Hof verlaagt taakstraf en spreekt vrouw gedeeltelijk vrij in mishandelingszaak Een vrouw was door de politierechter in Den Haag veroordeeld tot een taakstraf van 60 uur omdat zij op 5 oktober 2023 een andere vrouw met twee vuistslagen in het gezicht had geraakt, waarbij het slachtoffer schade aan haar gebit had opgelopen. De aanklacht had oorspronkelijk zowel een zwaardere variant (opzettelijk toebrengen van zwaar lichamelijk letsel) als een lichtere variant (mishandeling) omvat. De vrouw ging tegen haar veroordeling in hoger beroep bij het gerechtshof Den Haag.
Op de zitting in hoger beroep waren de advocaat-generaal en de verdediging het erover eens dat de zwaardere variant, het opzettelijk toebrengen van zwaar lichamelijk letsel, niet wettig en overtuigend bewezen kon worden. Het hof sprak de vrouw daarvan integraal vrij. Ook oordeelde het hof dat uit de bewijsmiddelen niet bleek dat haar handelen specifiek zwaar lichamelijk letsel tot gevolg had gehad, zodat zij ook van dat onderdeel werd vrijgesproken.
De verdediging voerde daarnaast aan dat de vrouw uit zelfverdediging had gehandeld en zich daarom kon beroepen op noodweer, wat tot volledige vrijspraak van de mishandeling zou moeten leiden. Het hof verwierp dit verweer. Uit de bewijsmiddelen bleek dat de vrouw scheldend naar het latere slachtoffer was gelopen, haar had uitgedaagd met woorden als 'kom maar hierheen', en dat het slachtoffer daarop enkele stappen in haar richting had gezet maar vervolgens was blijven staan zonder verdere aanstalten te maken. Het was de vrouw zelf die daarna opnieuw naar het slachtoffer toe liep en haar tweemaal in het gezicht sloeg. Volgens het hof was daarom geen sprake van een aanval of een dreigend gevaar daarvoor, zodat het beroep op noodweer niet opging.
Het hof achtte uiteindelijk bewezen dat de vrouw zich schuldig had gemaakt aan mishandeling. Bij de strafoplegging hield het hof rekening met de ernst van de inbreuk op de lichamelijke integriteit van het slachtoffer, maar ook met het uittreksel uit de justitiële documentatie waaruit bleek dat de vrouw niet eerder voor een soortgelijk feit was veroordeeld, en met haar verklaring dat zij spijt had en de laatste jaren positiever in het leven stond. De advocaat-generaal had gevorderd het vonnis te bevestigen maar de straf te matigen tot een taakstraf van 50 uur, waarvan 25 uur voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. Het hof volgde deze eis.
Het slachtoffer had zich als benadeelde partij gevoegd met een vordering van bijna € 3.000 aan materiële en immateriële schade. Het hof kende € 632,63 toe voor de kosten van het vervangen van een voortand die als gevolg van de mishandeling was losgekomen, maar wees een deel van bijna € 500 voor een wortelkanaalbehandeling af omdat het verband met de mishandeling onvoldoende was onderbouwd. Voor de immateriële schade kende het hof € 750 toe. Voor het overige werd het slachtoffer niet-ontvankelijk verklaard, met de mogelijkheid dit bij de civiele rechter aan te brengen.
Het hof vernietigde het vonnis van de politierechter, sprak de vrouw vrij van het opzettelijk toebrengen van zwaar lichamelijk letsel en van het gevolg zwaar lichamelijk letsel bij de mishandeling, veroordeelde haar tot een taakstraf van 50 uur waarvan 25 uur voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, en wees de vordering van het slachtoffer toe tot een bedrag van € 1.382,63.
Gerechtshof Den Haag · 8 september 2026
Strafrecht Man die feestganger hersenletsel sloeg op De Nacht van Brabant krijgt jaar cel en betaalt € 248.675 Op het feest De Nacht van Brabant in de Brabanthallen in 's-Hertogenbosch ontstond op 25 oktober 2025 ruzie bij de bar, omdat een vader zou zijn voorgedrongen. De zoon van die vader gaf de eerste klap en raakte een man van 32 op zijn oog. Die man lijdt aan een ernstige vorm van hemofilie, waardoor een interne bloeding voor hem gevaarlijk is. Er vielen over en weer klappen. Kort daarna kwam de man volgens getuigen als een malloot aanrennen en gaf de vader van achteren, uit het niets, een keiharde vuistslag tegen het hoofd. De vader viel achterover met zijn hoofd op de betonnen vloer en liep een schedelbreuk, bloedingen in en rond de hersenen, een hersenzwelling en een op meerdere plaatsen gebroken kaak op. Hij heeft blijvend ernstig hersenletsel.
De meervoudige strafkamer van de rechtbank Oost-Brabant behandelde de zaak op 11 en 25 september 2026. De man stond terecht voor openlijke geweldpleging en zware mishandeling. Hij zei dat hij de vader en zoon later weer tegenkwam, dat er oogcontact en geschreeuw was en dat hij bang was opnieuw te worden aangevallen. De rechtbank volgde dat niet. Getuigen zagen dat de vader de klap niet zag aankomen, en het verhaal over oogcontact kwam pas op de zitting.
Volle opzet op zwaar letsel zag de rechtbank niet, wel voorwaardelijk opzet. Wie aanrennend met volle kracht onverwacht één gerichte vuistslag tegen iemands hoofd geeft, aanvaardt bewust de aanmerkelijke kans op zwaar letsel. De rechtbank achtte zware mishandeling bewezen, net als openlijke geweldpleging bij de eerdere vechtpartij. Alleen het schoppen van de vader op de grond vond zij niet bewezen.
De beroepen op noodweer slaagden niet. Bij de eerste vechtpartij was hij inderdaad als eerste geraakt, maar hij had weg kunnen lopen en zocht de zoon juist steeds weer op. Bij de vuistslag was er geen aanval op hem en had hij ook geen reden om er een te vrezen.
De dochter van de vader beschreef op de zitting de enorme gevolgen voor het gezin. Omstanders zagen de vader dagen later nog levenloos op de grond liggen. De man had geen recent strafblad, is vader van vier jonge kinderen en toonde oprecht berouw. De rechtbank vond daarnaast dat het openbaar ministerie te ver ging met een zogeheten ruisactie: een agent met gezichtsbedekking deed op 6 december 2025 een uitgeprint krantenartikel met de tekst Wanneer ga jij je melden!! in zijn brievenbus en bonsde op de deur. Dat was niet nodig, omdat de politie al genoeg wist en mildere middelen had. Dat woog de rechtbank mee in zijn voordeel.
De officier van justitie eiste 30 maanden cel. De rechtbank veroordeelde de man tot 12 maanden gevangenisstraf. De vader vroeg meer dan € 2,3 miljoen. Omdat de verdediging de vordering pas anderhalve week voor de zitting kreeg en die omvangrijk en ingewikkeld is, verklaarde de rechtbank posten als zorgkosten (€ 680.657) en verlies van verdienvermogen (€ 1.340.395) niet-ontvankelijk; daarvoor kan hij naar de civiele rechter. De vader krijgt € 196.175,35: € 8.675,35 materiële schade en € 187.500 smartengeld, plus € 1.536,68 proceskosten. Zijn vrouw, dochter en zoon krijgen elk € 17.500 affectieschade. Voor alle vier legde de rechtbank de schadevergoedingsmaatregel op.
Rechtbank Oost-Brabant · 2 oktober 2026
Strafrecht Rechtbank wijst aansprakelijkheidsverzoek over omgevallen bouwhek af in deelgeschil Een fietser raakte op 28 januari 2026 rond elf uur 's ochtends gewond doordat een bouwhek op hem viel. Hij kwam langs wegwerkzaamheden van een aannemingsbedrijf uit Heesch. De rijbaan was afgesloten met hekken, met een voetpad ernaast voor voetgangers. Een medewerker van het bedrijf was bezig een hek te verplaatsen en raakte daarbij een ander, losstaand hek. Dat hek, 1,2 meter hoog, 3,5 meter breed en 11 kilo zwaar, viel richting het voetpad en trof de man op zijn rechterheup.
De man stelde het bedrijf op 4 februari 2026 aansprakelijk. Op 26 mei 2026 wees het bedrijf die aansprakelijkheid van de hand. Daarna stapte hij naar de rechtbank met een verzoek in een deelgeschilprocedure. Dat is een snelle en goedkopere procedure bij letselschade, bedoeld om één knelpunt uit de onderhandelingen voor te leggen aan de rechter, zodat partijen daarna verder kunnen praten. Hij wilde dat de rechter vaststelde dat het bedrijf aansprakelijk is voor al zijn schade door het ongeval. Ook vroeg hij om begroting van de kosten van de procedure op € 2.876 en om veroordeling van het bedrijf tot betaling daarvan.
Volgens de man had de medewerker onzorgvuldig gehandeld. Het bedrijf zou als werkgever daarvoor moeten opdraaien. Het bedrijf verweerde zich met het argument dat de zaak zich niet leent voor een deelgeschil, omdat partijen het oneens zijn over wat er precies is gebeurd en over de omvang van de schade. Subsidiair betwistte het onrechtmatig handelen en voerde het aan dat de man deels zelf schuld had.
De rechtbank gaf het bedrijf hierin gelijk. Partijen verschillen van mening over wezenlijke onderdelen van de toedracht. De man zegt dat hij met zijn fiets aan de hand over het voetpad liep en na de klap viel: eerst op zijn knieën, daarna op zijn schouders en hoofd. Het bedrijf stelt dat hij met aanzienlijke snelheid op een elektrische fiets over het voetpad reed, niet viel, maar zijn fiets wegzette en op zijn hurken ging zitten. Volgens het bedrijf riep hij toen dat hij net was gerevalideerd van knieklachten. Die verschillen doen ertoe, want ze bepalen met welk gedrag van de fietser de medewerker rekening moest houden en welke gevolgen voorzienbaar waren.
Ook over de schade is te veel onduidelijk. De man spreekt van klachten aan hoofd, nek, schouders en knieën en van klachten die volgens hem passen bij hersenletsel, zoals hoofdpijn, overgevoeligheid voor prikkels en herbelevingen. Zijn huisarts nam contact op met een neuroloog en noteerde dat de klachten zouden kunnen passen bij een hersenkneuzing. Het bedrijf wijst erop dat er geen zichtbare aanwijzingen voor letsel waren: geen beschadigde kleding, geen schaafwonden, geen bewusteloosheid. Het overlegde een foto waarop de man telefonerend tegen een muurtje leunt in een onbeschadigde witte broek. Hij weigerde volgens het bedrijf eerst een ambulance en vertrok daarna zelf op de fiets. De rechtbank stelde vast dat het gestelde hersenletsel op basis van de overgelegde medische stukken niet is vast te stellen. Onderzoek of aanvullende informatie van een fysiotherapeut of neuroloog ontbreekt.
Voor het oplossen van deze geschilpunten is nader feitenonderzoek nodig, en voor de medische klachten ook aanvullende onderbouwing. Daarvoor is in een deelgeschil geen plaats. De rechtbank wees het verzoek daarom af.
De kosten van de procedure begrootte de rechtbank wel, omdat het verzoek niet volstrekt onnodig of onterecht was ingesteld. Het bedrijf vond het uurtarief van de advocaat van de man te hoog, omdat die nog geen jaar advocaat is. De rechtbank vond een tarief van € 190 redelijk in plaats van € 230. De gevraagde 10 uur tijdsbesteding vond zij wel redelijk. Daar komen 21 procent btw en € 93 griffierecht bij. Het bedrijf hoeft die kosten alleen te betalen als zijn aansprakelijkheid later alsnog komt vast te staan.
De rechtbank wijst het verzoek af en begroot de kosten van het deelgeschil op € 2.299 inclusief btw, plus € 93 griffierecht. Het bedrijf wordt niet tot betaling veroordeeld.
Rechtbank Amsterdam · 22 oktober 2026
Civiel Recht Hof wijst timmerman aansprakelijkheidsverklaring toe na bedrijfsongeval, nekklachten deels door ongeval Een timmerman werd op 3 februari 2012 op de werkplaats van zijn werkgever aangereden. Hij ging een paar dagen naar huis met kneuzingen aan hoofd, romp en rug, maar hervatte daarna zijn werk. Meer dan een jaar later stopte hij met werken vanwege ernstige nekklachten: een beknelling van het ruggenmerg in de nek, cervicale myelopathie genoemd. Hij hield zijn werkgever en diens verzekeraar, Nationale-Nederlanden, aansprakelijk voor de schade. De werkgever had aansprakelijkheid voor de gevolgen van het ongeval al erkend. De vraag was of de nekklachten daar ook het gevolg van zijn.
De kantonrechter wees de vorderingen van de timmerman af. Volgens de kantonrechter was niet vast komen te staan dat de klachten, al was het maar deels, door het ongeval waren veroorzaakt. Daartegen kwam de timmerman in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam, tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam (kantonrechter). Het hof liet een medisch deskundige onderzoeken wat de rol van het ongeval was geweest, en stelde in een eerste en een tweede tussenarrest nadere vragen over het oorzakelijk verband.
De deskundige kwam tot het oordeel dat de nekklachten door meerdere factoren zijn ontstaan. De slijtage van de wervelkolom (degeneratieve veranderingen) speelt volgens hem een 'zeer grote' rol, het ongeval een 'kleine'. Hij nam daarbij in aanmerking dat de man na het ongeval een week ziek was, dat het ongevalsrapport kneuzingen aan hoofd, romp en rug noemde, en dat de man daarna nog lange tijd kon werken. Ook had hij al nekklachten ten tijde van het ongeval. Zonder die eerste ziekteperiode en het ongevalsrapport had de deskundige de bijdrage van het ongeval als 'zeer klein' of 'verwaarloosbaar' ingeschat.
De timmerman betoogde dat zijn schade dus mede door het ongeval is veroorzaakt, en rekende de bijdrage om naar 25 tot 37,5 procent. Nationale-Nederlanden en de werkgever voerden aan dat de klachten volledig door slijtage te verklaren zijn. Zij wezen erop dat de man vijftien maanden na het ongeval pas voor het eerst ziek werd door nekklachten, in die tijd veel overuren maakte en zijn behandelaars de eerste zestien maanden niets over het ongeval vertelde. De procentuele berekening van de timmerman noemden zij speculatief.
Het hof oordeelt dat het ongeval niet de enige of hoofdzakelijke oorzaak hoeft te zijn. Voldoende is dat de schade zonder het ongeval niet zou zijn ingetreden, ook als andere oorzaken daaraan meewerkten. Op basis van de rapporten van de deskundige en de toedracht van het ongeval concludeert het hof dat het ongeval een van de twee oorzaken is van het ontstaan en het verdere beloop van de nekklachten. Daarmee is de grondslag voor aansprakelijkheid gegeven. De subsidiaire grondslag over proportionele aansprakelijkheid hoeft het hof niet meer te beoordelen, omdat er geen onzekerheid over de oorzaak is.
De hoogte van de schade kan het hof niet vaststellen, omdat daarover nauwelijks is gedebatteerd. Ook de vraag welk deel van de schade redelijkerwijs aan het ongeval kan worden toegerekend, laat het hof liggen. Dat moet in een aparte schadestaatprocedure worden uitgezocht, tenzij partijen er onderling uitkomen. Het hof wijst partijen erop dat dit eventueel met een mediator kan. De gevorderde buitengerechtelijke incassokosten wijst het af, omdat de timmerman onvoldoende heeft gesteld dat hij redelijke kosten heeft gemaakt.
Het hof vernietigt het vonnis van de kantonrechter. Het verklaart voor recht dat de werkgever aansprakelijk is voor de door de timmerman geleden en nog te lijden schade als gevolg van het bedrijfsongeval, en veroordeelt Nationale-Nederlanden en de werkgever tot vergoeding van die schade, op te maken bij staat. Zij moeten ook de proceskosten in beide instanties betalen: € 996,00 voor de eerste aanleg en € 23.018,59 voor het hoger beroep, waarin € 1.572,09 deskundigenkosten, € 1.780,00 griffierecht en € 19.666,50 salaris voor de advocaat. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad.
Gerechtshof Amsterdam · 27 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank veroordeelt man tot taakstraf voor slaan buurvrouw in scootmobiel Een langslepend burenconflict in Breda liep op 11 mei 2026 uit op geweld, toen een man zijn 54-jarige onderbuurvrouw tweemaal tegen het hoofd sloeg terwijl zij in haar scootmobiel zat. Zij viel daardoor uit het voertuig en liep ernstig letsel op. De rechtbank Zeeland-West-Brabant veroordeelt de man voor mishandeling, maar spreekt hem vrij van de zwaardere beschuldiging dat hij haar opzettelijk zwaar lichamelijk letsel had willen toebrengen.
De man en de vrouw waren elkaar in de hal van het woongebouw waar zij beiden wonen tegengekomen, waarna hij haar naar buiten volgde en tegen het hoofd sloeg. De vrouw viel uit haar scootmobiel en hield daaraan onder meer een wondje op het achterhoofd, een blauwe plek en zwelling boven haar oog, een beschadiging van het netvlies en een hersenschudding over. Op een CT-scan van haar hersenen was bovendien een dun laagje bloed tussen hersenvlies en hersenen te zien.
Het Openbaar Ministerie beschuldigde de man primair van een poging tot zware mishandeling: hij zou de vrouw niet alleen hebben geslagen, maar haar ook hebben geduwd of getrokken, waardoor zij viel. De rechtbank vindt dat laatste niet wettig en overtuigend bewezen. De vrouw zelf verklaarde te zijn geduwd, maar wist niet precies waardoor zij uit haar scootmobiel viel, en geen van de getuigen heeft expliciet gezien dat de man haar duwde of aan haar trok. Een getuigenverklaring dat de twee 'aan het stoeien' of 'aan het vechten' waren, vond de rechtbank daarvoor onvoldoende, temeer omdat er ook andere verklaringen denkbaar zijn voor de val.
Ook voor de vraag of het slaan zelf als een poging tot zware mishandeling kan gelden, was er volgens de rechtbank onvoldoende bewijs. Daarvoor zou moeten vaststaan dat de man willens en wetens een aanmerkelijke kans had aanvaard dat de vrouw zwaar lichamelijk letsel zou oplopen. Uit het dossier bleek echter niet met welke kracht is geslagen, hoe de man ten opzichte van de vrouw stond of welk letsel precies door de klappen zelf is ontstaan. Bij gebrek aan die informatie kon de rechtbank niet vaststellen dat er een reële kans op zwaar lichamelijk letsel bestond, en sprak zij de man vrij van de primaire beschuldiging.
Voor het subsidiair ten laste gelegde feit, mishandeling, was er wel voldoende bewijs: de man had het slaan tegen het hoofd zelf bekend, en dit werd bevestigd door de aangifte van de vrouw en een getuigenverklaring. De rechtbank verklaart daarom bewezen dat hij haar meermaals tegen het hoofd heeft geslagen.
Bij het bepalen van de straf wijkt de rechtbank af van het landelijke uitgangspunt van een geldboete van € 1.000 voor mishandeling met lichamelijk letsel, vanwege de kwetsbaarheid van het slachtoffer die in haar scootmobiel zat. Volgens het reclasseringsrapport heeft de man moeite om zijn emoties te reguleren bij oplopende spanningen, en is bij hem eerder autisme en ADHD vastgesteld; nader onderzoek naar zijn psychosociaal functioneren wordt aanbevolen. De rechtbank ziet echter geen aanleiding voor het lichtere adolescentenstrafrecht. Omdat de man al 66 dagen in voorlopige hechtenis heeft gezeten, vindt de rechtbank een aanvullend voorwaardelijk strafdeel met bijzondere voorwaarden niet meer passend, en wijst zij ook het door het Openbaar Ministerie gevorderde contactverbod af: de man en de vrouw kunnen hun woningen alleen via dezelfde ingang en hal bereiken, waardoor een contactverbod in de praktijk niet uitvoerbaar zou zijn.
De rechtbank veroordeelt de man tot een taakstraf van 60 uur, met aftrek van het voorarrest. Aan de vrouw kent de rechtbank een schadevergoeding toe van € 2.891,46, waarvan € 391,46 materiële schade en € 2.500 aan immateriële schade, plus wettelijke rente. Voor de gevorderde kosten van een beveiligingscamera en voor het resterende deel van de immateriële schade wordt de vrouw niet-ontvankelijk verklaard, omdat verdere behandeling daarvan te veel tijd zou kosten in deze strafzaak; dat deel kan zij nog aan de civiele rechter voorleggen.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 3 september 2026
Strafrecht