Rechtbank spreekt man vrij van explosie bij zonnestudio, al ontving hij filmpje van aanslag Op 26 juni 2025 om 04:53 uur ontplofte een zelfgemaakt explosief bij een zonnestudio in Almelo-regio. Omwonenden hoorden een harde knal. Verbalisanten zagen een zwartgeblakerde toegangsdeur, een zwarte plek op het trottoir, een verbrand plastic flesje en vuurwerkresten op straat. De ontploffing is onderdeel van het onderzoek Koala25, naar meerdere aanslagen in de zomer van 2025 die steeds tegen dezelfde benadeelde partij waren gericht.
Een medeverdachte heeft bekend dat hij het explosief, een combinatie van vuurwerk en brandstof, tegen het pand plaatste en aanstak. Twee minuten later, om 04:55 uur, stuurde hij een filmpje van de explosie via Snapchat naar één account. Dat account blijkt van de nu vervolgde man te zijn. Hij erkende dat hij het filmpje heeft ontvangen en opgeslagen, maar zegt het aan niemand te hebben laten zien of te hebben doorgestuurd. De medeverdachte verklaarde dat hij door iemand anders was aangestuurd, dat hij een filmpje moest maken en dat hij voor zijn rol is betaald.
Het Openbaar Ministerie verweet de man primair medeplegen van de explosie, subsidiair uitlokking en meer subsidiair medeplichtigheid. Zijn advocaat vroeg om volledige vrijspraak, omdat het bewijs voor zijn betrokkenheid ontbreekt.
Voor medeplegen is volgens de rechtbank een nauwe en bewuste samenwerking nodig. Daarvoor zijn te weinig aanwijzingen. Ook uitlokking kan niet worden bewezen. De rechtbank vindt het een feit van algemene bekendheid dat daders van aanslagen hun daad filmen als bewijs voor de opdrachtgever, en dat het filmpje direct naar de verdachte ging kan erop wijzen dat hij de opdrachtgever was. Maar het dossier bevat geen berichten tussen de twee, geen getuigenverklaringen en geen verklaring van de medeverdachte die naar deze man wijst. Daardoor staat niet vast dat hij iemand met giften, beloften of andere middelen tot de aanslag heeft bewogen.
Medeplichtigheid strandt omdat het ontvangen en opslaan van het filmpje pas na afloop van het misdrijf gebeurde. Een betrokkenheid vooraf of tijdens de aanslag is niet gebleken. De rechtbank zegt wel overtuigd te zijn dat de man op enige wijze bij de aanslag betrokken was, maar kan dat op basis van dit dossier niet bewijzen.
De drie benadeelde partijen hadden schadevergoeding gevorderd. Omdat er vrijspraak volgt, kan de strafrechter geen schade toekennen. Zij zijn niet-ontvankelijk en kunnen hun vordering nog aan de burgerlijke rechter voorleggen. Ieder draagt de eigen kosten.
De man liep bovendien met een voorwaardelijke straf van vijf maanden uit een vonnis van de politierechter in Den Haag van 16 april 2025. De rechtbank wijst de tenuitvoerlegging daarvan af, omdat hij is vrijgesproken. De rechtbank spreekt de man vrij van alle ten laste gelegde feiten.
Rechtbank Overijssel · 12 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 100 dagen cel op voor ingooien ruiten tegen cocaïne, 63 voorwaardelijk In de nacht van 26 juli 2025 gooide een man samen met een ander stenen door de ruiten van een woning in de Wezelstraat in Borne. Het gezin dat er woonde was niet thuis. Het was ondergedoken nadat eerder een aanslag was gepleegd op het adres van het bedrijf van de vrouw. De man deed het naar eigen zeggen voor cocaïne ter waarde van 100 euro. Hij is verslaafd aan cocaïne, en daar draaide ook de zaak om: de rechtbank Overijssel (zittingsplaats Almelo) veroordeelde hem op 12 november 2026.
De zaak is een onderdeel van een groter strafrechtelijk onderzoek met de naam Koala25. Dat gaat over meerdere incidenten tussen 26 juni 2025 en 26 augustus 2025, steeds gericht tegen dezelfde vrouw. De verdachte stond alleen terecht voor de afpersing en bedreiging van haar en haar ex-partner en voor de vernieling van de ruiten. Aan de vrouw waren chatberichten gestuurd, onder meer met de tekst 'Zonnebanken en alle inboedel van je nieuwe zaak of 150k deze week'. De verdachte ontkende dat hij die berichten had gestuurd of ervan afwist, en volgens de rechtbank bevat het dossier daarvoor geen bewijs. Ook de officier van justitie vroeg om vrijspraak van de afpersing.
Van de bedreiging sprak de rechtbank de man eveneens vrij. De rechtbank vond het beangstigend voor het gezin dat er midden in de nacht stenen door de ramen vlogen. Voor een strafbare bedreiging is volgens haar wel nodig dat bij de bedreigde de redelijke vrees kon ontstaan voor een bepaald ernstig misdrijf, zoals de dood, zware mishandeling of brandstichting. Dat kon zij op grond van het dossier niet vaststellen.
Bewezen verklaarde de rechtbank wel het openlijk in vereniging plegen van geweld tegen goederen. De verdachte had dit bekend. De rechtbank rekende hem aan dat hij geen respect toonde voor andermans veiligheid en eigendom en alleen aan zijn betaling dacht. Ook wist hij niet dat het gezin niet thuis was. Ter zitting betuigde hij spijt. Volgens de reclassering is hij vijftien jaar verslaafd geweest aan cocaïne en is het risico op herhaling gemiddeld. Hij zoekt inmiddels zelf hulp bij Transfore, is clean en werkt als sloper in Duitsland.
De officier van justitie eiste 12 maanden gevangenisstraf, waarvan zes maanden voorwaardelijk. De raadsman bepleitte een werkstraf van 60 uur en een onvoorwaardelijke gevangenisstraf gelijk aan het voorarrest. De rechtbank koos daar tussenin. Zij legde 100 dagen gevangenisstraf op, waarvan 63 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar. Na aftrek van het voorarrest hoeft de man niet meer de cel in, zodat zijn behandeling niet wordt doorkruist. Bijzondere voorwaarden zijn een meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling, een vaste dagbesteding en controle op middelengebruik.
Ook over de schade besliste de rechtbank. De vrouw vorderde in totaal € 213.834,92. Alleen schade die rechtstreeks voortkomt uit het bewezen verklaarde feit komt in aanmerking, en daarom wees de rechtbank slechts € 488,00 toe voor schade aan de luxaflex, het aanrechtblad en een kandelaar, met wettelijke rente vanaf 26 juli 2025. De overige materiële en de immateriële schade verklaarde zij niet-ontvankelijk, net als de vorderingen van vier andere benadeelden, onder wie haar ex-partner. Die kunnen hun vordering nog aan de burgerlijke rechter voorleggen. Verder legde de rechtbank de schadevergoedingsmaatregel van € 488,00 aan de Staat op, met vier dagen gijzeling als volledig verhaal niet lukt.
Rechtbank Overijssel · 12 november 2026
Strafrecht Hof legt huisarts 12 maanden cel op voor ontucht met patiënte, verdrievoudigt schadevergoeding Een huisarts onderhield ruim drie jaar lang, van 1 juni 2016 tot en met 31 juli 2019, een seksuele relatie met een van zijn patiënten. De vrouw heeft een autismespectrumstoornis en was eerder slachtoffer van seksueel grensoverschrijdend gedrag. De arts wist dat. Hij had meermaals seks met haar, waaronder penetratie, en zei dat het tussen hen moest blijven. Hij liet haar geloven dat zij moest leren de handelingen fijn te vinden. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch heeft de man nu opnieuw gestraft, in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Oost-Brabant van 12 december 2025.
De rechtbank had het ten laste gelegde bewezen verklaard, gekwalificeerd als ontucht plegen met iemand die zich als patiënt aan de hulp of zorg van een werknemer in de gezondheidszorg heeft toevertrouwd, meermalen gepleegd. Zij legde 15 maanden gevangenisstraf op en kende de patiënte € 5.000 aan immateriële schade toe. Alleen de verdachte ging in hoger beroep. Het hof verenigt zich met de bewezenverklaring en verbetert alleen de einddatum van de pleegperiode: 31 juli 2019 in plaats van 31 augustus 2019.
De advocaat-generaal eiste 36 maanden gevangenisstraf, waarvan 12 maanden voorwaardelijk. De verdediging vroeg om geen onvoorwaardelijke gevangenisstraf en achtte een taakstraf passend. Zij wees op de leeftijd van de man (geboren in 1958), zijn proceshouding, zijn blanco strafblad, het lage recidiverisico en op de tuchtrechtelijke beslissing waardoor hij zich niet meer als arts mag registreren. Het hof vond een lichtere sanctie dan een onvoorwaardelijke gevangenisstraf niet verantwoord. Het weegt zwaar dat de man misbruik maakte van de afhankelijkheid binnen de behandelrelatie en op geraffineerde wijze te werk ging. Zo gaf hij zijn privénummer, sprak hij alleen nog in de avonduren af en bezocht hij haar thuis als de woonbegeleiding afwezig was. Hij hield de waarheid achter toen haar begeleiders een arts inschakelden om met hem te praten. Dat de man vanaf zijn eerste politieverhoor bekende, spijt betuigde en een laag recidiverisico heeft, pleit volgens het hof voor hem. Daarom legt het een lagere straf op dan de advocaat-generaal eiste.
Ook de schadevergoeding valt hoger uit. De patiënte vorderde € 20.000. Het hof ziet een aantasting in haar persoon, omdat zedendelicten bekend staan om hun ernstige gevolgen en omdat uit haar slachtofferverklaring blijkt dat zij psychische gevolgen ondervindt en haar vertrouwen in hulpverleners is geschaad. Bij het begroten van het bedrag sluit het hof aan bij de Rotterdamse Schaal en de categorie 'ontucht met binnendringen' bij 'meest ernstig'. Daarbij weegt mee dat zij door de handelingen zwanger is geraakt.
Het hof veroordeelt de man tot 12 maanden gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Hij moet de patiënte € 15.000 aan immateriële schade betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 31 juli 2019. Het hof legt hem bovendien de schadevergoedingsmaatregel van € 15.000 op, ten behoeve van het slachtoffer, met gijzeling tot ten hoogste 100 dagen als verhaal niet mogelijk blijkt. Betaalt hij op een van beide verplichtingen, dan vervalt de andere voor zover daaraan is voldaan. De tenuitvoerlegging van de gevangenisstraf vindt volledig plaats binnen de penitentiaire inrichting, totdat hij in aanmerking komt voor een penitentiair programma of voorwaardelijke invrijheidsstelling.
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · 13 november 2026
Strafrecht Rechtbank verplaatst locatieverbod voor veroordeelde stiefvader naar de nieuwe woonplaats van slachtoffers Een man die zijn stiefdochter meermalen verkrachtte en zijn stiefzoon meermalen mishandelde, mag Lelystad weer in. Zijn verbod om zich op te houden in de woonplaats van de slachtoffers geldt voortaan voor de plaats waar de kinderen nu wonen. Dat heeft de rechtbank Midden-Nederland bepaald.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden veroordeelde de man op 24 april 2025 voor meermalen verkrachting van zijn stiefdochter, zowel toen zij jonger was dan twaalf als toen zij tussen twaalf en zestien jaar oud was, en voor meermalen mishandeling van zijn stiefzoon. Beide kinderen waren aan zijn zorg toevertrouwd. Naast andere straffen kreeg hij een vrijheidsbeperkende maatregel: vijf jaar lang mocht hij zich niet ophouden in Lelystad, destijds de woonplaats van de slachtoffers, en mocht hij op geen enkele wijze contact met hen opnemen, zoeken of hebben.
De slachtoffers wonen inmiddels niet meer in Lelystad. De veroordeelde, die gedetineerd is, vroeg daarom de rechtbank om het verbod te wijzigen. Hij wilde een verbod voor een straal van 500 meter rond het nieuwe woonadres van de slachtoffers, of een verbod voor hun nieuwe woonplaats met uitzondering van gebieden als het treinstation en de snelweg. Hij voerde aan dat zijn vader later op een begraafplaats in die plaats begraven zal worden, dat hij na zijn detentie weer tuinen wil aanleggen voor oude klanten in Lelystad en dat een groot deel van zijn sociale netwerk daar woont.
De officier van justitie wilde juist meer: het verbod voor Lelystad handhaven en aanvullen met een verbod voor de nieuwe woonplaats. Veel familie van de slachtoffers, onder wie hun opa en oma, woont nog in Lelystad en een deel van hun sociale leven speelt zich daar af. Volgens de officier moeten de kinderen hun familie en vrienden daar kunnen bezoeken zonder bang te zijn de veroordeelde tegen te komen.
De rechtbank woog de belangen van de veroordeelde af tegen die van de slachtoffers. Het belang van de twee kinderen om zich vrij te bewegen in hun woonplaats zonder de veroordeelde tegen te komen, noemt de rechtbank zeer zwaarwegend. Daarom geldt het verbod voortaan voor hun huidige woonplaats. Uitzonderingen voor het treinstation en de snelweg neemt de rechtbank niet op, omdat de slachtoffers zich in de hele plaats vrij moeten kunnen bewegen.
Het verbod uitbreiden naar Lelystad, zoals de officier vroeg, gaat de rechtbank te ver. De slachtoffers zijn daar volgens de rechtbank alleen incidenteel en voor korte momenten, bijvoorbeeld voor een bezoek aan familie, en verblijven er niet duurzaam. Bovendien blijft het contactverbod met de slachtoffers gewoon gelden.
De rechtbank wees het verzoek dus toe: het verbod voor Lelystad is vervangen door een verbod voor de nieuwe woonplaats van de slachtoffers, vijf jaar lang vanaf het arrest van het hof. Het contactverbod blijft ongewijzigd. Het meer of anders verzochte wees de rechtbank af.
Rechtbank Midden-Nederland · 12 november 2026
Strafrecht Hof matigt taakstraf voor groepsmishandeling tot 100 uur na overschrijding redelijke termijn met bijna 2 jaar Twee mannen sloegen op 30 april 2022 een man, die daardoor pijn en letsel opliep. De politierechter in Amsterdam veroordeelde een van hen, een man van rond de twintig, tot een taakstraf van 120 uur wegens openlijke geweldpleging. Hij ging in hoger beroep. Zijn raadsman stelde dat hij moest worden ontslagen van alle rechtsvervolging, omdat hij uit noodweer zou hebben gehandeld.
Het gerechtshof Amsterdam beoordeelt de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 9 december 2022. De verdachte erkende dat hij de aangever had geslagen, maar zei dat de aangever eerst de medeverdachte en daarna hem had geslagen. Opvallend genoeg schaarde ook de advocaat-generaal zich achter dit verweer en vorderde ontslag van alle rechtsvervolging.
Het hof volgt hen niet. Volgens het hof is niet aannemelijk geworden dat de aangever de eerste klap uitdeelde. De lezing van de verdediging wordt weerlegd door de verklaringen van de aangever en van een getuige. Het hof ziet geen reden aan haar betrouwbaarheid te twijfelen, zeker omdat zij zichzelf in haar verklaring ook belast. Uit die verklaringen volgt dat de verdachte en de medeverdachte als eersten de aangever sloegen. Er was dus geen noodweersituatie, zodat ook het beroep op noodweerexces, een overschrijding van de verdediging uit hevige gemoedsbeweging, mislukt.
Bij de strafoplegging weegt het hof de ernst van het feit en de persoon van de verdachte. Hij heeft samen met een ander het slachtoffer geslagen, wat een inbreuk was op diens lichamelijke integriteit en bijdraagt aan gevoelens van angst en onveiligheid. De verdachte heeft geen eerdere veroordelingen. Het hof vindt in beginsel een taakstraf van 120 uur passend.
Die straf matigt het hof, omdat de redelijke termijn is overschreden. De verdachte stelde op 9 december 2022 hoger beroep in en het hof wijst pas op 13 november 2026 arrest, bijna twee jaar later dan redelijk is. Daarom gaat de taakstraf terug van 120 naar 100 uur.
Ook de schadevergoeding verandert. Het slachtoffer vorderde € 3.529,28. De politierechter wees € 1.835,72 toe. Het hof kent meer toe: € 1.278,78 aan materiële schade en € 2.250 aan immateriële schade. Bij de materiële schade rekent het hof reis- en medische kosten mee, en ook de kosten voor het vertalen van medische stukken. De raadsman had betoogd dat die kosten niet waren onderbouwd, maar een schermafbeelding van de bestelling bij een vertaalbureau volstaat voor het hof. De rest van de vordering wijst het hof af, waaronder een klein verschil tussen de gevorderde en de bewezen vertaalkosten.
Het hof veroordeelt de verdachte tot een taakstraf van 100 uur, bij niet naar behoren verrichten te vervangen door 50 dagen hechtenis, met aftrek van voorarrest. Hij moet hoofdelijk met de medeverdachte € 3.528,78 schadevergoeding betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 30 april 2022. Daarnaast legt het hof de schadevergoedingsmaatregel op, met ten hoogste 35 dagen gijzeling als vervangend middel. Betaalt een van beiden, dan vervalt de andere betalingsverplichting.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht