Rechter wijst eis af tegen gunning rijksopdracht webredactie: geen nieuwe aanbesteding of herbeoordeling nodig De Staat der Nederlanden wil een raamovereenkomst sluiten met vijf partijen voor advies en uitvoering van webredactie en het beheer van social, online en offline media voor ministeries en uitvoeringsorganisaties van de Rijksoverheid. De Dienst Publiek en Communicatie van het Ministerie van Algemene Zaken schreef daarvoor een Europese openbare aanbesteding uit. Elf partijen schreven in. Een van hen, een bedrijf dat als zesde eindigde, ging naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag om de gunning te stoppen.
De aanbesteding verliep rommelig. Op 26 maart 2026 verstuurde de Staat een eerste voorlopige gunningsbeslissing. Daarin bleken fouten te zitten bij het omzetten van de waardering van de beoordelaars naar punten. De Staat trok die beslissing in en verstuurde op 31 maart 2026 een tweede, waarin de rangorde niet veranderde. Op 29 april 2026 trok de Staat ook die in, omdat bij een bezwaar bleek dat een score van een andere inschrijver per ongeluk aan de bezwaarmaker was toegekend. Daarna volgde een volledige herbeoordeling van alle kwaliteitscriteria door dezelfde beoordelingscommissie. In de derde gunningsbeslissing van 9 juli 2026 eindigde Future Communications Consultants op de eerste plaats en het bedrijf dat in kort geding optrad op de zesde.
Dat bedrijf stelde dat de Staat de beschreven scoresystematiek niet had gevolgd. Het wees op onverklaarbare verschillen tussen de tweede en derde beslissing en betoogde dat de inschrijvingen niet eerst individueel waren beoordeeld voordat de commissie tot een gezamenlijke score kwam. Het vroeg primair om een verbod op gunning en een nieuwe aanbesteding, subsidiair om een herbeoordeling door een nieuwe commissie. Future kwam in de procedure tussen en werd daartoe toegelaten.
De voorzieningenrechter vond het voldoende aannemelijk dat de herbeoordeling zo is verlopen als de Staat ter zitting gedetailleerd heeft beschreven: eerst een nieuwe, individuele beoordeling door elk commissielid 'from scratch', daarna een plenair overleg waarin consensus werd bereikt. De commissieleden bevestigden dat ter zitting. Wat er precies is gezegd in het gesprek van 14 augustus 2026, waarop het bedrijf zich beriep, kon de rechter in een kort geding niet vaststellen.
De eerdere fouten leiden volgens de rechter niet tot een heraanbesteding. Daarvoor zijn alleen zulke ernstige gebreken genoeg dat ze alleen zo te herstellen zijn, en de Staat heeft zijn fouten juist met een volledige herbeoordeling gerepareerd. Wel stonden in het beschrijvend document twee onjuiste zinnen over een beoordeling met cijfers van 0 tot 10, terwijl met scores en percentages is gewerkt. Dat is volgens de rechter kennelijk een vergissing, en dat inschrijvers hierdoor een verkeerde voorstelling hadden is gesteld noch gebleken. Het beoordelingskader is ook niet multi-interpretabel, enkel omdat de herbeoordeling op onderdelen tot een andere uitkomst leidde: sommige opmerkingen stonden eerder bij het verkeerde criterium of de verkeerde inschrijver en de eerdere beoordeling was op punten te streng.
Ook de concrete voorbeelden van beoordelingsfouten zijn verworpen. Dat de commissie bij de migratie van drie websites naar één keek naar het omgaan met interne weerstand, past bij de vraag, die dit als politiek gevoelig aanduidde. Het oordeel dat een inschrijving weinig vernieuwends bood en geen expliciet taalniveau koos, valt binnen het kader. Overige bezwaren die het bedrijf pas in een bijgevoegde brief noemde, liet de rechter onbesproken omdat ze in strijd met de goede procesorde niet in de dagvaarding waren uitgewerkt.
De voorzieningenrechter wijst alle vorderingen af. De voorwaardelijke vordering van Future om de opdracht definitief aan haar te gunnen wordt afgewezen wegens gebrek aan belang, omdat de Staat de opdracht toch aan haar wil gunnen. Future wordt veroordeeld in de proceskosten van de Staat, begroot op nihil. Het bedrijf dat de procedure begon moet de proceskosten van zowel de Staat als Future betalen, ieder € 2.101, plus wettelijke rente als het niet binnen veertien dagen betaalt.
Rechtbank Den Haag · 10 november 2026
Civiel Recht; Aanbestedingsrecht Hoge Raad: beslag op 83,5 kilo drugs beëindigd door vernietiging, beroep klaagster niet-ontvankelijk Een bedrijf wilde 83,5 kilo van de stof a-PiHP terug die onder een andere persoon in beslag was genomen. De rechtbank Noord-Holland wees die teruggaaf af. Het bedrijf ging daarop in cassatie. Dat beroep komt niet aan een inhoudelijke beoordeling toe, omdat de stof inmiddels niet meer bestaat.
Alfa-PiHP is een synthetische drug. De inbeslaggenomen partij is vernietigd, met een machtiging van de officier van justitie. Dat bleek uit inlichtingen die de advocaat-generaal bij het Openbaar Ministerie had ingewonnen. Een officier kan zo'n machtiging geven op grond van artikel 117 van het Wetboek van Strafvordering. Daarmee kunnen in beslag genomen voorwerpen worden vernietigd, bijvoorbeeld omdat ze gevaarlijk zijn of omdat bewaren niet verantwoord is.
De Hoge Raad wijst op artikel 134, tweede lid, van dat wetboek. Volgens die bepaling eindigt een beslag zodra de machtiging van artikel 117 is verleend en het voorwerp niet om baat is vervreemd. Dat is hier het geval. Het beslag is dus beëindigd, en daarmee is er niets meer waarover de Hoge Raad nog kan oordelen. Wie een beslag aanvecht, moet daar nog belang bij hebben, en dat belang is hier vervallen.
De advocaat van het bedrijf had een cassatiemiddel ingediend. De advocaat-generaal concludeerde tot niet-ontvankelijkverklaring van de klaagster. De Hoge Raad volgt die lijn en neemt het beroep niet in behandeling.
De Hoge Raad verklaart het beroep van het bedrijf niet-ontvankelijk. De beschikking van de rechtbank, die het teruggaafverzoek ongegrond verklaarde, blijft daarmee in stand.
Hoge Raad · 10 november 2026
Strafrecht Hof wijst tweede verzoek af om zaak tegen Staat naar ander hof te verwijzen na incident op zitting Een man die onder een geheim adres woont, ligt in een kort geding overhoverhoop met de Staat der Nederlanden, vertegenwoordigd door de Raad voor de Rechtspraak. De voorzieningenrechter van de rechtbank Oost-Brabant deed op 4 september 2025 uitspraak in die zaak. Beide partijen gingen in hoger beroep: de man in principaal appel, de Staat in incidenteel appel. In het arrest van 10 november 2026 gaat het niet over de inhoud van dat geschil, maar over de vraag of het gerechtshof 's-Hertogenbosch de zaak wel zelf mag blijven behandelen.
Aanleiding is een zitting van een andere, meervoudige kamer van hetzelfde hof op 10 februari 2026. Wat daar precies is gebeurd, staat niet in dit arrest. Wel blijkt dat de man daar aanleiding in zag om te vragen de zaak naar een ander hof te verwijzen. Het hof wees dat verzoek al af in een tussenarrest van 21 juli 2026.
De man kwam daarna met een nieuw verzoek. Hij wees op een aanvullende aangifte tegen de betrokken politie- en parketfunctionarissen, een aansprakelijkheidstelling van de politie en de Staat, een aparte aangifte tegen de raadsheren van de meervoudige kamer, een voorbehoud van persoonlijke aansprakelijkheid en een formele klacht met het verzoek om een tuchtrechtelijke beoordeling. Hij zei, gelet op de eerdere gebeurtenissen, geen vertrouwen te hebben dat zijn veiligheid, lichamelijke integriteit en eerlijke deelname aan de procedure worden beschermd. Hij vroeg de zaak te verwijzen naar het hof Arnhem-Leeuwarden of het hof Amsterdam en de Staat te veroordelen in de kosten van dit incident.
De Staat zag geen reden voor verwijzing. Volgens de Staat gaan de 'nieuwe' omstandigheden over stukken die betrekking hebben op wat er op 10 februari 2026 is gebeurd, zodat er in feite geen sprake is van een nieuw verzoek. Over de beslissing liet de Staat het oordeel aan het hof.
Het hof wijst erop dat artikel 62b van de Wet op de rechterlijke organisatie een hof de mogelijkheid geeft een zaak naar een ander hof te verwijzen als door betrokkenheid van het hof behandeling elders gewenst is. Daarmee wordt volgens het hof een andere betrokkenheid bedoeld dan alleen het behandelen van de zaak zelf. Ook de nieuwe stellingen geven het hof geen aanleiding tot verwijzing. De aansprakelijkstellingen en de klacht veranderen dat niet. Er zijn geen omstandigheden die de gestelde vrees voor partijdigheid van het hof objectief rechtvaardigen.
In de hoofdzaak verwijst het hof de zaak naar de rol van 24 november 2026, zodat partijen kunnen opgeven wanneer ze verhinderd zijn in de periode januari tot en met mei 2027. De man wil een mondelinge behandeling waarbij hij zelf aanwezig is, en daarvoor wordt een datum gezocht. Iedere verdere beslissing is aangehouden.
Het hof wijst de vordering van de man in het incident af en veroordeelt hem in de proceskosten van het incident. Die kosten aan de zijde van de Staat zijn begroot op € 1.290 aan salaris advocaat.
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · 10 november 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Verhuurder wint verzet van huurster met kinderen: ontbinding om huurachterstand blijft staan Een verhuurder die door het uitblijven van de huur zelf in financiële problemen kwam en haar eigen woning kwijtraakte, heeft in een verzetprocedure gelijk gekregen tegen haar huurster. De huurder betaalde de huur niet en liet een achterstand van ruim drie maanden ontstaan. Over de periode tot en met augustus 2025 ging het om € 3.357,89, met rente en kosten.
De verhuurder startte daarom een rechtszaak. Omdat de huurster niet verscheen, wees de rechtbank Rotterdam op 18 september 2025 bij verstek de ontbinding van de huurovereenkomst, de ontruiming van de woning en betaling van de achterstand toe. Een verstekvonnis is een vonnis dat wordt gewezen als de gedaagde niet reageert op de dagvaarding. De huurster ging op tijd in verzet, de procedure waarmee je zo'n vonnis laat toetsen. De zaak kwam daarmee opnieuw bij de kantonrechter.
De huurster voerde meerdere verweren. Zij zei dat zij door de Toeslagenaffaire in overmacht verkeerde. Ook vond zij dat een ontruiming niet in verhouding stond tot de gevolgen voor haar minderjarige kinderen, onder verwijzing naar artikel 3 van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind. Verder meende zij dat de verhuurder haar te snel voor de rechter had gebracht, zonder de gemeentelijke vroegsignalering af te wachten, en dat de buitengerechtelijke incassokosten onterecht waren omdat de aanmaningen haar niet zouden hebben bereikt. Inmiddels had zij de woning in december 2025 vrijwillig ontruimd en had de gemeente de oorspronkelijke achterstand betaald. Partijen spraken af dat eventuele schade aan de woning en de borg buiten deze procedure bleven.
De kantonrechter wees alle verweren af. Het betalen van de huur is volgens hem de kernverplichting van een huurder. Een ontruiming is ingrijpend, zeker voor kinderen, maar dat maakt de ontbinding niet onterecht. Tegenover het woonbelang van de huurster staan de zwaarder wegende belangen van de verhuurder. Bovendien bleek dat de huurster ook na augustus 2025 geen huur betaalde.
Ook het verweer over de vroegsignalering slaagde niet. De verhuurder had onweersproken de achterstand bij de gemeente gemeld, en uit de verklaring van de gemachtigde van de huurster bleek dat haar situatie, mede door de Toeslagenaffaire, al bij de gemeente bekend was. Van een verhuurder hoeft niet te worden verwacht dat zij haar recht op huur opschort tot een schuldhulptraject is opgestart.
Bij de incassokosten oordeelde de rechter dat de huurster te weinig concreets had aangevoerd. Zij had gezegd bijna geen brieven te hebben ontvangen, maar niet uitgelegd welke problemen er met de bezorging waren geweest. Dat derden toegang hadden tot haar brievenbus komt voor haar eigen rekening en risico. Zij had bovendien zelf verklaard minstens één aanmaning te hebben gekregen, waarmee zij naar Wegwijzer was gegaan, en zij deed op 9 juli 2025 nog een deelbetaling van € 100. Zij kende haar achterstand dus en kreeg ruim de kans om te betalen. De incassokosten van € 202,50 zijn terecht toegewezen.
De kantonrechter bekrachtigt daarom het verstekvonnis van 18 september 2025. Bedragen die de huurster inmiddels heeft betaald, bijvoorbeeld via de gemeente of loonbeslag, gaan van haar schuld af. Zij moet ook de kosten van de verzetprocedure betalen, begroot op € 506.
Rechtbank Rotterdam · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Hoge Raad verwerpt cassatie van Halcyon in langlopend bouwgeschil met Atlas Construction Een Nevisse adviesfirma, Halcyon Advisors International, en een particulier verloren bij de Hoge Raad een geschil met Harrod Construction, dat op Sint Maarten onder de naam Atlas Construction opereert. De zaak sleept zich al jaren voort. Bij het Gerecht in eerste aanleg op Sint Maarten werd de procedure in 2014 gestart, en tussen januari 2016 en november 2022 volgden daar negen vonnissen. Dat zegt iets over de omvang en de ingewikkeldheid van het geschil.
Het Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba wees op 14 mei 2025 een vonnis. Daartegen stelden Halcyon en haar mede-eiser beroep in cassatie in. Atlas voerde verweer en vroeg het beroep te verwerpen. De zaak is mondeling toegelicht door de advocaten van Atlas, en de advocaat van Halcyon reageerde schriftelijk op de conclusie van de Advocaat-Generaal. In die conclusie, van 17 juli 2026, adviseerde Advocaat-Generaal Hartlief de Hoge Raad om het cassatieberoep te verwerpen.
De Hoge Raad volgde dat advies. Hij beoordeelde de klachten die Halcyon tegen het vonnis van het hof had aangevoerd en kwam tot de conclusie dat die niet tot vernietiging kunnen leiden. Een inhoudelijke motivering geeft de Hoge Raad niet. Dat is toegestaan als de klachten geen vragen opwerpen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht, zoals artikel 81 lid 1 van de Wet op de rechterlijke organisatie bepaalt. De inhoud van het geschil zelf, en waarom het hof de zaak zo beoordeelde, blijft daardoor uit het arrest onbekend. Wel staat vast dat het oordeel van het hof overeind blijft.
De Hoge Raad verwerpt het beroep en veroordeelt Halcyon en haar mede-eiser in de kosten van de cassatieprocedure aan de zijde van Atlas. Die kosten zijn begroot op € 3.004 aan verschotten en € 2.200 voor salaris, samen € 5.204. Betalen zij dat niet binnen veertien dagen, dan komt daar de wettelijke rente over de kosten bij.
Hoge Raad · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht