Rechter mag zich verschonen in strafzaken over criminele organisatie na eerdere procesafspraken met medeverdachte Een Rotterdamse strafrechter heeft een paar weken geleden de zaak behandeld van een man die wordt verdacht van deelname aan een criminele organisatie. In die zaak waren procesafspraken gemaakt tussen het openbaar ministerie en de verdachte, en de meervoudige kamer waarvan de rechter deel uitmaakte bevestigde die afspraken. Op 16 november 2026 zou dezelfde rechter drie strafzaken behandelen tegen medeverdachten uit dezelfde organisatie, over hetzelfde feitencomplex in dezelfde periode. Ook in die drie zaken waren procesafspraken gemaakt.
De rechter vond dat hij daardoor niet meer vrij stond om die zaken te behandelen en diende op 12 november 2026 een schriftelijk verzoek in om zich te mogen verschonen. Verschoning is het middel waarmee een rechter zich terugtrekt uit een zaak om zijn onpartijdigheid te waarborgen. Over zo'n verzoek beslist niet de rechter zelf, maar een aparte verschoningskamer van de rechtbank. Die kamer kreeg toegang tot stukken uit de dossiers van de drie strafzaken en tot de procesafspraken uit de eerder behandelde zaak.
De verschoningskamer ging uit van de regel dat een rechter wordt vermoed onpartijdig te zijn. Dat vermoeden wijkt alleen bij uitzonderlijke omstandigheden die zwaarwegende aanwijzingen geven dat de rechter vooringenomen is of dat de vrees voor vooringenomenheid bij een partij objectief gerechtvaardigd is. De kamer zag geen aanwijzing dat de rechter zelf niet onpartijdig zou zijn. Voor de vraag of de vrees voor partijdigheid objectief gerechtvaardigd is, woog zij de aangevoerde omstandigheden samen met het feit dat de rechter zelf om verschoning vroeg. Die combinatie vormt volgens de kamer op zichzelf een zwaarwegende aanwijzing.
De verschoningskamer wees het verschoningsverzoek daarom toe. De rechter neemt de behandeling van de drie strafzaken, die op 16 november 2026 zouden beginnen, dus niet meer waar.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Strafrecht Franchisenemer hoeft niet persoonlijk in te staan voor schulden: ondertekening onvoldoende bewezen Op 9 juni 2023 kwamen de bestuurder van franchisegever Oh My Sushi, een medewerker en de eigenaar van een transportbedrijf bijeen. Volgens Oh My Sushi tekende de eigenaar die dag digitaal de franchiseovereenkomst, namens zijn bv. De eigenaar zegt dat het slechts een adviesgesprek was en dat hij nooit heeft getekend, onder meer omdat hij daarmee persoonlijk aansprakelijk zou worden. Over die handtekening ging het geschil.
De rechtbank Amsterdam had Oh My Sushi in een tussenvonnis van 5 november 2025 opgedragen te bewijzen dat de elektronische handtekening onder de overeenkomst van 9 juni 2023 van de gedaagden afkomstig is. Daarna zijn getuigen gehoord, en Oh My Sushi overlegde ook een schriftelijke verklaring van een derde.
De bestuurder van Oh My Sushi verklaarde dat de eigenaar tijdens de bijeenkomst heeft getekend. Zijn broer en zakenpartner bevestigde dat hem dat later die dag telefonisch is verteld. De rechtbank gaf aan dat laatste verhaal weinig gewicht, omdat de broer er zelf niet bij was en dus niet uit eigen waarneming kon verklaren. Bovendien zijn beiden nauw betrokken bij Oh My Sushi, waardoor hun verklaringen extra kritisch moeten worden bekeken.
De verklaring van de bestuurder staat lijnrecht tegenover die van de eigenaar. De enige andere persoon die bij de bijeenkomst was, de medewerker van Oh My Sushi, is niet als getuige gehoord. Oh My Sushi had hem wel opgeroepen, maar hij verscheen niet, en daarna zag zij ervan af hem te horen. De rechtbank noemt dat een manco in de bewijslevering. De schriftelijke verklaring die hij wel afgaf heeft maar beperkte waarde: hij legde die niet onder ede af, de eigenaar kon hem er geen vragen over stellen en hij zegt er niets over het telefoongesprek waarvan de twee broers gewag maken. Twee getuigen van de eigenaar verklaarden juist dat hij hun zei niet te hebben getekend en dat ook niet te willen.
Oh My Sushi is daarom niet geslaagd in het bewijs dat de eigenaar de overeenkomst heeft ondertekend. Daardoor staat niet vast dat is afgesproken dat hij persoonlijk aansprakelijk is voor de verplichtingen van zijn bv uit de franchiseovereenkomst. Ook een non-concurrentiebeding voor de duur van de overeenkomst is niet komen vast te staan. De vorderingen die daarop berusten wijst de rechtbank af. Dat gold volgens het tussenvonnis al voor de vorderingen op basis van een non-concurrentiebeding dat na afloop van de overeenkomst zou gelden.
Toegewezen is wel de vordering tot betaling van de franchisevergoedingen over juli 2024 tot en met maart 2025. Het gaat om € 22.021,48, plus wettelijke handelsrente vanaf de dag van de dagvaarding. Dat bedrag moet de bv betalen. Omdat beide partijen deels gelijk kregen, draagt iedere partij de eigen proceskosten. De rechtbank verklaarde de betalingsveroordeling uitvoerbaar bij voorraad en wees het meer of anders gevorderde af.
Rechtbank Amsterdam · 4 november 2026
Civiel Recht Voorzieningenrechter wijst eis om ladder over buurtuin en verwijdering schutting af Twee buren in de omgeving van Lelystad liggen al jaren met elkaar overhoverhoop over de erfgrens en over wat er langs die grens staat. De ene buurman heeft in 2022 een schuur met overkapping aan de achterzijde van zijn perceel geplaatst, langs de grens met zijn buren. De buren brachten daarna tegen de schuur en het ijzeren hek een kunststofstrook met taludgrond aan en plaatsten een houten schutting met laurierstruiken. In 2026 kwam daar een pergola-constructie bij. De eigenaar van de schuur stapte naar de voorzieningenrechter en wilde in kort geding toegang tot het perceel van zijn buren om het Douglashout van zijn schuur te kunnen schuren en oliën. Ook eiste hij dat de schutting, de kunststofstrook, de taludgrond, de laurierstruiken, de klimop en de pergola zouden verdwijnen en dat een regenpijp en een vergaarbak die de buren hadden weggehaald weer zouden worden teruggeplaatst.
Voor de toegang beriep de eigenaar zich op het zogeheten ladderrecht in artikel 5:56 van het Burgerlijk Wetboek. Wie tijdelijk het perceel van een ander nodig heeft om werk aan zijn eigen gebouw te verrichten, mag dat in beginsel eisen, tenzij de buurman daar gewichtige redenen tegen heeft. De rechter nam aan dat de eigenaar belang heeft bij onderhoud, want het hout kan vergrijzen en daarna zwart worden. Maar het onderhoud kan volgens de eigenaar alleen als de houten schutting, de laurierstruiken en de pergola worden weggehaald. Dat betekent een ingrijpende verbouwing van de tuin van de buren, die volgens hen duizenden euro's kost. Daartegenover staat dat de verkleuring optreedt aan een zijkant van de schuur die vanaf het eigen perceel van de eigenaar niet te zien is. Die afweging pakte uit in het voordeel van de buren.
De eigenaar wees op een eerder kort geding uit 2024, waarin een andere voorzieningenrechter de buren wel had verplicht toegang te verlenen. Toen stond er alleen een schutting. Sindsdien is de tuin anders ingericht, waardoor toegang nu zwaardere gevolgen heeft. De eigenaar stelde ook dat de buren hun tuin bewust zo hadden ingericht om hem te dwarsbomen. De rechter volgde hem daar niet in: de buren verklaarden dat de schutting en struiken er staan tegen het geluid van de warmtepomp van de eigenaar en voor hun privacy, mede vanwege een camera op zijn perceel. Voor misbruik van bevoegdheid moet de rechter terughoudend zijn, en een kort geding leent zich niet voor uitgebreid onderzoek.
Bij de overige eisen ontbrak het volgens de rechter aan spoedeisend belang. Voor de verwijdering van de schutting, de kunststofstrook en de taludgrond moest eerst vaststaan waar de juridische erfgrens loopt. De eigenaar leunde op een grensreconstructie van het Kadaster van 14 oktober 2024. De rechter oordeelde dat de kadastrale grens niet automatisch de juridische grens is; daarvoor zijn de koopovereenkomst en de notariële leveringsakten beslissend, en die lagen er niet. De buren legden bovendien gemeentelijke tekeningen over met een andere maatvoering, en zij waren niet uitgenodigd voor de grensreconstructie. Daarom is niet aannemelijk dat de buren stelselmatig inbreuk maken op het eigendomsrecht van de eigenaar.
De geplande verkoop van de woning veranderde dat niet. De eigenaar zei dat het verkooptraject stilstond door het burengeschil, maar gaf tijdens de mondelinge behandeling toe dat de woning nog gewoon op Funda staat. Zijn stelling dat het geschil de prijs drukt, onderbouwde hij niet met stukken. Houtrot door water achter de kunststofstrook, een vervormd hek door de taludgrond, schade door klimop en mogelijke wateroverlast door het ontbreken van de tweede regenpijp zijn volgens de rechter geen schade die op korte termijn dreigt. De eigenaar heeft nog één regenpijp en kan zelf eenvoudige maatregelen nemen om verstopping te voorkomen. Wel benadrukte de rechter dat het eigenhandig verwijderen van andermans spullen niet is toegestaan.
De voorzieningenrechter wees alle vorderingen af, ook de subsidiaire voorzieningen en de gevorderde dwangsommen. De eigenaar moet de proceskosten van de buren betalen: € 1.707,00, bestaand uit € 341,00 griffierecht, € 1.177,00 salaris van de advocaat en € 189,00 nakosten, met een verhoging van € 98,00 als hij niet tijdig betaalt en het vonnis wordt betekend. Die kostenveroordeling is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Midden-Nederland · 10 november 2026
Civiel Recht Hof wijst tweede verzoek af om zaak tegen Staat naar ander hof te verwijzen na incident op zitting Een man die onder een geheim adres woont, ligt in een kort geding overhoverhoop met de Staat der Nederlanden, vertegenwoordigd door de Raad voor de Rechtspraak. De voorzieningenrechter van de rechtbank Oost-Brabant deed op 4 september 2025 uitspraak in die zaak. Beide partijen gingen in hoger beroep: de man in principaal appel, de Staat in incidenteel appel. In het arrest van 10 november 2026 gaat het niet over de inhoud van dat geschil, maar over de vraag of het gerechtshof 's-Hertogenbosch de zaak wel zelf mag blijven behandelen.
Aanleiding is een zitting van een andere, meervoudige kamer van hetzelfde hof op 10 februari 2026. Wat daar precies is gebeurd, staat niet in dit arrest. Wel blijkt dat de man daar aanleiding in zag om te vragen de zaak naar een ander hof te verwijzen. Het hof wees dat verzoek al af in een tussenarrest van 21 juli 2026.
De man kwam daarna met een nieuw verzoek. Hij wees op een aanvullende aangifte tegen de betrokken politie- en parketfunctionarissen, een aansprakelijkheidstelling van de politie en de Staat, een aparte aangifte tegen de raadsheren van de meervoudige kamer, een voorbehoud van persoonlijke aansprakelijkheid en een formele klacht met het verzoek om een tuchtrechtelijke beoordeling. Hij zei, gelet op de eerdere gebeurtenissen, geen vertrouwen te hebben dat zijn veiligheid, lichamelijke integriteit en eerlijke deelname aan de procedure worden beschermd. Hij vroeg de zaak te verwijzen naar het hof Arnhem-Leeuwarden of het hof Amsterdam en de Staat te veroordelen in de kosten van dit incident.
De Staat zag geen reden voor verwijzing. Volgens de Staat gaan de 'nieuwe' omstandigheden over stukken die betrekking hebben op wat er op 10 februari 2026 is gebeurd, zodat er in feite geen sprake is van een nieuw verzoek. Over de beslissing liet de Staat het oordeel aan het hof.
Het hof wijst erop dat artikel 62b van de Wet op de rechterlijke organisatie een hof de mogelijkheid geeft een zaak naar een ander hof te verwijzen als door betrokkenheid van het hof behandeling elders gewenst is. Daarmee wordt volgens het hof een andere betrokkenheid bedoeld dan alleen het behandelen van de zaak zelf. Ook de nieuwe stellingen geven het hof geen aanleiding tot verwijzing. De aansprakelijkstellingen en de klacht veranderen dat niet. Er zijn geen omstandigheden die de gestelde vrees voor partijdigheid van het hof objectief rechtvaardigen.
In de hoofdzaak verwijst het hof de zaak naar de rol van 24 november 2026, zodat partijen kunnen opgeven wanneer ze verhinderd zijn in de periode januari tot en met mei 2027. De man wil een mondelinge behandeling waarbij hij zelf aanwezig is, en daarvoor wordt een datum gezocht. Iedere verdere beslissing is aangehouden.
Het hof wijst de vordering van de man in het incident af en veroordeelt hem in de proceskosten van het incident. Die kosten aan de zijde van de Staat zijn begroot op € 1.290 aan salaris advocaat.
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · 10 november 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Rechter weigert uitstel van executieverkoop van pand van € 8 miljoen aan bestuurder die schuld niet betaalde Een pand in Amsterdam waarop meerdere beslagen rusten, wordt op 24 november 2026 geveild. De eigenaresse, een in Italië wonende vrouw, wilde dat voorkomen. Zij vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam om de executieverkoop tot 24 maart 2027 te verbieden, zodat ze het pand onderhands kon verkopen voor een hogere opbrengst. De rechter wees dat verzoek af.
Achter de zaak zit een geldlening. In november 2022 leende een Zwitserse schuldeiser € 100.000 uit aan een bv waarvan de vrouw en haar ex-man via een andere bv indirect bestuurder waren. De rente was € 5.000 per maand. Toen de bv niet betaalde, veroordeelde de voorzieningenrechter haar in augustus 2023 tot betaling van € 124.000, plus rente en kosten. Ook daarna bleef betaling uit en beslagen onder de bv's, de vrouw en haar ex-man leverden niets op.
In januari 2025 veroordeelde de rechtbank de vrouw, haar ex-man en de tussenliggende bv hoofdelijk tot betaling van de vordering, omdat zij als (indirect) bestuurders van de geldlenende bv werden aangesproken. De vrouw en haar ex-man verschenen niet bij die procedure. Hoger beroep is niet ingesteld. De schuldeiser had op 15 maart 2024 al conservatoir beslag gelegd op het pand van de vrouw. Daardoor werd het beslag door het vonnis executoriaal, en de schuldeiser zette de executieverkoop in gang. De vordering was inmiddels opgelopen tot € 294.980.
In februari 2025 maakten de vrouw en de schuldeiser nog een regeling. Zij zou een hypotheek op het pand vestigen ten behoeve van de schuldeiser, en die zou geen executiemaatregelen treffen zolang dat liep. De vrouw werkte ondanks sommaties niet mee aan de hypotheek. Daarom ontbond de schuldeiser op 4 september 2026 het deel van de regeling over het uitstel van executie.
Voor de voorzieningenrechter voerde de vrouw aan dat ze formeel wel bestuurder was, maar geen zicht had op de activiteiten en de administratie van de bedrijven. Het pand was het enige bezit waarop verhaald kon worden, waardoor zij nu alle gevolgen droeg. Ze wilde best betalen, maar had meer tijd nodig. Het pand staat sinds september 2026 te koop, er waren bezichtigingen en een tweede bezichtiging was aangevraagd. De makelaar achtte drie tot zes maanden verkooptijd realistisch en verwachtte een opbrengst tussen € 7 miljoen en € 8 miljoen.
De rechter oordeelde dat dit geen misbruik van recht door de schuldeiser opleverde. Een executie die geen rechtsmiddel meer kent, kan in kort geding alleen worden geschorst bij misbruik van executierecht. Dat speelt bijvoorbeeld als het vonnis klaarblijkelijk op een misslag berust of als nieuwe feiten een noodtoestand veroorzaken. Daarvan was hier geen sprake. De vrouw had sinds januari 2025 ruim de tijd om te verkopen of een andere oplossing te zoeken en liet de afspraak over de hypotheek liggen. Pas in september 2026 zette zij concrete stappen. Een koper was nog niet in beeld. Dat zij had verwacht dat de schuldeiser en haar ex-man een regeling zouden treffen, kwam voor haar eigen risico.
De rechter merkte wel op dat partijen kunnen overleggen over een zo hoog mogelijke opbrengst, bijvoorbeeld door nog enige tijd te kijken of een onderhandse verkoop meer oplevert. Dat is volgens hem in het belang van beide partijen, mede gelet op de andere beslagen op het pand. De schuldeiser kan daartoe echter niet worden gedwongen.
De voorzieningenrechter weigerde de gevraagde voorzieningen. De vrouw moet de proceskosten van de schuldeiser betalen, vastgesteld op € 1.707, plus wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt.
Rechtbank Amsterdam · 4 november 2026
Civiel Recht