Kantonrechter stelt bewind in over vrouw met dementie ondanks levenstestament Een vrouw met dementie woont sinds 30 januari 2025 in de gesloten afdeling van een zorginstelling. Haar geldzaken en zorgzaken lagen op papier in vertrouwde handen: in een levenstestament uit april 2024 had zij een algemene volmacht gegeven aan haar dochter. Mocht die wegvallen, dan zou de echtgenoot van haar dochter het overnemen. De dochter overleed in juni 2026, waarna de schoonzoon formeel de gevolmachtigde werd.
In de praktijk bleek dat niet te werken. Twee familieleden van de vrouw vroegen de kantonrechter in Eindhoven om een bewind in te stellen, waarbij een bewindvoerder de financiën van de vrouw beheert. Zij vertelden dat de schoonzoon de vrouw al lange tijd niet meer heeft bezocht en niet reageert op e-mails, telefoontjes of berichten van de instelling. Daardoor heeft de zorginstelling geen vast aanspreekpunt voor financiële en zorgvragen, terwijl een wettelijk vertegenwoordiger nodig is. Ook zou de vrouw schulden hebben, waaronder een zorgverzekeringspremie bij CZ die al lang onbetaald zou zijn.
De schoonzoon was op de zitting van 20 oktober 2026 niet aanwezig, ook al was hij op zijn laatst bekende adres behoorlijk opgeroepen en had hij niets laten weten. De vrouw zelf werd via een beeldbelverbinding gehoord, met haar begeleidster erbij. Zij kon niet aangeven wat zij van het verzoek vond of wie haar belangen moest behartigen.
De kantonrechter benadrukt dat een levenstestament in beginsel gerespecteerd moet worden. Wie zo'n document opstelt, wil juist voorkomen dat een rechter een beschermingsmaatregel zoals bewind oplegt of dat een ander dan de gekozen persoon de belangen behartigt. De rechter treedt daarom terughoudend op. Alleen bij bijzondere omstandigheden, waarbij het levenstestament te weinig bescherming biedt of niet meer in het belang van de betrokkene is, kan daarvan worden afgeweken.
Volgens de kantonrechter zijn die omstandigheden hier aanwezig. Er zijn aanwijzingen dat de schoonzoon zijn taak als gevolmachtigde niet zorgvuldig en niet in het belang van de vrouw uitvoert. Door haar lichamelijke of geestelijke toestand kan de vrouw haar vermogensrechtelijke belangen onvoldoende zelf behartigen. Ook kan zij op dit moment de rekening en verantwoording van een bewindvoerder niet beoordelen en geen toestemming geven voor bepaalde handelingen van de bewindvoerder.
De kantonrechter stelt daarom met ingang van de dag na verzending van de beschikking een bewind in over de goederen van de vrouw en benoemt de door verzoekers voorgestelde bewindvoerder, omdat daartegen geen bezwaar bestond. De bewindvoerder mag voor de aanvangswerkzaamheden en de kosten van het bewind de vaste tarieven uit de Regeling beloning curatoren, bewindvoerders en mentoren ten laste van het vermogen van de vrouw brengen. De jaarbeloning is inclusief onkostenvergoeding.
Rechtbank Oost-Brabant · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Hof verlaagt bedrag bij verdeling huwelijksgemeenschap met € 201.875 na geschil over Gambiaanse woning Een man en een vrouw trouwden in 2013 in Gambia, zonder huwelijkse voorwaarden. Daardoor viel in beginsel alles wat ze voor of tijdens het huwelijk bezaten of schuldig waren in één gemeenschap van goederen. Na de scheiding ging het om de verdeling van die gemeenschap, met 3 juli 2023 als peildatum: de dag waarop het echtscheidingsverzoek bij de Nederlandse rechter werd ingediend. De rechtbank Amsterdam had bepaald dat de man de vrouw € 319.766,74 moest betalen. Hij ging daartegen in hoger beroep.
De zaak ligt bij het hof in hoger beroep tegen de beschikking van de rechtbank Amsterdam van 3 maart 2025. De vrouw vond dat de man niet ontvankelijk was, omdat hij het procesdossier uit eerste aanleg niet compleet had ingediend. Het hof erkende dat het dossier niet voldeed aan het procesreglement, onder meer omdat de beschikking van 28 augustus 2024 ontbrak. Dat was volgens het hof geen reden om het beroep af te wijzen: de stukken bevatten genoeg informatie, ontbrekende informatie komt voor risico van de man, en de vrouw had niet concreet gesteld dat zij door het ontbreken van stukken in haar verweer werd geschaad. Het verzoek van de man om aanhouding, zodat hij alsnog stukken kon indienen, wees het hof wel af wegens strijd met de goede procesorde.
Het grootste geschil ging over de verkoop van een woning in Gambia. De man had die vóór het huwelijk met eigen geld gekocht en in 2022 verkocht, in het zicht van de scheiding. Volgens hem viel de woning buiten de gemeenschap. Het hof oordeelde van niet: door het huwelijk in gemeenschap van goederen ging ook een woning die iemand eerder kocht deel uitmaken van de gemeenschap. De opbrengst belandde op twee Duitse bankrekeningen bij Sparkasse, waar op 30 mei 2022 in totaal € 84.245,64 op stond. De man stelde dat daar op de peildatum niets meer van over was, omdat hij het geld had besteed aan de zoon van de vrouw. Dat had hij volgens het hof moeten aantonen. Het hof ging er daarom van uit dat het volledige bedrag er nog stond. De man hoeft de vrouw daarvan de helft te betalen. De verwijzing naar een grote hoeveelheid bankafschriften was onvoldoende: het is niet aan de rechter om die door te zoeken.
Ook de twee Rabobankrekeningen (saldo € 14.859,71 en € 35.000,75) werden verdeeld, en de boot van de man, die het hof waardeerde op € 19.500 omdat het taxatierapport van de man ontbrak. Voor de auto rekende het hof met de inruilopbrengst van € 750. De vrouw kreeg de helft van de Allianz-levensverzekering van € 427,37. De lijfrenteverzekering bij Provinzial is zonder waarde aan de man toegedeeld. Een door de vrouw gestelde woning in [plaats B], een derde Rabobankrekening en een bankrekening in Gambia liet het hof buiten de verdeling, omdat de vrouw haar stellingen onvoldoende onderbouwde.
Bij de woonark, die in januari 2022 voor € 105.000 was verkocht, hield het hof rekening met € 24.000 aan kosten die de man voor de zoon van de vrouw had gemaakt: € 14.000 schoolgeld in Gambia en € 10.000 voor een studieaanvraag. Daardoor bleef € 81.000 over om te verdelen. De vrouw erkende ter zitting dat de man kosten voor haar zoon had betaald en betwistte de bedragen niet.
De vrouw trok haar verzoek over de inboedel in hoger beroep in. Voor de schulden (een huurschuld en een schuld aan DUO) bleef de rechtbankbeslissing overeind: elk draagt de helft, omdat niet vaststond wie wat had afgelost. De proceskosten zijn gecompenseerd. De man trok zijn verzoek om de werking van de bestreden beschikking te schorsen in, en werd daarin niet-ontvankelijk verklaard.
Het hof vernietigde de verdeling van de rechtbank en stelde de verdeling opnieuw vast. De man moet de vrouw € 117.891,75 betalen. Daarnaast draagt ieder de helft van de schulden die er op 3 juli 2023 waren.
Gerechtshof Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Hof bekrachtigt: man hoeft niet te worden bevolen mee te werken aan Joodse echtscheiding (get) Een gescheiden vrouw kan haar man vooralsnog niet via de rechter dwingen mee te werken aan een Joodse religieuze echtscheiding. Het gerechtshof Amsterdam oordeelt dat de belangen in dit spoedgeschil niet goed zijn af te wegen, omdat te veel onduidelijk is over bij welk rabbinaat de scheiding kan plaatsvinden en welke gevolgen dat heeft.
Het gaat om een stel dat in 2015 in Israël religieus trouwde en twee kinderen heeft. De Nederlandse rechtbank sprak in maart 2025 de echtscheiding uit, en sinds 2 september 2025 is het huwelijk burgerlijk ontbonden. Voor een religieuze scheiding is echter ook een scheidingsbrief nodig, een 'get', die de man moet laten opmaken en aan de vrouw moet overhandigen. Zolang dat niet gebeurt, blijft de vrouw naar Joods recht gebonden aan het huwelijk. De man was twee keer niet verschenen op een oproep van het rabbinaat (Beth Din) in hun woonplaats. De vrouw ging daarom naar de voorzieningenrechter, die haar vordering afwees. Zij ging in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam van 22 april 2025.
Het hof begrijpt de vordering van de vrouw inmiddels aldus dat de man moet verschijnen bij elk rabbinaat dat bereid is mee te werken. Dat is volgens het hof te vaag. Niet is gebleken welk rabbinaat de scheiding zou kunnen regelen, en het is onduidelijk of een rabbinaat daartoe bereid is en onder welke voorwaarden. Ook loopt er al een procedure bij het rabbinaat in een andere plaats, waar de man zijn medewerking naar eigen zeggen heeft toegezegd en de vrouw niet wil verschijnen.
Daar komt bij dat partijen fel van mening verschillen over de rol van de 'ketoeba', het huwelijkscontract waarin de man zich verplichtte 55.000 Amerikaanse dollar aan de vrouw te betalen als een soort bruidsschat of alimentatie. De vrouw vindt dat die betalingskwestie losstaat van de religieuze scheiding en ook daarna kan worden voorgelegd aan een rabbinaat. De man stelt dat hij zijn verweer kwijt is als de kwestie niet vóór de get wordt geregeld. Welke opvatting klopt, kan het hof in een kort geding niet beoordelen. Daardoor ontbreekt de basis om het belang van de vrouw om verder te kunnen met haar leven zwaarder te laten wegen dan het belang van de man om de geldkwestie tegelijk of eerder te regelen. Het hof erkent wel dat de man in beginsel gehouden is mee te werken.
Ook de overige grieven van de vrouw falen. De voorzieningenrechter had de man al veroordeeld de paspoorten van de kinderen af te geven, en hij gaf de Nederlandse paspoorten op 24 april 2025 af. De vrouw wilde dat dit ook voor de Israëlische paspoorten zou gelden. Het hof wijst dat af omdat de man onweersproken heeft gesteld dat hij die paspoorten als verloren of vermist heeft opgegeven, zodat ze niet meer geldig zijn en de vrouw er geen belang bij heeft.
Tot slot wilde de vrouw dat de man zich niet langer negatief mag uitlaten over haar geestestoestand. De man had in e-mails gesproken over een 'mental illness' en had volgens de door de vrouw overgelegde stukken dit ook tegenover derden gedaan. Omdat hij in eerste aanleg beloofde dit niet meer te doen en niet is gebleken dat hij zich daarna opnieuw zo heeft uitgelaten, is er geen grond voor een verbod met dwangsom.
Het hof bekrachtigt het vonnis, deels op andere gronden, wijst het gevorderde af en compenseert de proceskosten in hoger beroep, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.
Gerechtshof Amsterdam · 20 oktober 2026
Civiel Recht Rechter dwingt ex-vrouw tot overdracht bedrijfspand, afrekening polis van € 65.380 blijft liggen Een tandartsechtpaar dat na de scheiding nog steeds procedeert over de verdeling van het gezamenlijke vermogen, heeft opnieuw bij de rechter aangeklopt. Het stel dreef samen een tandartspraktijk in een maatschap, die op 31 juli 2019 werd ontbonden. De echtscheiding werd uitgesproken bij beschikking van 24 maart 2020. Daarna ontstond onenigheid over de verdeling van wat er van de maatschap over was, onder meer over het bedrijfspand waarin de praktijk was gevestigd.
In een arbitrale procedure kwam eind januari 2026 een eindvonnis. De scheidsrechters oordeelden dat de man in verband met het voortzetten van de praktijk € 102.718,41 aan zijn ex-vrouw moest betalen. Omdat hij al € 122.500 had betaald, had hij € 19.781,59 te veel voldaan. De vrouw werd veroordeeld om dat bedrag terug te betalen. Zij deed dat niet en stelde voor het bedrag te verrekenen met een vordering van haarzelf: de helft van de waarde van een levensverzekering bij ASR die bij de scheiding aan de man was toebedeeld. Die helft, € 65.380, had de man nooit aan haar betaald. De man ging daar niet mee akkoord.
Ook het bedrijfspand zelf zorgde voor een impasse. Een notaris stelde een akte van verdeling op, maar de vrouw wilde alleen tekenen als de akte uitsluitend over de overdracht van het pand ging. De conceptakte bevatte volgens haar ook slotbepalingen over de afwikkeling van de maatschap als geheel. De man vroeg de voorzieningenrechter in kort geding om het arbitrale vonnis uitvoerbaar te verklaren, om de vrouw te dwingen mee te werken aan de overdracht van het pand en om haar de notariskosten van € 7.081,40 te laten betalen. De vrouw eiste in reconventie de € 65.380 plus wettelijke rente.
De voorzieningenrechter verleent verlof om het arbitrale vonnis ten uitvoer te leggen. De vrouw voerde daartegen op zichzelf geen verweer en er was geen weigeringsgrond. Haar beroep op verrekening staat dat verlof niet in de weg. Ook over de overdracht van het pand is de rechter duidelijk: de vrouw is verplicht mee te werken. Wel schrapt hij de twee slotbepalingen uit de conceptakte, omdat nog niet over de hele linie finale kwijting over en weer wordt verleend en die bepalingen daarom niet nodig of wenselijk zijn. Weigert de vrouw te tekenen, dan komt het vonnis in plaats van haar handtekening.
De notariskosten wijst de rechter af. Dat is een zelfstandige geldvordering, waarvoor in kort geding spoedeisend belang nodig is, en dat is niet aangetoond. De vordering van de vrouw over de ASR-polis wijst hij eveneens af. Hij vindt het aannemelijk dat partijen via hun advocaten hebben afgesproken dat alle onderlinge vorderingen pas worden afgerekend nadat de rechter daar definitief over heeft geoordeeld. Dat verklaart volgens hem ook dat de vrouw geen beslag heeft gelegd. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.
Het resultaat: de man krijgt verlof voor tenuitvoerlegging van het arbitrale vonnis en de vrouw moet de akte voor de overdracht van het bedrijfspand ondertekenen, zonder de slotbepalingen M2 en M3. De vorderingen over de notariskosten en de ASR-polis worden afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 30 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank Amsterdam verklaart zich bevoegd in collectieve zaak over Booking.com en Agoda wegens pariteitsverplichtingen en dark patterns Een Nederlandse stichting, Stichting Consumenten Competition Claims, heeft een collectieve actie aangespannen tegen Booking.com en een reeks zustermaatschappijen, waaronder het Amerikaanse Booking Holdings Inc en het Singaporese Agoda Company. De stichting verwijt hen twee soorten onrechtmatig handelen: het opleggen van pariteitsverplichtingen aan hotels, waardoor consumenten meer betaalden voor hotelkamers dan bij vrije concurrentie het geval zou zijn geweest, en het gebruik van zogeheten dark patterns op de platforms Booking.com en Agoda.com. Dark patterns zijn ontwerptechnieken op websites die consumenten manipuleren of misleiden bij het nemen van beslissingen.
Booking Holdings Inc en Agoda betwistten in een bevoegdheidsincident dat de Nederlandse rechter bevoegd is om hun zaken te behandelen. Zij zijn immers niet in Nederland gevestigd, maar respectievelijk in de Verenigde Staten en Singapore. De rechtbank moest beoordelen of zij desondanks rechtsmacht heeft.
Voor de mededingingsrechtelijke vorderingen, gericht op de pariteitsverplichtingen, baseerde de stichting haar beroep op samenhang: de in Nederland gevestigde Booking.com is de ankergedaagde en de buitenlandse entiteiten zijn onderdeel van dezelfde economische eenheid. Agoda betwistte dat zij tot dezelfde onderneming als Booking.com behoort en bestempelde de constructie als een ontoelaatbare 'tweetrapsraket': een combinatie van opwaartse aansprakelijkheid van moedermaatschappij Booking Holdings Inc voor Booking.com, én neerwaartse aansprakelijkheid van Agoda als zustermaatschappij. De rechtbank verwierp dit betoog. Zij oordeelde dat het begrip 'onderneming' in het mededingingsrecht een functioneel begrip is dat uit meerdere rechtspersonen kan bestaan, en dat zijwaartse of horizontale aansprakelijkheid niet is uitgesloten. Omdat Booking Holdings Inc 100% aandeelhouder is van zowel Booking.com als Agoda, en het vermoeden van beslissende invloed niet is weerlegd, behoort Agoda tot dezelfde economische eenheid. Ook het vereiste concrete verband tussen Agoda's activiteiten en het voorwerp van de inbreuk, het aanbieden van hotelboekingsdiensten, is aanwezig.
Voor de consumentenrechtelijke vorderingen over dark patterns oordeelde de rechtbank dat zowel de schadeveroorzakende gebeurtenis als de intredende schade in Nederland kunnen worden gelokaliseerd. De websites van zowel Booking.com als Agoda zijn mede op Nederlandse consumenten gericht: ze zijn in het Nederlands beschikbaar, tonen prijzen in euro's en boden tot kort geleden iDeal als betaalmethode aan, wat een Nederlandse bankrekening veronderstelt. De dark patterns, als die bestaan, treffen de consument op het moment dat deze de website bezoekt, en dat gebeurt in Nederland. Daarmee heeft de Nederlandse rechter bevoegdheid op grond van de onrechtmatige daadsregel in het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering.
Agoda had ook betoogd dat consumenten door het aanvaarden van haar algemene voorwaarden hebben ingestemd met een forumkeuze voor de rechter in Singapore. De rechtbank verwierp dit: de stichting is geen partij bij die overeenkomsten en treedt op basis van haar eigen wettelijke bevoegdheid op voor consumentenbelangen. Zij is daarmee niet gebonden aan het forumkeuzebeding.
Voor Booking Holdings Inc gold dat de stichting haar aansprakelijk stelde op grond van groepsaansprakelijkheid voor het gebruik van dark patterns door Booking.com. Booking Holdings Inc stelde dat zij een niet-operationele holding is, maar de rechtbank oordeelde dat op dit stadium niet op voorhand kan worden uitgesloten dat aansprakelijkheid bestaat, mede gelet op de gestelde overlap in bestuursfuncties en centrale bemoeienis met de website.
De rechtbank wees de bevoegdheidsincidenten van zowel Booking Holdings Inc als Agoda af en veroordeelde elk van hen in de proceskosten van de stichting van € 1.495. De hoofdzaak wordt voortgezet.
Rechtbank Amsterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht