Hof wijst verbod op concurrentie bij biogascentrales in India af: geen spoed en geschil te complex Drie bedrijven uit de SusBDe-groep, gevestigd in Zoetermeer, India en Singapore, ontwikkelen met een Cyprisch bedrijf biogascentrales in India. Het concept komt van SusBDe Royalties: uit gemeentelijk afval wordt biogas opgewekt, met technologie van het Nederlandse bedrijf Waste Treatment Technologies. Partijen legden hun samenwerking vast in een aandelenovereenkomst uit mei 2024, een addendum en een afspraak tegen het omzeilen van elkaar. Daarin staat ook een non-concurrentiebeding voor India.
SusBDe Royalties vindt dat de andere partijen die afspraken schenden. Zij wijst op de oprichting van Keva Green Energy India, een bedrijf dat volgens haar dezelfde activiteiten ontplooit als de gezamenlijke joint venture. Ook ligt het project in Kanpur volgens haar in het verkeerde bedrijf en heeft dat bedrijf een sublicentie gekregen voor de techniek, terwijl die techniek alleen door de joint venture gebruikt mag worden. In kort geding vroeg zij onder meer overdracht van aandelen, cijfers en een verbod op overtreding van het non-concurrentiebeding.
De voorzieningenrechter in Amsterdam wees in een vonnis van 3 juli 2026 een deel van de vorderingen toe: de levering van 5 procent van de aandelen in SusBDe Loc Nagpur en het verstrekken van kwartaalcijfers, op straffe van dwangsommen. Het verbod op concurrentie wees hij af. De drie bedrijven gingen in hoger beroep tegen de toegewezen onderdelen. SusBDe Royalties ging in incidenteel hoger beroep tegen de afwijzing van het verbod.
Tijdens de mondelinge behandeling op 21 augustus 2026 troffen partijen een schikking over de aandelen en de cijfers. Daardoor is het principaal hoger beroep vervallen. Over de proceskosten daarvan zeggen partijen niets, dus het hof laat iedere partij de eigen kosten dragen. Alleen het verbod op concurrentie bleef over, omdat partijen daarover niet tot overeenstemming kwamen.
Het hof stelt eerst vast dat het internationale karakter van de zaak geen probleem vormt. Het Nederlandse hof is bevoegd en Nederlands recht is van toepassing, onder meer omdat de overeenkomst dat zelf zo bepaalt.
Vervolgens oordeelt het hof dat het lastig te voorspellen is of een bodemrechter het verbod zou toewijzen. Partijen denken volstrekt verschillend over de betekenis van het project Kanpur in aanloop naar de overeenkomst, over de rol van de joint venture als ontwikkelaar en over de rol van Keva Green Energy als financieringsvehikel. Volgens de drie bedrijven was Kanpur uitdrukkelijk buiten de afspraken gehouden. Dat vergt een nadere uitleg van de overeenkomst, waarbij mogelijk getuigen moeten worden gehoord. Daarvoor is in een kort geding geen plaats.
Daar komt bij dat het spoedeisend belang ontbreekt. De drie bedrijven hebben onbetwist gesteld dat het project Kanpur stilligt in afwachting van financiering en dat Waste Treatment Technologies de afspraak tegen omzeiling inmiddels heeft opgezegd. Daarmee is niet aannemelijk dat een voorziening nu nodig is.
Het hof bekrachtigt het vonnis op dit punt en wijst het verbod dus af. SusBDe Royalties is in het incidenteel hoger beroep in het ongelijk gesteld en moet de proceskosten van die procedure betalen, vastgesteld op € 645, vermeerderd met € 198 voor nasalaris en wettelijke rente. In het principaal hoger beroep dragen partijen hun eigen kosten, en het hof verstaat dat de schikking de eerdere veroordelingen over de aandelen en de cijfers vervangt.
Gerechtshof Amsterdam · 13 oktober 2026
Civiel Recht Ondernemingskamer wijst deskundige aan voor waardebepaling aandelen in Bopaex-geschil In een geschil tussen aandeelhouders van Bopaex Investments B.V. heeft de Ondernemingskamer van het Gerechtshof Amsterdam een deskundige aangewezen die moet berekenen wat de aandelen van een uittredende aandeelhouder waard zijn. Het gaat om ir. A.B. Sparrius CVA RV uit Amsterdam.
Achtergrond is een dubbel verzoek binnen het Bopaex-concern. Een in Duitsland woonachtige aandeelhouder wil uit Bopaex Investments B.V. treden en vraagt de rechter daarvoor te bepalen tegen welke prijs hij zijn aandelen overdraagt. Tegelijk heeft Bopaex Beheer- en Exploitatiemaatschappij B.V. verzocht om juist hem uit te stoten, zodat hij gedwongen zijn aandelen moet overdragen. In beide procedures draait het uiteindelijk om dezelfde vraag: wat zijn de aandelen waard?
Bij een eerdere beschikking van 6 oktober 2026 beval de Ondernemingskamer daarom een onderzoek naar de waarde van de aandelen die de verzoeker in Bopaex Investments B.V. houdt. Toen werd al besloten dat een nader aan te wijzen persoon dat onderzoek zou uitvoeren, maar de naam stond nog niet vast. Met de nu gegeven beschikking vult de Ondernemingskamer dat gat in.
Opvallend is dat de beschikking zelf geen inhoudelijke afweging bevat. Het gaat om een uitvoeringsbeslissing: de rechter had de opdracht al gegeven en benoemt nu de persoon die haar moet uitvoeren. Partijen, die zich laten bijstaan door advocaten uit Amsterdam, kunnen zich nu richten op het onderzoek van de deskundige. Een derde partij, een belanghebbende uit Haarlem, is niet verschenen.
De zaak is daarmee nog niet beslist. Pas als de deskundige zijn bevindingen heeft vastgelegd, kan de Ondernemingskamer oordelen over de prijs van de aandelen en over de vraag wie er uiteindelijk uit het bedrijf moet.
De Ondernemingskamer wijst ir. A.B. Sparrius CVA RV te Amsterdam aan als deskundige die de waarde van de aandelen in Bopaex Investments B.V. onderzoekt.
Gerechtshof Amsterdam · 20 oktober 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Kantonrechter verleent 17-jarige handlichting om bedrijf in stolpboerderijen te starten Micky Bersee uit Schagerbrug is zeventien en wil een eigen bedrijf beginnen. Hij richt zich op timmer- en renovatiewerk aan ambachtelijke stolpboerderijen en andere bestaande panden: herstellen, renoveren, onderhouden en verbeteren van karakteristieke gebouwen en ander vastgoed. Zijn bedrijf heet BerseeBouw. Er is alleen een probleem: als minderjarige kan hij zonder meer geen zakelijke bankrekening openen en niet zelfstandig zaken doen. Daarom vroeg hij de kantonrechter om handlichting.
Handlichting betekent dat een minderjarige bepaalde bevoegdheden van een meerderjarige krijgt. Dat kan volgens artikel 1:235 van het Burgerlijk Wetboek alleen als de minderjarige zestien jaar of ouder is en zijn ouders ermee instemmen. Tegen de wil van de ouders in kan het niet. De kantonrechter bepaalt ook welke bevoegdheden worden toegekend en laat zich daarbij leiden door het belang van de minderjarige: is de gevraagde handlichting verantwoord?
Op de zitting van 29 oktober 2026 in Alkmaar verscheen Bersee, die zonder advocaat procedeerde, samen met zijn ouders. Zij zijn zelf ondernemer en gaven aan hun zoon te kunnen helpen, bijvoorbeeld met de boekhouding. Ook vonden zij dat zijn bevoegdheid om het bedrijf zelfstandig te vertegenwoordigen niet beperkt hoefde te worden.
De kantonrechter vond dat Bersee goed had uitgelegd waarom hij de handlichting nodig heeft. Hij is zeventien jaar oud en zijn ouders stemden in met het verzoek. Net als de ouders vond de kantonrechter het verantwoord het verzoek toe te wijzen.
De handlichting gaat niet meteen in. Volgens artikel 1:237 van het Burgerlijk Wetboek werkt zij pas vanaf de publicatie van de beschikking in de Staatscourant, zodat derden ervan kunnen kennisnemen. De griffier zorgt voor die publicatie. Daarnaast wordt de beschikking, met toestemming van Bersee niet geanonimiseerd, op rechtspraak.nl gepubliceerd. Bersee moet de handlichting zelf nog laten inschrijven in het handelsregister van de Kamer van Koophandel; dat is wettelijk verplicht.
De kantonrechter verleent Bersee handlichting voor het zelfstandig verrichten van de rechtshandelingen die nodig zijn om zijn bedrijf BerseeBouw uit te oefenen. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Noord-Holland · 11 november 2026
Civiel Recht Ondernemingskamer benoemt deskundige om aandelen in kinderverlichtingsbedrijf te waarderen Twee besloten vennootschappen houden elk de helft van de aandelen in een Amsterdams bedrijf dat verlichting voor kinderkamers ontwerpt en verkoopt, via een eigen website en via resellers. De directeuren-grootaandeelhouders achter beide vennootschappen vormen samen het bestuur en kunnen het bedrijf alleen gezamenlijk vertegenwoordigen. Dat bleek op de duur niet vol te houden. In juli 2026 vroeg een van de twee aandeelhouders de Ondernemingskamer van het Gerechtshof Amsterdam om de andere aandeelhouder te dwingen haar aandelen over te dragen. Subsidiair vroeg zij om een onderzoek naar het beleid en de gang van zaken van het bedrijf. Ook wilde zij als voorlopige maatregel dat de aandelen van de ander naar een beheerder zouden gaan en dat de andere bestuurder zou worden geschorst.
De strijd ging niet door. Op 10 september 2026 zette de verzoekende aandeelhouder haar verzoek om in een gezamenlijk verzoek op grond van artikel 2:343c van het Burgerlijk Wetboek, onder de voorwaarde dat de andere kant zich daar niet tegen zou verzetten. Een paar dagen later bevestigde de advocaat van de andere aandeelhouder dat zij instemde en vroeg zij zelf om voortzetting van de procedure op die basis. Daarmee was de voorwaarde vervuld. Het verzoek om een onderzoek naar het beleid was al ingetrokken. Partijen zagen af van een mondelinge behandeling en vroegen de Ondernemingskamer meteen een beschikking te geven.
Over het uitgangspunt waren partijen het eens: de ene aandeelhouder draagt haar aandelen over aan de andere, tegen gelijktijdige betaling van een prijs die nog moet worden vastgesteld. De Ondernemingskamer constateert die overeenstemming en gaat daarmee aan de slag. Zij benoemt één deskundige, in plaats van de drie die de wet als gewone regel kent, omdat partijen daar zelf de voorkeur aan gaven. Het gaat om drs. P. den Hertog RA RV. Hij moet de aandelen waarderen volgens de Leidraad voor deskundigen in de geschillenregeling, die de Ondernemingskamer zelf publiceert.
De aanwijzingen aan de deskundige volgen het gezamenlijke verzoek van partijen. De peildatum is 31 december 2026. De waardering ziet op alle aandelen in het bedrijf, op de veronderstelling dat de onderneming zelfstandig en op gebruikelijke wijze wordt voortgezet. De deskundige werkt zelfstandig en niet onder leiding van de Ondernemingskamer. Hij maakt binnen vier weken een plan van aanpak met een begroting, waarna de Ondernemingskamer partijen kan laten reageren en het voorschot en de termijn voor het rapport vaststelt. Partijen mogen tijdens het onderzoek opmerkingen maken en verzoeken doen, en dat moet uit het rapport blijken. Daarna volgt een ronde schriftelijke reacties en, tenzij niemand daar prijs op stelt, een mondelinge behandeling waarin de prijs wordt vastgesteld.
De kosten van het onderzoek worden gedeeld. Het voorschot komt voor de helft voor rekening van elke aandeelhouder, en de Ondernemingskamer kondigt aan dat ook de definitieve kosten bij de prijsvaststelling gelijk worden verdeeld, conform wat partijen onderling afspraken. Raadsheer mr. C.H. Rombouts wordt benoemd tot raadsheer-commissaris. De Ondernemingskamer benoemt dus de deskundige en bepaalt de kaders voor de waardering, verklaart de beschikking tot zover uitvoerbaar bij voorraad en houdt alle verdere beslissingen aan.
Gerechtshof Amsterdam · 15 oktober 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Rechtbank wijst nabetaling van € 326.000 af na doorverkoop van elektrobedrijf aan onbekende koper Wie een deel van een bedrijf verkoopt, wil soms meedelen als de overblijvende aandeelhouders het bedrijf later met winst doorverkopen. Zo'n afspraak stond ook in een koopovereenkomst uit december 2022 tussen H. Wesdijk Holding B.V. en haar voormalige zakenpartners van Elektro-Four. Wesdijk droeg toen haar aandelen in Elektro-Four Holding over voor € 318.000. Volgens artikel 7 van de overeenkomst zou zij meedelen in de meerwaarde als de aandelen binnen drie jaar werden doorverkocht. Op 7 juli 2025 verkocht Elektro-Four Holding alle aandelen in Elektro-Four B.V. aan een derde. Wesdijk eiste daarop € 326.612, subsidiair € 201.612.
Het geschil draaide om vijf woorden in artikel 7. In de ondertekende overeenkomst stond dat de nabetalingsverplichting gold bij verkoop 'aan een klant, leverancier of andersoortige relatie' van de kopers of hun aandeelhouders. Die woorden stonden niet in de voorlaatste versie van 6 december 2022 en kwamen pas in het laatste concept van 8 december 2022. De derde die het bedrijf in 2025 kocht, was geen klant, leverancier of andere relatie van Elektro-Four. Dat bleef onbetwist. Daardoor had Wesdijk volgens de letter van de overeenkomst geen recht op nabetaling.
Wesdijk voerde aan dat de toevoeging tegen haar wil en buiten haar medeweten was opgenomen. Volgens haar gingen alle partijen uit van een nabetalingsverplichting zonder beperking, zoals in een eerdere overeenkomst met een andere uittredende aandeelhouder. Elektro-Four c.s. betwistten dat. Zij stelden dat de toevoeging in de onderhandelingen was ingebracht als compromis. Wesdijk zou zich vooral zorgen hebben gemaakt over een al lopend plan om aan een bekende partij door te verkopen, en dat blijkt volgens hen ook uit artikel 7.2. Daarin verklaren de kopers dat er bij ondertekening 'niets speelt' met betrekking tot een doorverkoop. Zij legden ook een verklaring over van de financieel adviseur die de contracten opstelde. Wesdijk noemde die verklaring onbetrouwbaar, onder meer omdat die adviseur als accountant betrokken was geweest bij ernstige malversaties.
De rechtbank constateerde dat ook Elektro-Four c.s. niet had uitgelegd hoe de toevoeging precies in de overeenkomst is gekomen. Toch gaf dat Wesdijk niet de doorslag. Zij had de overeenkomst met de toevoeging ondertekend. Op 8 december 2022 had zij bovendien per e-mail akkoord gegeven op het laatste concept en daarbij nog twee kleine punten genoemd, een schrijffout en een aandeelpercentage. Het is volgens de rechtbank 'niet goed denkbaar' dat zij die kleinigheden wel zag maar niet de toevoeging in artikel 7, zeker na de eerdere discussie over precies dat artikel. Had zij de toevoeging niet gelezen, dan kwam dat voor haar rekening en risico.
Ook het tijdstip van de verkoop sprak volgens de rechtbank in het voordeel van Elektro-Four c.s. Zij verkochten het bedrijf 2,5 jaar na de overeenkomst, enkele maanden voordat het beding verviel. Waren zij uitgegaan van een artikel 7 zonder beperking, dan hadden zij een half jaar kunnen wachten. Het beroep op de zin dat partijen 'iedere mogelijke constructie' uitsluiten om onder de regeling uit te komen, hielp Wesdijk niet: bij uitleg van artikel 7 mét de toevoeging is van een constructie geen sprake. Haar stelling dat de toevoeging voortvloeide uit discussies over het concurrentie- en relatiebeding was tegenstrijdig met haar eigen standpunt dat die zaken los van elkaar stonden.
De rechtbank oordeelde dat Elektro-Four c.s. voldoende gemotiveerd hadden betwist dat zij uitgingen van een artikel 7 zonder de toevoeging. Wesdijk had dat tegenover die betwisting onvoldoende onderbouwd. De rechtbank wees alle vorderingen af en veroordeelde Wesdijk in de proceskosten van Elektro-Four c.s., begroot op € 12.820, te vermeerderen met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen na aanschrijving betaalt.
Rechtbank Rotterdam · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht