Rechter wijst verzet omwonenden Nieuwe Boteringestraat tegen daklozenopvang af Al maanden verzetten tientallen buurtbewoners en de vereniging Samen voor de Buurt zich tegen de plannen van de gemeente Groningen om een daklozenopvang te verplaatsen naar het pand aan de Nieuwe Boteringestraat 28-30. De huidige opvang van het Leger des Heils aan de Spilsluizen 5 is te klein geworden en de huurovereenkomst loopt eind 2026 af. De gemeente koos het pand aan de Nieuwe Boteringestraat als nieuwe locatie en investeert 4,2 miljoen euro in verbouwing en verduurzaming.
Eerder, in januari 2026, hadden de omwonenden al een eerste kort geding gewonnen. De rechter had toen de gemeente verboden een definitief besluit te nemen voordat de bewoners hun zienswijze hadden kunnen indienen. Dat participatietraject vond vervolgens plaats: de omwonenden stuurden een uitgebreide brief met tientallen vragen, de gemeente publiceerde een eindverslag en nam op 25 maart 2026 definitief het besluit om door te gaan met de verhuizing. De gemeenteraad stemde op 6 mei 2026 in met het benodigde krediet (34 voor, 10 tegen).
Daarop spanden de bewoners een tweede kort geding aan. Zij voerden vier argumenten aan. Ten eerste zou de gemeente de eigen Participatieverordening hebben geschonden, omdat zij niet alle vragen had beantwoord en geen gesprek had willen voeren. Ten tweede zouden er onaanvaardbare veiligheids- en gezondheidsrisico's bestaan voor de buurt. Ten derde zou de subsidie aan het Leger des Heils in strijd zijn met het Europese verbod op staatssteun. En ten vierde zou de gemeente een aanbestedingsplicht hebben geschonden door de opdracht niet openbaar aan te besteden.
De rechter verwerpt alle vier de bezwaren. Over de participatie oordeelt de voorzieningenrechter dat de gemeente bij de lichtste participatievorm — informeren en luisteren — niet verplicht is om op iedere vraag afzonderlijk te antwoorden of in gesprek te gaan. De gemeente heeft de ingediende zienswijzen gebundeld en per thema beantwoord; veel gestelde vragen gingen bovendien over onderwerpen die buiten de participatie vielen, zoals aanbesteding en financiering.
De gestelde veiligheidsrisico's acht de rechter onvoldoende onderbouwd. De door de omwonenden ingebrachte rapporten en brieven tonen niet aan dat de risico's op deze locatie groter zijn dan bij andere mogelijke opvanglocaties. Dat een daklozenopvang in de stad overlast met zich meebrengt, moeten omwonenden tot op zekere hoogte accepteren, aldus de rechter.
Het staatssteunargument strandt omdat er nog geen subsidiebesluit is genomen en — belangrijker — omdat de Europese staatssteunregels niet strekken tot bescherming van de belangen van omwonenden, maar van concurrerende ondernemers op de markt. Hetzelfde geldt voor het aanbestedingsargument: de aanbestedingsrichtlijn beschermt ondernemers die willen meedingen naar een overheidsopdracht, niet buurtbewoners.
De voorzieningenrechter concludeert dat niet aannemelijk is dat een bodemrechter de verhuur door de gemeente aan het Leger des Heils onrechtmatig zal oordelen. Alle vorderingen worden afgewezen en de omwonenden worden veroordeeld in de proceskosten van de gemeente ter hoogte van € 2.031.
Rechtbank Noord-Nederland · 10 juni 2026
Civiel Recht Ook Transvision krijgt gelijk in aanbestedingszaak tegen Capelle aan den IJssel Vervoersbedrijf Transvision heeft, net als een ander vervoersbedrijf in een gelijktijdig behandelde zaak, in kort geding gelijk gekregen tegen de gemeente Capelle aan den IJssel over dezelfde Europese aanbesteding voor WMO- en leerlingenvervoer. De gemeente wilde de opdracht, een raamovereenkomst van vijf jaar met een maximale waarde van € 29 miljoen, gunnen aan De Vier Gewesten, maar de voorzieningenrechter oordeelt dat de aanbesteding opnieuw moet.
Transvision voerde aan dat de gemeente op meerdere punten van haar eigen spelregels was afgeweken. Ten eerste had de gemeente in de offerteaanvraag opgenomen dat een inschrijving die niet aan het programma van eisen voldoet, niet verder in behandeling wordt genomen. De gemeente vond dat Transvision niet voldeed aan de eis dat ritten worden gepland met een vaste chauffeur of twee vaste chauffeurs, maar in plaats van de inschrijving buiten behandeling te laten, gaf zij Transvision hiervoor minder punten bij de inhoudelijke beoordeling. De voorzieningenrechter herhaalde het oordeel dat ook al in een gelijktijdig behandelde zaak van een ander vervoersbedrijf was gegeven: de offerteaanvraag biedt geen ruimte voor zo'n proportionaliteitsafweging, en andere bedrijven hadden misschien juist niet ingeschreven omdat zij niet aan die eis dachten te kunnen voldoen.
Ook inhoudelijk was de beoordeling volgens de rechter onjuist. Transvision had aangeboden voor elke route een vaste chauffeur én een vaste backupchauffeur in te zetten, met als concrete norm dat minstens 90% van de ritten daadwerkelijk door een van beiden zou worden gereden. De gemeente las hierin een verboden 'ondergrens' van 90%, maar de rechter volgde dat niet: de gestelde eis verplicht geen vaste vervangende chauffeur, en Transvision had juist expliciet gegarandeerd dat elke rit daadwerkelijk wordt gereden, ook als daarvoor soms een wisselende chauffeur nodig is. Door toch met een norm van 90% te werken, voldeed Transvision juist aan de eis van de gemeente om de inschrijving meetbaar te maken.
Daarnaast bleek de gemeente Transvision te hebben afgerekend op een vermeend verkeerd begrip van de klachtenprocedure. Transvision had beloofd 95% van de klachten binnen twee werkdagen en alle klachten binnen vijf werkdagen af te handelen, ruim binnen de gestelde maximale termijn van tien werkdagen (met een mogelijke verlenging tot in totaal dertig werkdagen). Dat Transvision daarbij per vergissing een verkeerd totaal van 21 in plaats van 30 werkdagen noemde, bleef ruim onder het toegestane maximum en gaf geen aanleiding voor puntenaftrek.
Omdat deze gebreken zich vooral voordeden op het zwaarst wegende beoordelingsonderdeel, oordeelde de voorzieningenrechter dat herbeoordeling van de inschrijvingen niet volstond: de gebreken waren te principieel, en niet meer te controleren was of de gemeente ook bij andere inschrijvers ten onrechte coulance had toegepast. Andere bezwaren van Transvision, over de motivering van de gunningsbeslissing en een derde beoordelingsonderdeel, liet de rechter daarom onbesproken, omdat ze toch niet tot een andere uitkomst zouden leiden.
Omdat de gemeente in het ongelijk is gesteld, moet zij de proceskosten van Transvision betalen. De voorzieningenrechter gebiedt de gemeente de gunningsbeslissing in te trekken of daaraan geen verdere uitvoering te geven, en gebiedt haar de lopende aanbesteding te staken en, als zij de opdracht nog wil vergeven, een nieuwe Europese aanbestedingsprocedure uit te schrijven.
Rechtbank Rotterdam · 29 juli 2026
Civiel Recht Rechter wijst vordering af tegen aanbesteding mobiele hardware Rotterdam: loting en opslagpercentage toegestaan De gemeente Rotterdam schreef een Europese aanbesteding uit voor het leveren van werkplek hardware (perceel 1) en mobiele hardware, zoals smartphones en tablets (perceel 2). Een IT-bedrijf dat al de huidige leverancier van de gemeente is, schreef op beide percelen in. Perceel 1 werd aan dat bedrijf gegund, maar perceel 2 ging na een loting naar een andere inschrijver. Het bedrijf vond dat de aanbesteding van perceel 2 fundamenteel gebrekkig was en vroeg de voorzieningenrechter in kort geding om die aanbesteding te staken.
De opzet van de aanbesteding was bijzonder. Inschrijvers concurreerden niet op de inkoopprijs van de hardware, maar op het opslagpercentage dat zij bovenop die inkoopprijs rekenen, en op een stuksprijs of uurtarief voor optionele diensten zoals thuislevering of het afvoeren van oude apparatuur. De gemeente koos het gunningscriterium 'laagste prijs'. Na vragen van inschrijvers stelde zij een minimaal opslagpercentage van 2,5 procent vast. Het bedrijf schreef in met precies dat minimum en met € 0,01 voor elke optionele dienst. Dat deden ook twee andere inschrijvers. Omdat zij daardoor even hoog scoorden, besliste loting wie de opdracht kreeg.
Het bedrijf voerde vier bezwaren aan. De mededinging was volgens haar beperkt tot het opslagpercentage, terwijl de inkoopprijs het grootste deel van de kosten vormt, zodat niet zeker was dat de economisch meest voordelige inschrijving won. Verder was de uitkomst door loting tot stand gekomen, terwijl dat voorzienbaar was. Het begrip 'marktconformiteit' was volgens haar onvoldoende duidelijk omschreven. En de gemeente had niet deugdelijk gemotiveerd waarom zij op laagste prijs gunde in plaats van op de beste verhouding tussen prijs en kwaliteit.
Eerst boog de rechter zich over het verweer van de gemeente dat het bedrijf zijn rechten had verspeeld. De gemeente wees erop dat inschrijvers onvoorwaardelijk akkoord gingen met de opzet en dat het bedrijf alleen klaagde over het perceel dat het niet kreeg. De rechter verwierp dat verweer. Het bedrijf had zijn bezwaren tijdens de procedure uitvoerig naar voren gebracht en een klacht ingediend bij het meldpunt van de gemeente. Het mocht daarna zijn eigen belang laten voorgaan.
Op de inhoud kreeg het bedrijf geen gelijk. De gemeente heeft bij het kiezen van gunningscriteria een ruime vrijheid en de rechter toetst daar terughoudend. Zij had in de nota's van inlichtingen uitgelegd waarom kwaliteit geen onderscheidend criterium was: het programma van eisen waarborgt al een bepaald niveau en het gaat om gestandaardiseerde hardware. Dat de gemeente een imperfect beeld van de markt zou hebben, maakte het systeem niet ontoelaatbaar. Zij had onderbouwd dat de inkoopprijzen van resellers weinig uiteenlopen, en het bedrijf had dat niet gemotiveerd betwist. Bovendien heeft de gemeente controlemiddelen ingebouwd, waaronder een benchmark en een steekproefsgewijze toets, met sancties als prijzen niet marktconform blijken.
De loting was volgens de rechter evenmin een gebrek. De gemeente kon niet voorzien dat meerdere inschrijvers het minimum van 2,5 procent en € 0,01 zouden bieden, ook omdat inschrijvers in de eerste ronde juist uiteenlopende minimumpercentages hadden voorgesteld. Twee van de vijf inschrijvers boden bovendien hogere prijzen. Loting is toegestaan als eerst een vergelijkende beoordeling heeft plaatsgevonden en geen betere methode voorhanden is. Ook het begrip marktconformiteit was na de derde nota van inlichtingen voldoende duidelijk en ondubbelzinnig beschreven.
Opvallend is dat dit vonnis geen eind maakt aan de aanbesteding. In twee parallelle kortgedingen van andere inschrijvers, die dezelfde dag worden uitgesproken, is om andere redenen geoordeeld dat de procedure fundamentele gebreken heeft. Daar moet de aanbesteding worden gestaakt, zodat ondanks dit vonnis geen verdere uitvoering kan worden gegeven aan de aanbestedingsprocedure.
De voorzieningenrechter wijst alle vorderingen van het bedrijf af en veroordeelt het in de proceskosten van de gemeente, begroot op € 2.690, vermeerderd met wettelijke rente. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Rotterdam · 23 oktober 2026
Civiel Recht Glazenwasser Breedweer krijgt € 185.130 gederfde winst na onterecht ontbonden schoonmaakcontract Schoonmaakbedrijf Breedweer Facilitaire Diensten uit Heemskerk sloot op 27 mei 2021, na een aanbesteding, een overeenkomst met een stichting voor het wassen van glas en het reinigen van gevels. Het contract liep van 1 juli 2021 tot en met 31 december 2024. De stichting ontbond die overeenkomst voortijdig. In eerdere vonnissen oordeelde de rechtbank Rotterdam dat die ontbinding onterecht was en dat de stichting de schade van Breedweer moet vergoeden. Ook besliste de rechtbank dat het contract zonder de ontbinding niet zou zijn verlengd, zodat alleen de oorspronkelijke looptijd telt.
In deze laatste fase ging het om de hoogte van die schade. Breedweer begrootte haar gemiste winst eerst op bijna € 600.000. De stichting vond dat er helemaal geen schade was, omdat het contract voor Breedweer verlieslatend zou zijn geweest. Omdat vooral de urenraming en de personeelskosten onduidelijk waren, benoemde de rechtbank een onafhankelijke deskundige en droeg zij Breedweer op de interne calculatie te overleggen die zij bij de aanbesteding had gebruikt.
De deskundige berekende dat het contract € 1.284.834 omzet zou hebben opgeleverd. Na aftrek van inkoop, personeelskosten, autokosten en overige kosten bleef er volgens hem een resultaat van € 185.130 vóór belasting over, en € 155.454 na vennootschapsbelasting. Breedweer nam dat bedrag van € 185.130 over als haar schade.
De stichting had veel bezwaren. Zij twijfelde aan de echtheid van de interne calculatie en vond dat de deskundige had moeten uitgaan van de lagere productienormen van haar huidige glazenwasser, waardoor de loonkosten hoger en de winst lager zouden uitvallen. De rechtbank vond de twijfel over de echtheid onvoldoende concreet. Het lag voor de hand uit te gaan van de calculatie waarmee Breedweer het contract binnenhaalde, temeer omdat een andere glazenwasser met een ander reinigingsmiddel kan werken. Ook de klachten over de geplande frequentie van de reiniging en over het aantal uren voor parkeerplaats en terras faalden. De stichting had zelf gevraagd bepaalde reiniging zo snel mogelijk uit te voeren, en had niet uitgelegd hoe haar nieuwe glazenwasser op 335 uur kwam tegenover de 85 uur van de deskundige.
Volgens de stichting zou Breedweer door personeelsproblemen het werk bovendien nooit volledig hebben uitgevoerd. De rechtbank stelde voorop dat aan Breedweer geen strenge eisen mogen worden gesteld bij het bewijzen van wat er zonder de ontbinding was gebeurd, omdat de stichting haar die kans juist heeft ontnomen. Dezelfde tekortkomingen had de stichting in een eerdere procedure al tevergeefs aangevoerd. Ook wilde de stichting de winst die Breedweer bij andere klanten maakte van de schade aftrekken. Maar Breedweer groeide van € 5,8 miljoen omzet in 2019 naar € 17,1 miljoen in 2023, en de eigen deskundige van de stichting noemde de omzet uit dit contract daarbij te verwaarlozen. Breedweer had dat andere werk dus ook naast dit contract kunnen doen. Om dezelfde reden had Breedweer haar schade niet laten oplopen door personeel werkloos te laten.
De rechtbank volgde de deskundige ook in zijn opmerking dat de schadevergoeding niet na aftrek van vennootschapsbelasting moet worden berekend. De vergoeding wordt bij Breedweer zelf weer als winst belast, dus anders komt zij tekort. Dat Breedweer daarmee afweek van haar eigen eerdere berekening, mocht volgens de rechtbank, omdat de stichting daarop kon reageren.
De rechtbank veroordeelde de stichting om € 185.130 te betalen, met wettelijke rente vanaf 1 oktober 2023, het midden van de contractperiode. Daarnaast moet de stichting € 2.626,30 aan buitengerechtelijke incassokosten en € 14.099,72 aan proceskosten betalen. De kosten van de deskundige, € 41.140, delen beide partijen, omdat Breedweer zelf ook onduidelijkheid over haar kosten had laten bestaan; de stichting betaalt Breedweer daarvoor € 20.570. Het meer of anders gevorderde wees de rechtbank af.
Rechtbank Rotterdam · 23 september 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Hof bekrachtigt gunning Rotterdams doelgroepenvervoer aan RMC Rotterdam De Gemeente Rotterdam had in 2024 een Europese aanbesteding uitgeschreven voor doelgroepenvervoer, waaronder Wmo-vervoer, leerlingenvervoer en werknemersvervoer. De geraamde waarde van de opdracht bedraagt € 320 miljoen voor vier jaar, met mogelijkheid tot verlenging. RMC Rotterdam B.V. eindigde als winnaar met de maximumscore van 1000 punten. TWZ Connect B.V. en Transvision B.V. eindigden als tweede en derde.
Na de gunningsbeslissing maakten zowel TWZ als Transvision bezwaar. Zij stelden dat RMC van de aanbesteding had moeten worden uitgesloten omdat het bedrijf jarenlang jaarrekeningen te laat had gedeponeerd: in 2021 anderhalf jaar te laat, in 2020 twee jaar te laat en in 2018 en 2019 drie jaar te laat. Dit is een economisch delict, aldus de bezwaarmakers, en vormt een ernstige beroepsfout die verplichte uitsluiting rechtvaardigt. Ook zouden RMC's verklaringen in het Uniform Europees Aanbestedingsdocument vals zijn geweest doordat RMC dit niet had gemeld.
De Gemeente besloot na afweging RMC niet uit te sluiten. Zij redeneerde dat het te laat deponeren van jaarrekeningen weliswaar een economisch delict oplevert, maar geen direct verband houdt met de inhoud van de opdracht, namelijk het verzorgen van vervoer. De fout geeft naar haar oordeel geen reden om te twijfelen aan de capaciteiten of de professionele integriteit van RMC. Bovendien had RMC de meest recente jaarrekening inmiddels gedeponeerd en administratieve maatregelen getroffen. De voorzieningenrechter in Rotterdam wees de vorderingen van TWZ, Transvision en RMC af. Alle drie gingen in hoger beroep.
In hoger beroep speelde allereerst de vraag of de vorderingen nog toewijsbaar waren, nu de Gemeente na het vonnis van de voorzieningenrechter al een overeenkomst met RMC had gesloten. Het Gerechtshof Den Haag oordeelde dat dit niet het geval was. Volgens vaste rechtspraak van de Hoge Raad, het zogenoemde Xafax-arrest, kan een eenmaal gesloten aanbestedingsovereenkomst alleen nog worden aangetast in een beperkt aantal gevallen, zoals bij nietigheid op grond van strijd met de openbare orde op niet-aanbestedingsrechtelijke gronden.
TWZ probeerde daar een uitzondering op te vinden via een staatssteunargument. In december 2024 hadden de gemeente via haar dochterbedrijf RET haar aandelen in RMC verkocht aan Rotterdamse Taxi Centrale. TWZ stelde dat dit voor een te lage, niet-marktconforme prijs was gebeurd en daarmee verboden staatssteun opleverde, waardoor de overeenkomst nietig zou zijn. Het hof vond dit niet overtuigend. De enkele omstandigheid dat de verkoopprijs lager lag dan de boekwaarde bij de koper zegt niet genoeg, en een verdere onderbouwing ontbrak. Bovendien viel de staatssteunkwestie, ook als die zou worden aangenomen, onder het aanbestedingsrecht zelf en niet daarbuiten, zodat de Xafax-uitzondering niet van toepassing was.
Voor zover de grieven nog beoordeeld werden in verband met de proceskostenveroordeling in eerste aanleg, oordeelde het hof dat de Gemeente in redelijkheid kon besluiten RMC niet uit te sluiten. Bij facultatieve uitsluitingsgronden heeft een aanbestedende dienst een ruime beoordelingsmarge. De rechter toetst slechts of de dienst in redelijkheid tot zijn beslissing heeft kunnen komen. Het hof vond van wel: de fout had geen inhoudelijk verband met de uit te voeren opdracht, RMC had zelfreinigende maatregelen genomen en uitsluiting zou disproportioneel zijn geweest.
Het hof bekrachtigde het vonnis van de voorzieningenrechter in alle drie de zaken en veroordeelde TWZ, Transvision en RMC elk in de proceskosten van de andere partijen in hoger beroep, telkens begroot op € 3.407,- per geïntimeerde, vermeerderd met nakosten en wettelijke rente.
Gerechtshof Den Haag · 30 juni 2026
Civiel Recht; Aanbestedingsrecht