Kantonrechter kent huurder 40% huurkorting toe voor lekkage en verrot raam; verhuurder betaalt € 1.532 terug Een huurder van een kamer in een gedeelde woning in Utrecht kampte met een verrot badkamerraam, vochtplekken in de woonkamer en een lekkage in zijn eigen slaapkamer. Hij meldde die gebreken in september en november 2023 bij zijn verhuurder. De huurcommissie sprak in 2025 een huurprijsvermindering van 60 procent uit. De verhuurder ging tegen die uitspraak in verzet bij de kantonrechter en vroeg te verklaren dat de woning geen gebreken had.
De kantonrechter in Utrecht wijst dat af. Doordat de verhuurder binnen acht weken naar de rechter stapte, is de uitspraak van de huurcommissie komen te vervallen. De rechter kon haar daarom ook niet bekrachtigen, zoals de huurder in zijn tegeneis vroeg. Wel beoordeelde de rechter zelf of de huurder recht had op huurprijsvermindering, en dat was het geval.
Het badkamerraam was verrot en een hoek van het raam was losgekomen uit de sponning. Het raam was daardoor niet meer af te sluiten, kon gemakkelijk open worden geduwd en liet de kou binnen. Dat is een gebrek van 10 procent, oordeelt de rechter. De verhuurder voerde aan dat de huurders het verrotte kozijn eerder hadden moeten melden. Dat houdt geen stand: het ging om achterstallig onderhoud, en dat is de verantwoordelijkheid van de verhuurder, die de staat van de woning zelf moet controleren.
In de woonkamer zaten meerdere vochtplekken in het plafond, samen 0,25 vierkante meter groot, zo bleek uit het rapport van de huurcommissie. Dat leverde 15 procent huurprijsvermindering op, omdat de kamer grotendeels bruikbaar bleef. Dat er zoveel water lekte dat de huurders bakjes moesten neerzetten, kwam niet vast te staan. Voor de lekkage in de slaapkamer van de huurder, waar hij handdoeken tegen de muur moest plakken, kent de rechter 25 procent toe. Samen komt dat op 40 procent.
De rechter wees andere klachten af. Een lekkende douche kan voor rekening van de huurder komen, omdat huurders kleine herstellingen zelf moeten doen. Houtrot in de kozijnen en enkel glas zijn op zichzelf geen gebrek, tenzij ze zorgen voor problemen met vocht of kou, en dat bleek niet uit de foto's. Een nieuwe vochtvlek van ongeveer 2 bij 10 centimeter in de slaapkamer was onvoldoende onderbouwd.
Bij de berekening van het terug te betalen bedrag hield de rechter drie dingen in het oog. Omdat het om onzelfstandige woonruimte gaat, geldt de korting maar tot zes maanden vóór het verzoek aan de huurcommissie van 23 november 2024, dus vanaf 23 mei 2024. De korting loopt tot 1 maart 2025, omdat de gebreken begin 2025 waren hersteld. De huurverhoging van 5 procent per 1 juli 2024 mocht blijven staan, omdat de huurovereenkomst een indexeringsbeding bevat. De huurder had € 2.923,20 teruggevraagd. De rechter kwam uit op € 1.532,29, omdat hij te veel korting en een te vroege startdatum had gehanteerd.
De vorderingen van de verhuurder worden afgewezen. De kantonrechter veroordeelt hem tot betaling van € 1.532,29 aan de huurder, met wettelijke rente vanaf 13 augustus 2025, en € 278,11 aan buitengerechtelijke incassokosten, na matiging van het gevorderde bedrag van € 481,27 volgens de wettelijke staffel. Verder betaalt hij € 50,00 aan proceskosten (verletkosten van de huurder) in conventie. In reconventie zijn de proceskosten nihil. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Midden-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht Rechter beveelt ontruiming van huurwoning na structureel te late huurbetalingen, zes maanden de tijd Een man uit de regio Utrecht huurt sinds 15 september 2024 een woning van Stichting De Alternatieve Renovatie Maatschappij (De ARM) voor € 1.187,95 per maand. Vrijwel vanaf het begin betaalde hij de huur te laat of niet. Zijn vader stond als garantsteller op het huurcontract. De ARM vroeg de kantonrechter in kort geding om de ontruiming van de woning, betaling van de achterstand en een vergoeding tot aan de ontruiming.
Op de dag van de mondelinge behandeling, 8 oktober 2026, stond er volgens De ARM een huurachterstand van € 3.563,85 voor augustus, september en oktober 2026. De huurder had die dag € 1.100,00 overgemaakt voor oktober. Meer betaald hebben dan dat kon hij niet onderbouwen. Daardoor bleef er € 2.463,85 over.
De huurder en zijn vader betoogden dat de achterstand nog maar iets meer dan twee maanden bedroeg. Dat is minder dan de drie maanden waarbij een ontruiming in een gewone procedure doorgaans wordt toegewezen. De kantonrechter gaf hen daarin gelijk: de achterstand alleen was onvoldoende reden voor ontruiming. Ook herhaalde wanbetaling hielp De ARM niet, want de huurder was niet eerder veroordeeld tot betaling van een achterstand.
Wat de doorslag gaf, was dat de huur structureel te laat werd betaald. Volgens de kantonrechter was de huur over 18 maanden te laat voldaan. Na een aanpassing van de uiterste betaaldag in maart 2025 ging het even beter, maar daarna liep de betaling weer vertraging op. Van november 2025 tot en met maart 2026 was de huur steeds pas na 20 dagen volledig voldaan. Betalingsafspraken werden vaak niet nagekomen. Dat de achterstand tussentijds deels werd ingelopen, maakt dat verleden niet ongedaan.
De kantonrechter keek ook naar het woonbelang van de huurder, die psychische problemen heeft en daarvoor in behandeling is. Hij zocht naar een realistisch vooruitzicht op tijdige betaling, maar vond dat niet. De huurtoeslag steeg met € 115,17 per maand, wat onvoldoende was, mede omdat zijn loon sinds 14 juli 2026 na een ziekmelding was teruggebracht naar 70 procent. Zijn bezwaar dat de huur en de servicekosten te hoog zijn, was onvoldoende onderbouwd: de procedure bij de huurcommissie was nog niet gestart en een lagere huur zou alleen voor de toekomst gelden. De vader had zijn garantstelling per 15 september 2026 ingetrokken. Op de zitting zei hij bereid te zijn zich weer garant te stellen, maar hij liet weten dat ook hij het geld vaak niet had.
De huurder beriep zich verder op het beleid van de rechtbank Midden-Nederland over de melding 'vroegsignalering' bij de gemeente. Volgens dat beleid wordt een ontruiming in beginsel afgewezen als tussen die melding en de dagvaarding minder dan twee maanden zit. De ARM had de melding op 18 september 2026 gedaan en daarna binnen twee maanden gedagvaard. De kantonrechter vond dat de huurder zich daar niet op kon beroepen. Hij had sinds juli 2025 ruim de tijd gehad om schuldhulp op gang te brengen en had zich al eerder zelf bij de gemeente gemeld, zonder dat hij reactie kreeg. Dat het niet lukte, kwam voor zijn rekening en risico.
De kantonrechter wees de ontruiming toe, maar gaf de huurder zes maanden de tijd in plaats van de gevorderde veertien dagen. De ARM had een werkbare tijdelijke oplossing gevonden voor de medewerker voor wie zij de woning nodig had, terwijl de huurder tijd nodig heeft voor zijn behandeling en om andere woonruimte te vinden. De woning moet uiterlijk op 1 mei 2027 leeg zijn.
De gevraagde buitengerechtelijke incassokosten werden afgewezen. De aanmaning aan de huurder vermeldde het wettelijke tarief niet en aan zijn vader was geen sommatiebrief gestuurd, alleen een kopie van de brief aan zijn zoon.
De kantonrechter veroordeelde de huurder tot ontruiming binnen zes maanden na betekening van het vonnis. Hij en zijn vader moeten hoofdelijk € 2.375,90 aan huur over augustus en september 2026 betalen, met wettelijke rente. De huurder alleen moet het restant van € 87,95 over oktober betalen, plus een vergoeding van € 1.087,95 per maand vanaf 1 november 2026 tot de daadwerkelijke ontruiming. Samen betalen zij ook de proceskosten van € 1.692,09. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Midden-Nederland · 22 oktober 2026
Civiel Recht Huurder die 12 uur te laat betaalt hoeft woning niet uit: verhuurder misbruikt bevoegdheid Een huurder uit het Utrechtse betaalde de huur van oktober 2026 niet vóór 1 oktober, maar op 1 oktober om 12:05 uur. Dat was 12 uur en 5 minuten te laat. Voor hem kon dat verregaande gevolgen hebben, want in een eerder vonnis stond dat zijn huurovereenkomst zou worden ontbonden als hij de komende 2,5 jaar te laat zou betalen. De verhuurder zegde daarom de ontruiming aan, die gepland stond op 26 oktober 2026.
De kantonrechter van de rechtbank Midden-Nederland, zittingsplaats Utrecht, behandelde de zaak op 21 oktober 2026 in een kort geding, een spoedprocedure. De huurder vroeg om de executie van het eerdere vonnis te staken. Hij had een spoedeisend belang, omdat de ontruiming bijna zou plaatsvinden.
Het eerdere vonnis van 21 mei 2025 legde afspraken vast die partijen tijdens een zitting zelf hadden gemaakt. Dat vonnis is onherroepelijk, dus er is geen rechtsmiddel meer tegen mogelijk. In zo'n geval kan de uitvoering alleen worden stopgezet bij misbruik van bevoegdheid. Dat is het geval als de partij die het vonnis wil uitvoeren daar geen in redelijkheid te respecteren belang bij heeft. De rechter moet daarbij ook kijken naar de belangen van degene die de gevolgen van de uitvoering draagt.
De verhuurder betoogde dat misbruik alleen aan de orde is bij een kennelijke misslag in het vonnis of bij een noodtoestand door nieuwe feiten. De kantonrechter volgde dat niet. Dat zijn slechts voorbeelden, en ook in andere situaties kan sprake zijn van misbruik van bevoegdheid.
Volgens de kantonrechter was hier zo'n situatie. De afspraak in het vonnis diende om de verhuurder te beschermen tegen een onbetrouwbare huurder. Hij had zelf op zitting toegelicht dat hij het zat was de huurder steeds aan de betaling te moeten herinneren. Dat belang was niet geschaad. De huurder stelde dat hij direct betaalde toen hij merkte dat hij de overboeking was vergeten, dat de verhuurder hem niet had aangemaand en dat de vertraging samenhing met het ziek worden en overlijden van zijn hond. Er waren geen betalingsproblemen. De verhuurder weersprak dat niet, dus de rechter ging ervan uit dat het klopte.
Ook bleek nergens uit dat de huurder sinds mei 2025 onbetrouwbaar was geweest, of dat er een groter risico op te late betalingen bestond. Bovendien bleek ter zitting dat partijen in de huurovereenkomst en tijdens de vorige zitting eigenlijk hadden afgesproken dat uiterlijk op de eerste van de maand moest worden betaald. De betaling op 1 oktober om 12:05 uur was dus niet echt in strijd met de afspraak. Het argument van de verhuurder dat zijn dochter graag in de woning wilde wonen, deed er niet toe. Hij had niet uitgelegd dat dit een belang was dat de afspraak beoogde te beschermen.
De kantonrechter oordeelde daarom dat de verhuurder zijn bevoegdheid misbruikte. Hij moet de ontruiming die hij vanwege de late betaling van 1 oktober 2026 heeft aangezegd staken en gestaakt houden. De gevorderde dwangsom, een geldbedrag bij niet-naleving, werd afgewezen, omdat het vonnis de huurder voldoende zekerheid biedt. De verhuurder is in het ongelijk gesteld en moet de proceskosten van € 965,97 betalen, met wettelijke rente als hij niet binnen veertien dagen na aanschrijving betaalt. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard en geldt dus ook als er hoger beroep wordt ingesteld.
Rechtbank Midden-Nederland · 22 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter beveelt ontruiming van eetcafé na acht maanden huurachterstand bij Heineken Heineken verhuurt een bedrijfsruimte in Groningen die wordt gebruikt als eetcafé. De huurder betaalde de huur al ongeveer acht maanden niet meer. Inmiddels is de achterstand opgelopen tot € 88.876,11, bij een huurprijs van € 11.140,47 per maand. Twee andere bedrijven hebben zich in de huurovereenkomst hoofdelijk aansprakelijk gesteld voor de verplichtingen van de huurder. Heineken vroeg de kantonrechter in kort geding, een spoedprocedure, om ontruiming van het pand en om betaling van de achterstand.
De zaak is behandeld door de kantonrechter van de rechtbank Noord-Nederland, zittingsplaats Groningen. Op 27 oktober 2026 vond de mondelinge behandeling plaats. Namens Heineken verschenen drie medewerkers, bijgestaan door gemachtigde mr. H.J. Heynen. De drie gedaagden verschenen niet, waarop de rechter verstek tegen hen verleende. Bij verstek wordt een vordering toegewezen, tenzij die onrechtmatig of ongegrond lijkt.
De kantonrechter vond dat Heineken een spoedeisend belang had. Er was al acht maanden huur onbetaald en Heineken vreesde dat ook de komende termijnen niet betaald zouden worden. Volgens de rechter kan van een verhuurder in die situatie niet worden verlangd dat hij de uitkomst van een bodemprocedure afwacht. Tegelijk benadrukte de rechter dat ontruiming in kort geding een ingrijpende maatregel is die de huurbescherming raakt. Voor toewijzing moet daarom in hoge mate waarschijnlijk zijn dat een gewone procedure tot hetzelfde resultaat zou leiden.
Die waarschijnlijkheid zag de kantonrechter hier wel. Een huurachterstand van acht maanden, met de verwachting dat die verder oploopt, is een ernstige tekortkoming in de nakoming van de huurovereenkomst. Heineken had om ontruiming binnen acht dagen gevraagd. Die termijn vond de rechter te kort voor het ontruimen van een bedrijfspand, en hij verlengde die tot veertien dagen na betekening van het vonnis. Ook de gevraagde betalingen werden toegewezen, met uitzondering van rente over huurtermijnen vanaf november 2026, omdat die termijnen nog niet opeisbaar zijn.
De huurder moet het eetcafé binnen veertien dagen na betekening van het vonnis ontruimen met alle personen en zaken die er zijn, behalve spullen van Heineken, en de sleutels afgeven. De drie gedaagden moeten hoofdelijk € 96.956,82 aan achterstallige huur tot en met oktober 2026 betalen, vermeerderd met contractuele rente van 1% per maand vanaf 13 oktober 2026. Daarnaast moeten zij € 5.456,24 aan openstaande drankleveranties betalen, met wettelijke handelsrente, en € 11.140,47 per maand vanaf 1 november 2026 tot de dag van daadwerkelijke ontruiming. Hoofdelijk betekent dat Heineken elk van hen voor het volledige bedrag kan aanspreken. Ook de proceskosten van € 2.357,62 komen voor hun rekening. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, dus het kan direct worden uitgevoerd, ook als gedaagden in verzet gaan.
Rechtbank Noord-Nederland · 10 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter ontbindt huurcontract na € 7.618 huurachterstand en vernietigt oneerlijk opslagbeding Een gezin huurt sinds 11 maart 2013 een woning in de regio Rotterdam. Vanaf september 2025 betaalden de huurders niet meer volledig. De verhuurder stapte naar de kantonrechter en eiste betaling van de huurachterstand, ontbinding van de huurovereenkomst en ontruiming van de woning. De huurders lieten verstek gaan: ze kwamen niet opdagen en voerden geen verweer.
Ook al verscheen er niemand namens de huurders, toch keek de kantonrechter zelf kritisch naar het huurcontract. In artikel 9.3 stond dat de huur elk jaar kon stijgen met de consumentenprijsindex (de inflatiecijfers) plus een opslag van minimaal 3 procent. De kantonrechter oordeelt dat dit beding oneerlijk is, omdat de verhuurder de opslag zelf kan bepalen en die nergens is begrensd op 3 procent. De verhuurder had niet uitgelegd waarom het beding in dit geval toch redelijk zou zijn. Daarom vernietigt de kantonrechter het opslagbeding. Andere oneerlijke bepalingen vond de rechter niet, voor zover die voor deze zaak van belang waren.
Dat had gevolgen voor de hoogte van de vordering. De verhuurder had de kale huur per 1 juli 2025 verhoogd naar € 1.229,38, terwijl op basis van alleen de inflatie maximaal € 1.098,28 mocht worden gevraagd. Over de vijf maanden van september 2025 tot en met januari 2026 was dus maandelijks € 131,10 te veel in rekening gebracht, samen € 655,50. De verhuurder volgde die berekening zelf in een latere akte en de kantonrechter nam die over. Op de dag van de dagvaarding was daardoor een huurbedrag van € 4.297,22 verschuldigd. Toen de verhuurder in april 2026 haar eis aanpaste, waren ook de termijnen van februari tot en met april niet betaald. Dat bracht de totale achterstand tot en met april 2026 op € 7.618,46.
De kantonrechter ontbindt de huurovereenkomst, omdat de huurders hun verplichting om de huur op tijd te betalen niet nakwamen. De achterstand is volgens de rechter ernstig genoeg om het contract te beëindigen. De huurders moeten de woning daarom verlaten. Omdat er minderjarige kinderen in huis wonen, krijgen ze twee maanden de tijd om elders onderdak te zoeken. Die termijn gaat in nadat het vonnis aan hen is betekend, dat wil zeggen officieel is uitgereikt door een deurwaarder.
Tot de dag van de ontruiming moeten de huurders een maandelijkse vergoeding betalen van € 1.107,08 inclusief servicekosten, vanaf mei 2026. Ruimen ze de woning voor het einde van een maand, dan hoeven ze voor de resterende dagen van die maand niets te betalen. De verhuurder had namelijk niet uitgelegd waarom ze ook voor die dagen een vergoeding zou verdienen. Verhogingen van deze vergoeding mogen alleen onder dezelfde regels als gewone huurverhogingen.
De huurders moeten ook de wettelijke rente betalen over de achterstand vanaf 28 april 2026 en de proceskosten, omdat zij voor het grootste deel in het ongelijk zijn gesteld. De kantonrechter begroot die kosten op € 1.115,09: dagvaardingskosten, griffierecht, salaris voor de gemachtigde en nakosten. Komt het vonnis nog te worden betekend, dan kan daar een bedrag bij komen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat het direct mag worden uitgevoerd, ook als een van de partijen in hoger beroep gaat.
De kantonrechter veroordeelt de huurders dus hoofdelijk tot betaling van € 7.618,46 met rente, ontbindt de huurovereenkomst, beveelt ontruiming binnen twee maanden na betekening, en legt hen de maandelijkse vergoeding van € 1.107,08 tot de ontruiming en proceskosten van € 1.115,09 op. Het meer of anders gevorderde wordt afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 4 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht