Raad van State bevestigt weigering van UWV om medisch rapport te rectificeren De Raad van State heeft geoordeeld dat het UWV terecht weigerde een rapport van een verzekeringsarts uit 2012 aan te passen op verzoek van de vrouw over wie het rapport ging. Volgens de Raad van State is het recht om onjuiste persoonsgegevens te laten corrigeren niet bedoeld om een eigen andere lezing van een gesprek af te dwingen.
De vrouw had het UWV gevraagd om een rapport van een verzekeringsarts van 15 augustus 2012 te rectificeren. Ze vond dat het rapport niet goed weergaf wat zij destijds met de arts had besproken, onder meer over haar behandeling met het medicijn Ritalin, een afspraak met een andere arts, gesprekken met een personal coach en de vraag of ze haar werk kon voortzetten. Volgens haar had ze deze punten wel met de verzekeringsarts besproken, maar klopte de manier waarop dit in het rapport was vastgelegd niet. Het UWV wees het verzoek af omdat er geen onjuistheden of onvolledigheden in het rapport waren gebleken, en voegde haar verzoek als een soort eigen verklaring toe aan haar medisch dossier, zodat die naast het oorspronkelijke rapport bewaard blijft. Nadat haar bezwaar tegen die afwijzing ongegrond was verklaard, stapte de vrouw naar de rechtbank Den Haag, die het UWV eveneens in het gelijk stelde.
In hoger beroep voerde de vrouw vooral aan dat haar verzoek beoordeeld had moeten worden door een verzekeringsarts, in plaats van door een andere UWV-medewerker, omdat het volgens haar om een medische kwestie ging. Ook wees ze op een ouder medisch rapport uit 2011, waaruit volgens haar bleek dat het latere rapport onjuistheden bevatte.
De Raad van State volgde de vrouw niet. Het recht op rectificatie van persoonsgegevens, zoals dat volgt uit de Algemene verordening gegevensbescherming, geldt alleen voor fouten die eenvoudig en objectief zijn vast te stellen. Het is niet bedoeld om indrukken, meningen, onderzoeksresultaten of conclusies te laten aanpassen waar iemand het gewoonweg niet mee eens is. In dit geval ging het om een gespreksverslag: de weergave door de verzekeringsarts van wat er destijds tussen hem en de vrouw was besproken. Die weergave had de vrouw niet concreet en onderbouwd betwist, en op de zitting bij de Raad van State erkende ze zelfs dat ze zich het gesprek van jaren geleden niet meer precies kon herinneren. Onder die omstandigheden komt zo'n gespreksverslag niet in aanmerking voor rectificatie, ook al zou de beoordeling daarvan aan een verzekeringsarts zijn voorbehouden geweest: het gaat immers niet om een medisch-inhoudelijke fout, maar om een subjectieve herinnering aan een gesprek.
De Raad van State kwam daarom tot de conclusie dat het UWV het rectificatieverzoek op goede gronden had afgewezen. De Afdeling verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. Het UWV hoeft de proceskosten van de procedure niet te vergoeden.
Raad van State · 26 augustus 2026
Bestuursrecht Raad van State wijst misbruik van hoger beroep af in AVG-zaak tegen deken advocaten Een man diende op 18 januari 2021 een klacht in tegen de deken van de orde van advocaten in Oost-Brabant. Het Hof van Discipline wees de deken van Overijssel aan om die klacht te onderzoeken. Na dat onderzoek stuurde de deken van Overijssel hem op 27 januari 2022 een standpunt over de klacht, het zogeheten dekenstandpunt. Twee dagen later deed de man een beroep op de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG). Hij eiste dat het dekenstandpunt werd gewist, of dat de persoonsgegevens daarin werden gecorrigeerd. Volgens hem had de deken dat standpunt niet mogen opstellen, omdat de wettelijke poging om de klacht minnelijk te regelen niet had plaatsgevonden.
De deken liet in februari 2022 weten dat de AVG alleen het wissen van persoonsgegevens kent, niet van een standpunt als geheel. Ook vroeg de deken de man aan te geven welke gegevens onjuist waren en hoe ze gerectificeerd moesten worden. De man reageerde daarop, maar gaf geen onderbouwing van specifieke persoonsgegevens. Op 14 maart 2022 wees de deken het verzoek af. Volgens de deken was er een voldoende gerechtvaardigd belang om een dekenstandpunt te geven, en kan het Hof van Discipline zo'n standpunt naast zich neerleggen.
Tegen die afwijzing maakte de man bezwaar. De deken verklaarde dat bezwaar op 6 mei 2022 niet-ontvankelijk, omdat de man, ook al kreeg hij daartoe de kans, geen gronden had aangevoerd tegen het besluit. De rechtbank Oost-Brabant bevestigde dat oordeel op 5 augustus 2022: de man had in bezwaar alleen over inzage geschreven en niets gezegd over de afwijzing van zijn verzoek om rectificatie.
In hoger beroep voerde de man aan dat de Europese privacyverordening de verwerker verplicht om binnen één maand opgave te doen. Een uitzondering daarop moet binnen die maand worden gemeld, en de bewijslast ligt volledig bij de verwerker. Volgens de man had de deken beide verplichtingen genegeerd, en kon de nationale regelgeving daar niets aan veranderen. Ook vroeg hij om prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de EU.
De Afdeling bestuursrechtspraak kwam niet toe aan de inhoud. Zij verwees naar haar uitspraak van dezelfde dag in een andere zaak van deze man. Daarin oordeelde zij dat hij misbruik maakt van het recht om hoger beroep in te stellen. Hij doet herhaaldelijk verzoeken, dient veel kansloze klachten in, voert veel procedures, levert onduidelijke processtukken aan en werkt onvoldoende mee. Zijn procesgedrag in deze zaak past in dat patroon, en hij moet worden geacht te weten dat dit hoger beroep evident geen kans van slagen heeft. Prejudiciële vragen stelde de Afdeling niet, omdat de man niet had aangegeven waarop die vragen gericht zouden moeten zijn.
De man had ook gevraagd om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn. Volgens de Afdeling bestaat bij een niet-ontvankelijk hoger beroep wegens misbruik van recht in beginsel geen spanning en frustratie die recht geeft op vergoeding van immateriële schade. Er was geen reden om hiervan af te wijken.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep daarom niet-ontvankelijk wegens misbruik van recht en wees het verzoek om schadevergoeding af. De deken hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Weigering rectificatie van proces-verbaal blijft in stand na hoger beroep Een man diende bij de politie een verzoek in om een proces-verbaal van 15 september 2020 en de daaraan ten grondslag liggende stukken te laten rectificeren, met een beroep op artikel 28 van de Wet politiegegevens. Zijn verzoek telde 25 afzonderlijke punten. De korpschef willigde een deel daarvan in, maar wees de rest af op de grond dat de man niet aannemelijk had gemaakt dat de politiegegevens onjuist waren. Volgens de korpschef is het correctierecht niet bedoeld om meningen en conclusies te laten aanpassen waarmee iemand het simpelweg oneens is.
De rechtbank Amsterdam verklaarde het beroep van de man tegen deze gedeeltelijke afwijzing in februari 2022 ongegrond. Zij verwees daarbij naar vaste rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State en volgde de korpschef in zijn standpunt dat de man niet aannemelijk had gemaakt dat de feitelijke gegevens in het proces-verbaal onjuist waren, en dat het niet relevant vinden van bepaalde passages geen grond is voor rectificatie.
In hoger beroep betoogde de man dat deze vaste rechtspraak van de Afdeling onhoudbaar is. Hij wees erop dat in strafzaken wordt uitgegaan van de inhoud van processen-verbaal, inclusief de indrukken, meningen en conclusies van politieambtenaren daarin, terwijl diezelfde processen-verbaal in het bestuursrecht nauwelijks kunnen worden aangepast. Daardoor ontbreekt volgens hem een effectief rechtsmiddel, en de eis dat een verzoeker zelf aannemelijk moet maken dat feiten onjuist zijn, leidt volgens hem tot een ongelijke positie tussen burger en politie.
De Afdeling volgde dit betoog niet. Zij oordeelde dat de Wet politiegegevens wel degelijk voorziet in een adequate correctiemogelijkheid voor de inhoud van processen-verbaal en politiemutaties, en dat het correctierecht niet is bedoeld voor meningen en conclusies waarmee iemand het oneens is. Dat het in de praktijk soms lastig is om onderscheid te maken tussen feiten en meningen, maakt het correctierecht op zichzelf niet ondeugdelijk: een bestuursorgaan moet dat onderscheid zorgvuldig maken, en de bestuursrechter kan ingrijpen als feiten ten onrechte als mening of conclusie worden bestempeld. Op de zitting had de korpschef bovendien toegelicht dat rectificatieverzoeken zorgvuldig worden beoordeeld en dat erkende fouten worden hersteld, zoals in dit geval met een van de 25 punten uit het verzoek van de man was gebeurd. Verder overwoog de Afdeling dat een strafrechter zelf een eigen weging maakt van het bewijs in een strafzaak en daarbij gemotiveerd aangeeft welk gewicht hij aan bepaalde bewijsmiddelen toekent, zodat een betrokkene zijn bezwaren tegen de waarde van een proces-verbaal in die strafprocedure aan de orde kan stellen. Van de bestuursrechter kan bij een rectificatieverzoek niet worden gevraagd dat hij meningen en conclusies in een proces-verbaal op juistheid beoordeelt. De man had ook in hoger beroep niet alsnog aannemelijk gemaakt dat de feitelijke gegevens in het proces-verbaal onjuist waren.
De man vroeg ook in deze procedure om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn. Omdat deze zaak volgens de Afdeling samenhangt met een andere, gelijktijdig op 28 april 2026 behandelde zaak waarin hij voor dezelfde periode al € 3.000 schadevergoeding had gekregen, kende de Afdeling hier geen aanvullend bedrag toe.
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State verklaarde het hoger beroep ongegrond, bevestigde de uitspraak van de rechtbank Amsterdam en wees het verzoek om schadevergoeding af. De korpschef hoefde geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 9 september 2026
Bestuursrecht Rechtbank benoemt deskundige in zaak over Bitvavo-datalek en rekeninggluren Twee cryptobezitters vermoeden dat medewerkers van Bitvavo hun accounts hebben ingezien zonder goede reden. Fraudeurs benaderden hen met zeer specifieke gegevens: het exacte saldo van hun cryptotegoeden, de soorten crypto's, het type ledger van de een en het toegangsprotocol van de ander. Zij waren, zo stellen zij onweersproken, 'whales': grote bezitters die weinig handelen en hun crypto voor de lange termijn houden. Voordat ze Bitvavo aansprakelijk stellen, willen zij weten wat er is gebeurd. Daarom vroegen zij om een voorlopig deskundigenbericht, een onderzoek door een onafhankelijke deskundige dat vooraf feiten moet vaststellen.
In een tussenbeschikking van 21 mei 2026 beval de rechtbank dat onderzoek al. Het draait om twee kernvragen: zijn de gegevens van de verzoekers betrokken geweest bij het datalek bij Bitvavo van mei 2024, en welke medewerkers hebben wanneer en waarom hun accounts ingezien? In deze vervolgbeschikking regelt de rechtbank de uitvoering.
Bitvavo stelde eerst dat partijen na de mondelinge behandeling van 2 april 2026 een procesafspraak hadden gemaakt over het onderzoek. De verzoekers betwisten dat en noemen de e-mail van Bitvavo van 7 april 2026 een onjuiste weergave van het overleg. De rechtbank kan niet vaststellen dat er een afspraak is en houdt er geen rekening mee. Ook wijst de rechtbank het verzoek af om de feitelijke omschrijving in de tussenbeschikking aan te passen. Daar stond dat niet in geschil is dat bij Bitvavo betrokken personen zich zonder geëigende redenen toegang tot klantaccounts verschaften. Bitvavo heeft niet betwist dat er in het verleden mensen waren die toegang hadden tot klantgegevens zonder dat daar aanleiding voor bestond.
De deskundige is drs. W.A. Verloop, manager van de cyber security unit bij DataExpert B.V. De verzoekers stelden hem voor en Bitvavo heeft daar geen bezwaar tegen.
Bitvavo wil de privacy van haar medewerkers beschermen en beroept zich op de AVG. De rechtbank blijft bij haar eerdere afweging: het belang van de verzoekers om te weten wie in hun rekeningen heeft gekeken, weegt zwaarder. Doorslaggevend is dat de fraudeurs informatie hadden die niet lijkt te komen uit een datalek bij een derde. Wel erkent de rechtbank dat bekendmaking van medewerkersgegevens verstrekkende gevolgen heeft en een publicitair risico meebrengt. Het onderzoek omvat ook medewerkers die wel een geëigende reden hadden. Daarom moeten partijen eerst een geheimhoudingsovereenkomst sluiten. Bitvavo legt binnen een week na de beschikking een voorstel voor. Komen partijen binnen vier weken niet tot overeenstemming, dan beslist de rechtbank op verzoek van de meest gerede partij. Pas daarna kan het onderzoek beginnen.
De verzoekers wilden vijf extra vragen aan de deskundige voorleggen. Drie daarvan wijst de rechtbank af, namelijk de vragen naar de methode waarmee Bitvavo de getroffen klanten bepaalde, naar de volledigheid van de toegangslogs en naar de authenticiteit van de triggers (zoals supporttickets) die toegang rechtvaardigden. Door hun brede formulering gaat het om een 'fishing expedition', waar een voorlopige bewijsverrichting niet voor bedoeld is. Twee vragen worden toegevoegd: welke categorieën persoonsgegevens bij het datalek zijn blootgesteld, en op welke gegevens in de accounts de medewerkers daadwerkelijk inzage hadden. Daarvoor hebben de verzoekers belang, omdat Bitvavo niet toelicht waarop zij baseert dat wallettype, cryptosaldo, transactiehistorie en telefoonnummers niet zijn blootgesteld. Ambtshalve voegt de rechtbank een slotvraag toe waarin de deskundige andere relevante zaken kan melden.
De verzoekers moeten het voorschot voor de kosten van de deskundige betalen, ook voor het verstrekken van de gegevens. De deskundige begroot de kosten binnen twee weken na ontvangst van de vragen en brengt uiterlijk drie maanden na bericht van de betaling een rapport uit. Beide partijen zijn verplicht mee te werken. Doen zij dat niet, dan kan de rechtbank daar gevolgen aan verbinden, ook in hun nadeel.
De rechtbank benoemt Verloop tot deskundige, stelt negen vragen vast en verplicht partijen tot een geheimhoudingsovereenkomst over de gegevens van de Bitvavo-medewerkers. Het meer of anders verzochte wijst zij af.
Rechtbank Amsterdam · 15 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechtbank: gemeente mag gegevens van inwonende ouder blijven controleren voor uitkering dochter Een man uit de gemeente Roerdalen wil niet dat zijn persoonsgegevens maandelijks worden gecontroleerd. Zijn meerderjarige dochter woont bij hem in en ontvangt een bijstandsuitkering op grond van de Participatiewet. Om te beoordelen of de kostendelersnorm moet worden toegepast, laat de gemeente via het Bureau Informatiediensten Nederland (het inlichtingenbureau) elke maand nagaan wie er op het adres van de dochter staat ingeschreven. De kostendelersnorm is een korting op de bijstand als meerdere volwassenen onder één dak de kosten delen. Daardoor worden ook de gegevens van de vader meegenomen, en dat wilde hij stoppen.
Op 7 november 2023 vroeg de man de gemeente om zijn persoonsgegevens los te koppelen van die van zijn dochter. Het college van burgemeester en wethouders zag dit als een bezwaar tegen gegevensverwerking op grond van artikel 21 van de Algemene verordening gegevensbescherming (AVG) en wees het op 9 januari 2024 af. Het bezwaar daartegen verklaarde het college bij beslissing van 25 april 2024 ongegrond. Daarnaast verklaarde het college een tweede bezwaar van 27 november 2023 niet-ontvankelijk. De man stelde beroep in, maar beperkte dat tot de ongegrondverklaring van het bezwaar tegen het besluit van 9 januari 2024. De rechtbank Limburg, zittingsplaats Roermond, behandelde de zaak op 23 september 2026.
De man voerde aan dat een wettelijke grondslag ontbreekt en dat de gemeente geen redelijk belang bij de verwerking heeft. Volgens hem is de verwerking in strijd met de beginselen van subsidiariteit, proportionaliteit en transparantie en met artikel 8 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM). Dat artikel beschermt het privéleven. Als het doel fraudebestrijding is, zou er volgens hem bovendien sprake zijn van misbruik van bevoegdheid (detournement de pouvoir). Ook vond hij dat de gemeente hem op het verkeerde been had gezet door te zeggen dat hij bij het inlichtingenbureau moest zijn.
De rechtbank stelt vast dat de verwerking gebaseerd is op een taak van algemeen belang. De gemeente moet de bijstand afstemmen op de omstandigheden van de betrokkene en heeft een rol bij het tegengaan van uitkeringsfraude. Toch heeft het college volgens de rechtbank een fout gemaakt. In de beslissing op bezwaar stelde het college dat de man geen bijzondere omstandigheden had aangevoerd waarom de verwerking moest stoppen. Dat is een onjuist uitgangspunt: maakt iemand bezwaar, dan moet de verwerkingsverantwoordelijke de verwerking staken of aantonen dat er dwingende gerechtvaardigde gronden zijn die zwaarder wegen. Dat heeft het college nagelaten, en dat is een motiveringsgebrek.
Die motivering heeft het college in de beroepsfase alsnog gegeven. Het inlichtingenbureau controleert geautomatisch of er wijzigingen zijn die invloed hebben op de uitkering van de dochter. Als er niets verandert, worden de gegevens van de vader niet naar het college verstuurd en krijgt het college er geen inzage in. De gevolgen voor hem zijn daarom relatief gering. Het college toonde bovendien aan dat alternatieven grote bezwaren hebben, zoals het mislopen van een tijdige signalering van wijzigingen. De rechtbank vindt de verwerking niet in strijd met proportionaliteit, subsidiariteit of het EVRM, en ziet geen gebrek aan transparantie. Dat de dochter zelf ook een inlichtingenplicht heeft, neemt niet weg dat de gemeente actief mag controleren.
De rechtbank verklaart het beroep gegrond en vernietigt de beslissing op bezwaar van 25 april 2024. De rechtsgevolgen blijven echter in stand, zodat het college het bezwaar ongegrond mocht verklaren en niet opnieuw hoeft te beslissen. Omdat het beroep gegrond is, krijgt de man het griffierecht van € 187 terug en een proceskostenvergoeding van € 1.868.
Rechtbank Limburg · 19 oktober 2026
Bestuursrecht