Jeugdrechter legt 33 dagen detentie en 120 uur werkstraf op voor twee straatroven op fatbikes in Tilburg Op 12 mei 2025 omstreeks 21:20 uur werd een jongen in de Tilburgse wijk Reeshof aangehouden door twee jongens op een fatbike. Zij dwongen hem zijn horloge af te geven en probeerden ook zijn fatbike te stelen. Daarbij toonden ze een zwart voorwerp dat op een vuurwapen leek, prikten ze hiermee in zijn rug en maakten ze een slaande beweging in de richting van zijn nek. Een dag later, op 13 mei 2025, werd in dezelfde wijk een andere jongen omsingeld door twee jongens op een fatbike en twee op een scooter. Zij trapten hem, reden hem klem en dreigden met hetzelfde soort voorwerp, waarbij ze zeiden dat er een wapen op hem was gericht en dat er geen weg terug was. Een van hen reed daarna weg op zijn fatbike.
De politie kon de gestolen fatbike van 13 mei kort na het feit opsporen doordat er een tracker in zat. Op die fatbike troffen agenten een 17-jarige verdachte en een medeverdachte aan. De verdachte erkende dat hij bij de tweede straatroof aanwezig was en met de fatbike was weggereden, maar zei verder niets te hebben gedaan en geen wapen te hebben gezien. Bij de feiten van 12 mei ontkende hij elke betrokkenheid. De rechtbank Zeeland-West-Brabant, die de zaak met gesloten deuren behandelde, geloofde hem niet.
Voor de feiten van 12 mei wees de rechtbank op overeenkomstige signalementen van het slachtoffer en een getuige, op camerabeelden van een fatbike waarvan de berijders van plek wisselden, en op foto's en video's op de telefoon van de medeverdachte. Daarop waren onder meer een horloge te zien dat sterk leek op het afgepakte horloge en een jongen met kenmerken die overeenkwamen met het signalement van de verdachte. Volgens de rechtbank was hij degene die het slachtoffer vertelde dat de fatbike van zijn neefje was, vervolgens het wapenachtige voorwerp van de medeverdachte kreeg en daarmee dreigde. Bij het feit van 13 mei oordeelde de rechtbank dat de verklaring van de verdachte dat hij geen wapen zag ongeloofwaardig was, mede door een appje van de medeverdachte dat diens moeder 'echt een fatbike wil'. Beide keren was volgens de rechtbank sprake van een nauwe en bewuste samenwerking, zodat de verdachte als medepleger werd aangemerkt.
Bij de straf woog de rechtbank zwaar dat de verdachte op 19 februari 2025 al was veroordeeld voor zeer ernstige geweldsfeiten en drie maanden later opnieuw geweld pleegde. Ook baarde zijn houding zorgen: de rechtbank had niet de indruk dat hij besefte wat hij de slachtoffers had aangedaan. De Raad voor de Kinderbescherming constateerde dat de verdachte veel externe sturing nodig heeft en zich moeilijk aan afspraken houdt, ondanks eerdere hulpverlening zoals begeleiding, een leerstraf en elektronische monitoring. Positief waren zijn behaalde Entree-diploma en de afgeronde leer- en werkstraf. De rechtbank volgde de eis van de officier van justitie, mede met het oog op de richtlijn voor straatroof, waarbij het fysieke geweld, het wapenachtige voorwerp en de jonge slachtoffers strafverzwarend werkten.
De rechtbank legde de verdachte een jeugddetentie van 33 dagen op, gelijk aan de tijd die hij in voorarrest zat, en een werkstraf van 120 uur, met 60 dagen vervangende jeugddetentie als hij die niet naar behoren verricht. Daarnaast moet hij het ene slachtoffer € 2.000 immateriële schadevergoeding betalen en het andere € 534,99 (€ 34,99 materiële en € 500 immateriële schade), steeds vermeerderd met wettelijke rente en hoofdelijk samen met zijn mededaders. Aanvullende materiële claims werden afgewezen of kunnen bij de burgerlijke rechter worden aangebracht. Ten slotte legde de rechtbank 30 dagen van een eerder opgelegde voorwaardelijke jeugddetentie ten uitvoer, om te zetten in een werkstraf van 60 uur. De proeftijd werd met een jaar verlengd en de bijzondere voorwaarden werden gewijzigd.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 12 november 2026
Strafrecht Jeugddetentie en taakstraf voor man (21) die explosie bij zonnestudio in Almelo liet plaatsen, niet terug in cel Op 7 augustus 2025 om ongeveer 03:55 uur ging bij een zonnestudio in het centrum van een woonwijk een zelfgemaakt explosief af. Omwonenden hoorden een harde knal en zagen een enorme flits. De onderkant van de deur was weggeblazen, de ruiten waren versplinterd en in de gang lagen glas en hout. Een deel van de voordeur was door het hele pand geblazen en lag bij de achterdeur. In een huis aan de overkant van de straat, op ongeveer 20 meter afstand, barstten zeven ruiten. De aanslag hoorde bij een groter politieonderzoek met de naam Koala25, naar meerdere incidenten in de zomer van 2025 rond dezelfde benadeelde. De zonnestudio was toen al verkocht, maar volgens de rechtbank was de explosie wel op haar gericht.
De verdachte, destijds net twintig jaar oud, bekende de feitelijkheden. Hij werd gevraagd iemand te regelen die tegen betaling een 'appel' zou zetten, dat is een explosief. Hij benaderde een andere man, gaf hem de instructie zwarte kleding te dragen en regelde de ontmoetingsplek bij een HEMA. Na de explosie kreeg hij het filmpje van de aanslag doorgestuurd. Toen dat was verwijderd, liet hij het terughalen. Van de 150 euro die hij kreeg, liet hij via zijn broer 130 euro aan de uitvoerder geven. De verdediging stelde dat hij slechts een doorgeefluik was.
Die lezing volgde de rechtbank niet. Zij oordeelde dat de verdachte voor, tijdens en na de explosie een actieve rol had en een onmisbare schakel was. Daarmee was er sprake van medeplegen. Ook het gevaar voor personen achtte de rechtbank bewezen. De zonnestudio zit in een oud houten pand dat vastzit aan een woning, en op dat tijdstip sliepen er mensen in de aangrenzende huizen. Een explosie bij een voordeur kan brand veroorzaken, en dat is levensbedreigend. Dat er in de zonnestudio zelf niemand was, deed daar niet aan af.
Op verzoek van de reclassering en De Jeugd- en Gezinsbeschermers paste de rechtbank het adolescentenstrafrecht toe. De verdachte heeft een laag verstandelijk niveau, is impulsief en beïnvloedbaar, en reageert goed op begeleiding. Hij is sinds februari 2026 geschorst en maakte sindsdien een positieve ontwikkeling door: hij werkt, woont begeleid en volgt behandeling. De rechtbank vond een lange onvoorwaardelijke straf in beginsel passend, maar wilde die ontwikkeling niet doorkruisen. De officier van justitie had vier jaar gevangenisstraf geëist, waarvan een jaar voorwaardelijk.
De rechtbank legde 300 dagen jeugddetentie op, waarvan 204 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. De 96 dagen die de verdachte al in voorarrest zat, gaan eraf, zodat hij niet terug de cel in hoeft. Aan het voorwaardelijke deel zijn bijzondere voorwaarden verbonden, zoals begeleiding door de jeugdreclassering, verblijf bij een begeleide woonvoorziening, dagbesteding en behandeling bij De Waag. Daarnaast kreeg hij de maximale taakstraf van 200 uur, met 100 dagen vervangende jeugddetentie als hij die niet uitvoert.
De vorderingen van de benadeelden kregen een beperkte uitkomst. De voormalige eigenares vorderde in totaal ruim € 213.000, maar kreeg alleen € 1.500 aan immateriële schade toegewezen. Ze lijdt aan een posttraumatische stressstoornis en een angststoornis. Groepsaansprakelijkheid voor alle incidenten uit het onderzoek nam de rechtbank niet aan, en voor het overige is zij niet-ontvankelijk. Twee anderen die schade vorderden, werden helemaal niet-ontvankelijk verklaard. Hun materiële schade was bij een ander ontstaan, en voor schokschade was de confrontatie met de explosie niet direct genoeg. De rechtbank legde de verdachte ook een schadevergoedingsmaatregel van € 1.500 op, zonder gijzeling bij niet-betaling.
Rechtbank Overijssel · 12 november 2026
Strafrecht Jongere (17) krijgt 120 uur werkstraf voor twee straatroven op fatbikes met nepwapen, meer dan de eis Twee avonden achter elkaar, op 12 en 13 mei 2025, werden jongeren in de Tilburgse wijk Reeshof beroofd door groepjes op een fatbike en een scooter. Bij beide overvallen werd gedreigd met een zwart voorwerp dat op een vuurwapen leek. De rechtbank Zeeland-West-Brabant heeft een jongen die toen 15 of 16 was, veroordeeld als medepleger van deze feiten.
Op 12 mei omstreeks 21:20 uur werd een jongen in het bijzijn van een getuige door twee jongens op een fatbike gedwongen zijn horloge af te geven. Zij prikten hem met het voorwerp in de rug, maakten een slaande beweging richting zijn nek en probeerden ook zijn fatbike te stelen. Een dag later, op 13 mei, werd een andere jongen omsingeld door twee jongens op een fatbike en twee op een scooter. Hij werd getrapt, klemgereden en bedreigd met het voorwerp, waarbij hem werd gezegd dat er een wapen op hem was gericht en dat er geen weg terug was. Zijn fatbike werd afgenomen. Omdat er een tracker in zat, kon de politie de fiets kort daarna opsporen. Op die fiets werden de verdachte en een medeverdachte aangehouden.
Voor de feiten van 13 mei verklaarde de verdachte dat hij erbij was geweest maar niets had gedaan en geen wapen had gezien. De rechtbank volgde dat niet. Aangever en getuigen herkenden hem op een foto, genomen vlak na zijn aanhouding, als degene met het voorwerp. Ook een appje van 13 mei om 12:45 uur speelde mee, waarin hij schreef dat zijn moeder 'echt een fatbike wil'. De rechtbank leidde daaruit af dat het plan om een fatbike te pakken die dag opnieuw bestond, nadat dat een dag eerder niet was gelukt.
Voor de feiten van 12 mei ontkende de verdachte elke betrokkenheid. De rechtbank bewees die toch op grond van signalementen van aangever en getuige, camerabeelden en de telefoon van de verdachte. Daarop stonden een selfie met een Guccipet, zonnebril en wit T-shirt, gemaakt op 12 mei in Reeshof, en video's met een horloge dat sterk leek op het gestolen horloge. De verdachte gaf het voorwerp aan zijn medeverdachte, die ermee dreigde, en nam daarna het besturen van de fatbike over. Dat betekent volgens de rechtbank nauwe en bewuste samenwerking.
Bij de straf woog de rechtbank het blanco strafblad en de positieve, maar nog prille ontwikkeling mee. De verdachte is meer thuis, heeft afstand genomen van een deel van zijn negatieve contacten en is aangenomen bij een carwash. Zwaar telde dat geweld is gebruikt, dat gedreigd is met een voorwerp dat op een vuurwapen lijkt en dat de slachtoffers jong waren. Ook de houding van de verdachte, die zelf niets zegt te hebben gedaan, vond de rechtbank zorgelijk. De officier van justitie vroeg twee maanden voorwaardelijke jeugddetentie en 80 uur werkstraf.
De rechtbank legt twee maanden voorwaardelijke jeugddetentie op met een proeftijd van twee jaar en een onvoorwaardelijke werkstraf van 120 uur. Bij een niet naar behoren verrichte werkstraf volgen 60 dagen vervangende jeugddetentie. De bijzondere voorwaarden zijn dat hij inzicht geeft in zijn sociale contacten en meewerkt aan een passende dagbesteding en aan hulpverlening die de jeugdreclassering nodig acht. Die voorwaarden zijn dadelijk uitvoerbaar. Daarnaast moet hij samen met zijn mededaders € 2.000 immateriële schade betalen aan het slachtoffer van 13 mei, en € 534,99 aan het slachtoffer van 12 mei. Een deel van de gevorderde materiële schade is afgewezen of kan bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 12 november 2026
Strafrecht Autobedrijf krijgt € 45.000 boete voor witwassen en vals kasboek na procesafspraken Een autobedrijf uit Groningen verkocht en leaste auto's en nam daarvoor tussen mei 2020 en september 2023 grote contante bedragen aan. Bij één klant ging het om een aanbetaling van € 45.000 en daarnaast € 42.175 contant voor een Audi Q8. Bij een ander ging het om € 48.485 contant voor twee Volkswagen Polo's. Volgens de rechtbank wisten de bestuurders en medeverdachten dat dit geld uit misdrijf afkomstig was. In totaal gaat het om acht verkoop- of leasedossiers met contante betalingen van tienduizenden euro's. De rechtbank Noord-Nederland veroordeelde het bedrijf voor gewoontewitwassen en valsheid in geschrift.
De zaak werd afgedaan op basis van procesafspraken tussen het openbaar ministerie en de verdediging. Zulke afspraken houden in dat beide partijen vooraf overeenkomen wat een passende uitkomst is. Het bedrijf zag af van bewijsverweren en van hoger beroep. Het openbaar ministerie eiste in ruil daarvoor een geldboete van € 45.000. Die afspraken zijn op 14 september 2026 vastgelegd in een door beide partijen ondertekende overeenkomst. Het bedrijf verklaarde betalingsbereid te zijn en stemde in met het aanwenden van € 16.745 aan in beslag genomen contant geld voor de boete. Verder zou het uiterlijk 1 oktober 2026 € 8.255 als zekerheid betalen. Het restant van € 20.000 zou in twaalf termijnen binnen een jaar na het onherroepelijk worden van het vonnis worden voldaan.
De rechtbank toetste eerst of het bedrijf vrijwillig had ingestemd. Dat deed zij aan de hand van de eisen die artikel 6 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (het recht op een eerlijk proces) stelt, zoals de Hoge Raad die in 2022 heeft uitgelegd. Op de zitting van 20 oktober 2026 bespraken de rechters met beide bestuurders de totstandkoming, de inhoud en de gevolgen van de afspraken. De bestuurders werden bijgestaan door hun advocaat. Zij verklaarden dat zij begrepen wat het betekende om af te zien van verweren en van hoger beroep. De rechtbank oordeelde dat het bedrijf bewust en op basis van voldoende informatie had ingestemd. De afspraken konden daarom bij de beoordeling worden betrokken. Wel benadrukte de rechtbank dat zij zelf verantwoordelijk blijft voor de toetsing aan de wet en dat zij de afgesproken uitkomst op redelijkheid zou beoordelen.
Op het bewijs oordeelde de rechtbank dat de afgesproken bewezenverklaring voldoende steun vond in het dossier. Bewezen verklaard werd dat het bedrijf, samen met twee medeverdachten en andere mededaders, gewoontewitwassen heeft gepleegd. Daarnaast is bewezen dat het in een kasboek valselijk bedragen heeft vermeld die niet overeenkwamen met wat werkelijk was ontvangen. Zo stond voor een klant € 9.000 op 15 april 2022 en € 3.000 op 9 mei 2022 genoteerd, terwijl in werkelijkheid op 15 april 2022 € 12.400 contant was ontvangen. Voor een andere klant stond € 8.900 genoteerd terwijl € 11.460 was ontvangen. Voor een derde klant stond € 9.000 genoteerd terwijl € 10.400 was ontvangen. Van het meer of anders ten laste gelegde sprak de rechtbank het bedrijf vrij.
Bij de straf woog de rechtbank de aard en ernst van de feiten, de omstandigheden en de justitiële documentatie mee. Zij vond de voorgestelde boete in redelijke verhouding staan tot de ernst van de zaak, mede vanwege de voordelen van afdoening met procesafspraken. De rechtbank legde het bedrijf een geldboete van € 45.000 op, precies zoals afgesproken en geëist.
Rechtbank Noord-Nederland · 12 november 2026
Strafrecht; Materieel Strafrecht Hof houdt ontneming van € 137.654 vast in zaak over illegale handel in geneesmiddelen Een vrouw uit Friesland die betrokken was bij een omvangrijke handel in geneesmiddelen in strijd met de Geneesmiddelenwet, moet ruim € 137.000 aan de Staat betalen. Dat bepaalt het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden in een ontnemingszaak: een procedure waarin de rechter vaststelt hoeveel geld iemand met strafbare feiten heeft verdiend en dat bedrag terugvordert.
De vrouw is op dezelfde dag, 10 november 2026, in een apart arrest veroordeeld voor overtreding van artikel 18 en artikel 40, tweede lid, van de Geneesmiddelenwet. Die feiten pleegde zij meermalen en opzettelijk, deels samen met anderen. Uit het strafdossier blijkt volgens het hof dat zij daaruit financieel voordeel heeft gehaald. Het gaat om hoger beroep tegen de beslissing van de economische kamer van de rechtbank Noord-Nederland van 19 januari 2023, die het voordeel al op hetzelfde bedrag had geschat. Het hof vernietigt die beslissing om proceseconomische redenen en doet de zaak opnieuw, met hetzelfde resultaat.
De berekening is gebaseerd op een rapport van de politie van 12 juli 2022. Daarin analyseerden verbalisanten de bankrekeningen van een medeveroordeelde en van de betrokken bedrijven. De totale opbrengst kwam uit op € 7.361.479,70. Daarvan gingen bedrijfskosten van € 2.002.514,75, kosten van een ander bedrijf van € 31.165 en betaalde belastingen van € 597.839 af, waarmee het totale wederrechtelijke voordeel op € 4.729.960,95 uitkwam. Het deel van de vrouw is bepaald aan de hand van de bedragen die naar haar bankrekeningen zijn overgemaakt: € 137.654,25. Het hof vindt deze berekening voldoende onderbouwd.
De verdediging vroeg primair om afwijzing van de vordering omdat die onvoldoende zou zijn onderbouwd. Subsidiair stelde zij dat alleen de vergoedingen voor boekhouding en huur vanaf februari 2017 als voordeel konden gelden, ongeveer € 20.000, met daartegenover veel kosten. Het hof volgde dat niet. Alleen kosten die rechtstreeks samenhangen met de strafbare feiten kunnen worden afgetrokken, en de betrokkene moet aannemelijk maken dat zij die kosten zonder de feiten niet had gemaakt. Accountantskosten en een autoverzekering horen bij de legale onderneming. Betaalde belastingen telt de strafrechter volgens de wetgever niet mee; wie te veel belasting heeft betaald, kan na een onherroepelijke ontnemingsbeslissing een verzoek bij de Belastingdienst indienen. De oprichtingskosten van twee vennootschappen zijn volgens een verklaring betaald door een medeveroordeelde, en de overige kosten waren niet concreet gemaakt of met stukken onderbouwd.
Het hof stelt vast dat de redelijke termijn in eerste aanleg en in hoger beroep aanzienlijk is overschreden. Het volstaat met die constatering, omdat de strafzaak en de ontnemingszaak tegelijk worden afgedaan en in de strafzaak al compensatie voor de overschrijding plaatsvindt.
Het hof schat het wederrechtelijk verkregen voordeel op € 137.654,25 en legt de vrouw een betalingsverplichting aan de Staat op van datzelfde bedrag. De duur van de gijzeling die ten hoogste kan worden gevorderd, bepaalt het hof op 1.080 dagen. De betalingsverplichting vervalt als en voor zover haar mededaders al aan hun verplichting tot betaling aan de Staat hebben voldaan.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 10 november 2026
Strafrecht; Strafprocesrecht