Rechtbank legt taakstraf van 100 uur op aan cocaïnedealer na overschrijding van redelijke termijn Drie weken lang verkocht een man uit de omgeving van Hoogerheide cocaïne aan klanten die via WhatsApp contact opnamen met een dealernummer. Na een bestelling verscheen de verdachte op een locatie in Hoogerheide of Putte en leverde hij de drugs af. Hij bekende dat hij op 21 januari, 1 februari en 8 februari 2024 cocaïne heeft verkocht, vanuit een auto die daarvoor aan hem ter beschikking was gesteld. De rechtbank Zeeland-West-Brabant veroordeelde hem op 13 november 2026 tot een taakstraf van 100 uur.
De verdediging betwistte dat het om cocaïne ging, omdat de in beslag genomen middelen alleen met een snelle test waren onderzocht en niet door het Nederlands Forensisch Instituut. De rechtbank vond het bewijs desondanks voldoende. Alle middelen testten positief op cocaïne, meerdere afnemers verklaarden dat zij via dit nummer al maanden of jaren cocaïne kochten, en de verdachte zei zelf dat hij alleen cocaïne verkocht. Dat klanten telkens bleven terugkomen, maakt volgens de rechtbank dat zij ook steeds kregen wat ze verwachtten.
Ook het medeplegen werd bewezen. Via hetzelfde nummer konden meerdere dealers op de afgesproken plek verschijnen. Volgens de rechtbank moet er dus een organisatie achter zitten die de cocaïne aan de dealers leverde en de opbrengst inde. De verdachte was een essentiële schakel in die drugslijn en werkte nauw en bewust samen met onbekend gebleven anderen. De ten laste gelegde periode liep tot 25 maart 2024, maar de rechtbank kwam op een kortere periode uit: 21 januari tot 15 februari 2024. De verdachte verklaarde namelijk dat hij kort voor half februari was gestopt, en het dossier bevat geen aanwijzingen dat hij daarna nog doorging.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat cocaïne zeer verslavend is en dat de handel schade en overlast voor de samenleving veroorzaakt. Volgens de landelijke oriëntatiepunten voor straftoemeting hoort bij dealen met enige regelmaat in beginsel een onvoorwaardelijke gevangenisstraf, ook als de pleegperiode korter is dan een maand. Niet gebleken is echter dat de verdachte met grote intensiteit dealde. Omdat hij eerder was veroordeeld, is sprake van recidive en kon de rechtbank een zwaardere straf overwegen.
De rechtbank stelde ook vast dat de redelijke termijn is overschreden. Die termijn begon op 25 maart 2024, de dag waarop de woningen van de verdachten werden doorzocht. Binnen 24 maanden had er een eindvonnis moeten liggen, dus uiterlijk op 25 maart 2026. Dat is met meer dan zeven maanden overschreden, waardoor de verdachte lang in onzekerheid verkeerde over de afloop van zijn zaak. De rechtbank verwerkte dat in de strafmaat.
De officier van justitie had zelf een taakstraf van 100 uur gevorderd, en de rechtbank volgde die vordering. Weigert de verdachte de taakstraf te verrichten, dan volgt vervangende hechtenis van 50 dagen. Daarnaast was er een vordering om een voorwaardelijke taakstraf van 50 uur uit een vonnis van de politierechter in Breda van 11 juli 2024 alsnog uit te voeren. Omdat het bewezen feit niet in de proeftijd is gepleegd, verklaarde de rechtbank het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk in die vordering. Het bleek ook de eigen lezing van de officier van justitie ter zitting.
De verdachte is dus veroordeeld voor het medeplegen van het meermalen verkopen, afleveren, verstrekken en vervoeren van cocaïne. Hij krijgt een taakstraf van 100 uur, met 50 dagen hechtenis als vervanging als hij die niet naar behoren verricht.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Jeugdige uit Syrië krijgt 180 dagen jeugddetentie voor spoortrap en geweld, waarvan 115 dagen voorwaardelijk Een jongen van 16 trapte op 21 maart 2025 op het perron van station Oost-Souburg een man van achteren in de zij. Het slachtoffer viel van het perron op het spoor. De verdachte liep daarna weg en bekommerde zich niet meer om het slachtoffer. Dat er op dat moment geen trein naderde, was puur geluk.
De rechtbank Zeeland-West-Brabant beoordeelde in totaal zeven zaken, die ter zitting zijn gevoegd. Naast de trap op het spoor ging het om openlijke geweldpleging op 27 april 2025 in Middelburg. Een groep van zes jongens sloeg daar twee mannen met een lange wapenstok, een riem en vuisten en schopte hen. Verdachte is volgens de rechtbank een van die zes. De rechtbank baseerde dat op de verklaring van een medeverdachte, die hem als lid van de groep aanwees. Verdachte had dat zelf bij de politie ontkend. Bij die geweldpleging werd ook een telefoon, een bankpas, een OV-kaart, contant geld en een hotelpas van een van de slachtoffers gestolen. Dat bleef wel een gewone diefstal in vereniging: de rechtbank kon niet vaststellen dat het geweld met die diefstal verband hield.
De rechtbank achtte de poging tot zware mishandeling bewezen op grond van voorwaardelijk opzet. Een onverhoedse val van een perron op het spoor brengt volgens de rechtbank een reële kans op zwaar lichamelijk letsel met zich mee. Door iemand uit het niets van achteren te trappen, aanvaardde verdachte die kans bewust. Van vol opzet was geen sprake.
Verder bewees de rechtbank een winkeldiefstal in Goes (27 juni 2025), een winkeldiefstal bij Albert Heijn in Harderwijk (7 oktober 2025), het vernielen van een winkelruit in Middelburg (5 november 2025) en twee fatbike-diefstallen (25 januari en 29 augustus 2026). Bij de eerste fatbike-diefstal werden twee fatbikes, gereedschap en sleutels meegenomen. Een gestolen fiets met een AirTag werd teruggevonden bij een azc, waar camerabeelden verdachte en een medeverdachte op fatbikes toonden. De tweede diefstal ging gepaard met verbreking. Verdachte bekende een deel van de feiten.
De Raad voor de Kinderbescherming schat het recidiverisico hoog in. Er zijn grote zorgen op alle leefgebieden en verdachte onttrekt zich aan hulpverlening. Hij is op 5 september 2026 weggelopen bij de jeugdzorginstelling en verblijft op een onbekend adres; zijn ouders weten waar hij is maar delen dat niet. Verdachte was niet op de zitting en tegen hem is verstek verleend. De rechtbank vond de eis van de officier van justitie passend, ook omdat die de hulpverlening tot uiting brengt.
De rechtbank legde een jeugddetentie van 180 dagen op, waarvan 115 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. Het voorarrest wordt in mindering gebracht, zodat verdachte niet terug hoeft naar een justitiële jeugdinrichting. De bijzondere voorwaarden zijn medewerking aan diagnostiek en behandeladviezen en naleving van de aanwijzingen van de jeugdreclassering en de jeugdzorginstelling. Verdachte moet het slachtoffer van de geweldpleging en diefstal € 750 betalen (€ 100 materiële en € 650 immateriële schade), hoofdelijk met zijn mededaders, en het slachtoffer van de spoortrap € 1.500 immateriële schade, beide met wettelijke rente. De rechtbank legde daarnaast schadevergoedingsmaatregelen op; omdat verdachte minderjarig was, is de gijzeling vastgesteld op 0 dagen.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht; Materieel Strafrecht Hof Amsterdam veroordeelt tot 4 maanden cel voor invoer cocaïne op Schiphol, 2 maanden minder dan in 2025 Op 21 december 2024 landde een man met een vlucht op Schiphol met ruim 400 gram cocaïne in zijn lichaam en bagage. De Koninklijke Marechaussee hield hem aan en nam zijn telefoon in beslag. Op dat toestel lichtte herhaaldelijk het scherm op doordat een contact werd gebeld, en er stonden WhatsAppberichten met het verzoek om op de hoogte te worden gehouden. De marechaussees vermoedden dat degene die de man kwam ophalen nog in de aankomsthal was.
Ze gingen zoeken en zagen in de buurt van aankomsthal 3 een man die aan het bellen was. Op zijn telefoonscherm stond een profielfoto van de aangehouden koerier. Telkens als hij belde, ging de telefoon van de koerier over, en als hij ophing, stopte ook de inkomende oproep op dat toestel. Omstreeks 12.35 uur werd hij staande gehouden. Op zijn eigen telefoon stonden uitgaande oproepen naar de koerier en een WhatsAppgesprek waaruit betrokkenheid bij drugssmokkel kon blijken. Twee minuten later werd hij aangehouden.
Voor het hof, in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Noord-Holland van 19 maart 2025, voerde de verdediging aan dat de marechaussees na de inbeslagneming zelf berichten vanaf de telefoon van de koerier naar de verdachte hadden gestuurd om hem op te sporen. Het gaat om de berichten 'Where r u?' en 'Can't find u', verstuurd om 12.27 en 12.28 uur, dus ruim na de inbeslagneming van de telefoon om 12.05 uur. Volgens de verdediging was dat onrechtmatige informatie-inwinning en was het niet vastgelegd in een proces-verbaal. Daarom moest het openbaar ministerie niet-ontvankelijk worden verklaard, of moest het bewijs worden uitgesloten.
Het hof gaat ervan uit dat de marechaussees die twee berichten hebben verstuurd. Of ze daartoe bevoegd waren, laat het hof in het midden. De verdachte was al in beeld en werd geobserveerd voordat de berichten zijn gestuurd, en hij gaf naar aanleiding daarvan geen informatie die hielp bij zijn identificatie of aanhouding. Wel oordeelt het hof dat de marechaussees de verbaliseringsplicht hebben geschonden, omdat ze het versturen van de berichten niet in een proces-verbaal hebben gezet. Het hof noemt dat een ernstig vormverzuim. Het volstaat toch met die constatering. Het recht op een eerlijk proces is niet onherstelbaar aangetast, de berichten speelden geen rol bij het bewijs en het hof gebruikt ze ook niet voor het bewijs.
Ook het verweer dat de verdachte hooguit wist van de invoer, maar er niet aan had meegewerkt, verwerpt het hof. Uit de WhatsAppgesprekken blijkt dat hij paspoortgegevens van de koerier opvroeg en hem de vluchtboeking stuurde. Hij gaf opdracht een koffer op te halen, regelde geld voor hem en spoorde hem aan de bolletjes te slikken. Hij vroeg hoeveel bolletjes er nog over waren en gaf aanwijzingen over wat te zeggen bij een controle. Na aankomst vroeg hij de koerier zijn live locatie te delen, terwijl hijzelf op Schiphol stond om hem op te halen. Het hof ziet daarin een organiserende en aansturende rol en dus een nauwe en bewuste samenwerking, ook al vervoerde de verdachte de cocaïne niet zelf.
Het hof vernietigt het vonnis van de politierechter, omdat daarvan slechts aantekening was gedaan, en verklaart het primair tenlastegelegde medeplegen van invoer van cocaïne bewezen. De politierechter had 6 maanden opgelegd, waarvan 2 voorwaardelijk. De advocaat-generaal eiste 6 maanden. Het hof legt een gevangenisstraf van 4 maanden op, mede gelet op de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, die inmiddels weer in zijn woonland werkt als kok en een gezin heeft, gezondheidsproblemen heeft en een inreisverbod kreeg. Omdat hij al zo lang in voorarrest heeft gezeten, hoeft hij na aftrek van die tijd niet opnieuw te worden vastgezet.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht Rechtbank spreekt man vrij van verkrachting van vriendin na bezoek aan bioscoop Op 24 augustus 2024 gingen een man en een vrouw, die bevriend waren, samen naar de film. De man zou die avond bij haar blijven slapen, omdat zijn eigen huis ver weg lag. In de nacht van 24 op 25 augustus 2024 vonden in het bed van de vrouw in Ellecom seksuele handelingen plaats. Zij zegt dat ze wakker werd doordat hij haar borsten aanraakte, dat ze in een soort 'freeze' raakte en niets terugdeed. Volgens haar legde hij haar hand op zijn geslachtsdeel, gaf hij haar orale seks en bracht hij daarna zijn penis in haar vagina. De man was jaren ouder dan het meisje niet; beiden waren jongvolwassenen. Hij ontkent dat hij wist dat zij het niet wilde.
De rechtbank Gelderland stelde vast dat de seksuele handelingen hebben plaatsgevonden: dat staat vast op grond van de verklaringen van beiden. De vraag was dus of de man wist, of ernstige reden had om te vermoeden, dat de vrouw daar niet mee instemde. De officier van justitie vond het bewezen en eiste 22 maanden gevangenisstraf, waarvan 12 maanden voorwaardelijk. De verdediging pleitte voor vrijspraak.
De verklaringen van de man en de vrouw staan op dit punt lijnrecht tegenover elkaar. De man zegt dat zij zich tegen hem aan drukte, kreunde en op zijn vraag of alles goed was instemmend reageerde met een geluid. Hij zegt twee keer te hebben gevraagd of het 'oké' was. De vrouw zegt dat zij deed alsof ze sliep en niets zei. Omdat de wet bepaalt dat een bewezenverklaring niet alleen op de verklaring van één getuige mag berusten, zocht de rechtbank naar steunbewijs voor het verhaal van de vrouw. Dat steunbewijs moet op een relevante manier aansluiten bij haar verklaring en mag niet van dezelfde bron komen.
De rechtbank keek vooral naar een vriend die een paar dagen na de nacht met de vrouw sprak. Hij zei dat zij toen op de grond sliep in plaats van in haar bed, veel staarde en moeilijk te bereiken was. Maar zijn verklaring paste ook bij het verhaal van de man: de vrouw vertelde hem dat de man verward reageerde toen zij hem de volgende ochtend vroeg of ze seks hadden gehad. Ook het ontbreken van paniekaanvallen, terwijl zij die na een eerdere aanranding wel had gehad, sloot dat scenario niet uit. Daar kwam bij dat de vriend vooral vertelde hoe hij haar gedrag interpreteerde, niet welke emoties hij zelf had waargenomen. Bovendien was het de vriend die over aanranding en verkrachting begon; de vrouw zelf sprak toen nog niet over seks tegen haar wil.
De verklaringen van drie andere getuigen, onder wie een vriendin en de viooldocente van de vrouw, kwamen van gesprekken die weken later plaatsvonden. Zij zagen een gedragsverandering bij de vrouw, maar de rechtbank kon niet vaststellen dat die voortkwam uit onvrijwillige seks. Ze telden daarom niet als steunbewijs. Ook de WhatsAppberichten van de man, waarin hij spijt uitsprak, en de opname van een gesprek op 12 oktober 2024 tussen de vrouw, een vriendin, de man en zijn ouders lieten ruimte voor beide lezingen. De man zei daarin dat hij dacht dat zij reageerde.
De rechtbank concludeerde dat het scenario van de man niet kan worden uitgesloten en dat niet genoegzaam kan worden vastgesteld wat er is gebeurd. Het tenlastegelegde is daardoor niet wettig en overtuigend bewezen. De rechtbank spreekt de man vrij. Omdat de schade die de vrouw claimt voortkwam uit het tenlastegelegde feit, verklaart de rechtbank haar niet-ontvankelijk in haar vordering van € 32.797,77, bestaande uit € 26.297,77 materiële en € 6.500 immateriële schade. De vrouw en de man dragen ieder hun eigen proceskosten.
Rechtbank Gelderland · 16 november 2026
Strafrecht Hof schrapt € 117.581 van ontnemingsbedrag in hasj- en cocaïnezaak Een man die met anderen handelde in hasj, hennep en cocaïne, hoeft veel minder terug te betalen dan de rechtbank bepaalde. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch stelde het wederrechtelijk verkregen voordeel vast op € 6.159, terwijl de rechtbank uitging van € 123.740. De man was in een aparte strafzaak al veroordeeld voor het meermalen medeplegen van handel in en bezit van harddrugs en softdrugs.
Het hoger beroep richt zich tegen het vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 12 mei 2021, waarin het voordeel op € 123.740 was geschat. De officier van justitie had oorspronkelijk € 249.480 gevorderd en dat op de zitting in eerste aanleg gematigd tot dat lagere bedrag. De advocaat-generaal vroeg het hof het vonnis te bevestigen. De verdediging wilde dat de vordering werd afgewezen, en voerde subsidiair verweer tegen de berekening.
De berekening is gebaseerd op een telefoontap die zeven weken liep, van 21 augustus tot en met 9 oktober 2018. Het onderzoeksteam telde daarin 1.974 aannemelijke drugsgesprekken en rekende elk gesprek als een drugstransactie. Dat gaat het hof te ver. Niet elk gesprek leidt tot een verkoop, want een transactie komt soms pas na twee of meer gesprekken tot stand of gaat ondanks een ontmoeting niet door. Het hof rekent daarom met gemiddeld drie gesprekken per geslaagde transactie en komt zo op 658 transacties in de tapperiode.
Die 658 transacties rekent het hof door naar de hele dealperiode van 26 weken, van 1 april tot en met 9 oktober 2018, na aftrek van vakantie en ziekte. Het verweer tegen die extrapolatie verwerpt het hof: de tapperiode is volgens het hof representatief. Dat geeft 2.444 transacties. Volgens de verdeelsleutel uit het ontnemingsrapport ging 68,1 procent over hennep en hasj (1.664 transacties) en 31,9 procent over cocaïne (780 transacties). Het hof neemt ook de gemiddelde hoeveelheden en prijzen uit dat rapport over: 10 gram hennep of hasj tegen € 8,37 per gram en 1 gram cocaïne tegen € 34,65.
Dat levert een bruto voordeel op van € 40.954,68. Daarvan gaan de inkoopkosten af, geschat op 50 procent van de opbrengst, en € 2.000 aan transportkosten. Er blijft € 18.477 over. De rechtbank rekende dit voordeel voor de helft aan de man toe. Het hof doet dat niet, omdat het dossier erop wijst dat naast de man en een eerste medebetrokkene ook een derde persoon in meer dan incidentele mate betrokken was. Het hof gaat ten gunste van de man uit van een gelijke verdeling over drie personen: € 18.477 gedeeld door drie is € 6.159.
Het hof stelt vast dat de redelijke termijn in hoger beroep is overschreden, maar verbindt daar in deze ontnemingszaak geen gevolgen aan, omdat die overschrijding al is verdisconteerd in de straf in de onderliggende strafzaak. Het beroep op de draagkracht van de man faalt: het is niet aannemelijk dat hij nu of later niet kan betalen, mede omdat het Openbaar Ministerie uitstel en betaling in termijnen kan toestaan.
Het hof vernietigt het vonnis, stelt het wederrechtelijk verkregen voordeel vast op € 6.159 en legt de man de verplichting op dat bedrag aan de Staat te betalen. Bij niet-betaling kan ten hoogste 61 dagen gijzeling worden gevorderd.
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · 12 november 2026
Strafrecht