Pleegvader vrijgesproken van seksueel misbruik: verklaring pleegdochter zonder steunbewijs Een pleegvader uit de regio Breda werd ervan verdacht dat hij in november 2023 een meisje van veertien, dat in het kader van een uithuisplaatsing bij hem woonde, heeft misbruikt. Volgens het meisje kwam hij op twee momenten naar haar slaapkamer, trok hij haar sok uit en drukte hij haar blote voet tegen zijn kleding ter hoogte van zijn geslachtsdeel. Ook zou hij haar voeten hebben gekust en op haar borst zijn gaan liggen. De man ontkende dat dit is gebeurd.
Het meisje vertelde haar verhaal in twee studioverhoren, een speciaal opgenomen verhoor van een minderjarig slachtoffer. De rechtbank vond haar verklaringen in de kern consistent. Kleine verschillen tussen de twee verhoren en een schriftelijke verklaring die de toenmalige partner van de man namens haar had opgesteld, veranderden dat niet. Zulke afwijkingen komen volgens de rechtbank vaker voor als iemand een gebeurtenis meerdere keren navertelt. De rechtbank achtte de verklaring daarom betrouwbaar.
Daarmee was de zaak nog niet beslist. Volgens de wet kan een bewezenverklaring niet alleen berusten op de verklaring van één getuige of aangever. Er moet steunbewijs zijn: ander bewijs dat de verklaring op specifieke punten bevestigt. De officier van justitie wees op twee dingen: de verklaring van de dochter van de man en een WhatsApp-gesprek tussen de man en zijn toenmalige partner.
De dochter had verteld dat ze op twee momenten zag dat haar vader de voet van het meisje heen en weer bewoog. Over de volgorde van die momenten verklaarde ze wisselend: eerst zo, later precies andersom, en in het tweede verhoor weer zoals de eerste keer. Ze noemde bovendien niet dat haar vader over het meisje heen had gestaan en op haar borst was gaan liggen, terwijl het meisje zegt dat de dochter dat zag. De dochter sprak ook over rijdende bewegingen, iets wat het meisje zelf niet noemt. Daarnaast zei de dochter dat het meisje erbij was toen de schriftelijke verklaring werd opgesteld, terwijl het meisje en de toenmalige partner allebei zeggen van niet. Naar het oordeel van de rechtbank wijken de verklaringen van de dochter te veel af van de aangifte om als steunbewijs te dienen.
In het WhatsApp-gesprek schreef de man onder meer: 'De eerste keer is mijn fout heel veel spijt' en 'De 2de keer is [aangeefster] haar schuld'. De man verklaarde dat het ging om de twee keren dat hij en zijn toenmalige partner uit elkaar zijn gegaan. Omdat de berichten voor meerdere uitleg vatbaar waren, liet de rechtbank de toenmalige partner nader horen door de rechter-commissaris. Zij bevestigde de lezing van de man: met de eerste keer doelde hij op het einde van de relatie doordat hij voor een andere vrouw had gekozen. Ook de berichten bieden dus geen steun voor de verklaring van het meisje.
De rechtbank concludeert dat het dossier geen steunbewijs bevat en dat het ten laste gelegde niet wettig en overtuigend is bewezen. De rechtbank spreekt de man vrij van het primair ten laste gelegde (feitelijke aanranding) en het subsidiair ten laste gelegde (ontucht). De vordering van het meisje als benadeelde partij, een schadevergoeding van € 3.250, wordt niet-ontvankelijk verklaard omdat er geen bewezen feit is waaruit schade is ontstaan. Het meisje wordt veroordeeld in de proceskosten van de man, die zijn begroot op nihil.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 10 november 2026
Strafrecht Rechter legt Amsterdamse man voorlopige kinderbijdrage van € 483 per kind per maand op Een echtpaar uit de regio Amsterdam, sinds 1 september 2022 uit elkaar, heeft twee kinderen van veertien en tien jaar. Jarenlang regelden de ouders de kosten van de kinderen zonder kinderalimentatie. Ze stortten allebei maandelijks € 800 op een gezamenlijke kinderrekening, waar ook de kinderbijslag naartoe ging. Over de bijdrage aan die rekening en over de zorgverdeling ontstond ruzie. De vrouw vroeg de rechtbank daarom om een voorlopige kinderbijdrage vast te stellen, vooruitlopend op de echtscheidingszitting, die gepland staat voor 11 januari 2027.
De vrouw stelde dat de man zich niet meer aan de afspraken hield. Ook was de zorgverdeling veranderd: de kinderen zijn volgens haar inmiddels bijna alle dagen bij haar. De man woont nog in een appartement met één slaapkamer, waardoor de kinderen er nauwelijks kunnen slapen. Zij vroeg een bijdrage van € 1.194 per maand voor beide kinderen samen, met terugwerkende kracht tot 1 september 2025. De man voerde verweer. Hij vond dat de afspraak om de kosten gelijk te delen moest blijven gelden, dat de zorg nog steeds fifty-fifty was en dat de vrouw haar inkomen niet transparant had gemaakt. Hij wees erop dat zij als fiscalist wel weet welke stukken zij moet laten zien.
De rechtbank vond dat de vrouw een spoedeisend belang had. Van haar kon niet worden gevraagd de echtscheidingsprocedure af te wachten. De man had een overzicht van zijn stortingen op de kinderrekening overgelegd, maar de vrouw betwistte dat en het was niet met bewijsstukken onderbouwd. Voorlopig ging de rechtbank er daarom van uit dat de bestaande afspraak niet werkt. Ook was vast komen te staan dat de kinderen in feite meer bij de vrouw verblijven. De te late stukken van beide partijen liet de rechtbank toe, omdat de vrouw er inhoudelijk op had kunnen reageren en zelf ook te laat stukken had ingediend.
De bijdrage gaat in op 9 september 2026, de dag waarop het verzoek werd ingediend. Een eerdere ingangsdatum wees de rechtbank af. Een bijdrage over het verleden kan ingrijpende gevolgen hebben en de man had aangevoerd dat hij steeds bedragen was blijven betalen. De behoefte van de kinderen stelde de rechtbank op € 832 per kind per maand. Daartegen had de man geen verweer gevoerd. Bij de man rekende de rechtbank met een jaarinkomen van € 102.455, het inkomen uit zijn jaaropgaaf over 2025. Hij had onvoldoende onderbouwd dat zijn inkomen lager was, ook al zou hij zijn WW-uitkering aanvullen met een transitievergoeding.
Bij de vrouw rekende de rechtbank met de winst uit haar eenmanszaak over 2025, € 63.747. Haar bedrijf in de vorm van een B.V. leverde geen inkomsten op en wordt naar verwachting dit jaar geliquideerd, dus die liet de rechtbank buiten beschouwing. Zij verwacht dit jaar dezelfde winst als in 2025. Het is haar dus gelukt haar inkomen op peil te krijgen, ondanks de extra zorgtaken. Een lagere winst voor 2027 was niet onderbouwd. Voor de zorgkorting koos de rechtbank 25 procent, passend bij de situatie dat de kinderen vaker bij de vrouw zijn. Uit de draagkrachtberekening bleek dat de man € 1.649 per maand kan dragen en de vrouw € 1.404.
De rechtbank bepaalt dat de man vanaf 9 september 2026 € 483 per kind per maand betaalt aan de vrouw, bij vooruitbetaling. De vrouw betaalt vanaf dat moment alle kosten van de kinderen die buiten de bijdrage vallen. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad en het meer of anders verzochte, waaronder de terugwerkende kracht tot 1 september 2025, wees de rechtbank af.
Rechtbank Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechter geeft 13-jarige onder toezicht gestelde jongen toestemming voor eigen bankrekening, ondanks weigering moeder Een jongen van 13 uit Roemenië, die in Amsterdam onder toezicht staat van jeugdbescherming, wil graag een baantje aannemen en aan sport of een andere activiteit meedoen. Daarvoor heeft hij een bankrekening nodig. Zijn moeder, die het gezag over hem heeft, geeft daar geen toestemming voor. De rechtbank Amsterdam heeft nu bepaald dat die toestemming niet van haar nodig is.
De jongen is sinds 4 februari 2026 onder toezicht gesteld van de Stichting Leger des Heils Jeugdbescherming en Reclassering (LdH). Hij verblijft in een accommodatie van een jeugdhulpaanbieder. De kinderrechter verlengde die maatregelen bij beschikking van 27 oktober 2026 tot 4 februari 2027. Voor de duur van de ondertoezichtstelling was al een bijzondere curator benoemd, een advocaat die de belangen van het kind behartigt als de ouder dat niet kan of wil. Die taak is per 27 oktober 2026 beëindigd. Op dezelfde dag verleende de kinderrechter LdH al vervangende toestemming voor de aanvraag van een Roemeens paspoort of identiteitskaart en voor de inschrijving van de jongen in de Basisregistratie Personen (BRP) van de gemeente Amsterdam.
De bijzondere curator diende op 16 juli 2026 namens de jongen een verzoek in om vervangende toestemming voor het openen van een rekening bij een Nederlandse bank en het beheren daarvan door de jongen zelf. De zaak is besproken op de zitting van 27 oktober 2026. Daar waren de bijzondere curator, een medewerker van LdH en een medewerker van de Raad voor de Kinderbescherming aanwezig. De moeder kwam, ondanks een oproep, niet naar de zitting. Haar advocaat had zich teruggetrokken omdat hij geen contact met haar kreeg. De jongen sprak vooraf met de kinderrechter, met bijstand van een Roemeense tolk en in aanwezigheid van de bijzondere curator.
De kinderrechter vond voldoende aannemelijk dat de moeder haar toestemming weigert: zij reageert niet op de verzoeken van de bijzondere curator en LdH. Daarom benoemt de rechtbank mr. V.W.J.M. Kuit, advocaat, opnieuw tot bijzondere curator, nu specifiek voor het openen en beheren van de bankrekening.
Aan het beheer verbindt de kinderrechter een voorwaarde. Zolang de gezagsbeperkende maatregel loopt, moet de jongen op momenten die LdH bepaalt inzicht geven in zijn bankrekening aan een door LdH aangewezen volwassene. De kinderrechter noemt dit cruciaal voor de financiële opvoeding en bescherming van de jongen. Ze wijst erop dat de moeder, als gezaghebbende ouder, tot zijn 18e wettelijk aansprakelijk is voor zijn financiële handelingen, ook voor zijn schulden. Goed toezicht is daarom nodig.
De rechtbank benoemt de bijzondere curator voor twaalf maanden voor het openen en beheren van de rekening en verleent hem vervangende toestemming die de toestemming van de moeder vervangt. De jongen moet als voorwaarde inzicht in zijn rekening geven aan een door LdH aangewezen volwassene. Na het openen van de rekening informeert de bijzondere curator de rechtbank, met een document waaruit blijkt dat de jongen en LdH met die voorwaarde instemmen. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Vader krijgt 270 dagen cel voor mishandeling en bedreiging van dochter (16), deels voorwaardelijk Een vader uit Borger-Odoorn heeft zijn minderjarige dochter jarenlang geterroriseerd. De Rechtbank Noord-Nederland veroordeelde hem op 3 november 2026 voor dwang, bedreiging en mishandeling van zijn kind. In de nacht van 2 op 3 maart 2025 sloeg hij haar in het gezicht, gooide hij haar op tafel en smeet hij een deur tegen haar hoofd. Het meisje was toen 16 jaar. Ook bezat hij illegaal een gaspistool.
De aanleiding voor die nacht was dat zijn dochter twee uur later thuiskwam dan afgesproken. Op camerabeelden uit het huis is te zien hoe de vader haar bij het hoofd pakt, op tafel drukt en haar heen en weer rammelt. De rechtbank zag op de beelden dat haar gezicht na een slaande beweging meebeweegt en stelde vast dat hij haar in ieder geval eenmaal in het gezicht sloeg. De moeder trok haar aan de haren en greep haar bij het hoofd. Beide ouders traden daarbij samen op, zodat de vader de mishandeling samen met een ander pleegde. Daarna dwongen de ouders het meisje zich uit te kleden, terwijl de beveiligingscamera alles vastlegde. De vader bekende dat bevel zelf.
Ook in de maanden daarvoor ging het mis. Van 1 januari 2024 tot en met 3 maart 2025 controleerde hij zijn dochter met camera's die dag en nacht opnamen. Hij keek in haar telefoon en volgde haar met Airtags en andere trackers die hij in haar jas en tas stopte. Daarbij schold hij haar uit, schreeuwde hij tegen haar en vernederde hij haar. De verdediging stelde dat ouders hun opvoedtaak naar eigen inzicht mogen invullen. De rechtbank vond dat dit ver buiten de grenzen van die opvoedtaak ging. Alle gedragingen in samenhang bezien leverden strafbare dwang op.
In de drie weken na 3 maart 2025 bedreigde de vader zijn dochter dertien keer. Hij dreigde onder meer haar benen te breken, haar 'in elkaar te trappen' en haar 'af te knallen'. Veel van die uitspraken staan op geluidsopnames. Volgens de verdediging moesten de woorden worden gezien tegen de achtergrond van onmacht en frustratie. De rechtbank vond dat de vader zelf voor de onveilige en agressieve sfeer zorgde. Ook in april 2026 bedreigde hij zijn dochter. Hij zei dat haar dagen geteld waren en dat het 'Weiteveen 2.0' zou worden. Dat deed hij in de rechtszaal en in de cellengang, vlak na een kort geding. In de cellengang riep hij dat men 'een mooi glazen kistje' voor haar kon bestellen.
Twee tenlasteleggingen haalde het openbaar ministerie niet. Voor de mishandelingen in de periode van 2024 tot maart 2025 achtte de rechtbank onvoldoende steunbewijs aanwezig. Vriendinnen zagen blauwe plekken, maar het is niet vast te stellen wanneer die ontstonden en waardoor. Ook de bedreiging van de vriendin van zijn dochter, die hij met neerstekken zou hebben gedreigd, bleef onbewezen. Die uiting is niet te horen op de beelden. Wat hij wel zei, namelijk 'anders skop ik je in de pense', is volgens de rechtbank niet van gelijke dreigende aard als wat ten laste was gelegd.
Een eerdere tenlastelegging van ontucht met zijn dochter, in de periode van 2015 tot en met 2022, kwam helemaal niet aan bod. De officier van justitie had in de raadkamer van 3 juni 2026 gezegd dat het seksueel misbruik niet zou worden vervolgd. De vader mocht daarop vertrouwen, oordeelde de rechtbank. Het openbaar ministerie is daarom niet-ontvankelijk in die vervolging. Dit is ook de reden dat de rechtbank lager uitkomt dan de eis. Volgens de rechtbank had de officier veel tijd aan het ontuchtfeit besteed, waardoor het leek of de strafeis daar mede op was gebaseerd.
De rechtbank rekent het de vader zwaar aan dat hij geen schuldbesef toont. Hij zocht de oorzaak bij het pubergedrag van zijn dochter, maar daarvoor ziet de rechtbank geen rechtvaardiging. Ouders moeten kinderen in die fase begrenzen en begeleiden, desnoods met hulp. Het meisje schreef in haar slachtofferverklaring dat zij de mentale schade voor altijd met zich meedraagt. Ook de wapenbezit beoordeelt de rechtbank streng. Het wapen gaf hij aan zijn broer toen de politie voor de deur stond. Daarmee wilde hij de beschikkingsmacht erover voortzetten.
De rechtbank legt een gevangenisstraf van 270 dagen op, waarvan 148 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar. Het onvoorwaardelijke deel van 122 dagen is gelijk aan het voorarrest. De officier van justitie eiste twaalf maanden. Als bijzondere voorwaarden gelden een contactverbod met zijn dochter en een locatieverbod rond haar school in Emmen, beide met elektronische monitoring. Daarnaast krijgt de man als vrijheidsbeperkende maatregel een contactverbod met zijn dochter en haar vriendin van vijf jaar en een locatieverbod van drie jaar. Bij overtreding volgen 14 dagen vervangende hechtenis per keer, met een maximum van zes maanden.
De dochter krijgt € 5.000 aan immateriële schadevergoeding, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 3 maart 2025. Zij vroeg € 6.500. Haar materiële schade van € 1.796,88 wijst de rechtbank af, omdat die kosten bij Jeugdbescherming Noord liggen, die een eigen verhaalsrecht op de ouders heeft. De vordering van de vriendin wordt niet-ontvankelijk verklaard, omdat het feit waaruit haar schade voortkwam niet is bewezen. Het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis blijft bestaan. Overtreedt de man de voorwaarden, dan kan de schorsing worden opgeheven.
Rechtbank Noord-Nederland · 3 november 2026
Strafrecht; Materieel Strafrecht Man moet na uitzetting echtelijke woning ontruimen, vrouw moet wel meewerken aan verkoop Een man zette op 23 oktober 2026 zijn ex-vrouw en hun meerderjarige dochter uit de echtelijke woning in Rotterdam en nam daar zelf zijn intrek met hun minderjarige zoon. Hij deed dat een dag nadat zijn advocaat de vrouw een voorstel had gestuurd om de gemeenschap af te wikkelen, zonder dat hij eerder aanspraak had gemaakt op het exclusieve gebruik van het huis. De voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam heeft de man nu opgedragen de woning binnen drie dagen te verlaten.
Het stel trouwde in 2000 en is inmiddels gescheiden, volgens een uitspraak van een Turkse rechtbank die ook het gezag over de zoon aan de vrouw gaf. Beide ex-partners zijn voor de helft eigenaar van de woning. De man vertrok in maart 2026 uit het huis, waarna de vrouw er met de twee kinderen bleef wonen. Hij betaalde daarna wel het grootste deel van de lasten van de woning. Op 4 november 2026 vroeg hij de rechtbank in een aparte procedure om de hoofdverblijfplaats van de zoon bij hem te leggen. Die procedure loopt nog.
In het kort geding eiste de vrouw dat de man de woning zou ontruimen en dat zij er voorlopig exclusief zou mogen wonen. De man eiste het omgekeerde: exclusief gebruik voor hemzelf, de zoon voorlopig bij hem en medewerking van de vrouw aan verkoop van het huis aan een derde. Dat de woning verkocht moet worden, was tussen hen niet in geschil. Het ging om het moment van verkoop en om wie tot de levering in het huis mag wonen.
De voorzieningenrechter oordeelde dat beide eigenaren in beginsel evenveel recht hebben om in de woning te wonen. Door het huis een dag na zijn voorstel eigenmachtig en zonder aankondiging te betrekken en de vrouw en de dochter buiten te sluiten, handelde de man naar het voorlopig oordeel onrechtmatig. Daarom moet de situatie van vóór 23 oktober worden hersteld. Het belang van de zoon veranderde dat niet. Hij woonde sinds maart bij de vrouw, zij had voornamelijk voor hem gezorgd, hij had regelmatig contact met zijn vader en dat leidde niet tot problemen. De man stelde niet dat de vrouw de zorg niet aankan. Dat hij de lasten van de woning grotendeels draagt, speelt bij de verdeling van het vermogen, maar niet bij het gebruiksrecht. De voorzieningenrechter wilde niet vooruitlopen op de lopende procedure over de hoofdverblijfplaats van de zoon.
Tegelijk vond de voorzieningenrechter dat de man niet voor onbepaalde tijd aan de onverdeelde woning gebonden kan blijven, terwijl hij de lasten draagt en de vrouw er met de kinderen woont. De afspraak die de vrouw stelde, dat zij er mocht blijven wonen tot ze andere woonruimte had, heeft de man betwist en zij onderbouwde die niet. De vrouw staat ingeschreven voor een sociale huurwoning en kreeg een urgentiebeschikking, maar heeft nog niets gevonden.
De man moet de woning binnen drie dagen na betekening van het vonnis verlaten, de sleutels afgeven en wegblijven zolang de vrouw het exclusieve gebruik heeft. Bij overtreding betaalt hij € 200 per dag, met een maximum van € 10.000. De vrouw moet meewerken aan de verkoop van de woning aan een derde. Heeft zij bij het tekenen van de koopovereenkomst nog geen andere woonruimte, dan moet daarin staan dat de levering pas drie maanden later plaatsvindt. De man draagt drie makelaars voor, waaruit de vrouw binnen een week de verkopende makelaar kiest. Daarna moet zij op aanwijzing van de makelaar de praktische handelingen verrichten, zoals foto's, taxatie en bezichtigingen toestaan, op straffe van € 200 per dag tot maximaal € 10.000. Werkt zij niet mee aan de opdracht aan de makelaar, de koopovereenkomst of de notariële levering, dan komt het vonnis in de plaats van haar handtekening. De overige eisen van beide partijen, onder meer over de hoofdverblijfplaats van de zoon en de verdeling van hypotheeklasten, wijst de rechter af. De proceskosten zijn gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Rechtbank Rotterdam · 12 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht