Kantonrechter stelt bewind in over vrouw met dementie ondanks levenstestament Een vrouw met dementie woont sinds 30 januari 2025 in de gesloten afdeling van een zorginstelling. Haar geldzaken en zorgzaken lagen op papier in vertrouwde handen: in een levenstestament uit april 2024 had zij een algemene volmacht gegeven aan haar dochter. Mocht die wegvallen, dan zou de echtgenoot van haar dochter het overnemen. De dochter overleed in juni 2026, waarna de schoonzoon formeel de gevolmachtigde werd.
In de praktijk bleek dat niet te werken. Twee familieleden van de vrouw vroegen de kantonrechter in Eindhoven om een bewind in te stellen, waarbij een bewindvoerder de financiën van de vrouw beheert. Zij vertelden dat de schoonzoon de vrouw al lange tijd niet meer heeft bezocht en niet reageert op e-mails, telefoontjes of berichten van de instelling. Daardoor heeft de zorginstelling geen vast aanspreekpunt voor financiële en zorgvragen, terwijl een wettelijk vertegenwoordiger nodig is. Ook zou de vrouw schulden hebben, waaronder een zorgverzekeringspremie bij CZ die al lang onbetaald zou zijn.
De schoonzoon was op de zitting van 20 oktober 2026 niet aanwezig, ook al was hij op zijn laatst bekende adres behoorlijk opgeroepen en had hij niets laten weten. De vrouw zelf werd via een beeldbelverbinding gehoord, met haar begeleidster erbij. Zij kon niet aangeven wat zij van het verzoek vond of wie haar belangen moest behartigen.
De kantonrechter benadrukt dat een levenstestament in beginsel gerespecteerd moet worden. Wie zo'n document opstelt, wil juist voorkomen dat een rechter een beschermingsmaatregel zoals bewind oplegt of dat een ander dan de gekozen persoon de belangen behartigt. De rechter treedt daarom terughoudend op. Alleen bij bijzondere omstandigheden, waarbij het levenstestament te weinig bescherming biedt of niet meer in het belang van de betrokkene is, kan daarvan worden afgeweken.
Volgens de kantonrechter zijn die omstandigheden hier aanwezig. Er zijn aanwijzingen dat de schoonzoon zijn taak als gevolmachtigde niet zorgvuldig en niet in het belang van de vrouw uitvoert. Door haar lichamelijke of geestelijke toestand kan de vrouw haar vermogensrechtelijke belangen onvoldoende zelf behartigen. Ook kan zij op dit moment de rekening en verantwoording van een bewindvoerder niet beoordelen en geen toestemming geven voor bepaalde handelingen van de bewindvoerder.
De kantonrechter stelt daarom met ingang van de dag na verzending van de beschikking een bewind in over de goederen van de vrouw en benoemt de door verzoekers voorgestelde bewindvoerder, omdat daartegen geen bezwaar bestond. De bewindvoerder mag voor de aanvangswerkzaamheden en de kosten van het bewind de vaste tarieven uit de Regeling beloning curatoren, bewindvoerders en mentoren ten laste van het vermogen van de vrouw brengen. De jaarbeloning is inclusief onkostenvergoeding.
Rechtbank Oost-Brabant · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Man moet na uitzetting echtelijke woning ontruimen, vrouw moet wel meewerken aan verkoop Een man zette op 23 oktober 2026 zijn ex-vrouw en hun meerderjarige dochter uit de echtelijke woning in Rotterdam en nam daar zelf zijn intrek met hun minderjarige zoon. Hij deed dat een dag nadat zijn advocaat de vrouw een voorstel had gestuurd om de gemeenschap af te wikkelen, zonder dat hij eerder aanspraak had gemaakt op het exclusieve gebruik van het huis. De voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam heeft de man nu opgedragen de woning binnen drie dagen te verlaten.
Het stel trouwde in 2000 en is inmiddels gescheiden, volgens een uitspraak van een Turkse rechtbank die ook het gezag over de zoon aan de vrouw gaf. Beide ex-partners zijn voor de helft eigenaar van de woning. De man vertrok in maart 2026 uit het huis, waarna de vrouw er met de twee kinderen bleef wonen. Hij betaalde daarna wel het grootste deel van de lasten van de woning. Op 4 november 2026 vroeg hij de rechtbank in een aparte procedure om de hoofdverblijfplaats van de zoon bij hem te leggen. Die procedure loopt nog.
In het kort geding eiste de vrouw dat de man de woning zou ontruimen en dat zij er voorlopig exclusief zou mogen wonen. De man eiste het omgekeerde: exclusief gebruik voor hemzelf, de zoon voorlopig bij hem en medewerking van de vrouw aan verkoop van het huis aan een derde. Dat de woning verkocht moet worden, was tussen hen niet in geschil. Het ging om het moment van verkoop en om wie tot de levering in het huis mag wonen.
De voorzieningenrechter oordeelde dat beide eigenaren in beginsel evenveel recht hebben om in de woning te wonen. Door het huis een dag na zijn voorstel eigenmachtig en zonder aankondiging te betrekken en de vrouw en de dochter buiten te sluiten, handelde de man naar het voorlopig oordeel onrechtmatig. Daarom moet de situatie van vóór 23 oktober worden hersteld. Het belang van de zoon veranderde dat niet. Hij woonde sinds maart bij de vrouw, zij had voornamelijk voor hem gezorgd, hij had regelmatig contact met zijn vader en dat leidde niet tot problemen. De man stelde niet dat de vrouw de zorg niet aankan. Dat hij de lasten van de woning grotendeels draagt, speelt bij de verdeling van het vermogen, maar niet bij het gebruiksrecht. De voorzieningenrechter wilde niet vooruitlopen op de lopende procedure over de hoofdverblijfplaats van de zoon.
Tegelijk vond de voorzieningenrechter dat de man niet voor onbepaalde tijd aan de onverdeelde woning gebonden kan blijven, terwijl hij de lasten draagt en de vrouw er met de kinderen woont. De afspraak die de vrouw stelde, dat zij er mocht blijven wonen tot ze andere woonruimte had, heeft de man betwist en zij onderbouwde die niet. De vrouw staat ingeschreven voor een sociale huurwoning en kreeg een urgentiebeschikking, maar heeft nog niets gevonden.
De man moet de woning binnen drie dagen na betekening van het vonnis verlaten, de sleutels afgeven en wegblijven zolang de vrouw het exclusieve gebruik heeft. Bij overtreding betaalt hij € 200 per dag, met een maximum van € 10.000. De vrouw moet meewerken aan de verkoop van de woning aan een derde. Heeft zij bij het tekenen van de koopovereenkomst nog geen andere woonruimte, dan moet daarin staan dat de levering pas drie maanden later plaatsvindt. De man draagt drie makelaars voor, waaruit de vrouw binnen een week de verkopende makelaar kiest. Daarna moet zij op aanwijzing van de makelaar de praktische handelingen verrichten, zoals foto's, taxatie en bezichtigingen toestaan, op straffe van € 200 per dag tot maximaal € 10.000. Werkt zij niet mee aan de opdracht aan de makelaar, de koopovereenkomst of de notariële levering, dan komt het vonnis in de plaats van haar handtekening. De overige eisen van beide partijen, onder meer over de hoofdverblijfplaats van de zoon en de verdeling van hypotheeklasten, wijst de rechter af. De proceskosten zijn gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Rechtbank Rotterdam · 12 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Hof laat moeder alleen gezag houden over zoon: vader in Turkije en doodsbedreigingen Een jongen van 8 groeit op bij zijn moeder in Nederland, terwijl zijn vader in Turkije woont. De moeder zegt dat de vader haar meermalen met de dood heeft bedreigd, per telefoon en per e-mail. Veilig Thuis raakte erbij betrokken. Op aanraden van de politie staakte zij het contact met hem. Sinds eind november 2025 is zij in behandeling voor angst- en traumagerelateerde klachten.
Bij de echtscheiding ondertekenden de ouders in oktober 2025 een convenant. Daarin staat dat het gezamenlijk gezag eindigt en dat de moeder alleen het gezag krijgt. De vader tekende ook een referteverklaring, waarmee hij zich niet verzette tegen het verzoek van de moeder om het gezag te beëindigen. De rechtbank Amsterdam beëindigde het gezamenlijk gezag daarna in de echtscheidingsbeschikking.
De vader ging in hoger beroep en wilde het gezamenlijk gezag terug. Hij voerde aan dat hij het Nederlands onvoldoende beheerst en geen eigen advocaat had. Daardoor zou hij niet hebben begrepen dat hij afstand deed van het gezag. Verder vond hij dat de rechtbank niet had uitgelegd waarom gezamenlijk gezag onmogelijk is, en dat hij ten onrechte niet was gehoord. Hij belt zijn zoon dagelijks en wil betrokken blijven. De beëindiging van het gezag noemde hij een onevenredige inbreuk op de band met zijn zoon.
De moeder vroeg het hof de vader niet-ontvankelijk te verklaren, omdat hij met het convenant had ingestemd. Het hof wees dat af. Wie in eerste aanleg met een beslissing instemde, kan volgens de Hoge Raad toch belang hebben bij hoger beroep. Bovendien staat de beëindiging van het gezag niet ter vrije beschikking van partijen: de rechter moet die uitspreken. Wat de vader heeft ondertekend, speelt hooguit mee bij de inhoudelijke beoordeling.
Op dat punt gaf het hof de moeder gelijk. Gezamenlijk gezag is het uitgangspunt, en slechte communicatie tussen ouders is niet genoeg om het te beëindigen. Ouders moeten wel in staat zijn om belangrijke beslissingen samen te nemen, zonder dat het kind klem raakt tussen hen. Dat is hier niet het geval. De verhouding is ernstig verstoord en er is geen rechtstreeks contact. De ouders wonen in verschillende landen, waardoor hulpverlening om de communicatie te verbeteren nauwelijks haalbaar is. Van de moeder kan niet worden gevergd dat zij over belangrijke beslissingen met de vader overlegt. Dat geeft haar veel stress, en zij moet beschikbaar zijn voor haar zoon. Dat de ouders elkaar nog per e-mail kunnen bereiken, vond het hof onvoldoende. De moeder doet de dagelijkse verzorging en regelt school en medische zaken. De Raad voor de Kinderbescherming adviseerde ook om de beschikking te bekrachtigen.
Het beroep van de vader op artikel 6 EVRM, het recht op een eerlijk proces, slaagde niet. Het hof liet in het midden of hij bij het tekenen voldoende was geïnformeerd. Dat de rechtbank hem niet hoorde, is in hoger beroep hersteld, want daar kon hij zijn standpunt toelichten. Het hof benadrukt dat de vader betrokken moet blijven bij het leven van zijn zoon. De moeder moet hem blijven informeren, zoals in het convenant is afgesproken, en de vader moet zijn betrokkenheid respectvol en zonder bedreigingen vormgeven.
Het hof bekrachtigde de beschikking van de rechtbank over het gezag. De moeder houdt daarmee alleen het gezag over haar zoon.
Gerechtshof Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Hof bekrachtigt: man hoeft niet te worden bevolen mee te werken aan Joodse echtscheiding (get) Een gescheiden vrouw kan haar man vooralsnog niet via de rechter dwingen mee te werken aan een Joodse religieuze echtscheiding. Het gerechtshof Amsterdam oordeelt dat de belangen in dit spoedgeschil niet goed zijn af te wegen, omdat te veel onduidelijk is over bij welk rabbinaat de scheiding kan plaatsvinden en welke gevolgen dat heeft.
Het gaat om een stel dat in 2015 in Israël religieus trouwde en twee kinderen heeft. De Nederlandse rechtbank sprak in maart 2025 de echtscheiding uit, en sinds 2 september 2025 is het huwelijk burgerlijk ontbonden. Voor een religieuze scheiding is echter ook een scheidingsbrief nodig, een 'get', die de man moet laten opmaken en aan de vrouw moet overhandigen. Zolang dat niet gebeurt, blijft de vrouw naar Joods recht gebonden aan het huwelijk. De man was twee keer niet verschenen op een oproep van het rabbinaat (Beth Din) in hun woonplaats. De vrouw ging daarom naar de voorzieningenrechter, die haar vordering afwees. Zij ging in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam van 22 april 2025.
Het hof begrijpt de vordering van de vrouw inmiddels aldus dat de man moet verschijnen bij elk rabbinaat dat bereid is mee te werken. Dat is volgens het hof te vaag. Niet is gebleken welk rabbinaat de scheiding zou kunnen regelen, en het is onduidelijk of een rabbinaat daartoe bereid is en onder welke voorwaarden. Ook loopt er al een procedure bij het rabbinaat in een andere plaats, waar de man zijn medewerking naar eigen zeggen heeft toegezegd en de vrouw niet wil verschijnen.
Daar komt bij dat partijen fel van mening verschillen over de rol van de 'ketoeba', het huwelijkscontract waarin de man zich verplichtte 55.000 Amerikaanse dollar aan de vrouw te betalen als een soort bruidsschat of alimentatie. De vrouw vindt dat die betalingskwestie losstaat van de religieuze scheiding en ook daarna kan worden voorgelegd aan een rabbinaat. De man stelt dat hij zijn verweer kwijt is als de kwestie niet vóór de get wordt geregeld. Welke opvatting klopt, kan het hof in een kort geding niet beoordelen. Daardoor ontbreekt de basis om het belang van de vrouw om verder te kunnen met haar leven zwaarder te laten wegen dan het belang van de man om de geldkwestie tegelijk of eerder te regelen. Het hof erkent wel dat de man in beginsel gehouden is mee te werken.
Ook de overige grieven van de vrouw falen. De voorzieningenrechter had de man al veroordeeld de paspoorten van de kinderen af te geven, en hij gaf de Nederlandse paspoorten op 24 april 2025 af. De vrouw wilde dat dit ook voor de Israëlische paspoorten zou gelden. Het hof wijst dat af omdat de man onweersproken heeft gesteld dat hij die paspoorten als verloren of vermist heeft opgegeven, zodat ze niet meer geldig zijn en de vrouw er geen belang bij heeft.
Tot slot wilde de vrouw dat de man zich niet langer negatief mag uitlaten over haar geestestoestand. De man had in e-mails gesproken over een 'mental illness' en had volgens de door de vrouw overgelegde stukken dit ook tegenover derden gedaan. Omdat hij in eerste aanleg beloofde dit niet meer te doen en niet is gebleken dat hij zich daarna opnieuw zo heeft uitgelaten, is er geen grond voor een verbod met dwangsom.
Het hof bekrachtigt het vonnis, deels op andere gronden, wijst het gevorderde af en compenseert de proceskosten in hoger beroep, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.
Gerechtshof Amsterdam · 20 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank spreekt echtscheiding uit en legt afkoopsom van € 4.000 vast Een vrouw met de Bulgaarse en Turkse nationaliteit en een man met de Turkse nationaliteit trouwden in 2022 in Turkije. Beiden wonen inmiddels in Nederland. De vrouw vroeg op 9 juli 2025 de Haagse rechtbank om de echtscheiding uit te spreken. De man deed in zijn verweerschrift zelf ook verzoeken, en naast de scheiding speelde ook een verzoek over de verdeling van hun vermogen.
Voordat de mondelinge behandeling op 29 september 2026 kon plaatsvinden, bereikten partijen overeenstemming. Dat bleek uit berichten die hun advocaten op 22 en 23 september 2026 naar de rechtbank stuurden. De zitting ging daarom niet door. Partijen vroegen de rechtbank de echtscheiding uit te spreken en hun afspraken in de beschikking vast te leggen.
De rechtbank nam eerst haar rechtsmacht in beeld. Omdat beide echtgenoten hun gewone verblijfplaats in Nederland hebben, kan de Nederlandse rechter over de echtscheiding oordelen. Op grond van artikel 10:56 van het Burgerlijk Wetboek past de rechtbank daarbij Nederlands recht toe. Beide partijen stelden dat het huwelijk duurzaam is ontwricht. Daarmee was de grond voor de echtscheiding gegeven.
De afspraken gaan over drie punten. De vrouw tekent binnen drie dagen na de beschikking een akte van berusting. Daarmee kan de echtscheiding snel worden ingeschreven in de Nederlandse registers van de burgerlijke stand. Verder betaalt de vrouw de man € 4.000 als finale kwijting voor de vermogensrechtelijke afwikkeling tussen hen. Zij maakt dat bedrag over op de dag dat de echtscheiding in Nederland is ingeschreven. Ten slotte gaan beide partijen binnen twee weken na die inschrijving naar het Turkse consulaat in Rotterdam, zodat de echtscheiding ook in Turkije wordt geregistreerd.
De rechtbank spreekt de echtscheiding uit en bepaalt dat partijen deze afspraken zijn overeengekomen, waartoe zij onverkort gehouden zijn. Iedere partij draagt de eigen proceskosten. Het meer of anders verzochte wijst de rechtbank af.
Rechtbank Den Haag · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht