Hof verlaagt taakstraf stalker maar verhoogt schadevergoeding aan slachtoffers Een man werd vervolgd omdat hij zijn stiefzoon en diens partner, die zijn schoondochter werd, gedurende meer dan een jaar had lastiggevallen en zijn schoondochter met de dood had bedreigd. Nadat het stel begin december 2023 zijn woning had verlaten, begon hij hen via social media te benaderen en te bellen. Ondanks twee zogenoemde stopgesprekken met de politie, waarbij hem duidelijk werd gemaakt dat hij geen contact meer mocht zoeken, ging hij door: hij maakte geldbedragen van één cent over met lange teksten erbij, zocht zijn schoondochter op haar werk op, plaatste berichten in een besloten Facebookgroep voor collega's, stuurde brieven naar hun werkplekken en hing beledigende affiches op bij haar werk. Op 7 mei 2025 achtervolgde hij haar naar haar werk en zei daar, in het bijzijn van collega's, onder meer: "Ik maak haar af" en "Nu maak ik haar helemaal dood."
De politierechter veroordeelde de man voor bedreiging en belaging tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van twee maanden met een proeftijd van drie jaar en bijzondere voorwaarden zoals een meldplicht en verplichte behandeling, plus een taakstraf van 100 uur en een contact- en locatieverbod van vijf jaar. De schadevergoeding aan de slachtoffers werd toen slechts gedeeltelijk toegewezen: € 1.500 in plaats van de gevorderde € 3.500, en € 750 in plaats van € 2.000.
De man ging in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam. Zijn verdediging betoogde dat de periode waarin van belaging kon worden gesproken veel korter moest zijn, omdat pas na het eerste stopgesprek voor hem duidelijk kon zijn dat zijn pogingen tot contact ongewenst waren. Het hof volgt dat gedeeltelijk: pas vanaf 29 februari 2024, de datum van dat eerste gesprek, is naar het oordeel van het hof sprake van een stelselmatige inbreuk op de persoonlijke levenssfeer van de slachtoffers. Voor die datum kan de belaging niet worden bewezen, waardoor de bewezen periode korter wordt dan de politierechter aannam.
De bedreiging met de dood blijft, net als de kern van de belaging, volledig bewezen: het hof stelt vast dat de man doelbewust en met verschillende middelen bleef proberen contact af te dwingen, terwijl hem telkens duidelijk was gemaakt dat de slachtoffers dit niet wilden.
Omdat de bewezen periode korter is geworden, verlaagt het hof de taakstraf naar 80 uur. Het hof legt daarnaast, net als de politierechter, een voorwaardelijke gevangenisstraf van twee maanden met een proeftijd van drie jaar op, maar laat de bijzondere voorwaarden dit keer achterwege: de reclassering verwacht niet dat voortzetting daarvan nog tot gedragsverandering zal leiden. Het contactverbod van vijf jaar met beide slachtoffers blijft gehandhaafd en dadelijk uitvoerbaar, omdat het hof ernstig rekening houdt met herhaling: de man toonde op de zitting geen zelfinzicht en leek nog altijd op wraak uit te zijn. Alleen het locatieverbod voor de werkplek van zijn schoondochter vervalt, omdat zij daar niet meer werkt.
Anders dan bij de straf, valt de uitkomst voor de man op het punt van de schadevergoeding juist ongunstiger uit dan in eerste aanleg. Het hof stelt vast dat beide slachtoffers aantoonbaar geestelijk letsel of ernstige psychische gevolgen hebben overgehouden aan de belaging en de bedreiging, waaronder een vastgestelde depressie, chronische stress, sociale isolatie en de start van traumabehandeling. Op basis daarvan wijst het hof de volledige gevorderde bedragen toe: € 3.500 aan zijn schoondochter en € 2.000 aan zijn stiefzoon, in plaats van de eerder toegekende lagere bedragen, te vermeerderen met wettelijke rente.
Gerechtshof Amsterdam · 11 augustus 2026
Strafrecht Rechter veroordeelt automobilist voor verkeersongeval en geweigerde bloedproef Een automobilist is door de rechtbank veroordeeld voor een verkeersongeval op de Geldropseweg in Eindhoven, waarbij zijn bijrijder zwaar lichamelijk letsel opliep. De man weigerde bovendien om na het ongeval mee te werken aan een bloedonderzoek.
Het ongeval gebeurde op 3 november 2024. De verdachte reed in zijn Honda over de Geldropseweg, een rechte weg met twee rijstroken voor tegemoetkomend verkeer zonder harde middenberm. Op enig moment kwam zijn auto gedeeltelijk op de rijstrook van het tegemoetkomende verkeer terecht en botste frontaal met een Volvo. Na de klap gleed de Honda naar rechts en kwam gedeeltelijk in een sloot terecht.
De bestuurder van de Volvo verklaarde dat de tegemoetkomende auto plotseling op zijn weghelft kwam. Een onafhankelijke getuige die achter de Volvo reed, bevestigde dat beeld. Ook forensisch onderzoek naar de schade aan de voertuigen en de sporen op het wegdek wees uit dat de Honda op de verkeerde weghelft reed. Verdachte hield vol dat juist de bestuurder van de Volvo fout zat en dat getuigen en verbalisanten hierover onwaarheid spraken. De rechtbank volgde die lezing niet en ging uit van de getuigenverklaringen en het forensisch onderzoek.
Vervolgens moest de rechtbank bepalen hoe zwaar de schuld van verdachte aan het ongeval woog. De officier van justitie vond dat hij zeer onvoorzichtig en zeer onoplettend had gereden. De rechtbank ging daar niet in mee: uit het dossier bleek te weinig over bijvoorbeeld de snelheid van verdachte om zo'n zware schuldgraad te kunnen vaststellen. Wel oordeelde de rechtbank dat verdachte aanmerkelijk onvoorzichtig en onoplettend heeft gereden, omdat hij op een weg zonder middenberm en in het donker gedeeltelijk op de weghelft van een zichtbaar naderende tegenligger terechtkwam.
De bijrijder in de auto van verdachte liep door het ongeval drie ribfracturen en een gecompliceerde enkelbreuk op, waarvoor zij is geopereerd. Ruim drie maanden na het ongeval kon zij nog niet lang lopen of staan, zat zij enige tijd in een rolstoel en volgde zij nog fysiotherapie. De rechtbank kwalificeerde dit als zwaar lichamelijk letsel.
Daarnaast bleek uit een proces-verbaal dat verdachte na het ongeval weigerde mee te werken aan een bloedonderzoek, terwijl daar sterke aanwijzingen voor waren dat hij onder invloed van alcohol of drugs had gereden. Verdachte zei dat artsen in het ziekenhuis dit onderzoek hadden afgeraden vanwege kneuzingen aan zijn middenrif. De rechtbank hechtte hier geen geloof aan en achtte de weigering bewezen, zowel als zelfstandig feit als strafverzwarende omstandigheid bij het ongeval.
Bij het bepalen van de straf woog de rechtbank ook de proceshouding van verdachte mee. Hij nam op geen enkel moment verantwoordelijkheid, plaatste zichzelf in een slachtofferrol en toonde geen medeleven met het slachtoffer. Toen de bestuurder van de Volvo tijdens de zitting gebruikmaakte van het spreekrecht en om schadevergoeding vroeg, reageerde verdachte door zelf schadevergoeding te claimen. De rechtbank noemde dit een zorgelijke houding die weinig goeds voorspelt voor zijn toekomstige rijgedrag. Verdachte heeft geen strafblad, werkt fulltime in een kaasfabriek en huurt een woning op korte afstand van zijn werk.
Voor het veroorzaken van een verkeersongeval met een aanmerkelijke mate van schuld en een geweigerde bloedproef gaan de landelijke oriëntatiepunten uit van drie maanden cel en twee jaar rijontzegging. De rechtbank week daar niet in matigende zin van af en voegde een voorwaardelijk deel toe als extra waarschuwing.
De bestuurder van de Volvo had zich als benadeelde partij in de strafzaak gevoegd met een verzoek om smartengeld. De rechtbank wees dat verzoek af: de man had geen lichamelijk letsel opgelopen en er was geen andere grond, zoals geestelijk letsel of een ernstige aantasting in zijn persoon, om immateriële schadevergoeding toe te kennen.
De rechtbank veroordeelde de man tot 6 maanden gevangenisstraf, waarvan 3 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar, en ontzegde hem voor 2 jaar de bevoegdheid om motorrijtuigen te besturen. De vordering van de benadeelde partij tot schadevergoeding werd afgewezen.
Rechtbank Oost-Brabant · 4 september 2026
Strafrecht Rechtbank verwijst verzoek om getuigenverhoor na verkeersongeval naar hof: verzekeraar bij deelgeschil 60% aansprakelijk Tijdens de jaarwisseling, op 1 januari 2025 om ongeveer 00:16 uur, reed een motorfiets, bestuurd door een politieagent, een voetganger aan. De voetganger liep letsel op. Euro Insurances DAC, de Ierse WAM-verzekeraar van de motorfiets, wees de aansprakelijkheid voor het ongeval af. Accident Management Services B.V. wikkelt de schade voor de verzekeraar in Nederland af.
De gewonde voetganger startte daarop een deelgeschilprocedure bij de rechtbank Amsterdam. Dat is een snelle procedure waarin een rechter een deel van een geschil beslist, hier de vraag wie voor het ongeval aansprakelijk is. In de beschikking van 9 april 2026 verklaarde de rechtbank voor recht dat Euro Insurances 60% van de geleden en nog te lijden schade moet vergoeden. De rechtbank wees het beroep van de verzekeraar op overmacht af. Omdat de voetganger zelf mede schuld had aan het ongeval, bleef het bij 60%. Het beroep van de voetganger op de billijkheidscorrectie, die een groter aandeel voor rekening van de verzekeraar had gebracht, werd afgewezen.
Euro Insurances kon zich daar niet in vinden. De verzekeraar vroeg de rechtbank om een voorlopig getuigenverhoor te gelasten. Daarmee wilde zij bewijs verzamelen over de toedracht van het ongeval, vooruitlopend op verdere rechtsmaatregelen waarmee zij alsnog wil laten vaststellen dat zij niet aansprakelijk is. Een mondelinge behandeling van dit verzoek vond uiteindelijk niet plaats. De rechtbank beslist op de stukken en op de e-mails van de raadslieden van partijen.
De rechtbank oordeelt dat zij niet bevoegd is om op het verzoek te beslissen. Volgens artikel 197 lid 1 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering moet een verzoek om een voorlopig getuigenverhoor worden gedaan aan de rechter die vermoedelijk bevoegd zal zijn van de zaak kennis te nemen als die aanhangig wordt gemaakt. De rechtbank wijst erop dat de uitspraak in het deelgeschil over de omvang van de aansprakelijkheid in een nog te starten bodemprocedure het karakter heeft van een bindende eindbeslissing. Een bodemprocedure bij de rechtbank kan daar dus niets meer aan veranderen.
Euro Insurances heeft twee wegen om tegen de deelgeschilbeschikking op te komen. Zij kan een bodemprocedure starten en de rechtbank verlof vragen voor tussentijds hoger beroep, waarna de zaak bij het gerechtshof komt. Zij kan ook de bodemprocedure in eerste aanleg uitprocederen en daarna in hoger beroep gaan. Dan komt de deelgeschilbeschikking alsnog bij het hof. De verzekeraar heeft niet gesteld dat zij in een bodemprocedure bij de rechtbank wil aantonen dat de deelgeschilbeschikking een feitelijke of juridische misslag bevat. De rechtbank ziet daarom geen aanleiding aan te nemen dat het getuigenbewijs daarvoor bedoeld is. De strijd over de aansprakelijkheid speelt zich volgens de rechtbank dus af bij het gerechtshof. Daarom beschouwt zij het hof als de rechter die vermoedelijk bevoegd zal zijn.
De rechtbank verklaart zich onbevoegd van het verzoek kennis te nemen en verwijst de zaak in de stand waarin deze zich bevindt naar het gerechtshof Amsterdam. De beslissing over de proceskosten houdt zij aan, zodat het hof daarover kan beslissen na inhoudelijke behandeling van het verzoek.
Rechtbank Amsterdam · 22 oktober 2026
Civiel Recht Eigenaar herdershond betaalt € 16.059 na beet in rug en arm van vrouw Op 1 juni 2018 liep een jonge vrouw met haar Jack Russel over het Suideraspad in Amsterdam, toen zij een losse herdershond zag. De eigenaresse van die hond was niet zichtbaar in de buurt. De vrouw tilde haar eigen hond op en liep weg, maar de herdershond kwam op haar af en probeerde de Jack Russel te pakken. Terwijl zij haar hond boven haar hoofd hield, besprong de herdershond haar van achteren, krabde haar rug open en beet haar in de rechterbovenarm. De eigenaresse kwam kort daarna aanrennen om haar hond aan te lijnen. De vrouw werd met een ambulance naar de spoedeisende hulp gebracht, waar de krab- en bijtwonden werden behandeld.
Op 2 juni 2026 daagde zij de eigenaresse voor de kantonrechter in Amsterdam. Ze vroeg om vast te stellen dat de eigenaresse aansprakelijk is en vorderde ruim € 24.500 schadevergoeding, bestaande uit medische kosten, reiskosten, inkomensschade en smartengeld. De eigenaresse, die zonder advocaat procedeerde, voerde drie verweren: de vordering zou verjaard zijn, de vrouw zou zelf schuld hebben omdat zij met het optillen van haar hond de herdershond had uitgelokt, en de hoogte van de schade werd betwist.
De kantonrechter verwierp het beroep op verjaring. Een schadevordering verjaart vijf jaar nadat de benadeelde de schade en de aansprakelijke persoon kent, maar die termijn kan worden gestuit, bijvoorbeeld met een schriftelijke aanmaning. De vrouw had op 25 mei 2023 per e-mail en aangetekende post een brief gestuurd waarin zij haar schade opnieuw vergoed wilde zien. Daarmee begon een nieuwe termijn van vijf jaar, die bij de dagvaarding van 2 juni 2026 nog niet was verstreken. Ook het verweer van eigen schuld werd verworpen. Een eigenaar van een dier is op grond van artikel 6:179 BW aansprakelijk voor de schade die het dier veroorzaakt, ook zonder persoonlijk verwijt. De kantonrechter vond het begrijpelijk dat de vrouw haar hond uit bescherming optilde. Een onbekende getuige, die zijn eigen hond uitliet, had verklaard dat de herdershond op haar afkwam en haar daarna beet. Dat zij de herdershond bewust zou hebben uitgelokt, kon niet worden gezegd. Ook als zij met haar riem had geslagen, wat zij ontkent en wat niet uit de getuigenverklaring blijkt, was daarvan geen eigen schuld te maken.
Bij de schade kwam de kantonrechter op een lager bedrag uit dan gevorderd. De materiële schade is begroot op € 5.059,06. Daarin zit € 1.513,44 aan medische en overige kosten, waarbij de vrouw gemiste rijlessen introk en erkende dat de ambulancekosten al door haar zorgverzekeraar waren vergoed. Verder gaat het om € 305,62 aan reiskosten (1.053,86 kilometer tegen € 0,29), omdat alleen de gereden kilometers onderbouwd waren, en om € 3.240 inkomensschade, die de eigenaresse op de zitting erkende. De vrouw werkte met een nul-urencontract en kon negen maanden niet werken.
Voor het smartengeld sloot de kantonrechter aan bij de Rotterdamse schaal. De posttraumatische stressstoornis (PTSS) van de vrouw woog het zwaarst en werd begroot op € 8.000. De vrouw durfde de eerste jaren niet naar buiten en heeft nog steeds last van herbelevingen. De twee littekens, op haar arm en rug, zijn relatief klein en door kleding te bedekken. Ze werden begroot op € 2.000, waarvan de helft meetelt. Daarnaast hield de kantonrechter rekening met de aanhoudende klachten aan onderrug en rechterheup. Het totale smartengeld kwam daarmee op € 11.000.
De kantonrechter verklaarde voor recht dat de eigenaresse aansprakelijk is voor de schade en veroordeelde haar tot betaling van € 16.059,06, met wettelijke rente vanaf 1 juni 2026, voor zover hoofdsom en rente samen niet boven het gevorderde maximum van € 25.000 uitkomen. Ook moet zij de proceskosten van € 1.391 betalen, uitvoerbaar bij voorraad. Wat meer of anders was gevorderd, is afgewezen.
Rechtbank Amsterdam · 6 november 2026
Civiel Recht Man vrijgesproken van zware mishandeling na vechtpartij op festival in Elst, wel veroordeeld voor mishandeling Tijdens het Lingepop festival in Elst sloeg een man op 20 april 2025 het slachtoffer met zijn vuist in het gezicht, waarna hij hem, terwijl het slachtoffer weerloos op de grond lag, een schop tegen de buik gaf. De verdachte was zelf met zijn partner en kinderen op het festival aanwezig.
De rechtbank beoordeelde drie onderdelen van de aanklacht. Voor openlijke geweldpleging, waarbij het gaat om geweld samen met anderen, werd de man vrijgesproken: uit het dossier bleek niet dat hij samen met anderen geweld had gebruikt. Ook zware mishandeling was niet bewezen, omdat het letsel van het slachtoffer, een zwelling bij het jukbeen, pijnlijke schouder en loslating van het achterste glasvochtmembraan, naar het oordeel van de rechtbank niet de drempel van zwaar lichamelijk letsel haalt. Dit vlies zou vanzelf genezen en medisch ingrijpen was niet noodzakelijk.
De verdachte voerde aan dat hij handelde uit noodweer: het slachtoffer zou dreigend op hem zijn afgerend en een schoppende beweging hebben gemaakt. De rechtbank verwierp dit verweer. Camerabeelden lieten zien dat het juist de verdachte was die op het slachtoffer afliep, zich met zwaaiende armen door de menigte bewoog en uithaalde. Dat is in de kern aanvallend gedrag, geen verdediging.
Wat overbleef was gewone mishandeling, en dat feit achtte de rechtbank wel bewezen. Bij het bepalen van de straf woog mee dat de verdachte geen recent strafblad heeft en zijn leven op orde heeft. Normaal gesproken geldt bij een eerste mishandeling een geldboete van € 1.000 als uitgangspunt. De rechtbank vond een geldboete hier echter niet passend, omdat het geweld plaatsvond op een openbaar festival dat voor alle leeftijden toegankelijk was, nota bene terwijl de verdachte er zelf met zijn gezin was.
Het slachtoffer vorderde € 7.000 aan materiële schade en € 6.000 aan smartengeld. De materiële vordering wees de rechtbank af: er waren geen daadwerkelijke kosten gemaakt die niet al vergoed waren. Het gevorderde smartengeld werd grotendeels afgewezen. De rechtbank kende wel € 750 toe op grond van het opgelopen lichamelijk letsel, vermeerderd met wettelijke rente vanaf de dag van het incident. Gesteld blijvend letsel en psychische gevolgen leverden geen zelfstandige grondslag op voor een hoger bedrag.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot een taakstraf van 60 uur, met als vervangende straf 30 dagen hechtenis als de taakstraf niet naar behoren wordt uitgevoerd. Daarnaast moet hij € 750 smartengeld betalen aan het slachtoffer, en is hem dezelfde betalingsverplichting opgelegd ten gunste van de Staat.
Rechtbank Gelderland · 27 oktober 2026
Strafrecht