Hof bekrachtigt vonnis en verklaart ook nieuwe merken van DNACC nietig DNACC ging in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Den Haag van 27 maart 2024, waarin haar merken bouwbakkie, bakkie en rolbakkie nietig waren verklaard omdat ze beschrijvend zijn voor een containerbak en dus geen onderscheidend vermogen hebben. Die rechtbank wees om die reden alle vorderingen van DNACC tegen de exploitant van Opslagbakkie.nl af, wees de tegenvordering tot nietigverklaring van de oude merken toe en veroordeelde DNACC in de proceskosten. In hoger beroep wilde DNACC dat het hof alsnog haar vorderingen zou toewijzen, terwijl de wederpartij op zijn beurt ook nietigverklaring vroeg van de nieuwe merken die DNACC in 2023 had laten inschrijven.
Het gerechtshof Den Haag onderschrijft het oordeel van de rechtbank volledig. De woorden bak, bouwbak en rolbak zijn onbetwist beschrijvend voor een container, en volgens het hof verandert de verkleinvorm bakkie daar niets aan. Het hof wijst erop dat de uitgang kie een vorm van populair taalgebruik is die ongeacht de grootte van een voorwerp wordt gebruikt, zoals ook een aanhangwagen wel een bakkie wordt genoemd. Er is dan ook een direct verband tussen de merken en de containerverhuur waarvoor ze zijn ingeschreven, waardoor het publiek ze meteen als beschrijving opvat in plaats van als herkomstaanduiding van één bepaald bedrijf.
DNACC probeerde het hof ervan te overtuigen dat de merken door jarenlang en intensief gebruik alsnog zijn ingeburgerd bij het publiek. Ze wees op reclame op vrachtwagens en honderden billboards, een reclamebudget van meer dan twee miljoen euro tussen 2018 en 2022 en een omzet van bijna € 46 miljoen in diezelfde periode. Het hof vindt dit onvoldoende bewijs. Omzet- en reclamecijfers zeggen volgens het hof niets over het marktaandeel van DNACC of over het percentage klanten dat de merken daadwerkelijk aan haar bedrijf koppelt, en marktonderzoek daarnaar ontbreekt. Bovendien is DNACC alleen in Nederland actief, terwijl voor een Beneluxmerk inburgering in de hele Benelux nodig is, inclusief het Nederlandstalige deel van België. Om die reden verklaart het hof niet alleen de oude merken, maar op vordering van de wederpartij ook de in 2023 aangevraagde nieuwe merken bouwbakkie, bakkie en rolbakkie alsnog nietig, voor zover ze zien op de verhuur van containers.
Ook het beroep van DNACC op handelsnaamrecht wijst het hof van de hand. Zelfs als DNACC de namen bakkie, bouwbakkie en rolbakkie als handelsnaam zou hebben gevoerd, zijn ook die beschrijvend, en is niet aangetoond dat het publiek ze specifiek met DNACC associeert. Het woord opslagbakkie wijkt bovendien voldoende af in klank en beeld, zodat geen verwarring bij het publiek te duchten is. Omdat de merken en handelsnamen van DNACC dus geen bescherming bieden, blijft er voor haar geen grondslag over om tegen het gebruik van opslagbakkie.nl op te treden.
Het hof bekrachtigt daarom het vonnis van de rechtbank Den Haag volledig en verklaart daarnaast ook de nieuwe merken van DNACC uit 2023 nietig, voor zover ze betrekking hebben op de verhuur van containers. DNACC wordt, als de in het ongelijk gestelde partij, veroordeeld in de proceskosten van het hoger beroep, begroot op € 21.723,90.
Gerechtshof Den Haag · 18 augustus 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Gedaagde veroordeeld tot betaling van € 3.405,52 aan proceskosten na onrechtmatig overnemen website Een ondernemer die handeldrijft onder een eigen bedrijfsnaam sleepte haar voormalige partner voor de rechter nadat hij de controle had overgenomen over haar domeinnaam, website, hostingomgeving en zakelijke e-mailomgeving. De man had haar de toegang ontzegd en de website offline gehaald, waardoor haar bedrijfsvoering ernstig werd gehinderd.
Nog voordat de zaak inhoudelijk werd behandeld, gaf de gedaagde toe. In de avond van 28 juni 2026 herstelde hij de toegang tot de mailbox en zette hij de website weer online. Een dag later droeg hij ook de domeinnaam over aan de ondernemer. Daarmee verviel de noodzaak voor de inhoudelijke vorderingen, en trok de eiseres die in.
Wat overbleef was een dispuut over de proceskosten. De ondernemer wilde dat haar voormalige partner opdraait voor de volledige kosten van de procedure, omdat die kosten een direct gevolg waren van zijn onrechtmatige handelen. De gedaagde verscheen niet op de zitting, zodat verstek werd verleend.
De voorzieningenrechter oordeelde dat de zaak onder het intellectueel eigendomsrecht valt. De domeinnaam is onlosmakelijk verbonden met de bedrijfsvoering en de handelsnaam van de ondernemer. Omdat het om een intellectuele-eigendomszaak gaat, is een bijzondere wettelijke regeling van toepassing: artikel 1019h van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. Op grond daarvan heeft de winnende partij recht op vergoeding van redelijke en evenredige proceskosten door de verliezende partij.
Voor eenvoudige zaken in het intellectuele eigendomsrecht geldt een indicatietarief van maximaal € 7.200. De rechter kwalificeerde deze zaak als eenvoudig, vanwege het beperkte en onbetwiste feitencomplex. De advocaat van de ondernemer rekende € 2.722,50, wat ruim onder het maximumtarief bleef en voldoende was onderbouwd met een factuur en urenspecificatie. Dat bedrag werd toegewezen.
Een vordering voor aanvullende kosten, zoals reistijd en het opstellen van een pleitnota, wees de rechter af. Die kosten waren niet nader gespecificeerd, en bovendien was de zitting kort geweest omdat de gedaagde niet was komen opdagen en er geen pleitnota was opgesteld.
De voorzieningenrechter veroordeelde de gedaagde tot betaling van in totaal € 3.405,52 aan proceskosten, inclusief dagvaardingskosten, griffierecht en advocaatkosten, te voldoen binnen veertien dagen na aanschrijving, vermeerderd met wettelijke rente als betaling uitblijft.
Rechtbank Limburg · 14 juli 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Voorzieningenrechter verbiedt Britse en Poolse webshops verkoop imitatieparfums Twee webshops uit Londen en Warschau die imitatieparfums verkochten onder gebruikmaking van bekende merknamen, krijgen van de voorzieningenrechter in Den Haag een verbod opgelegd om daarmee door te gaan. Omdat de webshops niet in de procedure verschenen, wees de rechter het kort geding grotendeels bij verstek toe.
De zaak werd aangespannen door twee vennootschappen van het cosmeticaconcern Coty, gevestigd in Amsterdam en Duitsland, tegen twee vennootschappen die onder de naam Europerfumery opereren vanuit Londen en Warschau. Volgens Coty boden de webshops van Europerfumery imitatieparfums aan onder gebruikmaking van merken van Coty, konden consumenten via zoekfilters nog altijd naar de originele parfums zoeken waarvoor Europerfumery een imitatievariant aanbood, en werden de merken van Coty ook in de metadata van de websites gebruikt. Volgens Coty maakte dit inbreuk op haar merkrechten en kon Europerfumery zich niet met succes beroepen op geoorloofde vergelijkende reclame.
Omdat Europerfumery niet in de procedure verscheen, moest de rechter eerst beoordelen of verstek kon worden verleend. De dagvaardingen waren volgens de geldende internationale verdragen aan de Britse en Poolse autoriteiten aangeboden, maar niet gebleken is dat de stukken de webshops daadwerkelijk via die weg hebben bereikt. Omdat Coty de dagvaarding echter ook per e-mail naar de op de websites vermelde adressen had gestuurd en die verzending was voltooid, achtte de rechter voldoende aannemelijk dat Europerfumery tijdig kennis heeft kunnen nemen van de procedure. Gelet op de spoedeisendheid van de gevraagde verboden verleende de rechter daarom verstek tegen beide vennootschappen.
De rechter moest vervolgens vaststellen of hij internationaal bevoegd was, omdat beide gedaagden buiten Nederland zijn gevestigd. Voor de vorderingen op basis van Uniemerken bleek de rechtbank onder meer bevoegd omdat de Nederlandse Coty-vennootschap in Nederland is gevestigd en de Londense webshop geen vestiging in de Europese Unie heeft, met een bevoegdheid die zich in dat geval uitstrekt tot de hele Europese Unie. Voor de overige vorderingen was de bevoegdheid beperkt tot Nederland respectievelijk de Benelux, afhankelijk van de grondslag en de plaats waar de gestelde inbreuk plaatsvond.
Inhoudelijk oordeelde de rechter dat de vorderingen van Coty niet onrechtmatig of ongegrond voorkwamen en wees hij de gevorderde inbreukverboden toe voor de in de dagvaarding genoemde merken. Ook een verbod op onrechtmatige vergelijkende reclame werd toegewezen, al beperkte de rechter dit tot die specifieke vorm van onrechtmatig handelen: een algeheel verbod op oneerlijke concurrentie vond hij te onbepaald voor een kort geding. De gevorderde opgave van informatie over leveranciers, afnemers en voorraden werd eveneens toegewezen, maar beperkt tot wat nodig is om de omvang van de inbreuk vast te stellen, met uitzondering van omzet- en winstgegevens omdat daarvoor onvoldoende spoedeisend belang bestond.
Een door Coty gevorderde rectificatie wees de rechter af, omdat de voorgestelde tekst onvoldoende duidelijk maakte om welke merken en producten het ging en dus niet geschikt was om een onjuiste indruk bij het publiek recht te zetten. De rechter matigde en maximeerde de gevorderde dwangsom, en veroordeelde Europerfumery tot een dwangsom van € 5.000 per overtreding plus € 1.000 per dag dat een overtreding voortduurt, met een maximum van € 250.000. Als grotendeels in het ongelijk gestelde partij wordt Europerfumery ten slotte veroordeeld in de proceskosten van € 5.375,07.
Rechtbank Den Haag · 21 augustus 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Hof: beschuldigingen in muziekruzie niet onrechtmatig, schadeclaim van muziekuitgever alsnog afgewezen Een man die jarenlang betrokken was bij de carrière van een Noorse zangeres, stuurde e-mails aan distributeurs, advocaten, de Noorse politie en andere artiesten. Daarin schreef hij dat een muziekbedrijf en de twee bestuurders ervan de muziekrechten op de opnamen van de zangeres niet bezitten. Ook beschuldigde hij hen van onder meer fraude, oplichting en belastingontduiking. De bestuurders en hun bedrijf stapten naar de rechter, omdat zij hun eer en goede naam aangetast zagen. De rechtbank Amsterdam gaf hun gelijk en wees de vorderingen toe.
In hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam van 23 juli 2025 oordeelt het gerechtshof Amsterdam nu anders. De man was bij dagvaarding van 11 september 2025 in beroep gekomen. De muziekondernemers verschenen niet voor het hof, zodat zij veel van zijn stellingen niet hebben betwist. Het hof ging uit van de bevoegdheid van de Nederlandse rechter, omdat het centrum van hun belangen volgens hen in Nederland ligt. Daarna woog het hof twee grondrechten tegen elkaar af: de vrijheid van meningsuiting van de man en het belang van de muziekondernemers bij bescherming van hun eer en reputatie.
Het hof vond dat de uitlatingen in grote lijnen steun vonden in het feitenmateriaal. In een vonnis in een samenhangende zaak was al getwijfeld aan de vraag of het muziekbedrijf de rechten op de muziekcatalogus bezit, en aan de echtheid van een akte waarop het zich beroept. Verder bleek uit Noorse uitspraken dat een van de bestuurders een procedure verloor omdat hij zijn muziekrechten niet kon bewijzen en een proceskostenbedrag van 1,4 miljoen Noorse kronen onbetaald liet. Een Noors strafvonnis uit 1996 veroordeelde hem wegens verzekeringsfraude, en een Spaans vonnis veroordeelde de andere bestuurder tot betaling van € 26.943. Een artikel in de Noorse zakenkrant Dagens Naeringsliv, dat pas na de e-mails verscheen, bevestigde het grootste deel van de beweringen, onder meer dat royalty's aan artiesten structureel niet werden doorbetaald. Dat het hof zulke misstanden in de muziekindustrie van algemeen belang acht, woog mee.
Ook de toon en context speelden een rol. De man had scherp gereageerd, maar een van de bestuurders had hem eerder, deels openbaar, van diefstal en gevangenisstraf beschuldigd en hem in een e-mail een crimineel en pooier genoemd. De uitlatingen gingen bovendien naar een beperkte kring van professionele partijen, zoals distributeurs en advocaten. Het hof vond dat hij hier en daar over de schreef ging: voor belastingontduiking zijn bijvoorbeeld geen aanwijzingen. Maar in deze omstandigheden woog zijn vrijheid van meningsuiting zwaarder, en is niet vast komen te staan dat hij onrechtmatig handelde.
Het hof vernietigt daarom het vonnis en wijst de vorderingen van de muziekondernemers alsnog af. Zij moeten terugbetalen wat de man op grond van het vonnis heeft betaald, met wettelijke rente. Ook worden zij veroordeeld in de proceskosten van beide instanties, vastgesteld op € 3.888,97 voor de eerste aanleg en € 1.746,47 voor het hoger beroep, plus € 189,- nasalaris. Daarbij komen eventuele nakosten, en de veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad.
Gerechtshof Amsterdam · 20 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank Den Haag onbevoegd in auteursrechtzaak Stokke tegen Cybex over kinderstoel Het Noorse meubelmerk Stokke, bekend van de Tripp Trapp kinderstoel, ligt in een slepend internationaal geschil met het Duitse kinderproductenmerk Cybex over de Iris Chair, een kinderstoel die Cybex in maart 2025 op de Europese markt lanceerde. Stokke vindt dat de Iris Chair een ongeoorloofde kopie is van de Tripp Trapp en spande daarover in meerdere Europese landen procedures aan, onder meer in Nederland, Duitsland en Italië.
De aanleiding voor deze specifieke procedure bij de rechtbank Den Haag was een bestelling die een medewerker van Stokke, gebruikmakend van het e-mailadres van zijn partner, had geplaatst bij de Nederlandse winkel Baby Jungle in Aalsmeer voor een Iris Chair. Baby Jungle bestelde de stoel vervolgens bij Cybex, maar annuleerde de order weer nadat Stokke haar had gesommeerd te stoppen met de verkoop. Baby Jungle tekende daarna een verklaring dat zij zich zou onthouden van iedere inbreuk op de rechten van Stokke.
Stokke daagde Baby Jungle en twee Cybex vennootschappen toch voor de rechtbank Den Haag en vorderde onder meer een verklaring voor recht dat de Iris Chair inbreuk maakt op haar auteursrecht in de hele Europese Unie, behalve Duitsland en Italië waar Cybex zelf al procedures had gestart, plus verbods en schadevergoedingsvorderingen. Omdat Baby Jungle in Nederland is gevestigd, kon Stokke via de Europese bevoegdheidsregels proberen om via haar ook de Duitse Cybex vennootschappen voor de Nederlandse rechter te krijgen voor het hele Europese grondgebied.
Cybex verzette zich daartegen met een bevoegdheidsverweer. Volgens Cybex mocht op grond van de Brussel I bis verordening een buitenlandse gedaagde alleen worden opgeroepen bij de rechtbank van de woonplaats van een medegedaagde, en die rechtbank moest dan wel de rechtbank zijn in het arrondissement waar die medegedaagde daadwerkelijk is gevestigd. Omdat Baby Jungle in Aalsmeer zit, viel zij onder het rechtsgebied van de rechtbank Amsterdam en niet van de rechtbank Den Haag. Deze uitleg werd kort daarvoor, op 16 april 2026, bevestigd door het Hof van Justitie van de Europese Unie in een arrest waarnaar de rechtbank in dit vonnis ook verwijst.
Ondertussen speelde het geschil zich ook elders af. Stokke had al een kort geding tegen Cybex en andere retailers aangespannen bij de rechtbank Gelderland, waar de voorzieningenrechter in juni 2025 een verbod tegen Cybex had toegewezen. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden bekrachtigde dat verbod in april 2026, met uitzondering van het deel dat ook buiten Nederland gold. Omdat de bodemprocedure over hetzelfde geschil daardoor al bij de rechtbank Gelderland liep, verminderde Stokke haar vorderingen in de Haagse procedure tot nihil, in feite een intrekking, met het verzoek om de proceskosten te compenseren omdat dit volgens haar in het belang van alle partijen was.
De rechtbank Den Haag verklaarde zich onbevoegd om kennis te nemen van de grensoverschrijdende vorderingen tegen Cybex, in lijn met het arrest van het Hof van Justitie. Voor de vorderingen die door de eisvermindering tot nihil waren teruggebracht, hoefde de rechtbank geen inhoudelijke beslissing meer te nemen. Vervolgens merkte de rechtbank Stokke aan als de in het ongelijk gestelde partij, omdat een eisvermindering tot nihil geldt als een intrekking van de vordering waarvan de kosten voor rekening van de eisende partij komen. Van misbruik van procesrecht door Cybex noch Baby Jungle werd overigens niets aangetoond, zodat geen sprake was van misbruik door Stokke om deze procedure te starten, maar dat nam niet weg dat zij als verliezende partij werd aangemerkt.
De rechtbank Den Haag heeft zich onbevoegd verklaard om van de grensoverschrijdende vorderingen tegen Cybex kennis te nemen en heeft Stokke veroordeeld tot betaling van € 36.672,00 aan proceskosten aan Cybex en € 6.874,00 aan proceskosten aan Baby Jungle, beide bedragen te vermeerderen met de wettelijke rente.
Rechtbank Den Haag · 19 augustus 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht