesteld gezin en legt voorlopige bijdrage op Twee kinderen groeien op bij hun vader en diens nieuwe partner. Hun moeder moet bijdragen in de kosten van hun verzorging en opvoeding, maar zowel zij als de vader heeft ook nog andere kinderen te onderhouden. Dat maakt de berekening van de alimentatie ingewikkeld, en over de beste rekenmethode lopen de meningen in de rechtspraak uiteen. De rechtbank Overijssel legt daarom vragen voor aan de Hoge Raad.
De vader, die een WIA-uitkering heeft, wilde dat de moeder vanaf 1 oktober 2025 € 315 per kind per maand betaalt, plus de kinderbijslag. De moeder vond dat dit veel te hoog was en bood een lager bedrag aan: € 93 per maand voor het ene kind en € 49 voor het andere. Over de ingangsdatum waren partijen het eens. Ook over de behoefte van de kinderen waren ze het eens: € 430 per kind per maand in 2025.
De rechtbank keek eerst wie voor wie onderhoudsplichtig is. De vader en zijn echtgenote hebben samen twee kinderen. De moeder heeft met haar partner één kind, en die partner heeft een kind uit een eerdere relatie. Omdat de twee kinderen bij de vader en zijn echtgenote wonen, is ook de echtgenote onderhoudsplichtig voor hen. Als iemand voor meer kinderen moet zorgen dan hij kan betalen, wordt zijn draagkracht in beginsel gelijk over die kinderen verdeeld.
Daarna rekende de rechtbank uit wat ieder kan bijdragen. Na aftrek van woonlasten, vaste lasten en bij de vader een schuldaflossing, bleef per maand een deel van het inkomen over dat voor kinderalimentatie beschikbaar is. Omdat de moeder en haar partner hun woonlasten delen, en de vader en zijn echtgenote dat ook doen, halveerde de rechtbank bij hen de forfaitaire woonlast. De draagkracht kwam daarmee op € 687 voor de moeder, € 532 voor de vader en € 76 voor zijn echtgenote. De partner van de moeder kan € 804 bijdragen.
De moeder heeft in haar eigen gezin draagkracht over, terwijl in het gezin van de vader een tekort aan draagkracht bestaat. De rechtbank gebruikte de ruimte van de moeder om zoveel mogelijk in de behoefte van de twee kinderen te voorzien en kwam op € 278 per kind. Daar trok ze een zorgkorting vanaf: 25 procent voor het kind dat veel bij de moeder is, 5 procent voor het kind dat incidenteel bij haar verblijft. Zo kwam de bijdrage uit op € 256 en € 170 per maand. Met ingang van 1 januari 2026 verhoogde de rechtbank die bedragen met 4,6 procent, naar € 268 en € 178.
De rechtbank beslist hier niet definitief over, omdat ze twijfelt of haar rekenmethode juist is. Bij die methode wordt de draagkracht van een ouder vooraf over al zijn of haar kinderen verdeeld. Dat kan leiden tot een tekort in het ene gezin terwijl in het andere gezin draagkracht ongebruikt blijft, terwijl alle ouders samen voldoende kunnen betalen. Een alternatieve methode, de zogenoemde schotten-methode, rekent per gezin en zou de moeder € 50 per kind per maand meer laten betalen. De rechtbank ziet dat het ontbreken van overeenstemming over de rekenmethode een eenduidige aanpak in de weg staat.
Daarom stelt zij ambtshalve twee prejudiciële vragen aan de Hoge Raad. De eerste is of een overschot aan draagkracht in het ene gezin en een tekort in het andere gezin past bij de wettelijke regels over behoeftigheid, rangorde en bijdragen naar draagkracht. De tweede is of de wet zich ertegen verzet om onbenutte draagkracht over te hevelen, zolang een ouder niet meer betaalt dan de behoefte van de kinderen waarvoor hij of zij onderhoudsplichtig is.
Tot de Hoge Raad antwoord geeft, moet de moeder voorlopig de genoemde bedragen betalen, uiterlijk voor de eerste van elke maand. Die voorlopige beslissing blijft gelden, ook bij hoger beroep, tenzij het gerechtshof anders beslist. De definitieve beslissing houdt de rechtbank aan; de zaak komt terug op het familiejournaal van 3 mei 2027.
Rechtbank Overijssel · 3 november 2026
Civiel Recht Hoge Raad vernietigt beschikking over verrekening bij echtscheiding en verwijst zaak naar hof Een stel dat in 1993 trouwde, ging na ruim dertig jaar uit elkaar. Voor het huwelijk hadden zij huwelijkse voorwaarden laten opmaken waarin elke gemeenschap van goederen is uitgesloten, maar waarin ook staat dat zij elk jaar het deel van hun netto-inkomen dat niet aan de huishouding is besteed, eerlijk moeten delen. Dat jaarlijkse delen is tijdens het huwelijk nooit gebeurd. Bij de scheiding ontstond daarom ruzie over wat er nog verrekend moest worden, en over de verdeling van een gezamenlijk gekochte sloep en een eiland met blokhut dat op naam van de man staat.
De rechtbank Den Haag sprak de echtscheiding uit en regelde de afwikkeling van het huwelijksvermogen. De vrouw ging daartegen in hoger beroep. Zij vroeg het hof onder meer om het vermogen van de man te beschrijven en vast te stellen hoeveel overgespaard inkomen er was en welk deel haar toekwam. Bij een aanvullend verzoekschrift voegde zij toe dat het eiland met blokhut, die zij op € 775.000 waardeert, in die berekening moest worden meegenomen. Ook wilde zij dat de sloep aan haar werd toebedeeld.
Het gerechtshof Den Haag wees die verzoeken af. Volgens het hof had de vrouw haar vordering onvoldoende uitgewerkt: zij noemde geen concreet bedrag en liet geen vermogensbeschrijving van de man zien. Het hof vond dat het door de manier van procederen onmogelijk was een rechtvaardig oordeel te vormen. Over de sloep oordeelde het dat de man niet had aangetoond dat hij een vergoeding van de vrouw kon eisen. Het hof waardeerde de sloep op € 17.000 en bepaalde dat de man de vrouw € 8.500 moest betalen. Het bewijsaanbod van de vrouw, waarbij zij familieleden als getuigen wilde laten horen, wees het hof af als niet relevant.
Beide partijen gingen in cassatie. De Hoge Raad geeft de vrouw gelijk op meerdere punten. De rechtbank had in eerste aanleg wel degelijk een oordeel gegeven over de vermogensbestanddelen, op basis van wat de man had gesteld en wat de vrouw daarop had gezegd. In hoger beroep had de vrouw daar gemotiveerd bezwaar tegen gemaakt, in de grieven 3 tot en met 5. Die grieven had het hof moeten behandelen, ook als de vrouw nog altijd geen eigen vermogensoverzicht had overgelegd. Ze konden immers tot andere oordelen leiden over de afzonderlijke vermogensbestanddelen en dus over de omvang van wat verrekend moet worden.
Ook het nader uitgewerkte verzoek over het eiland met blokhut is volgens de Hoge Raad niet kenbaar beslist. Het hof noemde dat verzoek wel, maar wees het alleen af met de algemene formule dat het meer of anders verzochte wordt afgewezen. Daardoor kan ook het oordeel dat het bewijsaanbod niet relevant was niet blijven staan. Zodra de grieven alsnog worden beoordeeld, is niet te begrijpen waarom het horen van getuigen over de stellingen van de vrouw overbodig zou zijn.
Ook het incidentele beroep van de man slaagt. Hij had gesteld dat hij een derde van de koopsom van de sloep betaalde uit een voorschot op de erfenis van zijn moeder, en dat dit deel buiten de verrekening moet blijven. Hij verwees daarvoor naar bankafschriften die beide partijen in het geding hadden gebracht. Het hof heeft volgens de Hoge Raad niet duidelijk gemaakt waarom die stelling niet volstaat, en is verder niet kenbaar op zijn stellingen ingegaan. Daarmee is die beslissing onvoldoende gemotiveerd.
De Hoge Raad vernietigt daarom de beschikking van het gerechtshof Den Haag van 24 september 2025, zowel in het principale als in het incidentele beroep. De zaak wordt verwezen naar het gerechtshof Amsterdam, dat de verrekening en de verdeling van de sloep opnieuw moet beoordelen. De overige klachten van het middel leiden niet tot cassatie.
Hoge Raad · 6 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechter verbiedt vader online aanval op momfluencer en haar opdrachtgevers; hij moet berichten verwijderen Een vrouw met ongeveer 42.200 volgers op Instagram verdient haar geld als influencer. Ze deelt content over haar dagelijks leven, moederschap en gezin en krijgt betaald voor samenwerkingen met merken. Haar twee kinderen komen daar regelmatig in voor. Toen de relatie met de vader van de kinderen was beëindigd, verzette hij zich tegen dat gebruik. Hij wilde voor iedere samenwerking apart toestemming geven. De vrouw ging daar niet in mee, blokkeerde hem op WhatsApp en beantwoordde zijn e-mails niet meer. Daarop stapte de man naar buiten met zijn bezwaren.
De voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland (zittingsplaats Alkmaar) deed op 3 november 2026 uitspraak in dit kort geding. De man plaatste berichten op Instagram waarin hij schreef dat de vrouw de kinderen als 'verdienmodel' gebruikt en dat haar verdiensten volgens hem boven de keuzes van de kinderen werden gezet. Hij deelde privéberichten tussen de ouders en riep zijn volgers op die berichten te delen en content van de vrouw te rapporteren. Eind augustus 2026 benaderde hij bovendien ongeveer negen opdrachtgevers van de vrouw rechtstreeks. Hij schreef hun dat de kinderen vanaf 1 september 2026 niet meer aan samenwerkingen mochten meedoen en dreigde met juridische stappen als zij zich daar niet aan hielden. Een deel van die opdrachtgevers stopte de samenwerking met de vrouw direct.
De vrouw vorderde dat de man de berichten verwijdert, haar niet meer beschuldigt, geen opdrachtgevers meer benadert en een rectificatie plaatst. Het ging om een botsing tussen haar recht op bescherming van haar privéleven, eer en goede naam en zijn recht op vrijheid van meningsuiting. De rechter zag een spoedeisend belang, omdat de man haar reputatie en inkomsten schaadde. Hij woog onder meer de aard van de uitlatingen, de steun in de feiten en de wijze waarop ze tot stand kwamen. De berichten waren volgens hem suggestief en niet alleen feitelijk. De man had niet onderbouwd dat de kinderen niet meer wilden meedoen en had niet gesteld dat de content zelf onrechtmatig was. Tijdens de zitting zei hij dat hij zich vrij achtte de opdrachtgevers opnieuw te benaderen als de vrouw zich niet aan afspraken hield. Dat wees volgens de rechter op een kans op herhaling.
De rechter oordeelde dat de man zijn positie in het geschil gebruikte om druk op de vrouw uit te oefenen. Hij kon het meningsverschil over het gezamenlijk gezag voorleggen aan de rechter volgens artikel 1:253a van het Burgerlijk Wetboek, of proberen met de vrouw tot een regeling te komen. Door in plaats daarvan publiekelijk te gaan en opdrachtgevers te benaderen doorkruiste hij het wettelijk systeem. Dat het gebruik van de kinderen als content tijdens de relatie nooit een punt was, woog ook mee. De rechter riep beide ouders op om afspraken te maken, ook over content met de kinderen, omdat de kinderen in een loyaliteitsconflict dreigen te komen.
De voorzieningenrechter wees de vorderingen grotendeels toe. De man moet binnen 48 uur na betekening van het vonnis alle bewuste publicaties en de gedeelde privécommunicatie verwijderen en verwijderd houden. Hij mag de vrouw niet meer zonder toereikende feitelijke grondslag beschuldigen, geen informatie meer openbaar maken over het ouderlijk geschil en geen opdrachtgevers van de vrouw meer benaderen om samenwerkingen te laten stoppen. Ook moet hij binnen 48 uur 72 uur lang een korter herstelbericht plaatsen dan de vrouw voorstelde. Bij overtreding verbeurt hij een dwangsom van € 500, plus € 100 per dag dat de overtreding voortduurt, met een maximum van € 5.000. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat ieder zijn eigen kosten draagt. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Noord-Holland · 3 november 2026
Civiel Recht Rechter dwingt weduwe tot hypotheek voor stiefkinderen na erfenisruzie Na het overlijden van een man in 2025 kwamen zijn drie kinderen en zijn weduwe in een conflict over de afwikkeling van de erfenis. Partijen waren het eens dat de wettelijke verdeling van toepassing is. Dat betekent dat de weduwe de nalatenschap in handen kreeg, terwijl de kinderen een geldvordering op haar hebben die niet direct opeisbaar is. Samen met een geadopteerde dochter van de weduwe zijn er vijf erfgenamen.
In juni 2026 sloten de kinderen en de weduwe een vaststellingsovereenkomst. Daarin legden zij vast hoe hoog de vordering van de kinderen is, hoe die wordt betaald, dat er een hypotheekrecht ten gunste van de kinderen komt op de woning van de weduwe, en hoe het zit met de erfbelasting. De notaris maakte een concept hypotheekakte op. De weduwe weigerde die te ondertekenen, omdat zij het niet eens was met de inhoud.
De kinderen stapten naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Limburg, zittingsplaats Roermond. Zij vroegen de weduwe te veroordelen om binnen zeven dagen mee te werken aan het vestigen van het hypotheekrecht. Zij wilden ook dat het vonnis haar handtekening zou vervangen als zij bleef weigeren. Een deel van die vordering, namelijk dat het vonnis haar medewerking in het geheel zou vervangen, trokken zij tijdens de zitting in. Een van de kinderen woont in België, maar de voorzieningenrechter bleef bevoegd omdat de weduwe in Nederland woont.
Op de zitting bleek dat de weduwe zich liet bijstaan door haar belastingadviseur, die ook als tolk optrad omdat zij de Nederlandse taal onvoldoende beheerst. De pleitnota die de adviseur voor haar had gemaakt, wees de voorzieningenrechter als processtuk af. In deze procedure kan een partij alleen in persoon of via een advocaat optreden, niet via een gemachtigde die geen advocaat is.
De inhoud van de hypotheekakte bleek uiteindelijk het enige geschilpunt. Tijdens de zitting kwamen partijen overeen dat de weduwe geen bezwaar meer had als twee passages werden aangepast. Beide gaan over het verhuren van de woning. In de akte wordt vastgelegd dat het verhuren van het onderpand is toegestaan en niet wordt gezien als het in gebruik of genot afstaan dat de akte verbiedt. De voorzieningenrechter volgde deze afspraak.
Over de proceskosten oordeelde de rechter dat hij geen reden zag om af te wijken van het uitgangspunt dat in familiezaken de kosten worden gecompenseerd. De kinderen hadden gevraagd om vergoeding van de werkelijke kosten van € 5.318,55, maar dat wees hij af.
De voorzieningenrechter veroordeelde de weduwe om binnen zeven dagen na betekening van het vonnis volledige medewerking te verlenen aan het vestigen van het hypotheekrecht, volgens de aangepaste concept hypotheekakte. Dat betekent dat zij bij de notaris moet verschijnen en de akte moet ondertekenen. Doet zij dat niet, dan treedt het vonnis in de plaats van haar wilsverklaring en handtekening in de akte. Iedere partij draagt de eigen proceskosten en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Limburg · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht