Eigenaar herdershond betaalt € 16.059 na beet in rug en arm van vrouw Op 1 juni 2018 liep een jonge vrouw met haar Jack Russel over het Suideraspad in Amsterdam, toen zij een losse herdershond zag. De eigenaresse van die hond was niet zichtbaar in de buurt. De vrouw tilde haar eigen hond op en liep weg, maar de herdershond kwam op haar af en probeerde de Jack Russel te pakken. Terwijl zij haar hond boven haar hoofd hield, besprong de herdershond haar van achteren, krabde haar rug open en beet haar in de rechterbovenarm. De eigenaresse kwam kort daarna aanrennen om haar hond aan te lijnen. De vrouw werd met een ambulance naar de spoedeisende hulp gebracht, waar de krab- en bijtwonden werden behandeld.
Op 2 juni 2026 daagde zij de eigenaresse voor de kantonrechter in Amsterdam. Ze vroeg om vast te stellen dat de eigenaresse aansprakelijk is en vorderde ruim € 24.500 schadevergoeding, bestaande uit medische kosten, reiskosten, inkomensschade en smartengeld. De eigenaresse, die zonder advocaat procedeerde, voerde drie verweren: de vordering zou verjaard zijn, de vrouw zou zelf schuld hebben omdat zij met het optillen van haar hond de herdershond had uitgelokt, en de hoogte van de schade werd betwist.
De kantonrechter verwierp het beroep op verjaring. Een schadevordering verjaart vijf jaar nadat de benadeelde de schade en de aansprakelijke persoon kent, maar die termijn kan worden gestuit, bijvoorbeeld met een schriftelijke aanmaning. De vrouw had op 25 mei 2023 per e-mail en aangetekende post een brief gestuurd waarin zij haar schade opnieuw vergoed wilde zien. Daarmee begon een nieuwe termijn van vijf jaar, die bij de dagvaarding van 2 juni 2026 nog niet was verstreken. Ook het verweer van eigen schuld werd verworpen. Een eigenaar van een dier is op grond van artikel 6:179 BW aansprakelijk voor de schade die het dier veroorzaakt, ook zonder persoonlijk verwijt. De kantonrechter vond het begrijpelijk dat de vrouw haar hond uit bescherming optilde. Een onbekende getuige, die zijn eigen hond uitliet, had verklaard dat de herdershond op haar afkwam en haar daarna beet. Dat zij de herdershond bewust zou hebben uitgelokt, kon niet worden gezegd. Ook als zij met haar riem had geslagen, wat zij ontkent en wat niet uit de getuigenverklaring blijkt, was daarvan geen eigen schuld te maken.
Bij de schade kwam de kantonrechter op een lager bedrag uit dan gevorderd. De materiële schade is begroot op € 5.059,06. Daarin zit € 1.513,44 aan medische en overige kosten, waarbij de vrouw gemiste rijlessen introk en erkende dat de ambulancekosten al door haar zorgverzekeraar waren vergoed. Verder gaat het om € 305,62 aan reiskosten (1.053,86 kilometer tegen € 0,29), omdat alleen de gereden kilometers onderbouwd waren, en om € 3.240 inkomensschade, die de eigenaresse op de zitting erkende. De vrouw werkte met een nul-urencontract en kon negen maanden niet werken.
Voor het smartengeld sloot de kantonrechter aan bij de Rotterdamse schaal. De posttraumatische stressstoornis (PTSS) van de vrouw woog het zwaarst en werd begroot op € 8.000. De vrouw durfde de eerste jaren niet naar buiten en heeft nog steeds last van herbelevingen. De twee littekens, op haar arm en rug, zijn relatief klein en door kleding te bedekken. Ze werden begroot op € 2.000, waarvan de helft meetelt. Daarnaast hield de kantonrechter rekening met de aanhoudende klachten aan onderrug en rechterheup. Het totale smartengeld kwam daarmee op € 11.000.
De kantonrechter verklaarde voor recht dat de eigenaresse aansprakelijk is voor de schade en veroordeelde haar tot betaling van € 16.059,06, met wettelijke rente vanaf 1 juni 2026, voor zover hoofdsom en rente samen niet boven het gevorderde maximum van € 25.000 uitkomen. Ook moet zij de proceskosten van € 1.391 betalen, uitvoerbaar bij voorraad. Wat meer of anders was gevorderd, is afgewezen.
Rechtbank Amsterdam · 6 november 2026
Civiel Recht Hof verlaagt taakstraf stalker maar verhoogt schadevergoeding aan slachtoffers Een man werd vervolgd omdat hij zijn stiefzoon en diens partner, die zijn schoondochter werd, gedurende meer dan een jaar had lastiggevallen en zijn schoondochter met de dood had bedreigd. Nadat het stel begin december 2023 zijn woning had verlaten, begon hij hen via social media te benaderen en te bellen. Ondanks twee zogenoemde stopgesprekken met de politie, waarbij hem duidelijk werd gemaakt dat hij geen contact meer mocht zoeken, ging hij door: hij maakte geldbedragen van één cent over met lange teksten erbij, zocht zijn schoondochter op haar werk op, plaatste berichten in een besloten Facebookgroep voor collega's, stuurde brieven naar hun werkplekken en hing beledigende affiches op bij haar werk. Op 7 mei 2025 achtervolgde hij haar naar haar werk en zei daar, in het bijzijn van collega's, onder meer: "Ik maak haar af" en "Nu maak ik haar helemaal dood."
De politierechter veroordeelde de man voor bedreiging en belaging tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van twee maanden met een proeftijd van drie jaar en bijzondere voorwaarden zoals een meldplicht en verplichte behandeling, plus een taakstraf van 100 uur en een contact- en locatieverbod van vijf jaar. De schadevergoeding aan de slachtoffers werd toen slechts gedeeltelijk toegewezen: € 1.500 in plaats van de gevorderde € 3.500, en € 750 in plaats van € 2.000.
De man ging in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam. Zijn verdediging betoogde dat de periode waarin van belaging kon worden gesproken veel korter moest zijn, omdat pas na het eerste stopgesprek voor hem duidelijk kon zijn dat zijn pogingen tot contact ongewenst waren. Het hof volgt dat gedeeltelijk: pas vanaf 29 februari 2024, de datum van dat eerste gesprek, is naar het oordeel van het hof sprake van een stelselmatige inbreuk op de persoonlijke levenssfeer van de slachtoffers. Voor die datum kan de belaging niet worden bewezen, waardoor de bewezen periode korter wordt dan de politierechter aannam.
De bedreiging met de dood blijft, net als de kern van de belaging, volledig bewezen: het hof stelt vast dat de man doelbewust en met verschillende middelen bleef proberen contact af te dwingen, terwijl hem telkens duidelijk was gemaakt dat de slachtoffers dit niet wilden.
Omdat de bewezen periode korter is geworden, verlaagt het hof de taakstraf naar 80 uur. Het hof legt daarnaast, net als de politierechter, een voorwaardelijke gevangenisstraf van twee maanden met een proeftijd van drie jaar op, maar laat de bijzondere voorwaarden dit keer achterwege: de reclassering verwacht niet dat voortzetting daarvan nog tot gedragsverandering zal leiden. Het contactverbod van vijf jaar met beide slachtoffers blijft gehandhaafd en dadelijk uitvoerbaar, omdat het hof ernstig rekening houdt met herhaling: de man toonde op de zitting geen zelfinzicht en leek nog altijd op wraak uit te zijn. Alleen het locatieverbod voor de werkplek van zijn schoondochter vervalt, omdat zij daar niet meer werkt.
Anders dan bij de straf, valt de uitkomst voor de man op het punt van de schadevergoeding juist ongunstiger uit dan in eerste aanleg. Het hof stelt vast dat beide slachtoffers aantoonbaar geestelijk letsel of ernstige psychische gevolgen hebben overgehouden aan de belaging en de bedreiging, waaronder een vastgestelde depressie, chronische stress, sociale isolatie en de start van traumabehandeling. Op basis daarvan wijst het hof de volledige gevorderde bedragen toe: € 3.500 aan zijn schoondochter en € 2.000 aan zijn stiefzoon, in plaats van de eerder toegekende lagere bedragen, te vermeerderen met wettelijke rente.
Gerechtshof Amsterdam · 11 augustus 2026
Strafrecht Man die feestganger hersenletsel sloeg op De Nacht van Brabant krijgt jaar cel en betaalt € 248.675 Op het feest De Nacht van Brabant in de Brabanthallen in 's-Hertogenbosch ontstond op 25 oktober 2025 ruzie bij de bar, omdat een vader zou zijn voorgedrongen. De zoon van die vader gaf de eerste klap en raakte een man van 32 op zijn oog. Die man lijdt aan een ernstige vorm van hemofilie, waardoor een interne bloeding voor hem gevaarlijk is. Er vielen over en weer klappen. Kort daarna kwam de man volgens getuigen als een malloot aanrennen en gaf de vader van achteren, uit het niets, een keiharde vuistslag tegen het hoofd. De vader viel achterover met zijn hoofd op de betonnen vloer en liep een schedelbreuk, bloedingen in en rond de hersenen, een hersenzwelling en een op meerdere plaatsen gebroken kaak op. Hij heeft blijvend ernstig hersenletsel.
De meervoudige strafkamer van de rechtbank Oost-Brabant behandelde de zaak op 11 en 25 september 2026. De man stond terecht voor openlijke geweldpleging en zware mishandeling. Hij zei dat hij de vader en zoon later weer tegenkwam, dat er oogcontact en geschreeuw was en dat hij bang was opnieuw te worden aangevallen. De rechtbank volgde dat niet. Getuigen zagen dat de vader de klap niet zag aankomen, en het verhaal over oogcontact kwam pas op de zitting.
Volle opzet op zwaar letsel zag de rechtbank niet, wel voorwaardelijk opzet. Wie aanrennend met volle kracht onverwacht één gerichte vuistslag tegen iemands hoofd geeft, aanvaardt bewust de aanmerkelijke kans op zwaar letsel. De rechtbank achtte zware mishandeling bewezen, net als openlijke geweldpleging bij de eerdere vechtpartij. Alleen het schoppen van de vader op de grond vond zij niet bewezen.
De beroepen op noodweer slaagden niet. Bij de eerste vechtpartij was hij inderdaad als eerste geraakt, maar hij had weg kunnen lopen en zocht de zoon juist steeds weer op. Bij de vuistslag was er geen aanval op hem en had hij ook geen reden om er een te vrezen.
De dochter van de vader beschreef op de zitting de enorme gevolgen voor het gezin. Omstanders zagen de vader dagen later nog levenloos op de grond liggen. De man had geen recent strafblad, is vader van vier jonge kinderen en toonde oprecht berouw. De rechtbank vond daarnaast dat het openbaar ministerie te ver ging met een zogeheten ruisactie: een agent met gezichtsbedekking deed op 6 december 2025 een uitgeprint krantenartikel met de tekst Wanneer ga jij je melden!! in zijn brievenbus en bonsde op de deur. Dat was niet nodig, omdat de politie al genoeg wist en mildere middelen had. Dat woog de rechtbank mee in zijn voordeel.
De officier van justitie eiste 30 maanden cel. De rechtbank veroordeelde de man tot 12 maanden gevangenisstraf. De vader vroeg meer dan € 2,3 miljoen. Omdat de verdediging de vordering pas anderhalve week voor de zitting kreeg en die omvangrijk en ingewikkeld is, verklaarde de rechtbank posten als zorgkosten (€ 680.657) en verlies van verdienvermogen (€ 1.340.395) niet-ontvankelijk; daarvoor kan hij naar de civiele rechter. De vader krijgt € 196.175,35: € 8.675,35 materiële schade en € 187.500 smartengeld, plus € 1.536,68 proceskosten. Zijn vrouw, dochter en zoon krijgen elk € 17.500 affectieschade. Voor alle vier legde de rechtbank de schadevergoedingsmaatregel op.
Rechtbank Oost-Brabant · 2 oktober 2026
Strafrecht Rechter verklaart vrouw blijvend arbeidsongeschikt na verkeersongeval in 2015 Een vrouw die in 2015 een verkeersongeval had meegemaakt, voerde al sinds 2020 een letselschadeprocedure tegen verzekeraar Allianz, die de aansprakelijkheid voor het ongeval had erkend. In een eerder tussenvonnis had de rechtbank Limburg al vastgesteld dat er een causaal verband bestond tussen haar gezondheidsklachten en het ongeval. Om vast te stellen of die klachten ook daadwerkelijk tot beperkingen in het werk leidden, benoemde de rechtbank achtereenvolgens een verzekeringsgeneeskundige en een arbeidsdeskundige. Dit vonnis is het eindvonnis waarin de rechtbank de laatste twee vorderingen van de vrouw beoordeelde.
De eerste vordering, een verklaring voor recht dat er een juridisch causaal verband bestaat tussen het ongeval en haar gezondheidsklachten, was door de rechtbank al in een eerder tussenvonnis inhoudelijk beoordeeld en toewijsbaar geacht. De rechtbank wees deze vordering dan ook toe, met uitzondering van de klachten die het gevolg waren van een lumbale hernia die in 2019 was ontstaan en dus los stond van het ongeval.
De kern van dit vonnis lag bij de tweede vordering: de verklaring voor recht dat de vrouw blijvend volledig arbeidsongeschikt is als gevolg van het ongeval. De door de rechtbank benoemde arbeidsdeskundige concludeerde dat de vrouw, in de situatie zonder ongeval, hoogstwaarschijnlijk een vergelijkbare functie had kunnen vinden na het aflopen van haar tijdelijke dienstverband, al zou zij daarbij mogelijk ook zonder ongeval periodes arbeidsongeschikt zijn geweest gezien haar arbeidsverleden en de hoge werkdruk in het onderwijs. In de situatie met het ongeval was de vrouw echter volledig ongeschikt voor haar oude functie, en waren er weliswaar in theorie andere passende functies, maar bleken die na een praktische beoordeling, gelet op de eisen die de verzekeringsarts aan haar werkomgeving had gesteld, niet haalbaar. Ook de kans dat zij zulk werk daadwerkelijk zou krijgen, achtte de arbeidsdeskundige gezien haar leeftijd, de duur van haar afwezigheid van de arbeidsmarkt en andere persoonlijke omstandigheden zeer klein.
Allianz voerde aan dat de vrouw wel degelijk passend werk kon verrichten en dat het niet benutten van haar arbeidsmogelijkheden aan haarzelf te wijten was. De rechtbank verwierp dat verweer: uit het rapport volgde juist dat de in theorie passende functies na praktische toetsing afvielen door de medische beperkingen die de verzekeringsarts had vastgesteld, en niet door een gebrek aan inzet van de vrouw. Ook het verweer dat de vrouw sowieso, los van het ongeval, blijvend arbeidsongeschikt zou zijn geraakt, verwierp de rechtbank als onvoldoende onderbouwd: de arbeidsdeskundige had weliswaar gewezen op eerdere periodes van arbeidsongeschiktheid, maar ook vastgesteld dat de vrouw zich daarna telkens had weten te herpakken.
Op grond hiervan concludeerde de rechtbank dat de vrouw niet in staat is tot het verrichten van arbeid en dus volledig arbeidsongeschikt is als gevolg van het ongeval, met uitzondering van de periode waarin de hernia uit 2019 haar ook zonder ongeval zou hebben beperkt. Beide gevorderde verklaringen voor recht werden toegewezen. Omdat in deze procedure geen concreet schadebedrag was gevorderd, moet de precieze schadevergoeding nog in een vervolgtraject worden vastgesteld, waarbij ook de kans op arbeidsongeschiktheid zonder ongeval wordt verrekend. Allianz werd, als de in het ongelijk gestelde partij, veroordeeld tot betaling van de proceskosten van € 3.205,89.
Rechtbank Limburg · 29 juli 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter: Radboudumc voldeed aan zorgplicht bij schouderletsel laborante Een radiotherapeutisch laborante die na twee ongevallen op haar werk blijvend schouderletsel opliep, heeft bij de kantonrechter in Nijmegen geen schadevergoeding gekregen van haar werkgever Radboudumc en diens aansprakelijkheidsverzekeraar Liberty. Volgens de rechter had de vrouw weliswaar schade geleden door haar werk, maar had Radboudumc voldoende maatregelen genomen om dat te voorkomen.
De vrouw werkte sinds 1993 als radiotherapeutisch laborante en bereidde bestralingsbehandelingen voor en voerde die uit bij patiënten. Op 7 juli 2014 wilde zij een patiënt van de bestralingstafel afhelpen, waarbij deze onverwacht met zijn volle gewicht aan haar rechterarm ging hangen. Op 20 juli 2017 probeerde zij tijdens haar werk een zware patiënt te draaien, waarbij haar rechterschouder opnieuw geblesseerd raakte. Beide keren ging het om dezelfde schouder waaraan zij later een gedeeltelijke en vervolgens een volledige scheur in de supraspinatuspees opliep. In 2018 meldde zij zich volledig ziek en werd zij na een operatie herplaatst als researchmedewerker; in 2023 meldde zij zich opnieuw ziek en kwam het dienstverband uiteindelijk ten einde.
De vrouw stelde Radboudumc aansprakelijk op grond van artikel 7:658 van het Burgerlijk Wetboek, dat een werkgever verplicht om zodanige maatregelen te nemen dat een werknemer bij zijn werk geen schade lijdt. Zij vorderde een verklaring voor recht dat Radboudumc aansprakelijk is, vergoeding van haar schade en van buitengerechtelijke kosten, hoofdelijk van Radboudumc en Liberty als verzekeraar. Radboudumc en Liberty betwistten dat er een verband bestond tussen de incidenten en haar klachten en wezen op al langer bestaande, mogelijk in de privésfeer gelegen schouderproblemen, waaronder mantelzorg en werk op een agrarisch bedrijf.
De kantonrechter moest eerst beoordelen of de vrouw daadwerkelijk schade had geleden door haar werk. Uit medische stukken bleek dat zij ook al voor 2014 schouderklachten had gehad, inclusief een eerdere operatie in 2012. Toch achtte de rechter voldoende aangetoond dat de incidenten van 2014 en 2017 die eerdere klachten hadden verergerd of opnieuw hadden doen opspelen: na beide incidenten meldde de vrouw zich kort daarop met pijn bij de huisarts, terwijl zij in de periodes daarvoor en daartussen juist klachtenvrij en volledig inzetbaar was geweest. Dat gaf voor de rechter voldoende steun voor een causaal verband tussen het werk en de verergering van haar klachten, ook al waren die klachten niet volledig nieuw.
Daarmee kwam de rechter toe aan de kernvraag: had Radboudumc haar zorgplicht geschonden? Dat was naar het oordeel van de rechter niet het geval. Radboudumc voerde een structureel arbobeleid met periodieke risico-inventarisaties en verbeterplannen. Tilhulpmiddelen zoals een papegaai boven de bestralingstafel, verstelbare lasers en lamellen waren al voor de incidenten aanwezig, net als een in hoogte verstelbare tafel, een opstapje, een tillift en hulpmiddelen om onderdelen van het bestralingsapparaat te plaatsen. Ook was het al voor 2018 vaste instructie dat bij het behandelen van patiënten twee medewerkers in de bestralingsruimte aanwezig zijn en een derde in de bedieningsruimte, met als enige uitzondering de ochtendpauze, waarbij de medewerker uit de bedieningsruimte alsnog kon worden opgeroepen om te helpen. Uit de onderzoeken die na de incidenten door de eigen bedrijfsarts en veiligheidskundige waren gedaan, kwam volgens de rechter ook geen advies naar voren om tijdens pauzes een extra medewerker beschikbaar te houden. Bovendien achtte de rechter niet aannemelijk dat een extra medewerker het incident van 2014, waarbij de patiënt onverwacht met zijn volle gewicht aan de arm van de vrouw ging hangen, had kunnen voorkomen.
Omdat Radboudumc naar het oordeel van de kantonrechter alle maatregelen had genomen die redelijkerwijs van haar mochten worden verwacht, kon van een schending van de zorgplicht niet worden gesproken. De kantonrechter wees de vorderingen van de vrouw tegen Radboudumc en Liberty daarom volledig af en veroordeelde haar in de proceskosten van € 720, te vermeerderen met wettelijke rente.
Rechtbank Gelderland · 31 juli 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht