Jonge vrouw krijgt 180 dagen cel voor ontvoering van ex-vriend na lokken via Snapchat Op 12 oktober 2024 werd een jonge man in Zwolle 's nachts opgewacht bij een bushalte. Hij dacht een date te hebben met een meisje dat hij via Snapchat had leren kennen. In werkelijkheid zat achter dat account zijn ex-vriendin, een 22-jarige vrouw. Zij had twee mannen verteld dat de man haar had laten verkrachten en bedreigd, en dat de politie niets met haar aangifte deed. Samen besloten ze het heft in eigen handen te nemen.
Toen de man aan kwam fietsen, werd hij door een van de mannen met de vuist in het gezicht geslagen en daarna met een nijptang tegen het hoofd. Hij viel op de grond, er werd aan zijn benen getrokken en hij kreeg nog een klap. Daarna werd hij onder dreiging in de auto gezet: 'Als je niet zelf die auto in stapt dan zorgen we dat je die auto in gaat, we kunnen je ook vastbinden als het moet.' Het kenteken was vooraf met tape afgeplakt. Ongeveer twee uur lang werd hij via de N50 en de A28 naar een afgelegen bosgebied gereden, waarna hij in de buurt van zijn huis werd afgezet. De man hield een diepe snijwond in zijn voorhoofd over, die met vijf hechtingen werd gesloten. Hij houdt een litteken en een deel van zijn voorhoofd voelt niets meer door zenuwschade.
De rechtbank Overijssel oordeelt dat de vrouw samen met de twee mannen wederrechtelijk iemand van zijn vrijheid heeft beroofd. Zij zat zelf in de auto en greep niet in, maar had het Snapchataccount aangemaakt, de afspraak gemaakt en wist wat de bedoeling was. Twee dagen later bleek uit afgeluisterde gesprekken dat zij voorstelde dat de drie hun verhaal op elkaar zouden afstemmen voor de politie. Volgens de rechtbank was haar rol zo zwaar dat zij als medepleger geldt. De rechtbank rekent haar ook aan dat zij de mannen met onwaarheden over verkrachting en bedreiging heeft meegekregen. Zonder die leugens zou het volgens de rechtbank nooit zijn gebeurd.
Van openlijke geweldpleging wordt zij vrijgesproken. Alleen een van de mannen sloeg, terwijl zij in de auto zat en de andere man erbij stond. Dat is volgens de rechtbank onvoldoende voor een wezenlijke bijdrage aan het geweld.
De officier van justitie eiste twaalf maanden cel, waarvan drie voorwaardelijk. De reclassering adviseerde het jeugdstrafrecht, maar de rechtbank ziet daarvoor geen grond: de vrouw was 22 en dus meerderjarig. Wel houdt de rechtbank rekening met haar jonge leeftijd, het tijdsverloop van twee jaar en haar belaste jeugd met psychische problemen. De rechtbank legt een gevangenisstraf op van 180 dagen, waarvan 177 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar en een meldplicht bij de reclassering. Daarbovenop komt een taakstraf van 240 uur. Verder moet zij het slachtoffer € 1.000 immateriële schadevergoeding betalen, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 12 oktober 2024. Dat is een derde van de gevorderde € 3.000, omdat de schade is verdeeld over haar en de twee mannen. De gevorderde € 120 voor een kapotte telefoon wordt afgewezen omdat die schade niet voortkomt uit de vrijheidsberoving.
Rechtbank Overijssel · 12 november 2026
Strafrecht Rechtbank verplaatst locatieverbod voor veroordeelde stiefvader naar de nieuwe woonplaats van slachtoffers Een man die zijn stiefdochter meermalen verkrachtte en zijn stiefzoon meermalen mishandelde, mag Lelystad weer in. Zijn verbod om zich op te houden in de woonplaats van de slachtoffers geldt voortaan voor de plaats waar de kinderen nu wonen. Dat heeft de rechtbank Midden-Nederland bepaald.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden veroordeelde de man op 24 april 2025 voor meermalen verkrachting van zijn stiefdochter, zowel toen zij jonger was dan twaalf als toen zij tussen twaalf en zestien jaar oud was, en voor meermalen mishandeling van zijn stiefzoon. Beide kinderen waren aan zijn zorg toevertrouwd. Naast andere straffen kreeg hij een vrijheidsbeperkende maatregel: vijf jaar lang mocht hij zich niet ophouden in Lelystad, destijds de woonplaats van de slachtoffers, en mocht hij op geen enkele wijze contact met hen opnemen, zoeken of hebben.
De slachtoffers wonen inmiddels niet meer in Lelystad. De veroordeelde, die gedetineerd is, vroeg daarom de rechtbank om het verbod te wijzigen. Hij wilde een verbod voor een straal van 500 meter rond het nieuwe woonadres van de slachtoffers, of een verbod voor hun nieuwe woonplaats met uitzondering van gebieden als het treinstation en de snelweg. Hij voerde aan dat zijn vader later op een begraafplaats in die plaats begraven zal worden, dat hij na zijn detentie weer tuinen wil aanleggen voor oude klanten in Lelystad en dat een groot deel van zijn sociale netwerk daar woont.
De officier van justitie wilde juist meer: het verbod voor Lelystad handhaven en aanvullen met een verbod voor de nieuwe woonplaats. Veel familie van de slachtoffers, onder wie hun opa en oma, woont nog in Lelystad en een deel van hun sociale leven speelt zich daar af. Volgens de officier moeten de kinderen hun familie en vrienden daar kunnen bezoeken zonder bang te zijn de veroordeelde tegen te komen.
De rechtbank woog de belangen van de veroordeelde af tegen die van de slachtoffers. Het belang van de twee kinderen om zich vrij te bewegen in hun woonplaats zonder de veroordeelde tegen te komen, noemt de rechtbank zeer zwaarwegend. Daarom geldt het verbod voortaan voor hun huidige woonplaats. Uitzonderingen voor het treinstation en de snelweg neemt de rechtbank niet op, omdat de slachtoffers zich in de hele plaats vrij moeten kunnen bewegen.
Het verbod uitbreiden naar Lelystad, zoals de officier vroeg, gaat de rechtbank te ver. De slachtoffers zijn daar volgens de rechtbank alleen incidenteel en voor korte momenten, bijvoorbeeld voor een bezoek aan familie, en verblijven er niet duurzaam. Bovendien blijft het contactverbod met de slachtoffers gewoon gelden.
De rechtbank wees het verzoek dus toe: het verbod voor Lelystad is vervangen door een verbod voor de nieuwe woonplaats van de slachtoffers, vijf jaar lang vanaf het arrest van het hof. Het contactverbod blijft ongewijzigd. Het meer of anders verzochte wees de rechtbank af.
Rechtbank Midden-Nederland · 12 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 6 maanden cel op voor ontucht met 13-jarig meisje in 1997, 9 maanden minder dan geëist In het najaar van 1997 ging een toen 13-jarig meisje meerdere keren naar het huis van een volwassen man in Den Haag. Zijn vriendin was op die momenten niet thuis. In haar dagboek schreef het meisje op wat er gebeurde: de man zoende haar, betastte haar borsten, bracht een of meer vingers in haar vagina en bevredigde zichzelf boven haar. Bijna dertig jaar later las zij een Facebookbericht over een verdenking tegen dezelfde man in een andere zaak. Zij reageerde daarop, waarna de politie haar als mogelijk slachtoffer hoorde. Aangifte deed zij niet.
De man was destijds 26 jaar. Hij ontkende dat er seksuele handelingen waren, maar gaf wel toe dat het meisje meermalen bij hem thuis was geweest en dat zijn vriendin er toen niet was. De officier van justitie eiste vijftien maanden gevangenisstraf. De raadsman bepleitte vrijspraak. Hij betwistte onder meer dat het dagboek door een 13-jarige was geschreven.
Eerst keek de rechtbank naar verjaring. Op dit feit stond destijds maximaal acht jaar cel, waardoor een verjaringstermijn van twaalf jaar gold. Die termijn begon te lopen toen het slachtoffer achttien werd, in 2001. Het feit zou dus in 2013 zijn verjaard. Maar op 1 april 2013 is de verjaringstermijn voor deze zedendelicten afgeschaft, en toen was dit feit nog niet verjaard. Daarom kon de man nog worden vervolgd.
De rechtbank vond de verklaringen van het slachtoffer betrouwbaar. Ze waren volgens de rechtbank concreet, gedetailleerd en navolgbaar. Het slachtoffer gaf ook aan wanneer zij iets niet meer wist, en de rechtbank zag geen aanwijzingen dat zij iets had verzonnen of aangedikt. Kleine verschillen tussen haar verklaringen verklaarde de rechtbank uit het tijdsverloop. Ook het dagboek gaf geen reden om te twijfelen.
Een bewezenverklaring kan niet alleen op de verklaring van één getuige steunen, dus was steunbewijs nodig. Dat vond de rechtbank in de verklaringen van de ouders. De vader zag dat zijn dochter na een bezoek aan de man bedrukt thuiskwam met een binnenstebuiten zittend truitje en hoorde dat zij seksueel getinte spelletjes had gedaan die zij niet leuk vond. De moeder bevestigde dat haar dochter emotioneel thuiskwam, over seksuele handelingen vertelde en dat het truitje binnenstebuiten zat. Samen met de verklaring van de man over de bezoeken was dat genoeg.
Bij de straf woog de rechtbank de ernst van het feit zwaar mee. De man liet zijn eigen gevoelens prevaleren en miskende dat het meisje bescherming nodig had. Het slachtoffer verklaarde dat zij nog steeds moeite heeft met intimiteit en met de manier waarop zij naar zichzelf kijkt. Ook speelde mee dat de man op 23 januari 2026 al was veroordeeld tot vier jaar en zes maanden cel voor onder meer mensenhandel, verkrachting en kinderporno. Omdat die straf wordt meegewogen, vond de rechtbank een lagere straf passend dan de officier eiste.
De rechtbank veroordeelde de man tot zes maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf. Het slachtoffer krijgt € 7.500 immateriële schadevergoeding van de gevraagde € 10.000, plus wettelijke rente vanaf 18 september 1997. De man moet dat bedrag ook als schadevergoedingsmaatregel aan de Staat betalen, ten behoeve van het slachtoffer. Betaalt hij niet, dan volgt gijzeling van 62 dagen.
Rechtbank Den Haag · 13 november 2026
Strafrecht Man (65) steekt buurman in buik na waanidee over geluidsoverlast: 30 maanden cel, de helft voorwaardelijk Een man uit Stadskanaal raakte er in de maanden voor maart 2026 van overtuigd dat zijn buurman hem belaagde met een apparaat dat geluid door de muur zond. Zijn paranoïde gedachten groeiden uit tot een samenhangend waansysteem, mede omdat hij al jaren geen sociale contacten had. Op 4 maart 2026 ontdekte hij dat twee kattenverjagers uit zijn tuin verdwenen waren. Hij was ervan overtuigd dat zijn buurman erachter zat.
De man nam een mes mee naar buiten en liep boos op de buurman af. Toen die ontkende iets gedaan te hebben, ontstak hij in woede. Hij boog over het tuinhekje en stak de buurman in de buik, voor de ogen van diens echtgenote en een buurvrouw. De wond was ongeveer drie centimeter breed en zo diep dat een hele pink erin paste. Het slachtoffer houdt een zichtbaar litteken over en heeft ook zeven maanden later lichamelijk en geestelijk nog last van de steek. Ook zijn echtgenote heeft geestelijk nog veel last van het incident.
De rechtbank Noord-Nederland sprak de verdachte vrij van de hoofdbeschuldiging niet, maar veroordeelde hem voor poging tot doodslag. Volgens de rechtbank was er geen bedoeling om te doden, maar wel voorwaardelijk opzet. Een steek in de buik, waar vitale organen en aderen zitten, brengt een aanmerkelijke kans op de dood met zich mee, en de wijze van steken was zo duidelijk gericht op de dood dat de verdachte die kans bewust moet hebben aanvaard. De verdediging voerde vijf omstandigheden aan die daartegen zouden pleiten: het bleef bij één steek, die was niet krachtig, de man vluchtte niet, hij riep niets over doden en was geschokt toen hij hoorde hoe het met het slachtoffer ging. De rechtbank zag daarin geen reden om het opzet te verwerpen en wees op de wond die een pink diep was.
Bij de straf woog zwaar mee dat de verdachte volgens een psychiater lijdt aan een schizoïde persoonlijkheidsstoornis en een waanstoornis. De rechtbank rekent het feit hem daardoor in sterk verminderde mate toe. Het recidiverisico is laag als hij in zorg komt en niet terugkeert naar zijn oude woonomgeving, aldus de psychiater. De reclassering schat het risico gemiddeld in zonder aanvullende interventies. Een korte klinische opname, zoals de verdediging bepleitte om het huisvestingsprobleem te overbruggen, wees de rechtbank af: de man ontwikkelt in detentie geen achterdocht of irreële gedachten, en ambulante behandeling biedt voldoende corrigerende omgeving.
Ook de schade van de slachtoffers kwam aan bod. De rechtbank rekende voor het slachtoffer het smartengeld uit volgens de Rotterdamse schaal. Voor het litteken gold een bandbreedte van € 1.500 tot € 5.500, en de rechtbank koos het midden, € 3.500. Daar kwam 25 procent bij vanwege de ernstige verwijtbaarheid, omdat sprake was van opzet. De kosten voor het eigen risico wees de rechtbank af, omdat het slachtoffer die ook zonder de steek had moeten betalen vanwege een eerdere knieoperatie. Ook de echtgenote kreeg smartengeld, wegens een posttraumatische stressstoornis, eveneens met 25 procent verhoging.
De rechtbank veroordeelde de man tot 30 maanden gevangenisstraf, waarvan 15 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar en aftrek van het voorarrest. Dat is precies wat de officier van justitie eiste. De bijzondere voorwaarden zijn een meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling voor psychische problematiek, agressiebeheersing en sociale vaardigheden, een contactverbod met het slachtoffer en zijn echtgenote en een locatieverbod voor de straat van het slachtoffer. Daarnaast moet de man € 5.434 betalen aan het slachtoffer en € 3.611,93 aan diens echtgenote, plus wettelijke rente vanaf 4 maart 2026. De rechtbank legde ook de schadevergoedingsmaatregel op: € 4.712 voor het slachtoffer en € 3.611,93 voor de echtgenote, te betalen aan de Staat.
Rechtbank Noord-Nederland · 12 november 2026
Strafrecht; Materieel Strafrecht Jonge automobilist die met 103 km/u door Ewijk reed en fietser doodde, krijgt 8 maanden cel, 4 voorwaardelijk Op 1 december 2025 omstreeks 23.13 uur reed een jonge automobilist over de Van Heemstraweg in Ewijk, binnen de bebouwde kom. Daar mocht hij 50 kilometer per uur. De datarecorder van zijn auto registreerde 5 seconden voor de botsing een snelheid van 103 kilometer per uur. Op dat moment stak een fietser, rijdend op een elektrisch ondersteunde fatbike, de weg over. De auto raakte hem met nog 81 kilometer per uur. De fietser overleed aan de gevolgen van het ongeluk.
De zaak is behandeld door de meervoudige kamer van de rechtbank Gelderland, zittingsplaats Arnhem. De officier van justitie stelde dat verdachte schuldig was aan een verkeersongeval met dodelijke afloop, maar legde hem geen roekeloosheid ten laste in zijn standpunt. De raadsman vroeg om vrijspraak van het onderdeel roekeloosheid. Hij wees erop dat verdachte op een voorrangsweg reed, alert was, niet door zijn telefoon werd afgeleid en dat het slachtoffer geen voorrang verleende. Ook zou de verlichting van de fatbike vanaf de zijkant nauwelijks zichtbaar zijn geweest.
De rechtbank volgde dat verweer niet. Uit het forensisch onderzoek bleek dat het wegdek droog en schoon was, de straatverlichting brandde en het zicht niet werd belemmerd. Camerabeelden van een woning lieten zien dat de fatbike voor en achter verlichting voerde. Verdachte reed ruim twee keer zo hard als toegestaan, terwijl hij beginnend bestuurder was, de weg goed kende, het donker was en er meerdere zijwegen waren waar verkeer uit kon komen. Volgens de rechtbank had hij zijn snelheid moeten matigen, zodat hij op dat verkeer had kunnen anticiperen. Het slachtoffer hoefde er niet op te rekenen dat een auto met zo'n hoge snelheid zou naderen en het was hem daarom niet te verwijten dat hij begon over te steken. Door de enorme snelheid zag verdachte hem pas op het laatste moment en kon hij niet meer adequaat reageren.
De rechtbank verklaarde bewezen dat verdachte op zeer onvoorzichtige wijze reed en dat het ongeval aan zijn schuld te wijten is. Van roekeloosheid sprak zij hem vrij.
Bij de straf hield de rechtbank rekening met de ernst van het feit en het verdriet van de nabestaanden. Zij hoorden tijdens de zitting hoe pijnlijk zij het vonden dat verdachte geen contact met hen had gezocht. Verdachte nam op zitting verantwoordelijkheid, toonde spijt en wil met de nabestaanden in gesprek. Na het ongeval raakte hij zijn baan kwijt en is bij hem PTSS vastgesteld. Zijn vriendin is zwanger. De rechtbank hield ook rekening met zijn jonge leeftijd. Als uitgangspunt geldt in zo'n zaak een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van acht maanden, naast een rijontzegging. Volgens de rechtbank kon ook hier niet worden ontkomen aan een deels onvoorwaardelijke straf, anders dan de officier van justitie eiste.
De rechtbank veroordeelde verdachte tot een gevangenisstraf van acht maanden, waarvan vier maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar. Ook ontzegde zij hem de bevoegdheid om motorrijtuigen te besturen voor drie jaar, conform de eis van de officier van justitie.
Rechtbank Gelderland · 12 november 2026
Strafrecht