Rechter beveelt schuldeiser in te stemmen met schuldregeling na weigering ondanks akkoord van veertien anderen Een vrouw uit de regio Drechtsteden wilde haar schulden van bijna € 79.000 via een minnelijke schuldregeling oplossen. Veertien van haar vijftien schuldeisers gingen akkoord met het aangeboden bedrag: 22,48% van de vordering voor preferente schuldeisers en 11,24% voor concurrente schuldeisers. Eén schuldeiser weigerde en blokkeerde daarmee de gehele regeling.
De weigerachtige schuldeiser had een vordering van € 8.425,90 op de vrouw, goed voor 10,7% van de totale schuldenlast. De vordering stamde uit een aannemingsovereenkomst die de ex-partner van de vrouw had gesloten. Die ex-partner was tijdens het huwelijk in gemeenschap van goederen getrouwd met de vrouw, waardoor ook zij aansprakelijk werd. De kantonrechter had de ex-partner al veroordeeld het volledige bedrag te betalen. De schuldeiser vond het aangeboden percentage te laag en wees er op dat hij maandelijks al € 50 ontving via een betalingsregeling. Hij voelde zich bovendien meerdere malen coulant te zijn geweest.
De rechtbank moest beoordelen of de schuldeiser in redelijkheid zijn medewerking kon weigeren. Daarbij woog de rechtbank het belang van de schuldeiser bij volledige betaling af tegen de belangen van de vrouw en de overige schuldeisers die al hadden ingestemd. De rechtbank stelde vast dat een ruime meerderheid akkoord was, dat het voorstel was getoetst door de Sociale Dienst Drechtsteden als onafhankelijke partij, en dat het voorstel goed gedocumenteerd was. Ook was aannemelijk dat de vrouw door gezondheidsklachten beperkt is in haar arbeidsmogelijkheden: de bedrijfsarts oordeelde dat zij niet duurzaam belastbaar is voor haar eigen werk als coördinerend begeleider in de gehandicaptenzorg.
Bovendien berekende de rechtbank dat toepassing van de wettelijke schuldsaneringsregeling de schuldeisers juist minder zou opleveren, omdat de kosten van een bewindvoerder en griffierecht ten laste zouden komen van het af te dragen bedrag. Het aangeboden akkoord was voor de schuldeisers dus gunstiger dan het alternatief.
De rechtbank wees het verzoek toe en beval de weigerachtige schuldeiser in te stemmen met de schuldregeling. Het vonnis treedt in de plaats van zijn vrijwillige instemming, zodat de regeling toch doorgang kan vinden. Het subsidiaire verzoek om de schuldsaneringsregeling van toepassing te verklaren, werd afgewezen omdat de gedwongen schuldregeling nu in werking treedt.
Rechtbank Rotterdam · 29 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechter beveelt schuldeiser in te stemmen met schuldregeling van man uit Hoeksche Waard Een man uit de gemeente Hoeksche Waard vroeg de rechtbank Rotterdam om een schuldeiser te dwingen in te stemmen met zijn schuldregeling. Die schuldeiser, een voormalige werkneemster van een onderneming waarvan de man enig aandeelhouder en bestuurder was, weigerde akkoord te gaan met het aangeboden minnelijke akkoord.
De man had in totaal schulden van € 31.765,77 bij tien schuldeisers. Hij bood hen een regeling aan waarbij preferente schuldeisers 13,76% en concurrente schuldeisers 6,88% van hun vordering zouden ontvangen, met finale kwijting. Negen van de tien schuldeisers gingen akkoord. De voormalige werkneemster niet. Haar vordering bedroeg € 15.391,66, bijna de helft van de totale schuldenlast.
De werkneemster voerde aan dat de man niet te goeder trouw had gehandeld, omdat hij voor het faillissement van zijn bedrijf andere werknemers wel had betaald maar haar vordering onbetaald had gelaten. Verder stelde zij dat het aangeboden percentage te laag was, omdat de man had laten weten nog te willen solliciteren en daardoor mogelijk meer inkomen zou kunnen verdienen. Ook had zij er financieel belang bij te weigeren: via beslag op de pensioenuitkering van de man ontving zij al betalingen.
De rechtbank verwierp deze argumenten. Vast staat dat de man wegens gezondheidsklachten niet in staat is fulltime te werken en dat hij daarom vervroegd met pensioen is gegaan. Dat hij wil solliciteren, maakt niet aannemelijk dat zijn inkomen de komende jaren zal stijgen. De schuldhulpverlening van de gemeente Hoeksche Waard, die het voorstel als onafhankelijke partij heeft getoetst, bevestigde dat aan alle waarborgen is voldaan en dat de man het maximale afdraagt. De man zit in budgetbeheer en heeft geen nieuwe schulden laten ontstaan.
De rechtbank woog ook af wat er zou gebeuren als zij het verzoek zou afwijzen en de wettelijke schuldsaneringsregeling zou worden toegepast. Die route brengt kosten met zich mee voor salaris van een bewindvoerder en griffierecht, waardoor schuldeisers uiteindelijk minder zouden ontvangen dan bij het aangeboden akkoord. Het belang van de man en de negen instemmende schuldeisers weegt daarmee zwaarder dan het belang van de weigerende schuldeiser.
De rechtbank beval de voormalige werkneemster in te stemmen met de schuldregeling en bepaalde dat het vonnis in de plaats treedt van haar vrijwillige instemming. Het subsidiaire verzoek om de wettelijke schuldsaneringsregeling toe te passen wees de rechtbank af, omdat de gedwongen schuldregeling nu in werking treedt.
Rechtbank Rotterdam · 29 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechtbank laat man met gokverleden toe tot schuldsanering via hardheidsclausule Een man met schulden bij de Belastingdienst en het CJIB heeft van de rechtbank Rotterdam toestemming gekregen om toe te treden tot de wettelijke schuldsaneringsregeling (Wsnp). De schuldsanering is een wettelijk traject waarbij schuldenaren onder begeleiding van een bewindvoerder hun schulden zoveel mogelijk afbetalen, waarna ze aan het einde een 'schone lei' kunnen krijgen: schuldeisers kunnen hun resterende vorderingen dan niet meer opeisen.
De zaak kende twee bijzondere omstandigheden. Ten eerste had de man geen poging gedaan tot een buitengerechtelijke schuldregeling, wat normaliter een vereiste is voor toegang tot de Wsnp. De reden daarvoor was dat zijn partner failliet was verklaard en zij in gemeenschap van goederen zijn gehuwd. Daardoor was het niet mogelijk om voor hem apart een minnelijke regeling op te starten. De rechtbank oordeelde dat voldoende aannemelijk was dat zo'n regeling sowieso niet binnen afzienbare tijd tot stand zou kunnen komen.
Ten tweede stonden sommige schulden in de weg aan toelating. Schulden bij de Belastingdienst en het CJIB die zijn ontstaan binnen drie jaar voor het verzoek worden in beginsel niet als te goeder trouw beschouwd. De schulden bij de Belastingdienst betroffen terugvorderingen van toeslagen zoals kinderopvangtoeslag, huurtoeslag en zorgtoeslag, veroorzaakt door wisselingen in het inkomen van de partner. De boetes van het CJIB hingen samen met een brommer die niet verzekerd was.
De rechtbank paste desondanks de zogenoemde hardheidsclausule toe. Deze uitzondering maakt toelating toch mogelijk als de schuldenaar de omstandigheden die tot de schulden hebben geleid aantoonbaar onder controle heeft. De brommer is inmiddels verkocht. Zowel de man als zijn partner staan nu onder beschermingsbewind, wat verdere schuldenopbouw moet voorkomen.
Daarnaast had de man een gokverslaving, al had die tot nu toe alleen geleid tot schulden op naam van zijn partner. De rechtbank achtte aannemelijk dat de verslaving, op een eenmalige terugval van drie maanden geleden na, al langere tijd onder controle is. De man staat ingeschreven in het Centraal Register Uitsluiting Kansspelen (Cruks) en volgt een online cursus. Zijn beschermingsbewindvoerder bevestigde dat zij geen verdere terugvallen heeft waargenomen en dat zijn bankafschriften geen gokactiviteit tonen.
De rechtbank wees het verzoek toe en stelde de looptijd van de schuldsanering vast op achttien maanden, ingaand op 28 oktober 2026. Een verzoek om de ingangsdatum eerder te laten vallen werd niet gedaan en ook niet ambtshalve gehonoreerd. Er worden een rechter-commissaris en een bewindvoerder aangesteld, en de eerste dertien maanden geldt een postblokkade.
Rechtbank Rotterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechter wijst gedwongen schuldregeling af: Qredits mocht weigeren Een man uit de regio Rotterdam kampt met schulden van in totaal € 68.800,62 aan twaalf schuldeisers. Hij stelde zijn schuldeisers een buitengerechtelijke schuldregeling voor waarbij hij niets zou terugbetalen, in ruil voor volledige kwijting. Negen schuldeisers stemden daarmee in, maar drie niet: Qredits, Volkswagen PON en E-Flux. Samen hebben zij een vordering van € 45.439,69, ruim twee derde van de totale schuldenlast. De man vroeg de rechtbank daarom die drie schuldeisers te bevelen toch in te stemmen. Daarnaast heeft hij een verzoek ingediend om toegelaten te worden tot de wettelijke schuldsaneringsregeling (Wsnp). Daarover beslist de rechtbank apart.
De weigerende schuldeisers hadden elk hun eigen redenen. Qredits, een aanbieder van microkredieten, wees het voorstel af omdat de borg voor haar lening zou vervallen als zij instemde. Bij de Wsnp blijft de borgstelling wel in stand, en daarom gaat de voorkeur van Qredits daarnaar uit. Volkswagen PON vond het geen reële reden om een schuld volledig kwijt te schelden omdat de man een kale huur van € 1.800 betaalt. Volgens dit bedrijf zou er bij een passende huur wel ruimte zijn om af te lossen, en deed de man te weinig moeite om een goedkopere woning te vinden. E-Flux liet niets van zich horen en lichtte zijn standpunt noch schriftelijk noch ter zitting toe. American Express stemde nog voor de zitting in, waardoor het verzoek ten aanzien van dat bedrijf als ingetrokken gold.
De rechtbank begint bij het uitgangspunt dat iedere schuldeiser in beginsel mag eisen dat zijn vordering volledig wordt betaald, inclusief rente. De vraag is of de drie schuldeisers in redelijkheid konden weigeren, gelet op de belangen van de man en van de overige schuldeisers. Omdat de weigerende partijen samen 66 procent van de schuld vertegenwoordigen, is niet snel aan te nemen dat zij onredelijk handelen.
De rechtbank noemt drie punten. Ten eerste is het aanbod niet goed en controleerbaar gedocumenteerd. In de aanbodbrief aan de schuldeisers stond niets over de beleggingsrekening van de man bij DEGIRO, die eind 2025 een waarde had van € 3.745,96. Dat het voorstel als prognose was bedoeld, ontslaat hem er volgens de rechtbank niet van dit vermogen te vermelden. Ten tweede heeft Qredits een gerechtvaardigd belang: bij de Wsnp behoudt zij haar vordering op de borg, bij een buitengerechtelijke regeling niet. Ten derde is niet aannemelijk gemaakt dat het voorstel het uiterste is waartoe de man in staat is. Zijn kale huur bedraagt ongeveer € 1.900. In de berekening van de afloscapaciteit is een correctie voor die woonlasten toegepast. Zonder die correctie zou de afloscapaciteit aanzienlijk hoger zijn. Uit het verzoekschrift en de zitting bleek niet of onvoldoende dat de man er alles aan had gedaan om zijn woonlasten te verlagen.
Daarom wegen de belangen van Qredits, Volkswagen PON en E-Flux zwaarder dan die van de man en de andere schuldeisers. De rechtbank wijst het verzoek af om een gedwongen schuldregeling te bevelen.
Rechtbank Rotterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechter schort ontruiming van huurwoning op voor zes maanden: adempauze voor vrouw met schulden Een vrouw uit de regio Rotterdam dreigde op 27 oktober 2026 uit haar huurwoning te worden gezet. De verhuurder, Stichting Rabobank Pensioenfonds, had op 15 juli 2026 een vonnis tot ontruiming gekregen en liet de ontruiming op 3 augustus 2026 per exploot aanzeggen. De vrouw heeft schulden en vroeg de rechtbank Rotterdam om een adempauze, zodat zij met hulp van schuldhulpverlening een regeling met haar schuldeisers kan treffen.
Ze diende daarvoor op 29 september 2026 een verzoek in om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel die de ontruiming tijdelijk blokkeert. Zij voerde aan dat zij sinds 1 oktober 2026 een nieuwe baan heeft met een bruto inkomen van € 4.600 per maand. De huur van € 1.367,06 per maand betaalt zij sinds februari 2026 weer. Daarnaast heeft zij zich gemeld bij Geldplein voor schuldhulpverlening, en die organisatie gaat budgetbeheer instellen. Dan is volgens haar gewaarborgd dat de huur op tijd wordt betaald.
De verhuurder liet bij verweerschrift weten geen zicht te hebben op de financiële situatie van de vrouw. Volgens de verhuurder was de huur in september pas op de 21e betaald en betaalde zij niet de juiste huurprijs. Ook vermoedde de verhuurder dat de adempauze wordt gebruikt om de ontruiming uit te stellen, omdat de vrouw tegelijk toelating tot de schuldsaneringsregeling had gevraagd. De verhuurder verweet haar bovendien dat zij niet eerder hulp had gezocht.
De rechtbank oordeelde dat er een bedreigende situatie was, nu de ontruiming was aangezegd. Daarna woog zij de belangen af. De stelling dat de vrouw te weinig huur betaalt, volgde de rechtbank niet: volgens de huurprijsaanpassing van 1 juli 2026 bedraagt de huur € 1.367,06, en dat bedrag is betaald. De door de verhuurder genoemde € 1.377,06 bleek niet uit het dossier. De te late betaling in september had de vrouw ter zitting verklaard. Met haar vaste baan en het budgetbeheer achtte de rechtbank voldoende aannemelijk dat de lopende huur wordt voldaan. Het belang van de vrouw om in de woning te blijven en het schuldhulpverleningstraject te doorlopen, woog daarom zwaarder dan het belang van de verhuurder om het vonnis uit te voeren.
Het verzoek om toelating tot de schuldsaneringsregeling verklaarde de rechtbank wel niet-ontvankelijk. Het minnelijke traject zal naar verwachting niet snel zijn afgerond, en dan kan dat verzoek op dit moment niet worden behandeld. De vrouw kan later een nieuw verzoek indienen.
De rechtbank schort de tenuitvoerlegging van het ontruimingsvonnis op voor zes maanden vanaf 21 oktober 2026 en verlengt de huurovereenkomst voor die periode. De voorziening geldt alleen zolang de lopende huurtermijnen tijdig worden betaald. Geldplein moet uiterlijk twee weken voor het einde van de voorziening verslag uitbrengen over de voortgang van de schuldregeling.
Rechtbank Rotterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht