Rechtbank wijst schadeclaim verzekeraar tegen onderaannemer af Een verzekeraar die na een waterschade € 90.000 had uitgekeerd aan haar verzekerden, probeerde dat bedrag te verhalen op de onderaannemer die kort voor de schade aan een afwateringsput had gewerkt. De rechtbank Oost-Brabant wijst die vordering af: van onrechtmatig handelen door de onderaannemer is geen sprake.
De zaak gaat over een bedrijventerrein waarop een handelsonderneming een showroom en kantoor had ondergebracht in een bestaand pand, terwijl er ernaast een nieuw hoofdkantoor werd gebouwd. De hoofdaannemer van die bouw had een deel van het werk uitbesteed aan een onderaannemer, die onder meer nieuwe aansluitingen op de afwateringsput moest realiseren. Om aan die put te kunnen werken, plaatste de onderaannemer op 8 oktober 2020 een ballon in de afvoerbuis waarop ook de hemelwaterafvoer van het bestaande pand was aangesloten. Daardoor kon het regenwater van dat pand tijdelijk niet via die buis wegstromen.
Diezelfde avond begon het te regenen. Doordat het water niet kon wegstromen, liep het op in de afvoerleidingen. Door het gewicht van dat water gingen de leidingen doorhangen en ontstonden er lekkages bij verbindingsstukken, de zogeheten schuifmoffen. Een deel van het pand kwam onder water te staan, waarbij opgeslagen handelsgoederen en de wanden en het plafond schade opliepen. Een door de verzekeraar ingeschakeld expertisebureau concludeerde in een voorlopig rapport dat de vergeten ballon de oorzaak van de schade was.
De verzekeraar, die als opstalverzekeraar de schade aan haar verzekerden had vergoed en daardoor in hun rechten was getreden, stelde de onderaannemer aansprakelijk. Volgens de verzekeraar had de onderaannemer een gevaarzettende situatie gecreëerd door de ballon niet te verwijderen ondanks aangekondigde regen, en door geen tijdelijke voorzieningen te treffen om wateroverlast te voorkomen. Dat er bij opstuwend water in afvoerleidingen lekkages kunnen ontstaan, noemde de verzekeraar een feit van algemene bekendheid, waarmee een professionele partij als de onderaannemer al helemaal rekening had moeten houden.
De onderaannemer betwistte dat zij iets fout had gedaan. Volgens haar had het expertiserapport onvoldoende onderzocht hoe het leidingensysteem in het pand zelf was aangelegd en met welke kwaliteit onderdelen. Bovendien was het plaatsen van de ballon gebeurd op verzoek van de opzichter van de opdrachtgever, die ook geen opdracht had gegeven om de ballon weer te verwijderen.
De rechtbank stelt vast dat het plaatsen van de ballon zelf niet als gevaarzettend werd beschouwd, ook niet door de verzekeraar. De functie van de ballon is nu juist om te voorkomen dat water via de afvoerleiding wegstroomt, zodat er aan de put gewerkt kan worden. Als het plaatsen van de ballon niet gevaarzettend is, valt volgens de rechtbank niet in te zien waarom het laten zitten ervan dat wel zou zijn. Dat er die dag regen was voorspeld, maakt dat niet anders, temeer omdat niet vaststaat dat de onderaannemer van die voorspelling op de hoogte was. Het voorlopige rapport van het expertisebureau, dat op beperkt onderzoek was gebaseerd, onderbouwt volgens de rechtbank niet dat het laten zitten van de ballon bij regen ondeugdelijk was of in strijd met de eisen van goed vakmanschap. Ook de stelling dat opstuwend water in afvoerleidingen een algemeen bekend lekkagerisico met zich meebrengt, is door de verzekeraar niet nader onderbouwd, terwijl de onderaannemer dit juist had weersproken door te wijzen op de mogelijkheid dat het water via het dak naar de spuwers had moeten aflopen, wat niet gebeurde doordat de schuifmoffen zelf gingen lekken.
Omdat niet is komen vast te staan dat de onderaannemer onrechtmatig heeft gehandeld, wijst de rechtbank de vordering van € 90.000 volledig af. De verzekeraar wordt veroordeeld in de proceskosten van de onderaannemer, begroot op € 5.852.
Rechtbank Oost-Brabant · 26 augustus 2026
Civiel Recht Hof verlaagt schadevergoeding aan Proactief van € 20.025 naar € 1.350 Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden heeft de schadevergoeding die verzekeringsbemiddelaar Proactief Business Partners kreeg toegewezen voor onrechtmatig overgeboekte klanten, drastisch verlaagd van € 20.025 naar € 1.350. De rechtbank Midden-Nederland oordeelde op 12 februari 2025 nog dat de concurrerende bemiddelaar, een vennootschap onder firma met haar vennoten, onrechtmatig had gehandeld door verzekerden zonder toestemming over te boeken, en schatte de schade op basis van getuigenverklaringen op € 20.025. Zowel Proactief als de concurrent gingen tegen dat vonnis in hoger beroep.
De zaak gaat over de collectieve zorgverzekeringen van drie stichtingen die zich vooral richtten op mensen met een Turkse achtergrond, waarvoor Proactief en de concurrent als bemiddelaar optraden bij Zilveren Kruis. Eind 2020 en begin 2021 stapten ongeveer 1.990 verzekerden over van de collectieven waarvoor Proactief bemiddelde naar het collectief van de concurrent, die daardoor stopte met het betalen van provisie aan Proactief. Later beëindigde Zilveren Kruis ook de collectieve overeenkomsten met de stichtingen van Proactief en de samenwerkingsovereenkomst met Proactief zelf.
Proactief wilde in hoger beroep dat al haar vorderingen alsnog volledig werden toegewezen, ook tegen een voormalig medewerkster die eerst voor Proactief en later voor de concurrent werkte, en tegen Zilveren Kruis en Achmea. Het hof wees dat af. Dat de voormalig medewerkster ooit klantenlijsten van Proactief onder ogen had gehad, betekende volgens het hof niet dat zij die aan de concurrent had doorgespeeld: uit getuigenverklaringen bleek dat de overstap vooral het gevolg was van een grote reclamecampagne die de concurrent via onder meer moskeeën had gevoerd, waarbij duizenden nieuwe klanten zijn binnengehaald. Ook de vorderingen tegen Zilveren Kruis en Achmea wees het hof af: de verzekeraars hoefden niet zelf te controleren of overstappende verzekerden schriftelijk toestemming hadden gegeven, want daarvoor is volgens de wet de collectiviteit zelf de relevante partij en niet de individuele verzekerde. Ook hadden de verzekeraars de belangen van Proactief niet veronachtzaamd bij het opzeggen van haar collectieven: al vanaf 2019 hadden zij Proactief gewaarschuwd dat haar website onvoldoende zorginhoudelijke informatie bood, wat nodig was om de kortingsregeling te mogen voortzetten.
Voor de vraag hoeveel verzekerden daadwerkelijk zonder toestemming waren overgestapt, koos het hof een andere aanpak dan de rechtbank. De rechtbank was uitgegaan van 89 verzekerden die volgens Proactief geen toestemming hadden gegeven, en had dat aantal vermenigvuldigd met een factor 7,5 om tot een schatting van de totale schade te komen. Het hof vond die extrapolatie niet gerechtvaardigd: het lag op de weg van Proactief om met concrete gegevens te komen over hoeveel verzekerden zonder toestemming waren overgeboekt, en dat had zij nagelaten. Het hof baseerde zich in plaats daarvan op een neutrale brief die Zilveren Kruis aan alle overgestapte verzekerden had gestuurd, waarop 45 van hen antwoordden dat zij geen toestemming hadden gegeven, of zich dat niet konden herinneren. Andere brieven, van zowel Proactief als de concurrent zelf, vond het hof te sturend geformuleerd om bruikbaar te zijn.
Op basis van die 45 verzekerden, elk goed voor € 30 aan misgelopen provisie, becijferde het hof de schade van Proactief op € 1.350, in plaats van de € 20.025 die de rechtbank had toegewezen. Omdat Proactief na het vonnis van de rechtbank al € 20.025 aan schadevergoeding en € 5.978,50 aan proceskosten had ontvangen, moet zij dat verschil nu terugbetalen aan de concurrent, vermeerderd met wettelijke rente.
Omdat Proactief zowel in haar eigen hoger beroep als in het hoger beroep van de concurrent grotendeels in het ongelijk werd gesteld, veroordeelde het hof haar tot betaling van de proceskosten van zowel Zilveren Kruis en Achmea als van de concurrent, zowel voor de procedure bij de rechtbank als in hoger beroep.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 25 augustus 2026
Civiel Recht Verzekeraar Euro Insurance krijgt € 675.000 schade na A12-ongeluk niet terug: claim verjaard Op 14 januari 2019 reed een man met zijn Volvo op de A12 bij Harmelen tegen een Tesla aan. Hij zegt dat hij plotseling naar links moest uitwijken voor een rode Volkswagen Up! die van rijstrook wisselde en die onbekend is gebleven. De Tesla draaide 180 graden, schoot over de overige rijstroken en raakte een BMW voordat hij tegen de vangrail tot stilstand kwam. De Volvo-bestuurder noemt het ongeval van meet af aan overmacht, veroorzaakt door de onbekende automobilist.
De verzekeraar van de Tesla, Accident Management Services (AMS), had als Nederlandse vertegenwoordiger van Euro Insurance de schade vergoed. Het ging om € 37.123,97 aan autoschade en € 1.400 aan bedrijfsschade. Daarnaast betaalde zij € 674.111,93 aan letselschade voor de inzittende van de Tesla uit een schadeverzekering voor inzittenden. Dat geld wilde AMS terugkrijgen van de Volvo-bestuurder en van One Underwriting, de Nederlandse vertegenwoordiger van zijn Belgische aansprakelijkheidsverzekeraar Ethias.
Het Waarborgfonds Motorverkeer, dat schade door onbekend gebleven bestuurders vergoedt, had de eigen schade van de Volvo-bestuurder en zijn verzekeraar al betaald. Volgens hen had AMS daarom ook bij het Waarborgfonds moeten aankloppen. Ze betrokken het fonds in een aparte vrijwaringszaak: zij vroegen de rechtbank het fonds te veroordelen om alles te betalen waartoe zij jegens AMS zouden worden veroordeeld.
De rechtbank Den Haag komt aan die vragen niet toe, omdat de vorderingen van AMS volgens haar zijn verjaard. Voor een vordering op de verzekeraar op grond van de Wet aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen geldt een verjaringstermijn van drie jaar, voor een vordering tegen de bestuurder wegens onrechtmatige daad vijf jaar. Beide termijnen liepen vanaf de dag van het ongeval en eindigden op 14 januari 2022 en 15 januari 2024. De advocaat van AMS stelde de bestuurder pas op 10 juni 2024 aansprakelijk.
AMS voerde aan dat zij de verjaring op 1 februari 2021 had gestuit. Op die dag mailde zij One Underwriting en verwees zij naar een eerdere aansprakelijkstelling, die ze oorspronkelijk naar een andere verzekeraar had gestuurd. Die aansprakelijkstelling zat volgens AMS als bijlage in een lange keten van doorgestuurde e-mails. De rechtbank vindt dat niet bewezen. Schaderegelaar Dekra schreef op 26 februari 2021 juist dat de aansprakelijkstelling ontbrak. Ook als de bijlage wel was meegestuurd, was AMS volgens de rechtbank niet duidelijk genoeg over haar vordering. Een verwijzing naar een bijlage met een serie berichten, waarvan het relevante bericht onderaan staat, volstaat niet als aansprakelijkstelling. Wie wordt aangesproken hoeft daar niet naar te zoeken. AMS mocht er na het bericht van Dekra ook niet op vertrouwen dat het bericht was ontvangen en begrepen.
Omdat niet is gebleken dat de bestuurder of One Underwriting binnen vijf jaar andere berichten kregen waaruit een schadeclaim bleek, zijn de vorderingen tegen beiden verjaard. Daarmee vervalt ook de grond onder de vrijwaringszaak, want de bestuurder en One Underwriting hoeven aan AMS niets te betalen.
De rechtbank wijst alle vorderingen van AMS af en veroordeelt AMS in de proceskosten van de Volvo-bestuurder en One Underwriting van € 14.496. De vorderingen in de vrijwaringszaak wijst zij ook af, en de Volvo-bestuurder en One Underwriting moeten het Waarborgfonds € 14.697 aan proceskosten betalen.
Rechtbank Den Haag · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Hof bekrachtigt verhaal van Klaverblad op automobilist die reed onder invloed Een automobilist die met bijna drie keer de wettelijk toegestane hoeveelheid alcohol in zijn adem een ongeluk veroorzaakte, moet de schade die zijn verzekeraar Klaverblad aan de betrokken slachtoffers heeft uitgekeerd, zelf terugbetalen. Dat heeft het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden beslist in een hoger beroep tegen een eerder vonnis van de kantonrechter in de rechtbank Gelderland, zittingsplaats Zutphen, van 28 mei 2025.
Het ongeluk gebeurde op 6 september 2023, toen de auto van de man in botsing kwam met een tegenligger, die daardoor weer tegen een geparkeerd staande auto reed. Een eerste ademtest op straat wees al op een te hoge hoeveelheid alcohol; de latere analyse op het politiebureau kwam uit op 630 microgram alcohol per liter uitgeademde lucht, tegenover een wettelijk maximum van 220 microgram. De politierechter veroordeelde de man onherroepelijk voor rijden onder invloed. Klaverblad, de WAM-verzekeraar van zijn auto (de verplichte verzekering voor schade die automobilisten aan anderen toebrengen), vergoedde de schade van de twee gedupeerde bestuurders en probeerde dat bedrag vervolgens op de man te verhalen.
In de polisvoorwaarden van Klaverblad staat dat er geen dekking is als de bestuurder te veel alcohol op heeft, en dat de verzekeraar het uitgekeerde bedrag dan mag verhalen op de verzekeringnemer, tenzij die aantoont dat hij niets aan het ontstaan van de schade kon doen. De kantonrechter had de vordering van Klaverblad al toegewezen. De man ging in hoger beroep en wilde dat de vordering alsnog werd afgewezen.
Hij voerde aan dat de ademanalyse mogelijk een onjuist resultaat gaf, omdat hij voor het reinigen van zijn kunstgebit ontsmettingsalcohol en alcohol bevattend mondwater gebruikte. Het hof ging daar niet in mee. De man kon niet aangeven welk middel hij precies had gebruikt en wanneer, en verscheen zonder goede reden niet op de zitting om dat toe te lichten. Bovendien vond de ademanalyse pas ruim drie kwartier na het ongeluk plaats, wat volgens het hof extra onwaarschijnlijk maakt dat het gemeten alcoholpercentage alleen aan mondwater of ontsmettingsmiddel te wijten was. Ook liet de man na een tegenonderzoek met een bloedtest te laten uitvoeren, waar de wet die mogelijkheid wel voor biedt.
Omdat de man als particulier (consument) de verzekering had afgesloten, toetste het hof uit eigen beweging ook of de polisvoorwaarden wel eerlijk zijn tegenover consumenten, zoals een Europese richtlijn voorschrijft. Het hof concludeerde dat de bepalingen duidelijk en begrijpelijk zijn geformuleerd en dat een gemiddelde consument de gevolgen ervan kan overzien. Volgens het hof is het voor iedereen begrijpelijk dat een verzekeraar het risico van rijden onder invloed niet wil dragen, omdat dit de kans op ongelukken vergroot en strafbaar is, en dat meeverzekeren daarvan de premie voor alle verzekerden zou verhogen.
De man probeerde nog aan te tonen dat er geen verband bestond tussen het rijden onder invloed en het ongeluk zelf: volgens hem kwam de tegenligger op zijn weghelft terecht en reed die te hard. Klaverblad betwistte dat met een verklaring van de andere bestuurder en het proces-verbaal van de politie, waarin staat dat vermoedelijk juist de auto van de man niet genoeg rechts hield. Het hof vond de eigen verklaring van de man onvoldoende om zijn stelling te onderbouwen, temeer omdat bekend is dat alcoholgebruik het waarnemingsvermogen van bestuurders sterk vermindert. Een aanbod om dit nader te bewijzen deed de man niet.
Het hof komt daarom tot dezelfde conclusie als de kantonrechter: het beroep van de man op zijn eigen onschuld aan het ongeval gaat niet op, en Klaverblad mag de uitgekeerde schade op hem verhalen. Het hof bekrachtigt het vonnis van de kantonrechter van 28 mei 2025 en veroordeelt de man tot betaling van de proceskosten in het hoger beroep: € 2.255 aan griffierecht en € 2.580 aan advocaatkosten van Klaverblad, in totaal € 4.835, te betalen binnen veertien dagen.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 25 augustus 2026
Civiel Recht Kantonrechter: aannemer en school aansprakelijk voor val van directrice op bevroren bouwplaats Op 3 december 2019 kreeg de directeur/bestuurder van een Brabantse school een rondleiding over de bouwplaats van de nieuwbouw. In de nacht ervoor had het gevroren. In het middengedeelte van de begane grond, de latere aula, was het gebouw nog niet wind- en waterdicht, en daar lag een betonvloer met aangevroren plassen. De directrice gleed uit en kwam op haar billen terecht. Haar hoofd maakte daarbij een harde heen-en-weerbeweging. Ze liep hersenletsel en een frozen shoulder op. Later werden ook Postcommotioneel Syndroom, duizeligheid en PTSS vastgesteld. Op een video die kort na de val is opgenomen, zegt het hoofd facilitaire zaken van de school dat het glad is, dat hij zelf bijna onderuit ging en dat er eigenlijk meteen zout op moet.
De vrouw stelde zowel de school (inmiddels gefuseerd tot SILFO) als aannemer Binx aansprakelijk, en trok ook hun verzekeraars MS Amlin en Allianz in de procedure. De school was haar werkgever en de aannemer bouwde het gebouw. Volgens haar hadden zij onvoldoende gedaan voor haar veiligheid. Ze vroeg een verklaring voor recht dat beiden de schade moeten vergoeden en een voorschot van € 40.000. Daarnaast voerde de school een vrijwaringsprocedure tegen de aannemer: als de school moet betalen, moet de aannemer dat terugbetalen.
Binx stelde dat het een ongelukkige samenloop van omstandigheden was. Bezoekers van een bouwplaats moeten volgens het bedrijf extra oplettend zijn, zeker na nachtvorst. Bovendien zou de bouwplaats die dagen gesloten zijn geweest en had niemand haar aangemeld. De kantonrechter toetste dit aan de zogeheten kelderluikcriteria, de maatstaf voor de vraag of iemand een ander aan een te groot risico blootstelt. De kans dat iemand op een aangevroren betonvloer uitglijdt is groot, de gevolgen kunnen ernstig zijn, en goed strooien of de toegang afsluiten was niet bezwarend. Dat de directrice niet op de gladheid bedacht was, vond de rechter begrijpelijk, want zelfs de twee ervaren begeleiders waren verrast. De verklaring van een voormalig uitvoerder van Binx, dat er vanwege de vorst niet werd gewerkt en bezoekers waren gewaarschuwd, woog weinig. Er werd die dag wel gewerkt (een trap werd geplaatst), de bewuste e-mail kon niet worden overgelegd en de vrouw was gewoon via de hoofdingang binnengelaten. Binx handelde daarom onrechtmatig.
Ook de school is aansprakelijk, op grond van de wettelijke zorgplicht van een werkgever. Die verantwoordelijkheid verdwijnt niet doordat de aannemer de veiligheid op de bouwplaats regelt. De school nodigde haar eigen directeur uit via medewerkers over wie zij zeggenschap had, en had de staat van de bouwplaats moeten laten inspecteren. Uitglijden over een aangevroren vloer is volgens de rechter geen alledaags risico. Het verweer dat de directrice zelf mede verantwoordelijk was voor de veiligheid, verwierp de rechter: zij bewaakte de voortgang van de bouw, had geen kennis van de veiligheidsregels en was na de eerste steenlegging niet meer op de bouwplaats geweest.
Het gevorderde voorschot van € 40.000 wees de rechter af. Het is nog onduidelijk welke klachten uit de val voortkomen en welke uit het arbeidsconflict met de school dat later ontstond. In de vrijwaringszaak slaagt de school maar deels. De bouwovereenkomst bevat een vrijwaringsbeding en maakt Binx verantwoordelijk voor de veiligheid, maar alleen voor de schade die rechtstreeks uit de val voortvloeit. Schade door het arbeidsconflict ligt te ver van het ongeval af om aan de aannemer toe te rekenen.
De kantonrechter verklaarde voor recht dat de school en Binx hoofdelijk aansprakelijk zijn voor de schade door het ongeval, op te maken bij staat, en veroordeelde hen hoofdelijk in de proceskosten van € 2.520,68. In de vrijwaring moet Binx de school vergoeden wat die aan de directrice moet betalen, voor zover dat de rechtstreekse gevolgen van de val betreft, en betaalt Binx € 931,40 aan proceskosten.
Rechtbank Oost-Brabant · 12 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht