Rotterdamse kantonrechter verwijst ontslagzaak tegen Randstad door naar rechtbank Amsterdam Een man die bij uitzendbureau Randstad werkte en is ontslagen, wilde dat de kantonrechter in Rotterdam zijn ontslag zou vernietigen en dat Randstad vergoedingen aan hem zou betalen. Hij procedeert zonder advocaat. Of de Rotterdamse kantonrechter de zaak wel mocht behandelen, bleek de eerste vraag die beantwoord moest worden.
Die vraag had de kantonrechter al in een tussenbeschikking aan de orde gesteld. Randstad is gevestigd in Amsterdam, dus de rechtbank Amsterdam is in elk geval bevoegd. Daarnaast mag in arbeidszaken ook de rechter van de plaats terecht waar de werknemer gewoonlijk zijn werk deed. De kantonrechter vroeg de man daarom waar hij vooral werkte.
Uit zijn reactie begreep de kantonrechter dat de man de laatste tijd in een plaats werkte die onder de rechtbank Zeeland-West-Brabant valt. Daarmee komen twee rechtbanken in aanmerking: Amsterdam, vanwege de vestigingsplaats van Randstad, en Zeeland-West-Brabant, vanwege de werkplek. Rotterdam is dus geen van beide. De man heeft niet aangegeven welke rechtbank zijn voorkeur heeft.
De kantonrechter koos zelf. De man woont in dezelfde regio als waar hij werkte, en Randstad zit in Amsterdam. Volgens de kantonrechter is Amsterdam daarom voor alle partijen het meest logisch. Hij verwijst de zaak naar die rechtbank. De rechtbank Rotterdam stuurt de beschikking en het dossier door, en Amsterdam laat de partijen weten hoe de zaak verder gaat. Randstad was in deze fase nog niet opgeroepen.
De man had ook aangekondigd dat hij wil dat de rechtbank hem later een advocaat toewijst. De kantonrechter wees erop dat de rechtbank daar niet over gaat. Hij raadde de man aan contact op te nemen met het Juridisch Loket, dat gratis juridisch advies geeft en zo nodig kan doorverwijzen naar een advocaat.
De kantonrechter verwijst de zaak naar de kantonrechter van de rechtbank Amsterdam, die de ontslagzaak verder inhoudelijk moet behandelen.
Rechtbank Rotterdam · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Kort geding over uitlevering aan VS mislukt: vrouw met risico op levenslang mag toch worden uitgeleverd Een vrouw met de Amerikaanse nationaliteit, die in Nederland vastzit in afwachting van uitlevering aan de Verenigde Staten, probeerde via een kort geding de uitlevering tegen te houden. Zij wordt in de staat South Carolina verdacht van medeplichtigheid aan moord op haar ex-partner en van samenzwering tot moord. De voorzieningenrechter in Den Haag wees haar vorderingen af.
De vrouw vroeg asiel aan in Nederland op de dag dat zij in maart 2025 aankwam. Kort daarna werd zij op verzoek van de Amerikaanse autoriteiten aangehouden. De uitleveringsrechter van de rechtbank Noord-Nederland verklaarde de uitlevering toelaatbaar, en de Hoge Raad bevestigde dat oordeel later volledig. De minister van Justitie en Veiligheid besloot in augustus 2026 de uitlevering ook formeel toe te staan.
Parallel liep een asielprocedure. De asielrechter in Rotterdam oordeelde in augustus 2026 dat de vrouw voldoende aannemelijk had gemaakt dat zij bij terugkeer naar de VS het risico loopt op een levenslange gevangenisstraf zonder enige kans op vervroegde vrijlating, wat een schending zou zijn van artikel 3 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. De rechter vernietigde het besluit waarbij de asielaanvraag was afgewezen. Tegen die uitspraak stelde de minister van Asiel en Migratie hoger beroep in bij de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State.
In dit kort geding stelde de vrouw primair dat de uitlevering moest worden opgeschort totdat de Raad van State een definitief oordeel zou geven in de asielprocedure. De voorzieningenrechter wees dat af. Vaste rechtspraak bepaalt dat de uitleveringswet als bijzondere regeling voorgaat op de vreemdelingenwetgeving: de vraag of iemand mag worden uitgezet of uitgeleverd, wordt beantwoord in de uitleveringsprocedure, niet in de asielprocedure. Er bestaat dan ook geen verplichting om een onherroepelijke beslissing van de Raad van State af te wachten.
Subsidiair vorderde de vrouw dat de staat South Carolina aanvullende garanties moest afgeven over de doodstraf en over een eventuele levenslange gevangenisstraf. Ten aanzien van de doodstraf oordeelde de voorzieningenrechter dat de gegeven garanties voldoende zijn. De ambassade van de VS had bij diplomatieke nota bevestigd dat de doodstraf niet zal worden opgelegd, en als dat om procedurele redenen toch zou gebeuren, niet zal worden uitgevoerd. Bovendien had de openbaar aanklager in South Carolina in een beëdigde verklaring al toegezegd geen aparte procedure te starten om de doodstraf na te streven. De rechter achtte het vertrouwensbeginsel van toepassing: de VS zijn partij bij internationale mensenrechtenverdragen en Nederland mag er in beginsel op vertrouwen dat zij die naleven.
Over het risico op levenslang zonder vervroegde vrijlating was de voorzieningenrechter het oneens met de asielrechter. Hoewel de mogelijkheid van zo'n straf formeel bestaat bij de tenlastegelegde feiten, betekent dat nog niet dat er een reëel risico is dat die straf ook daadwerkelijk wordt opgelegd. De vrouw had nagelaten concreet toe te lichten waarom zij persoonlijk dat risico loopt. Een verwijzing naar de uitspraak van de asielrechter was daarvoor onvoldoende. De Staat had bovendien gemotiveerd betoogd dat er in haar zaak aannemelijke verzachtende omstandigheden bestaan, waarop de vrouw onvoldoende had gereageerd.
De voorzieningenrechter wees alle vorderingen af en veroordeelde de vrouw in de proceskosten van € 2.101.
Rechtbank Den Haag · 30 oktober 2026
Civiel Recht Rechter wijst claim van € 1,56 miljoen na langdurige ziekte tegen Evides af Een vrouw die sinds 1 mei 2016 voor drinkwaterbedrijf Evides werkte, meldde zich op 8 maart 2022 ziek en keerde nooit meer terug op de werkvloer. Evides zegde haar arbeidsovereenkomst per 1 mei 2025 op, met toestemming van het UWV, omdat zij langdurig arbeidsongeschikt was. Zij vroeg de kantonrechter in Rotterdam om een billijke vergoeding van € 1.557.815,76. Volgens haar had haar werkgever ernstig verwijtbaar gehandeld.
Over de duur van het dienstverband bestond eerst discussie. De vrouw stelde dat Evides haar dienstverband bij een eerdere werkgever had overgenomen, zodat die dienstjaren moesten meetellen. De kantonrechter volgde dat niet. Zij had haar stelling niet met stukken onderbouwd en uit de arbeidsovereenkomst bleek niets van een overname. Dat zij haar leaseauto en haar klanten meenam, zag de rechter niet als aanwijzing daarvoor. Als startdatum bleef 1 mei 2016 staan.
Het eerste verwijt ging over de werksfeer. De vrouw stelde dat zij in een onveilige omgeving werkte, met een angst- en afrekencultuur, en dat zij op non-actief was gesteld nadat zij over haar leidinggevende had geklaagd. Uit de stukken bleek volgens de rechter een ander beeld. Zij was medio 2021 aangesproken op haar functioneren en weigerde in november 2021 een verbetertraject. Daarna beschuldigde zij haar leidinggevende per e-mail van intimidatie en pesten. Evides organiseerde een bemiddelingsgesprek, dat de vrouw kort na aanvang afbrak, en schakelde een extern onderzoeksbureau in. Dat bureau vond onvoldoende aanwijzingen voor ongewenst gedrag. Een aangeboden tweede onderzoek door een bureau naar haar keuze liet zij liggen. De rechter oordeelde dat Evides de klacht voortvarend en serieus had opgepakt.
Het tweede verwijt betrof de re-integratie. De vrouw stelde dat zij door het werk ziek was geworden en dat Evides had gedreigd haar loon stop te zetten. De rechter wees erop dat zij al psychische klachten had (PTSS en psychoses) toen zij in 2016 bij Evides begon en al twee behandeltrajecten achter de rug had. Volgens de bedrijfsarts was de arbeidsongeschiktheid deels niet werkgerelateerd en hadden werkgerelateerde factoren hooguit een verergerend effect. Een brief van het ABP, waarin een beroepsziekte aannemelijk werd genoemd, veranderde dat niet: daarin werden ook triggers uit een incident bij haar vorige werkgever genoemd, en over dat incident zei zij zelf dat het haar grootste traumatische gebeurtenis was. De aangekondigde loonopschorting vond de rechter begrijpelijk, omdat de vrouw meerdere keren niet op oproepen van de bedrijfsarts had gereageerd en Evides haar medische situatie niet kende. Haar verzoek om een andere bedrijfsarts kwam pas na afloop van de twee jaar ziekte.
De overige verwijten bespreekt de rechter niet een voor een: ze misten een concrete onderbouwing of waren door het met stukken onderbouwde verweer weerlegd. De rechter wil aannemen dat de vrouw gebeurtenissen als zeer vervelend ervoer, maar sluit niet uit dat haar psychische gesteldheid haar perceptie van het gebeurde heeft gekleurd. De lat voor ernstig verwijtbaar handelen ligt hoog en wordt alleen in uitzonderlijke gevallen gehaald. Dat is hier niet gebeurd.
De kantonrechter wijst alle verzoeken van de vrouw af, ook de nevenverzoeken. Beide partijen dragen hun eigen proceskosten.
Rechtbank Rotterdam · 26 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht NHL Stenden mag docent ontslaan wegens verstoorde verhouding, maar krijgt geen gelijk over verwijtbaar gedrag NHL Stenden Hogeschool verzocht de kantonrechter om ontbinding van de arbeidsovereenkomst met een docent van de Bachelor-opleiding in Emmen. De hogeschool stelde dat de docent sociaal onveilig gedrag had vertoond jegens studenten en collega's, en baseerde zich daarvoor op rapportages van de Ombudsman Studenten en meldingen van medewerkers. De docent werkte al sinds 2007 bij NHL Stenden en verdiende ruim € 6.500 bruto per maand.
De problemen kwamen in een stroomversnelling na een kalibratiesessie in de zomer van 2024, waarbij teamleden aangaven zich onveilig te voelen. In december 2025 stelden beide ombudsmannen van de hogeschool een notitie op over structurele sociale onveiligheid, vastgelopen teamdynamiek en zorgen over de onderwijskwaliteit. Vervolgens werden studenten en medewerkers uitgenodigd concrete meldingen te doen. Uiteindelijk ontving de Ombudsman Studenten dertig verklaringen van studenten, waarbij in alle gevallen de naam van de docent viel. Ook in meldingen van zeven oud-medewerkers werd hij als actor genoemd. Studenten beschreven kleinerende opmerkingen, publieke correcties en een sfeer waarin zij bang waren vragen te stellen.
De kantonrechter erkende dat NHL Stenden terecht actie heeft ondernomen op basis van deze signalen. Tegelijkertijd oordeelde de rechter dat de hogeschool de procedure daarna ernstig onzorgvuldig heeft uitgevoerd. De hogeschool had de verwijten concreet en individueel aan de docent moeten voorleggen, zodat hij zich gericht kon verweren. In plaats daarvan kreeg hij op 7 april 2026 de stapel rapportages en verklaringen te lezen in iets meer dan een uur, werd zijn verzoek om bijstand van de onderwijsvakbond AOb geweigerd en negeerde de hogeschool het advies van de bedrijfsarts om het gesprek te voeren onder begeleiding van een bedrijfsmaatschappelijk werker. Toen de docent bij brief vroeg welke concrete feiten hem werden verweten en hoe die waren geverifieerd, ging NHL Stenden daar niet op in.
Omdat een behoorlijk hoor-en-wederhoortraject achterwege bleef, kon de rechter niet vaststellen dat de docent ernstig verwijtbaar had gehandeld. De primaire ontslaggrond, ernstig verwijtbaar handelen, slaagde daardoor niet.
Wel ontbond de kantonrechter de arbeidsovereenkomst op grond van een verstoorde arbeidsverhouding. Beide partijen erkenden tijdens de procedure dat de situatie onherstelbaar was vastgelopen: de docent gaf zelf aan dat een toekomst bij NHL Stenden hem erg lastig leek. Herplaatsing binnen de hogeschool lag niet in de rede, mede omdat de verstoring de gehele academie raakte.
De docent vroeg ook een billijke vergoeding, bovenop de transitievergoeding. Hij voerde aan dat NHL Stenden ernstig verwijtbaar had gehandeld door hem onzorgvuldig te behandelen en het ontbindingsverzoek in te dienen direct na zijn aankondiging van een kort geding. De kantonrechter wees dit af. De procedurele tekortkomingen van NHL Stenden waren weliswaar reëel, maar niet ernstig genoeg om als ernstig verwijtbaar te gelden. Bijkomende omstandigheden die dat oordeel zouden rechtvaardigen, ontbraken.
De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst per 1 maart 2027 en veroordeelt NHL Stenden tot betaling van een transitievergoeding van € 50.224 bruto, een deugdelijke eindafrekening inclusief uitbetaling van 41 niet-genoten vakantiedagen, en verstrekking van de ontbrekende loonstroken. De proceskosten worden gecompenseerd: iedere partij betaalt de eigen kosten.
Rechtbank Noord-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht OTC Flow verliest kort geding over concurrentiebeding tegen oud-werknemer bij Evolution Markets OTC Flow, een Amsterdams bedrijf dat handelt in energie- en milieugerelateerde grondstoffen zoals CO2-emissierechten en hernieuwbare energiecertificaten, spande een kort geding aan tegen een voormalige werknemer. Die werknemer had na zijn vertrek in oktober 2025 een baan aangenomen bij het Amerikaanse bedrijf Evolution Markets, waar hij werkzaam is op de vestiging in Dubai.
OTC Flow stelde dat de oud-werknemer daarmee het concurrentiebeding en relatiebeding uit zijn arbeidscontract schond. Die bedingen verboden hem gedurende twaalf maanden na zijn vertrek te werken voor een concurrerend bedrijf of contact te onderhouden met zakelijke relaties van OTC Flow. OTC Flow eiste dat hij zijn dienstverband bij Evolution Markets zou beëindigen en vorderde als voorschot op de verbeurde boetes ruim € 155.000.
De voorzieningenrechter wees alle vorderingen van OTC Flow af. In de eerste plaats constateerde de rechter dat het concurrentiebeding sowieso al op 31 oktober 2026 afliep, zodat toewijzing van de vordering de oud-werknemer hooguit tien dagen zou hebben beperkt. Daarmee had OTC Flow nauwelijks belang bij die vordering.
Daarnaast oordeelde de rechter dat het voorshands niet aannemelijk was dat de oud-werknemer de bedingen daadwerkelijk had geschonden. Evolution Markets is actief op mondiale markten, met name buiten Europa, terwijl OTC Flow zich juist primair op Europa richt. Voor zover er geografische overlap bestaat, benadeelt het beding de oud-werknemer onevenredig in verhouding tot het belang dat OTC Flow ermee beschermt.
Daarbij woog de rechter mee dat de oud-werknemer slechts zestien maanden bij OTC Flow had gewerkt. In die relatief korte periode had hij volgens de rechter geen kennis opgedaan waarmee hij afbreuk kon doen aan het klantenbestand van OTC Flow. De oud-werknemer had bovendien aangevoerd dat de relevante Nederlandse wetgeving voor hernieuwbare energie per 1 januari 2026 ingrijpend was gewijzigd, waardoor zijn bij OTC Flow opgedane kennis grotendeels was achterhaald. Ook stelde hij dat alle potentiële klanten van OTC Flow in een openbaar register staan en dat het in de branche gebruikelijk is meerdere brokers gelijktijdig te benaderen voor dezelfde transactie.
De overstap naar Evolution Markets leverde de oud-werknemer bovendien een grote verbetering van zijn arbeidsrechtelijke positie op: hij verdient er meer dan twee keer zoveel als bij OTC Flow en krijgt scholing op het gebied van derivatenhandel, het vakgebied waarin hij zich verder wil ontwikkelen. OTC Flow kon daar weinig tegenover stellen, en betwistte ook niet dat Evolution Markets een veel grotere marktspeler is.
De reconventionele vordering van de oud-werknemer om het concurrentiebeding en het relatiebeding te schorsen werd wel toegewezen. De vordering om de boetes te matigen tot nihil wees de voorzieningenrechter af: matiging van contractuele boetes is een beslissing voor de bodemrechter, niet voor de kort geding rechter.
OTC Flow werd veroordeeld in de proceskosten en moet € 4.758 betalen aan de oud-werknemer. Het concurrentiebeding en het relatiebeding zijn geschorst, zodat de oud-werknemer zijn werkzaamheden voor Evolution Markets in Dubai ongehinderd mag voortzetten.
Rechtbank Amsterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht