Kantonrechter beveelt ontruiming van eetcafé na acht maanden huurachterstand bij Heineken Heineken verhuurt een bedrijfsruimte in Groningen die wordt gebruikt als eetcafé. De huurder betaalde de huur al ongeveer acht maanden niet meer. Inmiddels is de achterstand opgelopen tot € 88.876,11, bij een huurprijs van € 11.140,47 per maand. Twee andere bedrijven hebben zich in de huurovereenkomst hoofdelijk aansprakelijk gesteld voor de verplichtingen van de huurder. Heineken vroeg de kantonrechter in kort geding, een spoedprocedure, om ontruiming van het pand en om betaling van de achterstand.
De zaak is behandeld door de kantonrechter van de rechtbank Noord-Nederland, zittingsplaats Groningen. Op 27 oktober 2026 vond de mondelinge behandeling plaats. Namens Heineken verschenen drie medewerkers, bijgestaan door gemachtigde mr. H.J. Heynen. De drie gedaagden verschenen niet, waarop de rechter verstek tegen hen verleende. Bij verstek wordt een vordering toegewezen, tenzij die onrechtmatig of ongegrond lijkt.
De kantonrechter vond dat Heineken een spoedeisend belang had. Er was al acht maanden huur onbetaald en Heineken vreesde dat ook de komende termijnen niet betaald zouden worden. Volgens de rechter kan van een verhuurder in die situatie niet worden verlangd dat hij de uitkomst van een bodemprocedure afwacht. Tegelijk benadrukte de rechter dat ontruiming in kort geding een ingrijpende maatregel is die de huurbescherming raakt. Voor toewijzing moet daarom in hoge mate waarschijnlijk zijn dat een gewone procedure tot hetzelfde resultaat zou leiden.
Die waarschijnlijkheid zag de kantonrechter hier wel. Een huurachterstand van acht maanden, met de verwachting dat die verder oploopt, is een ernstige tekortkoming in de nakoming van de huurovereenkomst. Heineken had om ontruiming binnen acht dagen gevraagd. Die termijn vond de rechter te kort voor het ontruimen van een bedrijfspand, en hij verlengde die tot veertien dagen na betekening van het vonnis. Ook de gevraagde betalingen werden toegewezen, met uitzondering van rente over huurtermijnen vanaf november 2026, omdat die termijnen nog niet opeisbaar zijn.
De huurder moet het eetcafé binnen veertien dagen na betekening van het vonnis ontruimen met alle personen en zaken die er zijn, behalve spullen van Heineken, en de sleutels afgeven. De drie gedaagden moeten hoofdelijk € 96.956,82 aan achterstallige huur tot en met oktober 2026 betalen, vermeerderd met contractuele rente van 1% per maand vanaf 13 oktober 2026. Daarnaast moeten zij € 5.456,24 aan openstaande drankleveranties betalen, met wettelijke handelsrente, en € 11.140,47 per maand vanaf 1 november 2026 tot de dag van daadwerkelijke ontruiming. Hoofdelijk betekent dat Heineken elk van hen voor het volledige bedrag kan aanspreken. Ook de proceskosten van € 2.357,62 komen voor hun rekening. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, dus het kan direct worden uitgevoerd, ook als gedaagden in verzet gaan.
Rechtbank Noord-Nederland · 10 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Raad van State matigt hennepboetes Diemen tot € 17.500 samen, huurder had te weinig draagkracht In augustus 2023 troffen inspecteurs van de gemeente Diemen, samen met de politie en medewerkers van netbeheerder Liander, in twee woningen van dezelfde man hennep aan. In de ene woning stonden vier kweektenten verdeeld over drie kweekruimtes. In de andere woning was een slaapkamer volledig ingericht om hennep te verwerken, met een afzuiginstallatie, en lagen vier zakken henneptoppen. De man woonde zelf in de tweede woning. Het college van burgemeester en wethouders legde hem voor elke woning een bestuurlijke boete op van € 17.500, samen € 35.000, omdat hij zonder vergunning woonruimte aan de bestemming tot bewoning had onttrokken.
De zaak lag eerst bij de rechtbank Amsterdam. Die verklaarde het beroep over de eerste woning ongegrond. Over de tweede woning matigde de rechtbank de boete met de helft tot € 8.750, omdat daar maar één kamer was gebruikt en de man er zelf woonde. De man ging in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, die de zaak op 6 augustus 2026 behandelde. Het gaat om hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 15 augustus 2025.
De man voerde allereerst aan dat hij dubbel was bestraft. De hennep uit de ene woning werd in de andere verwerkt, dus volgens hem was er één hennepkwekerij en had er maar één boete mogen komen. De Raad van State volgde dat niet. De boetes zijn niet opgelegd voor het kweken of verwerken van hennep, maar voor het onttrekken van woonruimte in twee afzonderlijke woningen. Het college mocht daarom voor beide overtredingen een boete opleggen.
Ook het betoog dat in de tweede woning geen overtreding was begaan, haalde niets uit. Volgens de man was hij de enige bewoner en zou dat zo blijven, zodat er feitelijk geen woonruimte verloren ging. De Raad van State wees erop dat de Huisvestingswet uitgaat van de bewoning door een huishouden van dezelfde omvang als waarvoor de woning zonder de onttrekking geschikt is, en niet van het feitelijk gebruik. Zonder de afzuiginstallatie was de woning door de geur niet geschikt om in te wonen. Omdat een hele kamer was gebruikt, ging het bovendien om een substantieel deel van de woning.
Wel slaagde de man met zijn verzoek om de boetes te matigen. De Raad van State achtte aannemelijk dat de kwekerij in de eerste woning ongeveer 100 dagen in gebruik was en dat in die tijd hooguit één oogst van 239 planten kon zijn geoogst. Na aftrek van kosten was daarmee geen winst gemaakt. Daarom keek de Raad van State naar zijn financiële situatie. Uit zijn belastingaangiftes over 2023, 2024 en 2025 bleek dat zijn inkomen net boven een bijstandsuitkering voor een alleenstaande lag. Uit een overzicht van de forensische zorginstelling Fivoor bleek dat hij na uitgaven en aflossingen van schulden € 50,25 per maand overhoudt. Daarmee had hij aannemelijk gemaakt dat hij de boete niet kon betalen en onevenredig werd getroffen.
De Raad van State verklaarde het hoger beroep gegrond en vernietigde de uitspraak van de rechtbank voor zover die de boetes niet verder had gematigd. De boete voor de eerste woning gaat met 25 procent omlaag, van € 17.500 naar € 13.125. De boete voor de tweede woning, die de rechtbank al had gehalveerd, wordt nog eens met 25 procent van het oorspronkelijke bedrag verminderd, van € 8.750 naar € 4.375. De man moet dus in totaal € 17.500 betalen in plaats van € 35.000. De Raad van State herroept de oorspronkelijke boetebesluiten en laat zijn uitspraak in de plaats treden van de vernietigde besluiten. Het college moet de proceskosten van € 1.868 vergoeden en het griffierecht van € 289 terugbetalen.
Raad van State · 4 november 2026
Bestuursrecht Rechtbank: Haarlemse weduwe mag urgentiezoekprofiel zonder eengezinswoning niet aanvechten, beroep ongegrond Een Haarlemse moeder van twee minderjarige kinderen die door een auto-ongeluk in 2018 blijvend invalide raakte, is voor dagelijkse hulp afhankelijk van haar ouders. Zij vroeg op 24 september 2024 een urgentieverklaring aan op grond van mantelzorg. Op dat moment woonde zij met haar kinderen in een eengezinswoning met vijf kamers. Haar ouders wonen in een andere plaats, te ver weg voor mantelzorg elke dag; die kon daardoor slechts drie keer per week plaatsvinden. Soms bleef zij met de kinderen bij haar ouders slapen.
Het college van burgemeester en wethouders wees de aanvraag eerst af, omdat niet was aangetoond dat er 8 uur mantelzorg per week nodig was. Tijdens de bezwaarprocedure veranderde de situatie. Medio mei 2025 verhuisde de vrouw naar een eengezinswoning in de vrije sector dichter bij haar ouders. Op 10 juli 2025 overleed haar echtgenoot. Terugkeer naar die woning was daarna ook om financiële redenen niet meer mogelijk, en zij verblijft sindsdien bij haar ouders. Het college herzag zijn besluit op 14 augustus 2025 en gaf haar alsnog een urgentieverklaring, gebaseerd op een advies van Argonaut en de urgentiecommissie.
Die verklaring gaat vergezeld van een zoekprofiel: de soort woning waarvoor zij met voorrang in aanmerking komt. Volgens de Huisvestingsverordening is dat de meest sobere oplossing voor de urgente woonsituatie, en in beginsel geen eengezinswoning. De vrouw wilde juist wél een eengezinswoning met minimaal vijf kamers. Zij stelde dat uitsluiting een achteruitgang is ten opzichte van haar vorige woning en haar kansen verkleint om dicht bij haar ouders een woning te vinden. Het college bleef bij zijn standpunt, na advies van de Adviescommissie voor bezwaarschriften, en zij stapte naar de rechter.
De rechtbank wees eerst een aantal punten opzij. Dat de vrouw de urgentie had aangevraagd vanwege haar invaliditeit door het ongeluk, mist feitelijke grondslag: de aanvraag ging over mantelzorg. Haar kritiek op het advies van Argonaut, dat te weinig rekening zou houden met haar psychosociale situatie na het overlijden van haar man, kwam pas op de zitting naar voren. Dat had eerder gekund, dus de goede procesorde verzette zich ertegen. Bovendien zag de rechtbank geen reden waarom Argonaut zijn onderzoek had moeten uitbreiden buiten de mantelzorg, en had het advies de kwetsbaarheid van de vrouw wel degelijk meegewogen.
Over het zoekprofiel zelf oordeelde de rechtbank dat gemeenten op grond van de Huisvestingswet de schaarse sociale huurwoningen evenwichtig en rechtvaardig moeten verdelen. Niet elke woning past bij elke urgent woningzoekende, en grotere woningen gaan doorgaans naar grote gezinnen die ze het hardst nodig hebben. Het in beginsel uitsluiten van eengezinswoningen en nieuwbouw, met de criteria 'vergelijkbare situatie' en 'meest sobere oplossing', is volgens de rechtbank gerechtvaardigd en niet in strijd met de Huisvestingswet. De verwijzing naar een uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak, waaruit zou volgen dat eengezinswoningen nooit mogen worden uitgesloten, berust volgens de rechtbank op een verkeerde lezing: in die zaak was een eengezinswoning juist bij uitstek geschikt vanwege de extreme geluidsgevoeligheid van de betrokkene.
De vrouw heeft ook geen recht op een woning zoals die in haar vorige woonplaats. Het college verleende de urgentie op grond van de situatie op dat moment: zij en haar kinderen hadden geen eigen woning meer. Bovendien had zij die woning op eigen initiatief al verlaten. Dat een eengezinswoning medisch geschikt zou zijn, is niet het criterium voor het zoekprofiel, en niet is gebleken dat zo'n woning nodig is om het huisvestingsprobleem op te lossen. Op basis van het rapport van Justus Medische Expertise van 27 mei 2024 en het Argonaut-advies van 23 juli 2025 is een eengezinswoning bovendien niet de meest adequate keuze, gelet op haar beperkingen bij lopen, staan en traplopen. Ook maakte zij niet aannemelijk dat het zoekprofiel het (vrijwel) onmogelijk maakt om een woning nabij haar ouders te vinden; het college wees erop dat de buurt bij haar ouders grotendeels uit appartementen bestaat en dat zij binnen 5 kilometer mag zoeken.
De rechtbank vond dat het college bij het zoekprofiel rekening had gehouden met haar medische beperkingen, mantelzorgafhankelijkheid, psychosociale situatie en de belangen van de kinderen. Er was geen aanleiding voor de hardheidsclausule en de gevolgen voor de vrouw zijn niet onevenredig. De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond. De vrouw krijgt haar griffierecht niet terug en ook geen vergoeding van haar proceskosten.
Rechtbank Noord-Holland · 22 oktober 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht Kantonrechter ontbindt huur na 17 maanden achterstand en wijst incassokosten af wegens oneerlijk boetebeding Een verhuurder uit Eindhoven kreeg zijn huurders voor de kantonrechter in Rotterdam omdat zij sinds eind 2024 een woning huren en de huur al langere tijd niet meer betaalden. Op het moment van de zitting was de achterstand opgelopen tot € 21.837,08, ruim 17 maanden huur. De maandelijkse huur bedraagt € 1.253,55. De verhuurder, RP Onroerend Goed, eiste betaling van de achterstand met rente en incassokosten, ontbinding van de huurovereenkomst en ontruiming van de woning.
De zaak richtte zich tegen twee huurders. Een van hen verscheen met een advocaat en erkende dat de achterstand groot is, maar verzette zich tegen ontbinding en ontruiming. Zij voerde aan dat zij te maken heeft gehad met huiselijk geweld en financieel misbruik door de andere huurder. Haar inkomen daalde, waardoor zij de huur niet meer zelfstandig kon opbrengen. Op dit moment zoekt zij een andere woning via een urgentieverklaring. De tweede huurder verscheen niet, waardoor tegen hem verstek is verleend. Omdat de eerste huurder wel was verschenen, kon de tweede niet in verzet komen, alleen in hoger beroep.
De kantonrechter vond de achterstand ernstig genoeg om de huurovereenkomst te ontbinden. Bij een achterstand van meer dan drie maanden is dat doorgaans het geval, maar de rechter weegt alle omstandigheden mee. Hier woog zwaar dat de huur ook na de dagvaarding structureel niet is betaald. De kantonrechter had begrip voor de persoonlijke situatie van de huurster, maar oordeelde dat een verhuurder zo'n grote en oplopende achterstand niet hoeft te accepteren. Hij hoeft ook niet te wachten met juridische stappen tot er duidelijkheid is over een urgentieaanvraag of een andere sociale huurwoning.
De incassokosten en de rente wees de rechter af. Artikel 17.2 van de huurovereenkomst bepaalt dat de huurder bij te late betaling een administratieve boete van € 10 verschuldigd is. Volgens de wet zou de huurder alleen wettelijke rente en incassokosten moeten betalen. Het opleggen van een extra boete wijkt in het nadeel van de huurder af van de wet en is daarom een oneerlijke bepaling. Daardoor kan de verhuurder zich er niet op beroepen, en ook niet op de incassokosten en rente uit de wet. Andere oneerlijke bepalingen vond de rechter niet, voor zover ze voor deze zaak van belang waren. Ook een deel van de vordering voor de rest van de maand wees hij af, omdat de verhuurder niet had uitgelegd waarom de huurders die zouden moeten betalen.
De huurders moeten hoofdelijk de achterstand van € 21.837,08 betalen en de woning binnen veertien dagen na betekening van het vonnis verlaten. Tot de dag van de ontruiming betalen zij een gebruiksvergoeding van € 1.253,55 per maand. Ook worden zij hoofdelijk veroordeeld in de proceskosten van € 1.576,61. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat het meteen kan worden uitgevoerd, ook als een van de partijen in hoger beroep gaat.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter beveelt ontruiming van huurwoning na structureel te late huurbetalingen, zes maanden de tijd Een man uit de regio Utrecht huurt sinds 15 september 2024 een woning van Stichting De Alternatieve Renovatie Maatschappij (De ARM) voor € 1.187,95 per maand. Vrijwel vanaf het begin betaalde hij de huur te laat of niet. Zijn vader stond als garantsteller op het huurcontract. De ARM vroeg de kantonrechter in kort geding om de ontruiming van de woning, betaling van de achterstand en een vergoeding tot aan de ontruiming.
Op de dag van de mondelinge behandeling, 8 oktober 2026, stond er volgens De ARM een huurachterstand van € 3.563,85 voor augustus, september en oktober 2026. De huurder had die dag € 1.100,00 overgemaakt voor oktober. Meer betaald hebben dan dat kon hij niet onderbouwen. Daardoor bleef er € 2.463,85 over.
De huurder en zijn vader betoogden dat de achterstand nog maar iets meer dan twee maanden bedroeg. Dat is minder dan de drie maanden waarbij een ontruiming in een gewone procedure doorgaans wordt toegewezen. De kantonrechter gaf hen daarin gelijk: de achterstand alleen was onvoldoende reden voor ontruiming. Ook herhaalde wanbetaling hielp De ARM niet, want de huurder was niet eerder veroordeeld tot betaling van een achterstand.
Wat de doorslag gaf, was dat de huur structureel te laat werd betaald. Volgens de kantonrechter was de huur over 18 maanden te laat voldaan. Na een aanpassing van de uiterste betaaldag in maart 2025 ging het even beter, maar daarna liep de betaling weer vertraging op. Van november 2025 tot en met maart 2026 was de huur steeds pas na 20 dagen volledig voldaan. Betalingsafspraken werden vaak niet nagekomen. Dat de achterstand tussentijds deels werd ingelopen, maakt dat verleden niet ongedaan.
De kantonrechter keek ook naar het woonbelang van de huurder, die psychische problemen heeft en daarvoor in behandeling is. Hij zocht naar een realistisch vooruitzicht op tijdige betaling, maar vond dat niet. De huurtoeslag steeg met € 115,17 per maand, wat onvoldoende was, mede omdat zijn loon sinds 14 juli 2026 na een ziekmelding was teruggebracht naar 70 procent. Zijn bezwaar dat de huur en de servicekosten te hoog zijn, was onvoldoende onderbouwd: de procedure bij de huurcommissie was nog niet gestart en een lagere huur zou alleen voor de toekomst gelden. De vader had zijn garantstelling per 15 september 2026 ingetrokken. Op de zitting zei hij bereid te zijn zich weer garant te stellen, maar hij liet weten dat ook hij het geld vaak niet had.
De huurder beriep zich verder op het beleid van de rechtbank Midden-Nederland over de melding 'vroegsignalering' bij de gemeente. Volgens dat beleid wordt een ontruiming in beginsel afgewezen als tussen die melding en de dagvaarding minder dan twee maanden zit. De ARM had de melding op 18 september 2026 gedaan en daarna binnen twee maanden gedagvaard. De kantonrechter vond dat de huurder zich daar niet op kon beroepen. Hij had sinds juli 2025 ruim de tijd gehad om schuldhulp op gang te brengen en had zich al eerder zelf bij de gemeente gemeld, zonder dat hij reactie kreeg. Dat het niet lukte, kwam voor zijn rekening en risico.
De kantonrechter wees de ontruiming toe, maar gaf de huurder zes maanden de tijd in plaats van de gevorderde veertien dagen. De ARM had een werkbare tijdelijke oplossing gevonden voor de medewerker voor wie zij de woning nodig had, terwijl de huurder tijd nodig heeft voor zijn behandeling en om andere woonruimte te vinden. De woning moet uiterlijk op 1 mei 2027 leeg zijn.
De gevraagde buitengerechtelijke incassokosten werden afgewezen. De aanmaning aan de huurder vermeldde het wettelijke tarief niet en aan zijn vader was geen sommatiebrief gestuurd, alleen een kopie van de brief aan zijn zoon.
De kantonrechter veroordeelde de huurder tot ontruiming binnen zes maanden na betekening van het vonnis. Hij en zijn vader moeten hoofdelijk € 2.375,90 aan huur over augustus en september 2026 betalen, met wettelijke rente. De huurder alleen moet het restant van € 87,95 over oktober betalen, plus een vergoeding van € 1.087,95 per maand vanaf 1 november 2026 tot de daadwerkelijke ontruiming. Samen betalen zij ook de proceskosten van € 1.692,09. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Midden-Nederland · 22 oktober 2026
Civiel Recht