Procureur-generaal adviseert Hoge Raad cassatieberoep te verwerpen na dodelijk bedrijfsongeval bij funderingsbedrijf Op 30 oktober 2019 vond op een bouwlocatie een dodelijk bedrijfsongeval plaats. Een medewerker van een funderingsbedrijf was bezig met het hijsen van een betonslang. Daarbij raakte een lier klem tussen de boormotor en een aan de funderingsmachine bevestigd werkplatform. Door de voortdurende hijsbeweging brak het werkplatform af, viel naar beneden en trof de medewerker op zijn hoofd. De man overleed ter plaatse aan zijn verwondingen.
Het funderingsbedrijf werd in eerste aanleg vrijgesproken, maar het gerechtshof Amsterdam veroordeelde het in hoger beroep tot een geldboete van € 50.000. Het hof stelde vast dat het risico van het klemraken van de lier bij hijswerkzaamheden al langer bekend was binnen het bedrijf. Op het werkplatform waren zowel oude als nieuwe beschadigingen zichtbaar die werden veroorzaakt door het inslijten van een hijskabel. Medewerkers hadden dit risico ook onderling besproken. Desondanks had het bedrijf het risico niet schriftelijk vastgelegd in een risico-inventarisatie, de slachtoffer (die pas vier weken in dienst was) niet doeltreffend ingelicht over dit gevaar, en geen technische maatregelen genomen aan de funderingsmachine om klemraking te voorkomen. Pas na het dodelijke ongeluk werden de machines aangepast.
Het bedrijf stelde cassatieberoep in bij de Hoge Raad. De advocaat in Leeuwarden, J. Boksem, stelde twee middelen van cassatie voor. Het eerste middel klaagde dat het hof een vereist bestanddeel van artikel 32 van de Arbeidsomstandighedenwet, namelijk dat het bedrijf wist of redelijkerwijs had moeten weten dat levensgevaar of ernstige schade aan de gezondheid te verwachten was, niet had opgenomen in de bewezenverklaring. Het tweede middel betoogde dat het hof een onjuiste uitleg gaf aan dat artikel door geen daadwerkelijke wetenschap van het gevaar te vereisen.
De procureur-generaal bij de Hoge Raad, Van Kempen, adviseert beide middelen te verwerpen. Over het eerste middel concludeert hij dat het ontbreken van de bewuste zinsnede in de bewezenverklaring berust op een kennelijke schrijffout van het hof. In de bewijsoverwegingen oordeelde het hof immers uitdrukkelijk dat het bedrijf redelijkerwijs had moeten weten dat levensgevaar of ernstige schade te verwachten was. De Hoge Raad kan deze misslag herstellen zonder het arrest te vernietigen.
Het tweede middel gaat niet op, aldus de procureur-generaal, omdat het door de verdediging aangehaalde arrest van de Hoge Raad uit 2017 betrekking had op een situatie waarin bewezenverklaard was dat het bedrijf het gevaar daadwerkelijk kende. In de huidige zaak is bewezen dat het bedrijf het gevaar redelijkerwijs had moeten kennen, een lagere drempel. Voor dat geval geldt de eis van daadwerkelijke wetenschap niet. Uit de bewijsmiddelen blijkt bovendien voldoende dat het risico intern bekend was, en dat het bedrijf desondanks geen maatregelen trof.
De conclusie strekt tot verwerping van het cassatieberoep. Als de Hoge Raad dit advies volgt, blijft de veroordeling van het funderingsbedrijf tot een geldboete van € 50.000 wegens opzettelijke overtreding van artikel 32 van de Arbeidsomstandighedenwet in stand.
Parket bij de Hoge Raad · 27 oktober 2026
Strafrecht Raad van State herstelt boete van € 40.000 aan restaurant voor loonadministratie van vier koks Een restaurant in Nederland had vier uit China afkomstige koks in dienst, maar hield niet bij hoeveel uren zij werkten. Inspecteurs van de Nederlandse Arbeidsinspectie konden daardoor niet nagaan of de koks het minimumloon kregen. Ook ontbrak een deugdelijke registratie van hun arbeids- en rusttijden. De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid legde het restaurant daarom twee bestuurlijke boetes op: € 11.250 wegens overtreding van de Arbeidstijdenwet en € 40.000 wegens overtreding van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag.
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State oordeelde in hoger beroep en incidenteel hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 6 augustus 2025. Die rechtbank had de overtredingen bevestigd, maar de boetes gematigd tot € 22.500 voor de Wml en € 7.500 voor de Atw. Over de Atw-boete ging het hof niet meer: de minister was ten onrechte uitgegaan van een middenbedrijf in plaats van een kleinbedrijf. De Wml-boete matigde de rechtbank omdat beide overtredingen met één goed ingerichte administratie hadden kunnen worden voorkomen.
Het restaurant voerde in incidenteel hoger beroep vrijwel dezelfde argumenten aan als eerder. Het wilde de koks als getuigen laten horen en vond dat er sprake was van eendaadse samenloop, waarbij een boete gematigd moet worden. De Afdeling wees dat af. De overtredingen rusten niet op verklaringen van de koks, maar op het ontbreken van een deugdelijke registratie en van bescheiden over de gewerkte uren. Daarom was het horen van de koks niet nodig. Eendaadse samenloop was er evenmin, want de overtredingen komen niet voort uit één fysieke nalatigheid.
In het hoger beroep van de minister kwam alleen de matiging van de Wml-boete aan de orde. Volgens de Afdeling heeft de minister terecht betoogd dat de rechtbank die boete niet had mogen matigen. Dat beide overtredingen een ondeugdelijke administratie als oorzaak hebben, is op zichzelf geen reden voor matiging. De overtreden normen beschermen verschillende belangen en brengen verschillende registratieverplichtingen mee. Door het ontbreken van de administratie valt bovendien niet na te gaan of werknemers zijn benadeeld, en dus ook niet om hen te compenseren. De minister heeft deugdelijk toegelicht dat de boete in verhouding staat tot de aard en ernst van de overtredingen. Het restaurant bracht geen omstandigheden naar voren die de boete onevenredig maken.
De Afdeling verklaart het hoger beroep van de minister gegrond en het incidenteel hoger beroep ongegrond. De uitspraak van de rechtbank wordt vernietigd voor zover die de Wml-boete verlaagde, en het beroep daartegen wordt alsnog ongegrond verklaard. De oorspronkelijke boete van € 40.000 wegens overtreding van de Wml blijft daarmee in stand. De rest van de uitspraak, waaronder de verlaagde Atw-boete van € 7.500, blijft bevestigd. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Kantonrechter ontbindt dienstverband bij Martini Ziekenhuis na regeling, einde 1 januari 2027 Het Martini Ziekenhuis in Groningen wilde van een medewerker af. Het ziekenhuis stelde dat de arbeidsverhouding duurzaam en onherstelbaar was verstoord en dat herplaatsing van de medewerker niet meer mogelijk was. Het vroeg de kantonrechter daarom de arbeidsovereenkomst te ontbinden.
De zaak begon bij de rechtbank Noord-Nederland, zittingsplaats Groningen. Die verwees haar bij beschikking van 16 juni 2026 naar de rechtbank Overijssel, locatie Zwolle. Het ziekenhuis diende een verzoekschrift in met negenentwintig producties. De medewerker verweerde zich met een verweerschrift en achtentwintig bijlagen. Beide partijen vulden hun dossier later nog aan met extra stukken.
Op 14 oktober 2026 volgde een mondelinge behandeling. Daar kwamen partijen er zelf uit: zij troffen een regeling, die in het proces-verbaal van de zitting is vastgelegd. De kantonrechter hoefde daardoor niet inhoudelijk te oordelen over wie de schuld heeft aan de verstoorde verhouding.
De kantonrechter volgt de regeling. Hij ontbindt het dienstverband op grond van de verstoorde arbeidsverhouding, in de zin dat van het ziekenhuis in redelijkheid niet kan worden gevergd het contract te laten voortduren. Het contract eindigt op 1 januari 2027. Ook over de kosten hadden partijen afspraken gemaakt: ieder draagt de eigen proceskosten.
De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst met ingang van 1 januari 2027 en bepaalt dat iedere partij de eigen proceskosten draagt.
Rechtbank Overijssel · 21 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter vernietigt ontslag op staande voet na schreeuwpartij, maar ontbindt contract wel Een hoofdmonteur van een autoruitenbedrijf in Breda werd op 3 maart 2026 op non-actief gesteld en zes dagen later op staande voet ontslagen. Volgens zijn werkgever had hij die dag luid schreeuwend en zichtbaar geagiteerd op de werkvloer gestaan, nadat hij opnieuw een conflict met een collega zou hebben aangejaagd. De man vertelt een heel ander verhaal: hij kreeg tijdens zijn pauze voicemails met dreigende taal van een collega, schrok daarvan en zei tegen zijn werkgever dat hij zich onveilig voelde. Toen hij zich wilde ziekmelden, kreeg hij te horen dat dat een vertrouwensbreuk zou zijn.
De kantonrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant (zittingsplaats Breda) behandelde beide verzoekschriften tegelijk, zowel dat van de werknemer als dat van de werkgever. De werknemer was sinds juli 2021 in dienst en verdiende laatstelijk € 3.960,35 bruto per maand. Eerder werkte hij al twee keer bij hetzelfde bedrijf, van 2010 tot 2014 en van 2017 tot 2021. Het bedrijf telt vijf werknemers.
De rechter oordeelt dat het ontslag op staande voet niet standhoudt, om twee redenen. Ten eerste was het te zwaar. Zelfs als de lezing van de werkgever klopt, had zij de man naar huis kunnen sturen om af te koelen, of hem ziek naar huis kunnen laten gaan. Dat hij eerder schriftelijke waarschuwingen kreeg, verandert daar niet genoeg aan, zeker gelet op de lange arbeidsrelatie en de promotie in 2023, die liet zien dat de werkgever tevreden was. Ten tweede was het ontslag niet onverwijld gegeven. De directeur-eigenaar was zelf bij het incident aanwezig en wachtte toch nog zes dagen. De rechter ziet niet in waarom daar onderzoek voor nodig was.
Dat betekent dat de arbeidsovereenkomst in stand is gebleven en de werkgever het loon over de tussenliggende periode moet doorbetalen, inclusief 8 procent vakantiebijslag en wettelijke rente. Een wettelijke verhoging wijst de rechter af, omdat de arbeidsovereenkomst toch eindigt en de werkgever dus niet meer hoeft te worden geprikkeld om op tijd te betalen. De werknemer had ook gevraagd om weer aan het werk te mogen, maar tijdens de zitting liet hij weten te berusten in een ontbinding. Daarom hoefde de rechter daarover niet meer te beslissen.
Vervolgens kijkt de rechter naar het verzoek van de werkgever om het contract te ontbinden, dat zij voor dit geval had gedaan. Daarvoor is een redelijke grond nodig, en die ziet de rechter in het verwijtbare handelen van de werknemer. Hij kreeg in mei 2022, maart 2025 en september 2025 al meermaals een waarschuwing, onder meer nadat hij een collega met een hamer met de dood zou hebben bedreigd, wat hij zelf betwist, en nadat hij een conflict tussen twee collega's had verergerd. Als hoofdmonteur en werkplaatschef had hij bovendien een voorbeeldfunctie. Zijn eigen beschrijving van 3 maart gaat volgens de rechter voorbij aan zijn eigen gedrag, en tegenover zijn ontkenning dat hij heeft geschreeuwd staan meerdere andersluidende verklaringen. Terugkeer naar het bedrijf ligt niet in de rede, want de man erkende dat dat niet meer kan.
De werknemer krijgt wel een transitievergoeding. De werkgever vond dat die was vervallen wegens ernstig verwijtbaar handelen, maar die uitzondering geldt volgens de rechter alleen in uitzonderlijke gevallen. De man heeft alleen verbaal zijn onvrede geuit en er is niet gesteld dat hij beledigingen uitte of fysiek agressief was. Omdat voor het eerdere dienstverband al een vergoeding was afgesproken, telt alleen het laatste dienstverband van vijf jaar en vijf maanden. Een billijke vergoeding, bedoeld voor ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever, wijst de rechter af. Het ten onrechte gegeven ontslag is daarvoor niet ernstig genoeg, en de werknemer onderbouwde het te weinig. Het verzoek van de werkgever om een gefixeerde schadevergoeding van de werknemer wijst de rechter ook af, omdat er geen dringende reden was.
De kantonrechter vernietigt het ontslag op staande voet en veroordeelt de werkgever tot betaling van het loon van € 3.960,35 per maand vanaf 9 maart 2026, plus vakantiebijslag en wettelijke rente, en tot het verstrekken van loonspecificaties. De arbeidsovereenkomst wordt ontbonden per 1 december 2026. De werkgever moet een transitievergoeding van € 7.722,68 bruto betalen, met wettelijke rente vanaf 1 januari 2027. Alle andere verzoeken worden afgewezen en iedere partij draagt de eigen proceskosten.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter wijst billijke vergoeding af na melding grensoverschrijdend gedrag Een persoonlijk begeleider in de zorg vroeg op 25 december 2025 aan haar werkgever om niet meer samen met een bepaalde mannelijke collega te worden ingeroosterd. Ze vertelde desgevraagd dat dit te maken had met grensoverschrijdend gedrag van die collega. Haar tijdelijke contract, ingegaan op 17 juni 2025 voor tien maanden, werd daarna niet verlengd. Volgens de vrouw gebeurde dat omdat zij had geklaagd. Zij eiste daarom een billijke vergoeding van € 53.400 bruto, een schadevergoeding die een rechter kan toekennen als een werkgever ernstig verwijtbaar heeft gehandeld.
De werkgever liet de collega eerst anders inroosteren en voerde in januari 2026 meerdere gesprekken met de vrouw, haar leidinggevende en een HR-medewerker. Op 29 januari 2026 bekeek de werkgever samen met haar camerabeelden van een incident op 30 november 2025. Daarop is te zien dat zij meerdere keren bij de collega op schoot ging zitten en dat hij haar kort bij de keel aanraakte. Omdat de vrouw ruim een maand weigerde toestemming te geven om de collega te horen, kon hoor en wederhoor pas op 3 februari 2026 plaatsvinden. De collega noemde het contact aanvankelijk een wederzijdse flirt. Ook WhatsApp-berichten werden bekeken. Op 5 februari 2026 concludeerde de werkgever dat de melding niet kon worden vastgesteld. Hij stelde de vrouw vrij van werk en liet op 10 februari weten dat het contract na afloop op 16 april 2026 niet zou worden voortgezet.
De vrouw verweet de werkgever drie dingen: onvoldoende zorg voor de arbeidsomstandigheden, geen deugdelijk onderzoek en benadeling wegens haar melding, doordat het contract niet werd verlengd. De kantonrechter vond het onderzoek deugdelijk. Er waren meerdere gesprekken met verslagen, de camerabeelden en WhatsApp-gesprekken zijn bekeken en de bevindingen zijn steeds met de vrouw besproken. De werkgever heeft een protocol voor ongewenst gedrag en een externe vertrouwenspersoon. Een extern onderzoeksbureau inschakelen is niet verplicht, en een werkgever mag beschuldigingen niet zomaar voor waar aannemen.
De kantonrechter bekeek de camerabeelden zelf. Daaruit blijkt volgens hem niet dat de aanraking bij de keel anders dan flirterig of speels was bedoeld. De WhatsApp-berichten ondersteunen de klacht evenmin. De vrouw schreef die avond 'Haha liefff. Dat geurtje. Heb ik een stukje van jou nu bij mij' met een verliefd kijkende emoji, en zocht daarna meerdere keren contact. Zij probeerde de collega over te halen toch naar het kerstuitje te komen. Haar uitleg dat zij zeker wilde weten dat hij niet kwam, vond de rechter gelet op de formulering niet voor de hand liggend. De kantonrechter sluit niet uit dat zij het gedrag als ongewenst heeft ervaren, maar het bewijs ontbreekt. De collega kreeg wel een officiële waarschuwing voor het aanraken van de nek.
Volgens de kantonrechter besloot de werkgever het contract niet te verlengen omdat de arbeidsrelatie sterk onder druk stond en het vertrouwen was verdwenen, niet omdat de vrouw had geklaagd. Zij bleef eisen dat de collega werd overgeplaatst, wilde zelf niet naar een andere locatie, weigerde de beelden opnieuw te bekijken en wilde geen aangifte doen. Een werkgever heeft bij het verlengen van een tijdelijk contract veel eigen beoordelingsruimte, en die is niet overschreden. Ook als de werkgever onvoldoende zorg voor de arbeidsomstandigheden zou hebben gedragen, omdat een klachtenprocedure en onderzoeksprotocol ontbraken, is daarmee de hoge lat van ernstig verwijtbaar handelen niet gehaald.
De kantonrechter wees het verzoek om een billijke vergoeding af en veroordeelde de vrouw in de proceskosten van de werkgever, begroot op € 1.009.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht