Rechter heft bewijsbeslag van Jaguar tegen BYD om Ti7 op en corrigeert proceskostenveroordeling Autofabrikant Jaguar Land Rover legde in augustus 2026 bewijsbeslag op gegevens van BYD over de Ti7, een zevenzits SUV die BYD ontwierp. Jaguar vermoedt dat het ontwerp inbreuk maakt op haar Uniemodellen voor de Land Rover Defender. BYD Nederland en BYD Europe vorderden in kort geding dat dit beslag wordt opgeheven, en dat Jaguar de executie stopt van dwangsommen van € 500.000 die BYD volgens Jaguar had verbeurd.
Dit vonnis is een herstelvonnis. De voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag had op 11 november 2026 vonnis gewezen. Daarin stond bij de proceskostenveroordeling per vergissing dat BYD de kosten moest betalen, terwijl de rechter Jaguar had veroordeeld. BYD vroeg verbetering op grond van artikel 31 Rv. Jaguar maakte daartegen geen bezwaar. De rechtbank vond de fouten kennelijk en herstelde ze: overal waar BYD stond, staat nu Jaguar. Het hele vonnis is in dit herstelvonnis opnieuw weergegeven.
Inhoudelijk oordeelde de voorzieningenrechter dat het beslag onnodig is voor zover het de gestelde inbreuk op de modellen van Jaguar betreft. Jaguar had in haar verzoekschrift niet gezegd dat zij het beslag nodig had om die inbreuk te bewijzen. Jaguar voerde aan dat zij de gegevens nodig heeft om de omvang van de inbreuk en de schade vast te stellen. Dat sneed geen hout: BYD verkoopt de Ti7 niet in de Europese Unie, dus er kan nog geen schade zijn. Een mogelijke inbreuk in de toekomst is volgens de rechter geen rechtsbetrekking in de zin van artikel 194 Rv. Daarom bleek summierlijk dat de schadevordering van Jaguar ondeugdelijk is, en moet het beslag worden opgeheven. Daarmee eindigt van rechtswege ook de gerechtelijke bewaring van de beslagen gegevens.
Ook de dwangsommen waren volgens de rechter niet verbeurd. Het beslagverlof verplichtte BYD om toegang te verlenen tot gegevens op externe servers, zoals clouddiensten. Dat gold niet voor fysieke gegevensdragers als laptops en de lokale opslagschijf (NAS): die kon de deurwaarder gewoon zelf meenemen. Bij Microsoft 365 en het beheerprogramma Purview was het niet aannemelijk dat de Nederlandse IT-medewerker zelfstandig toegang kon verlenen, en een Chinese collega gaf die toegang uiteindelijk om 17.15 uur. Bij de berichtendienst WeCom verstrekte BYD de inlogcodes, en dat was alles wat het verlof van haar vroeg. Bovendien bleek uit de processen-verbaal van de deurwaarder nergens dat BYD concreet was gezegd welke medewerking binnen welke termijn werd verwacht, en dat is nodig voordat een dwangsom kan worden verbeurd.
De rechter heft het beslag op en beveelt Jaguar om binnen 24 uur na betekening de beslagen gegevens te laten vernietigen, op straffe van € 50.000 per uur met een maximum van € 500.000. Jaguar moet ook alle executiemaatregelen op grond van het beslagverlof staken, op straffe van € 500.000 per executiehandeling. Jaguar betaalt de proceskosten van € 25.376,57, plus wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. BYD had € 60.917 aan advocaatkosten gevorderd; de rechter hield het bij het indicatietarief van € 18.000 voor een normaal kort geding en verhoogde dat met griffierecht, deurwaarderskosten en nakosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Den Haag · 12 november 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Voorzieningenrechter weigert schorsing maximumprijs leukemiemiddel Onureg van Bristol-Myers Squibb Bristol-Myers Squibb brengt in Nederland het leukemiemiddel Onureg (azacitidine) op de markt. Voor dat middel stelde de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport met een besluit van 26 augustus 2026 een maximumprijs vast voor de 200 mg- en 300 mg-tablet. Die prijs geldt sinds 1 oktober 2026. De fabrikant vindt de prijs 19,4 procent te laag en vroeg de voorzieningenrechter van het College van Beroep voor het bedrijfsleven de prijs te schorsen totdat op haar beroep is beslist.
Het geschil draait om de manier waarop de maximumprijs tot stand komt. Op grond van de Wet geneesmiddelenprijzen wordt die prijs berekend op basis van het gemiddelde van de prijzen van vergelijkbare geneesmiddelen in België, Noorwegen, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk. De minister gebruikte voor het Verenigd Koninkrijk de officiële prijslijst Dictionary of Medicines and Devices. Daarop staat ook een generieke variant van azacitidine. Die generieke variant nam de minister mee in de berekening. De fabrikant vindt dat niet mogen, omdat in Nederland nog octrooien op Onureg rusten. Meenemen van de generieke prijs zou die octrooirechten uithollen.
Eerst beoordeelde de voorzieningenrechter of er spoed was. De fabrikant had niet gesteld dat zij in acute financiële problemen komt. Toch nam de voorzieningenrechter voldoende spoedeisend belang aan. Het zal voor de fabrikant lastig zijn om schade aan te tonen en te verhalen als later blijkt dat de maximumprijs te laag is, en dat erkende de minister op de zitting zelf. Ook speelt mee dat de Nederlandse prijs als referentie dient in andere landen en dat onderhandelingen met afnemers niet opnieuw gevoerd kunnen worden.
Op de inhoud kreeg de fabrikant geen gelijk. Een voorlopige voorziening wordt in beginsel alleen toegewezen als het College in de hoofdzaak het besluit waarschijnlijk zal vernietigen, en die kans achtte de voorzieningenrechter niet groot. Een vergelijkbaar geneesmiddel is volgens de wet een middel met dezelfde werkzame bestanddelen, van dezelfde of nagenoeg dezelfde sterkte en in dezelfde farmaceutische vorm. Dat de generieke variant aan die omschrijving voldoet, was niet in geschil. Octrooirecht is geen onderdeel van de definitie.
De fabrikant beriep zich op de wetsgeschiedenis en op de Lyrica-uitspraak van het College van 7 juli 2017. De voorzieningenrechter vond daarin geen steun voor haar uitleg. Uit de memorie van antwoord bij de wet blijkt dat de wetgever het verschil in octrooibescherming tussen Nederland en de referentielanden heeft onderkend. De minister deed daarbij de zogenoemde octrooitoezegging: alleen als een middel in alle vier de referentielanden niet meer onder octrooi staat, wordt uitsluitend naar de specialités in die landen gekeken. Voor een geval waarin maar één referentieland een generiek middel kent, volgt dat niet. De Lyrica-uitspraak ging bovendien over generieke kopieën die slechts voor een deel van de medische indicaties mochten worden verhandeld, en dat speelt hier niet. Het beroep op een motiveringsgebrek beoordeelde de voorzieningenrechter niet, omdat dat op zichzelf geen grond voor schorsing is.
De uitleg van het begrip vergelijkbare geneesmiddelen moet in de bodemprocedure worden beoordeeld. Omdat de maximumprijs niet onmiskenbaar onrechtmatig is, wees de voorzieningenrechter het verzoek om een voorlopige voorziening af. De maximumprijs blijft dus gelden. Een proceskostenveroordeling volgde niet.
College van Beroep voor het bedrijfsleven · 10 november 2026
Bestuursrecht Rechtbank spreekt man vrij van drugs en geneesmiddelen in woning: wetenschap niet bewezen Op 6 november 2025 trad de politie een woning in Arnhem binnen. De huurder was niet thuis, maar een man van in de dertig, de latere verdachte, wel. In de woning lagen grote hoeveelheden harddrugs en softdrugs, waaronder bijna een kilo 4-MMC en ruim 1,4 kilo 2-MMC, 188 gram MDMA, 87 gram cocaïne en 96 gram hasjiesj. Ook lagen er duizenden tabletten geneesmiddelen zonder vergunning, zoals 2080 tabletten Valium en 1740 tabletten Palexia retard. De man werd verdacht van het medeplegen van het aanwezig hebben van die middelen en het in voorraad hebben van de geneesmiddelen.
De officier van justitie vroeg zelf om vrijspraak van alle feiten. De verdediging pleitte eveneens voor vrijspraak. De rechtbank Gelderland, die met drie rechters in Arnhem zitting hield, volgde dat.
De rechtbank vond genoeg aanwijzingen dat de man in de woning thuis was. Zijn paspoort lag in een slaapvertrek boven de woonkamer, zijn werkbroek zat in de wasmand, zijn voornaam stond op een bord dat op een kamerindeling leek, en hij had tegen de verbalisanten gezegd dat hij stenen blokjes in de vriezer had liggen voor 'goede Whiskey'. Ook verklaarde de huurder dat de man een sleutel had. De man verklaarde zelf dat hij af en toe in de woning verbleef en daar wel gebruikershoeveelheden drugs had gezien, maar niet de aangetroffen hoeveelheden.
In de kamer waar de man werd aangetroffen lagen in het zicht onder meer bruine kristallen in een openstaande lade, een geseald brok in een tas, een bak met resten van een witte substantie en een dienblad met hennepresten. De rechtbank stelde vast dat de man van deze drugs wist. Maar in het dossier staat niet welke van de later onderzochte goederen uit die kamer in het zicht lagen. Daardoor is niet te zeggen van welk deel van de ten laste gelegde drugs hij wist dat het er was.
De overige middelen en geneesmiddelen lagen in een dressoir met lades, onder een bed en in een plastic bak en een kartonnen doos naast een kledingkast. Dat die in het zicht lagen, kon niet worden vastgesteld. Waar de MDMA precies lag, bleek niet uit het dossier. De rechtbank vond het wel aannemelijk, of zelfs waarschijnlijk, dat de man ook van de overige hoeveelheden wist, maar dat is niet genoeg. Voor het aanwezig hebben van drugs volgens de Opiumwet moeten de middelen zich in de machtssfeer van de verdachte bevinden, en daarvoor is wetenschap van hun aanwezigheid nodig.
Omdat die wetenschap niet wettig en overtuigend is bewezen, spreekt de rechtbank de man vrij van alle vijf de ten laste gelegde feiten.
Rechtbank Gelderland · 11 november 2026
Strafrecht Arnhemmer krijgt 15 maanden cel voor 2,6 kilo harddrugs, 4.700 pillen en nepvuurwapen Op 6 november 2025 hield de politie een man staande die in Gorssel in zijn auto reed. Agenten hadden hem gevolgd nadat een kentekencamera een melding gaf over drugshandel, witwassen en ondermijnende criminaliteit. In een jaszak in de kofferbak zat € 3.780 in verschillende coupures, en in zijn auto lagen witte poederresten. Op zijn vergrendelde telefoon verschenen berichten die volgens de agent typisch zijn voor drugsdealers. Hij bleek eerder te zijn aangehouden voor drugsdelicten en witwassen en was op dat moment geschorst uit voorlopige hechtenis.
Op basis daarvan gaf de hulpofficier van justitie een machtiging om het inschrijfadres van die man in Arnhem binnen te treden. Niemand deed open, maar op de bovenste verdieping brandde licht. De agenten forceerden een ruitje en troffen daar een medeverdachte aan. In de woonkamer lag veel verdovende middelen in het zicht, met weegschalen vol poederresten. In een openstaande lade naast het bed lag een voorwerp dat op een vuurwapen leek. Daarna gaf de rechter-commissaris toestemming om de open ruimten van de bovenste verdieping te doorzoeken.
De woning bleek van de huidige verdachte te zijn, een man uit 1997. Hij huurde haar van zijn moeder. Er lagen onder meer 188 gram MDMA, 951 gram 4-MMC, 87 gram cocaïne, 1.409 gram 2-MMC en 96 gram hasj. Verder vonden agenten duizenden tabletten met geneesmiddelen, waaronder 1.740 Palexia retard, 2.080 Valium, 118 Lyrica en 200 gabapentine. Voor een deel daarvan bestaat in Nederland helemaal geen handelsvergunning. Daarnaast lag er een luchtdrukwapen dat sterk lijkt op een Beretta-pistool. Zo'n wapen valt onder de Wet wapens en munitie.
De raadsman van de verdachte vroeg de rechtbank om al het bewijs uit de doorzoeking uit te sluiten. Volgens hem was het huisrecht geschonden: de politie had kunnen weten dat het pand in kamers was verhuurd en dat de eerste verdachte niet op de derde verdieping woonde. De rechter-commissaris zou daardoor onvolledig zijn ingelicht. De rechtbank verwierp dat verweer. Het aantreffen van de eerste verdachte onder deze omstandigheden rechtvaardigde het binnentreden op het adres waar hij stond ingeschreven, en de situatie in de woning gaf daarna genoeg reden om te doorzoeken. Het dossier bevat volgens de rechtbank geen aanwijzing dat de agenten vooraf wisten van de verdeling in subnummers, laat staan dat ze de rechter-commissaris onjuist hebben geïnformeerd.
De verdachte verklaarde op de zitting dat hij wist dat de harddrugs, de pillen en het wapen in zijn woning lagen, al sinds juli 2025. De rechtbank oordeelde daarom dat hij alles opzettelijk aanwezig had. Van medeplegen sprak de rechtbank hem vrij, omdat daarvoor te weinig aanknopingspunten zijn. Ook het drijven van een groothandel in geneesmiddelen achtte de rechtbank niet bewezen. Een grote voorraad is wel vastgesteld, maar dat het om een groothandel ging, kan uit het dossier niet worden afgeleid.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat harddrugs zeer verslavend zijn en overlast geven, en dat illegale geneesmiddelen de volksgezondheid in gevaar brengen omdat niemand controleert wie ze gebruikt. De verdachte is in de afgelopen vijf jaar al eens veroordeeld voor een Opiumwetdelict en kreeg toen een voorwaardelijke taakstraf. De officier van justitie eiste 24 maanden cel. De raadsman wees erop dat zijn cliënt een eigen bedrijf heeft dat hij bij een gevangenisstraf niet kan voortzetten, en vroeg om een voorwaardelijke straf met reclasseringstoezicht. De rechtbank vond dat de verdachte zijn leven op orde lijkt te hebben, en maakte daarom een deel van de straf voorwaardelijk.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 15 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar. Het luchtdrukwapen wordt onttrokken aan het verkeer.
Rechtbank Gelderland · 11 november 2026
Strafrecht Hof houdt ontneming van € 137.654 in Geneesmiddelenwetzaak in stand, kosten en belasting niet in aftrek Een man uit Friesland die samen met anderen betrokken was bij overtredingen van de Geneesmiddelenwet, moet het voordeel dat hij daaruit haalde terugbetalen aan de Staat. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden legt hem een betalingsverplichting op van € 137.654,25. Het hof bevestigt daarmee in de kern wat de rechtbank eerder bepaalde, maar vernietigt de eerdere beslissing en doet de zaak zelf opnieuw.
Het hoger beroep richt zich tegen de beslissing van de economische kamer van de rechtbank Noord-Nederland van 19 januari 2023 op de ontnemingsvordering. De rechtbank schatte het wederrechtelijk verkregen voordeel toen op hetzelfde bedrag en stelde de betalingsverplichting daarop vast. Het hof vernietigt die beslissing om proceseconomische redenen en beslist opnieuw.
De man is in de bijbehorende strafzaak, bij arrest van dezelfde dag, veroordeeld voor het opzettelijk, meermalen overtreden van voorschriften uit de Geneesmiddelenwet. Uit het strafdossier blijkt volgens het hof dat hij uit die feiten financieel voordeel heeft gehaald. Het hof neemt een rapport van de politie van 12 juli 2022 tot uitgangspunt. Daarin is op basis van banktransacties de totale opbrengst van de betrokken ondernemingen vastgesteld op € 7.361.479,70. Na aftrek van bedrijfskosten (€ 2.002.514,75), kosten in de onderneming van een medeveroordeelde (€ 31.165) en betaalde belastingen (€ 597.839) bleef een totaalvoordeel over van € 4.729.960,95. Het deel dat naar de rekeningen van deze man ging, bedraagt € 137.654,25. Het hof vindt die berekening voldoende onderbouwd.
De verdediging vroeg primair om afwijzing van de vordering omdat die onvoldoende zou zijn onderbouwd. Subsidiair betwistte zij de berekening. Volgens de verdediging ging het om vergoedingen voor boekhouding en huur, waarvan hooguit € 20.000 als voordeel zou kunnen gelden, en stonden daar veel kosten tegenover: belastingen, autokosten, post, advocaat, software en accountant. Het hof volgt dat niet. Alleen kosten die in directe relatie staan tot de strafbare feiten komen voor aftrek in aanmerking, en de betrokkene moet aannemelijk maken dat hij die kosten zonder de feiten niet had gemaakt. De accountantskosten en de verzekeringspremie van een auto horen bij de legale onderneming van de man. Betaalde belastingen telt het hof niet mee, omdat de wetgever uitgaat van het standpunt dat de strafrechter geen rekening houdt met belastingheffing. Wie te veel belasting heeft betaald, kan na een onherroepelijke ontnemingsbeslissing een verzoek bij de Belastingdienst indienen. De oprichtingskosten van twee vennootschappen zijn volgens zijn eigen verklaring door een medeveroordeelde betaald. De overige kostenposten zijn niet concreet gemaakt en niet met stukken onderbouwd.
Ook de duur van de procedure speelt een rol. Het hof stelt vast dat zowel in eerste aanleg als in hoger beroep de redelijke termijn aanzienlijk is overschreden. Het hof laat het bij de constatering daarvan, omdat de straf- en de ontnemingszaak tegelijk worden afgedaan en in de strafzaak al compensatie is gegeven voor het tijdsverloop.
Het hof legt de man de verplichting op om € 137.654,25 aan de Staat te betalen. De duur van de gijzeling die ten hoogste kan worden gevorderd als hij niet betaalt, stelt het hof vast op 1.080 dagen, het wettelijke maximum voor feiten van voor 25 juli 2020. De betalingsverplichting vervalt als en voor zover zijn mededaders hun deel aan de Staat hebben betaald.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 10 november 2026
Strafrecht