Rechter verbiedt The NextGen concurrent Cimsolutions personeel af te pakken en BDT rechtstreeks te benaderen Een ICT-medewerker zegt op 23 juli 2026 zijn baan op bij detacheerder Cimsolutions. Twee maanden later, op 1 oktober, begint hij bij The NextGen, een concurrent die ook als onderaannemer voor Cimsolutions werkt. The NextGen detacheert hem bij Rijkswaterstaat. Cimsolutions vindt dat dit niet mag en ging naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam.
De twee bedrijven werken samen voor een opdracht van de Belastingdienst, Douane en Toeslagen (BDT). Cimsolutions won in 2025 een aanbesteding om ICT-personeel bij die diensten te plaatsen en schakelde The NextGen in als onderaannemer. In hun onderaannemersovereenkomst staat een non-overnamebeding: geen van beide bedrijven mag tijdens de looptijd en 12 maanden daarna personeel van de ander overnemen of voor zich laten werken zonder schriftelijke toestemming. Daarnaast staat in de overeenkomst dat Cimsolutions als penvoerder het aanspreekpunt van BDT is.
Cimsolutions stelde dat The NextGen beide afspraken schond. De medewerker was bij haar in dienst, kende concurrentiegevoelige informatie en werd toch door The NextGen aangenomen. Bovendien benaderde The NextGen herhaaldelijk rechtstreeks managers van BDT om eigen kandidaten aan te bieden. BDT klaagde daar op 10 augustus, 20 augustus en 7 oktober 2026 over bij Cimsolutions. Een medewerker van The NextGen had bijvoorbeeld gemaild dat twee specialisten beschikbaar waren en voorgesteld de volgende ochtend te bellen. The NextGen bood in een e-mail van 28 augustus excuses aan en sprak van de actie van één accountmanager.
In de procedure voerde The NextGen een eerste verweer: het non-overnamebeding is volgens haar een verboden mededingingsbeperking, in strijd met artikel 6 van de Mededingingswet en artikel 101 van het Werkingsverdrag van de Europese Unie, en dus nietig. Zij wees erop dat de Autoriteit Consument & Markt zulke afspraken als verboden ziet. De voorzieningenrechter volgde dat niet. Het beding kan de concurrentie weliswaar beperken, maar The NextGen had volgens de rechter een gedegen onderbouwing moeten geven van de economische en juridische context: de aard van de diensten, de omvang van de markt en de gevolgen van de beperking. Dat deed zij onvoldoende. In een kort geding is bovendien geen uitgebreid economisch debat mogelijk.
De rechter legde het beding ruim uit. Of de medewerker actief is benaderd, liet hij in het midden, want vast staat dat hij bij Cimsolutions werkte en sinds 1 oktober bij The NextGen werkt. The NextGen wist bovendien sinds de brief van 24 juli dat Cimsolutions bezwaar maakte. Daarmee handelde zij in strijd met het beding.
Ook het tweede verweer sneuvelde. The NextGen betoogde dat rechtstreeks contact met BDT gebruikelijk is en juist in het belang van Cimsolutions, omdat zij zo bestaande relaties benut en een 'warme stoel' kan aanbrengen. De rechter wees dat af. De afgesproken werkwijze is dat Cimsolutions het contact met BDT onderhoudt en dat kandidaten via haar worden aangeboden. De klachten van BDT laten zien dat BDT juist last heeft van de werkwijze van The NextGen. Rechtstreeks aanbieden past ook niet bij een aanbesteding die uitgaat van gelijke behandeling en transparante mededinging, waarbij een aanvraag gelijktijdig onder alle opdrachtnemers wordt uitgezet. Contact over mensen die The NextGen al voor het sluiten van de overeenkomst bij BDT had gedetacheerd mag wel, maar het herhaaldelijk benaderen van nog onbekende BDT-medewerkers over nieuwe opdrachten valt daar niet onder. Cimsolutions heeft volgens de rechter een spoedeisend belang, mede omdat de klachten op haar afstralen.
De voorzieningenrechter wees de vorderingen toe. The NextGen moet het non-overnamebeding en de contactafspraken nakomen, de samenwerking met de medewerker beëindigen en beëindigd houden zolang het beding loopt, en mag BDT of haar medewerkers niet meer rechtstreeks benaderen over detachering. Ook mag zij niet buiten Cimsolutions om arbeidskrachten aan BDT aanbieden. Een dwangsom van € 50.000 per overtreding, zoals Cimsolutions vroeg, kent de rechter niet toe: het vonnis maakt duidelijk wat niet mag en de rechter gaat ervan uit dat The NextGen zich daaraan houdt. The NextGen betaalt de proceskosten van € 2.229,65, met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 5 november 2026
Civiel Recht Kantonrechter wijst ontruiming toe van overlastgevende huurder na inbraak bij buurvrouw Een huurder uit Almere die al jaren overlast veroorzaakt voor zijn buren, moet zijn woning uit. Woningstichting GoedeStede vorderde in kort geding ontruiming van de woning. De kantonrechter van de rechtbank Midden-Nederland wees die vordering toe, maar gaf de man een maand om te vertrekken in plaats van de gevraagde zeven dagen.
De man huurt sinds 9 januari 2004 een woning van GoedeStede. Sinds 26 april 2023 staat hij onder curatele wegens zijn lichamelijke en geestelijke toestand. De woningstichting kreeg al lange tijd klachten over zijn gedrag: overlast door alcohol en drugs, agressief en intimiderend gedrag, geluidsoverlast, scheldpartijen, discriminatie, vervuiling van de woning en ongewenste aanloop van derden. In 2015 en in 2019 sloot GoedeStede met hem aanvullende afspraken, elke keer als laatste kans. De meldingen bleven daarna binnenkomen.
De zaak escaleerde op 9 juli 2026. Volgens de bestuurlijke rapportage van de politie trapte de man herhaaldelijk tegen de voordeur van zijn buurvrouw, gooide hij voorwerpen tegen haar woning en uitte hij discriminerende uitlatingen, ziekteverwensingen en homofobe beledigingen. Met een baksteen vernielde hij een ruit en ging hij de woning binnen. Daar werden bloedsporen en een ravage aangetroffen. Hij kreeg een gedragsaanwijzing: hij mag geen contact met de bewoonster opnemen of zoeken. De buurvrouw verblijft nog steeds tijdelijk elders, omdat zij niet meer naar haar eigen woning durft. De politie telde op naam van de man 46 registraties en 77 geregistreerde delicten, en 24 registraties die direct met zijn woonadres te maken hebben in de periode juli 2021 tot en met juli 2026.
Omdat ontruiming in kort geding vaak onomkeerbaar is, geldt een strenge toets. Het moet in hoge mate waarschijnlijk zijn dat de rechter in een gewone procedure de huurovereenkomst ontbindt en de ontruiming toewijst. De kantonrechter vond dat hier het geval. Volgens de politie gaat het om een langdurig en structureel patroon, waarvan de inbraak van 9 juli 2026 geen op zichzelf staand incident is. Een huurder moet zich als een goed huurder gedragen, en dat deed hij niet. Daarbij woog mee dat de overlast bleef doorgaan ondanks twee laatste kansen en de opgelegde gedragsaanwijzingen.
De curator voerde de medische problemen van de man en zijn woonbelang aan. De kantonrechter begreep dat de situatie daardoor mede wordt veroorzaakt en dat ontruiming voor hem ingrijpend is. Ook dat het door een recent toegewezen zorgmachtiging, met verplichte medicatie, nu iets beter lijkt te gaan, veranderde dat niet. De belangen van GoedeStede, haar andere huurders en de omwonenden wegen volgens de rechter zwaarder. Van de woningstichting kan niet worden gevergd dat zij een lange bodemprocedure afwacht.
De curator van de man moet binnen een maand na betekening van het vonnis de woning ontruimen, de sleutels aan GoedeStede afgeven en de woning niet opnieuw betrekken. Zij moet ook de proceskosten van € 1.011,94 betalen, met wettelijke rente als dat niet binnen veertien dagen na betekening gebeurt. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad, dus GoedeStede hoeft een eventueel hoger beroep niet af te wachten.
Rechtbank Midden-Nederland · 11 november 2026
Civiel Recht Kantonrechter geeft 17-jarige handlichting om autodetailingbedrijf te starten Een jongen uit Roosteren wil een eigen autodetailingbedrijf beginnen, maar is daar volgens de wet nog te jong voor. Hij werd geboren op 14 augustus 2009 en is dus minderjarig. Een minderjarige kan zonder toestemming van zijn ouders of voogd in beginsel geen bedrijf uitoefenen en bepaalde rechtshandelingen niet zelfstandig verrichten. Daarom vroeg hij de kantonrechter in Roermond om een handlichting.
Bij een handlichting krijgt een minderjarige bepaalde bevoegdheden van een meerderjarige. Dat kan op verzoek van een minderjarige die ten minste 16 jaar oud is. De kantonrechter let daarbij op het belang van de minderjarige en beoordeelt of de handlichting verantwoord is. De wet bepaalt ook dat een handlichting niet wordt verleend tegen de wil van de ouders die het gezag uitoefenen.
In deze zaak was dat laatste geen probleem. De jongen is ouder dan 16 jaar en het gezag over hem berust bij beide ouders. Zij steunen het verzoek van hun zoon en hebben het verzoekschrift zelf mee ondertekend. Omdat de zaak daardoor duidelijk lag, zag de kantonrechter af van een mondelinge behandeling. Het verzoek voldoet volgens de rechter aan de eisen van artikel 1:235 van het Burgerlijk Wetboek.
Een handlichting heeft wel grenzen. De kantonrechter wijst erop dat de jongen ook na de handlichting geen registergoederen (zoals een woning), effecten of door hypotheek gedekte vorderingen mag verkopen of anderszins van de hand doen. De handlichting geldt alleen voor de rechtshandelingen die nodig zijn om zijn bedrijf uit te oefenen.
De handlichting gaat niet meteen in. Volgens artikel 1:237 BW werkt zij pas vanaf de dag waarop de uitspraak in de Staatscourant is gepubliceerd, zodat derden ervan kunnen weten. De griffier zorgt voor die publicatie. Daarnaast komt de uitspraak niet-geanonimiseerd op rechtspraak.nl te staan. De jongen moet zelf ook nog zorgen dat de handlichting wordt ingeschreven in het handelsregister van de Kamer van Koophandel, wat hij op grond van artikel 36 van het Handelsbesluit 2008 verplicht is te doen.
De kantonrechter verleent op 6 november 2026 de handlichting om rechtshandelingen te verrichten die nodig zijn voor het uitoefenen van zijn bedrijf, en bepaalt dat de griffier de beschikking laat publiceren in de Staatscourant en op de website van de Rechtspraak.
Rechtbank Limburg · 6 november 2026
Civiel Recht Hoge Raad: verjaarde vordering na uit elkaar gaan niet te verrekenen met overbedelingsschuld van huis Twee mensen kochten samen een huis in Gelderland. Het huis werd op 2 februari 2017 aan hen geleverd, ieder voor de onverdeelde helft. De koopprijs bedroeg € 271.768,69. De man betaalde daarvan € 101.618,69 uit eigen middelen; de rest van € 170.150 werd gefinancierd met een hypotheek waarvoor beiden hoofdelijk aansprakelijk zijn. Toen hun relatie in elk geval in augustus 2022 was geëindigd, bleef de man in het huis wonen. De vrouw wilde het huis verkopen, de man wilde het juist overnemen.
In de procedure over de verdeling vorderde de vrouw dat het huis aan een derde wordt verkocht en dat de man daaraan meewerkt. De man vroeg in reconventie om toedeling van het huis aan hem, onder overname van de hypotheekschuld en met ontslag van de vrouw uit haar hoofdelijke aansprakelijkheid. Ook wilde hij dat het bedrag dat hij aan de vrouw moet betalen voor de overbedeling, wordt verminderd met wat hij bij de aankoop méér had betaald dan zijn helft. De rechtbank Gelderland wees het huis aan de man toe en bepaalde dat beiden de helft van de overwaarde krijgen, zonder verrekening.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden oordeelde anders. Het hof vond dat de man door zijn extra betaling een vordering van € 50.809,35 op de vrouw had gekregen. Die vordering was volgens het hof wel verjaard, omdat de man pas op 22 augustus 2022 om betaling vroeg, meer dan vijf jaar na de levering van het huis. Toch mocht de man van het hof dat bedrag verrekenen met wat hij de vrouw moet betalen voor haar helft van de overwaarde, als hij het huis zou overnemen. Het hof baseerde dat op artikel 6:131 lid 1 BW, dat bepaalt dat de bevoegdheid tot verrekening niet eindigt door verjaring.
De vrouw ging in cassatie. Zij klaagde dat het hof die bepaling verkeerd had uitgelegd. De Hoge Raad geeft haar gelijk. Artikel 6:131 lid 1 BW laat een bestaande verrekeningsbevoegdheid voortbestaan nadat een vordering verjaart. Maar de bepaling geeft geen recht om een vordering die al is verjaard te verrekenen met een schuld die pas daarna is ontstaan. Dan geldt gewoon het vereiste uit artikel 6:127 lid 2 BW: wie wil verrekenen, moet zijn eigen vordering kunnen afdwingen. In deze zaak was de vordering van de man verjaard vóórdat de vrouw een vordering op hem kreeg wegens overbedeling. De man kon dus niet meer verrekenen, en het oordeel van het hof was onjuist.
De man had onder voorwaarde ook zelf incidenteel cassatieberoep ingesteld, tegen het oordeel dat zijn vordering was verjaard. Omdat het hoofdberoep slaagt, is aan die voorwaarde voldaan en beoordeelt de Hoge Raad dit beroep alsnog. Het beroep is niet geslaagd. De man had in de feitelijke instanties niet aangevoerd dat zijn vordering pas bij het einde van de relatie opeisbaar werd, en evenmin dat het een vordering na onbepaalde tijd was. Hij was er zelf van uitgegaan dat de vordering in februari 2017 opeisbaar was. Zijn verweer was dat het beroep op verjaring onaanvaardbaar was, omdat de termijn maar een paar maanden was overschreden. Het hof wees dat argument af, en volgens de Hoge Raad is dat oordeel niet onjuist of onbegrijpelijk. Verjaring is dwingend recht, en de beperkende werking van de redelijkheid en billijkheid moet daar zeer terughoudend op worden toegepast. De overige klachten verwerpt de Hoge Raad zonder nadere motivering.
De Hoge Raad vernietigt het arrest van het hof van 20 mei 2025 en verwijst de zaak naar het gerechtshof 's-Hertogenbosch, dat de verdeling opnieuw moet beoordelen. Het incidentele beroep van de man wordt verworpen. De proceskosten in cassatie worden gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Hoge Raad · 6 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechter beveelt columnist columns over Huttopia aan te passen en rectificatie te plaatsen Camping [naam] in de Achterhoek werd in 2025 overgenomen door Huttopia, een exploitant van natuurcampings. Het bedrijf zegde daarna de huurovereenkomsten van de jaarplaatshouders op. Eén van hen, een columnist die zijn eigen website beheert, schreef vanaf mei 2026 vier columns over Huttopia en stuurde daarnaast e-mails naar media, overheidsinstanties, toezichthouders en campinggasten. Huttopia stapte naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Midden-Nederland (zittingsplaats Lelystad) om die uitlatingen te laten stoppen.
In de columns noemt hij Huttopia onder meer een mogelijke sekte en een 'kampeerrover', en beschuldigt hij het concern van overtreding van de Recron-voorwaarden, vriendjespolitiek met Staatsbosbeheer en machtsmisbruik. In de e-mails stelt hij dat Huttopia speelt met de gezondheid van gasten (gevaarlijk zwemwater, open riolering, legionella), dat kinderen van klanten worden gepest en dat medewerkers op naam beschuldigd worden van misstanden. Hij liet ook weten dat ANWB-juristen een wetsovertreding zouden hebben bevestigd.
Op een eerdere zitting in Zutphen over de beëindiging van zijn jaarplaats hadden partijen een schikking getroffen. De columnist stelde dat Huttopia daarom geen aanpassing van de columns meer kon eisen, maar de rechter wees dat af: Huttopia betwistte dat zo'n afspraak was gemaakt en uit het proces-verbaal bleek er niets van.
Bij de inhoudelijke beoordeling woog de rechter twee gelijkwaardige rechten tegen elkaar af: de bescherming van eer en goede naam van Huttopia en de vrijheid van meningsuiting van de columnist. Een columnist mag scherp en kritisch over zijn persoonlijke ervaringen schrijven, maar geen lichtvaardige beschuldigingen doen die onvoldoende steun vinden in de feiten. Hier presenteerde hij gezondheidsrisico's, wetsovertredingen en persoonlijk verwijtbare gedragingen als vaststaande feiten. Hij kon ook op de zitting niet aangeven waarop hij dat baseerde en verwees vooral naar zijn eigen beleving en wat hij van anderen had gehoord. Dat zijn website maar vijf keer per dag wordt bekeken, nam de reputatieschade niet weg, zeker gezien het grote aantal verstuurde e-mails en de aanwezige pers. De afweging viel daarom in het voordeel van Huttopia uit.
De vordering tot schadevergoeding van € 1.000 wees de rechter af. Een geldvordering is niet vanzelf spoedeisend, en Huttopia had niet gesteld of aannemelijk gemaakt dat zij een bodemprocedure niet kon afwachten. Ook de gevraagde algemene verboden voor de toekomst werden afgewezen. Die waren te ruim geformuleerd om te kunnen worden nageleefd en gehandhaafd, en Huttopia kon ze op de zitting niet concreter maken. Wel benadrukte de rechter dat de columnist de oorspronkelijke inhoud niet opnieuw in een andere vorm mag publiceren, ook niet in het boek dat hij wil uitbrengen.
De voorzieningenrechter veroordeelt de columnist om binnen zeven dagen na betekening van het vonnis de vier columns op de aangegeven punten aan te passen of te verwijderen, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag met een maximum van € 25.000. Daarnaast moet hij binnen dezelfde termijn drie maanden lang een rectificatie op zijn website plaatsen waarin staat dat de beschuldigingen onjuist waren en geen steun vonden in de feiten, ook onder een dwangsom van € 500 per dag tot maximaal € 25.000. Omdat hij grotendeels in het ongelijk is gesteld, betaalt hij de proceskosten van € 2.227,46, vermeerderd met wettelijke rente als hij niet binnen veertien dagen betaalt.
Rechtbank Midden-Nederland · 12 november 2026
Civiel Recht