Kantonrechter: verzekerde moet € 2.195,51 terugbetalen na ongeluk met auto van zoon Een autoverzekering dekte alleen schade als de verzekerde zelf of haar ex-partner achter het stuur zat. Op 5 november 2024 reed de zoon van de verzekeringnemer met de auto op een voorganger in. De verzekeraar vergoedde de schade aan de auto van die voorganger, in totaal € 2.195,51, en wilde dat bedrag terug van de moeder, die als verzekeringnemer op de polis stond.
De zaak lag bij de kantonrechter van de rechtbank Midden-Nederland, zittingsplaats Almere. De verzekeraar had de vrouw op 2 maart 2026 gedagvaard. Op het polisblad staat een uitsluitingsclausule: schade waarbij iemand anders dan de verzekeringnemer of haar ex-partner de bestuurder is, is niet verzekerd. Als de verzekeraar volgens de wet toch een benadeelde moet vergoeden, verhaalt hij de volledige schade op de verzekeringnemer. Omdat de zoon niet onder de verzekerde bestuurders valt, vond de verzekeraar dat de moeder moest terugbetalen.
De vrouw verweerde zich op meerdere manieren. Zij wist naar eigen zeggen niet dat alleen zijzelf en haar ex-partner waren verzekerd en ging ervan uit dat ook andere bestuurders gedekt waren, zoals gebruikelijk. De auto werd vooral door haar ex-partner gebruikt en af en toe door haar zoon. Volgens haar was de clausule onduidelijk en moest die onduidelijkheid voor rekening van de verzekeraar komen. Ook stelde zij dat de verzekeraar zijn informatieverplichtingen had geschonden, en zij verwees daarbij naar de Europese Consumentenrichtlijn.
Die richtlijn is hier volgens de kantonrechter niet van toepassing, omdat een verzekering een financiële dienst is waarvoor de richtlijn niet geldt. Wel gelden voor zo'n verzekering de informatieplichten uit het Burgerlijk Wetboek, de Wet op het financieel toezicht en het Besluit Gedragstoezicht financiële ondernemingen, en daarop moet de rechter ambtshalve toezien. Dat betekent dat hij dit zelf controleert, ook als partijen het niet aanvoeren. De kantonrechter stelde vast dat de verzekeraar bijna alle informatieplichten was nagekomen. Alleen over het herroepingsrecht, het recht om binnen veertien dagen van een op afstand gesloten overeenkomst af te zien, is niet gebleken dat de vrouw is geïnformeerd. De rechter verbindt daar geen gevolgen aan: de termijn is verstreken en er is niet gebleken dat zij de verzekering had willen herroepen. Ook de algemene voorwaarden bleken haar niet onredelijk te benadelen.
Over de uitsluitingsclausule zelf was de kantonrechter duidelijk. De tekst laat geen misverstand toe, want er staat letterlijk dat schade veroorzaakt door andere bestuurders dan de verzekeringnemer en haar ex-partner niet is verzekerd. Bovendien dekt een schadeverzekering volgens artikel 7:946 BW alleen de belangen van de verzekeringnemer, tenzij anders is overeengekomen. De vrouw mocht er dus niet van uitgaan dat haar kinderen waren meeverzekerd. Had zij de polis niet goed gelezen of verkeerd begrepen, dan blijft dat voor haar rekening.
De clausule was voor haar ook geen verrassing. De verzekeraar had haar voor het sluiten van de overeenkomst gewezen op de voorwaarden. De clausule staat in de bevestiging van de acceptatie en op elke polis die zij sinds juni 2022 heeft ontvangen. In al die jaren protesteerde zij niet en stelde zij geen vragen, en wat de verzekeraar daarover aanvoerde, heeft zij onvoldoende weersproken. De clausule is daarom geldig.
De kantonrechter wees de vordering volledig toe. De vrouw moet de hoofdsom van € 2.195,51 betalen, plus € 168,89 aan verschenen rente en € 398,49 aan buitengerechtelijke incassokosten. Tegen die laatste twee posten voerde zij geen afzonderlijk verweer. Over de hoofdsom loopt bovendien wettelijke rente vanaf 26 februari 2026 tot de dag van betaling. In totaal moet zij € 3.762,89 betalen. Als de partij die in het ongelijk is gesteld, moet zij ook de proceskosten van de verzekeraar betalen, begroot op € 1.317,17, met de kosten van betekening als zij niet op tijd betaalt. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, wat inhoudt dat zij moet betalen ook als zij hoger beroep instelt.
Rechtbank Midden-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht Verzekeraar Euro Insurance krijgt € 675.000 schade na A12-ongeluk niet terug: claim verjaard Op 14 januari 2019 reed een man met zijn Volvo op de A12 bij Harmelen tegen een Tesla aan. Hij zegt dat hij plotseling naar links moest uitwijken voor een rode Volkswagen Up! die van rijstrook wisselde en die onbekend is gebleven. De Tesla draaide 180 graden, schoot over de overige rijstroken en raakte een BMW voordat hij tegen de vangrail tot stilstand kwam. De Volvo-bestuurder noemt het ongeval van meet af aan overmacht, veroorzaakt door de onbekende automobilist.
De verzekeraar van de Tesla, Accident Management Services (AMS), had als Nederlandse vertegenwoordiger van Euro Insurance de schade vergoed. Het ging om € 37.123,97 aan autoschade en € 1.400 aan bedrijfsschade. Daarnaast betaalde zij € 674.111,93 aan letselschade voor de inzittende van de Tesla uit een schadeverzekering voor inzittenden. Dat geld wilde AMS terugkrijgen van de Volvo-bestuurder en van One Underwriting, de Nederlandse vertegenwoordiger van zijn Belgische aansprakelijkheidsverzekeraar Ethias.
Het Waarborgfonds Motorverkeer, dat schade door onbekend gebleven bestuurders vergoedt, had de eigen schade van de Volvo-bestuurder en zijn verzekeraar al betaald. Volgens hen had AMS daarom ook bij het Waarborgfonds moeten aankloppen. Ze betrokken het fonds in een aparte vrijwaringszaak: zij vroegen de rechtbank het fonds te veroordelen om alles te betalen waartoe zij jegens AMS zouden worden veroordeeld.
De rechtbank Den Haag komt aan die vragen niet toe, omdat de vorderingen van AMS volgens haar zijn verjaard. Voor een vordering op de verzekeraar op grond van de Wet aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen geldt een verjaringstermijn van drie jaar, voor een vordering tegen de bestuurder wegens onrechtmatige daad vijf jaar. Beide termijnen liepen vanaf de dag van het ongeval en eindigden op 14 januari 2022 en 15 januari 2024. De advocaat van AMS stelde de bestuurder pas op 10 juni 2024 aansprakelijk.
AMS voerde aan dat zij de verjaring op 1 februari 2021 had gestuit. Op die dag mailde zij One Underwriting en verwees zij naar een eerdere aansprakelijkstelling, die ze oorspronkelijk naar een andere verzekeraar had gestuurd. Die aansprakelijkstelling zat volgens AMS als bijlage in een lange keten van doorgestuurde e-mails. De rechtbank vindt dat niet bewezen. Schaderegelaar Dekra schreef op 26 februari 2021 juist dat de aansprakelijkstelling ontbrak. Ook als de bijlage wel was meegestuurd, was AMS volgens de rechtbank niet duidelijk genoeg over haar vordering. Een verwijzing naar een bijlage met een serie berichten, waarvan het relevante bericht onderaan staat, volstaat niet als aansprakelijkstelling. Wie wordt aangesproken hoeft daar niet naar te zoeken. AMS mocht er na het bericht van Dekra ook niet op vertrouwen dat het bericht was ontvangen en begrepen.
Omdat niet is gebleken dat de bestuurder of One Underwriting binnen vijf jaar andere berichten kregen waaruit een schadeclaim bleek, zijn de vorderingen tegen beiden verjaard. Daarmee vervalt ook de grond onder de vrijwaringszaak, want de bestuurder en One Underwriting hoeven aan AMS niets te betalen.
De rechtbank wijst alle vorderingen van AMS af en veroordeelt AMS in de proceskosten van de Volvo-bestuurder en One Underwriting van € 14.496. De vorderingen in de vrijwaringszaak wijst zij ook af, en de Volvo-bestuurder en One Underwriting moeten het Waarborgfonds € 14.697 aan proceskosten betalen.
Rechtbank Den Haag · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter Breda is niet bevoegd in zorgverzekeringszaak: verhuizing bepaalt rechtbank Een vrouw uit de regio Rotterdam kreeg te maken met een vordering van zorgverzekeraar a.s.r. over een bedrag van € 221,04. Omdat zij niet op de dagvaarding reageerde, veroordeelde de kantonrechter in Breda haar op 17 september 2025 bij verstek tot betaling van dat bedrag, met wettelijke rente en proceskosten. Zij ging daartegen in verzet, onder meer met het argument dat de Bredase rechter helemaal niet over de zaak mocht oordelen.
Haar verweer draaide om haar woonplaats. Zij stelde dat zij haar verhuizing naar haar nieuwe woonplaats al op 15 juli 2025 had doorgegeven aan de gemeente en dat die verhuizing op 19 augustus 2025 administratief was verwerkt. Daarmee woonde zij op het moment van de dagvaarding niet meer in het gebied waar de rechtbank Zeeland-West-Brabant bevoegd is.
a.s.r., dat door een gemachtigde werd vertegenwoordigd, betwistte dat niet. De verzekeraar wees erop dat de gemeentelijke basisadministratie op 19 augustus 2025 nog het oude adres liet zien, maar zei niet te betwisten dat de vrouw bij het uitbrengen van de dagvaarding op 2 september 2025 al in haar nieuwe woonplaats woonde. Zij liet het oordeel over de bevoegdheid aan de kantonrechter over en had er geen bezwaar tegen dat de zaak naar Rotterdam zou gaan.
De kantonrechter legde uit hoe de bevoegdheid werkt. Volgens artikel 99 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering is de rechtbank van de woonplaats van de gedaagde bevoegd. Het bepalende moment is de dag waarop de dagvaarding wordt betekend, want dan wordt de procedure aanhangig gemaakt. Omdat vaststond dat de vrouw op dat moment al in haar nieuwe woonplaats woonde, was Breda niet de juiste plek.
De kantonrechter verklaarde zich daarom onbevoegd en verwees de zaak in de stand waarin die zich bevindt naar het team kanton van de rechtbank Rotterdam. Partijen moeten de zaak zelf aanhangig maken in Rotterdam: ieder van hen mag de ander bij exploot oproepen tegen een nieuwe roldatum. Over de vraag of de vrouw die € 221,04 moet betalen, is dus nog niets beslist.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Matrans krijgt geen dekking van verzekeraars voor beroepsziekte van oud-sjorder: schade was al bekend Een man werkte vanaf november 2007 als stukgoedsjorder bij Matrans Marine Services in Rotterdam, een bedrijf dat lading en containers aan boord van zeeschepen vastzet. Sinds mei 2013 was hij arbeidsongeschikt, en in 2016 zegde Matrans met toestemming van het UWV zijn contract op. Op 24 oktober 2016 stuurde vakbond FNV namens hem een brief over een geschil over de transitievergoeding en zijn vakantiedagen. Aan het slot stond dat de man meende dat zijn gezondheidsklachten door zijn werk kwamen, dat hij onderzoek deed naar de aansprakelijkheid van Matrans en dat hij zich alle rechten voorbehield, om verjaring te voorkomen.
Per 1 januari 2017 stapte Matrans over naar een nieuwe aansprakelijkheidsverzekering, via makelaar Howden afgesloten bij een groep verzekeraars, onder wie Achmea en AXA. Post & Co trad op als gevolmachtigde. De oude verzekering liep via Aon. In september 2019 stelde de FNV Matrans namens de oud-werknemer aansprakelijk voor nek- en rugklachten door gebrekkige arbeidsomstandigheden. Matrans meldde dat bij de nieuwe verzekeraars. Aon weigerde dekking omdat de oude polis toen al was afgelopen. De oud-werknemer dagvaardde Matrans in 2021, en de rechtbank Rotterdam oordeelde in 2024 dat Matrans haar zorgplicht had geschonden en naar rato aansprakelijk is; die zaak ligt nu bij het gerechtshof Den Haag.
Toen de verzekeraars in juni 2021 de FNV-brief uit 2016 onder ogen kregen, weigerden zij dekking. Matrans stapte naar de rechter en vroeg een verklaring dat de verzekeraars haar schade moeten vergoeden. De verzekeraars voerden drie verweren. Het eerste was dat Matrans bij het sluiten van de verzekering had moeten melden dat de oud-werknemer zijn klachten aan het werk toeschreef. De rechtbank Rotterdam ging daar niet in mee. Een verzekeraar die ontdekt dat iets is verzwegen, moet de verzekerde daar binnen twee maanden op wijzen en de gevolgen noemen. De verzekeraars hadden de brief op 7 juni 2021 en schreven op 8 juni alleen dat de zaak bij de vorige verzekeraar thuishoorde. Pas op 5 oktober 2021, vier maanden later, beriepen zij zich op het verzwijgen. Daarmee waren zij te laat.
Ook het tweede verweer faalde. De polis dekt alleen claims die tijdens de looptijd worden ingesteld en die vóór de start niet bekend waren. Volgens de rechtbank was de brief van 2016 geen aansprakelijkstelling: er stond niet in dat Matrans aansprakelijk werd gehouden, en er werd geen schadevergoeding geëist. Het was alleen een brief om verjaring te stuiten. De eerste echte aansprakelijkstelling kwam in september 2019, tijdens de looptijd van de polis.
Het derde verweer slaagde wel. Een verzekering moet onzekerheid dekken, en de polis zegt dat schade alleen gedekt is als bij het sluiten van de verzekering nog onzeker was dat een gebeurtenis schade had veroorzaakt of zou veroorzaken. Matrans vond dat het daarbij ging om de vraag of zij iets verwijtbaars had gedaan waardoor een claim zou volgen. De rechtbank las het woord gebeurtenis als een feitelijke gebeurtenis: hier de arbeidsomstandigheden van de sjorder in de jaren tot 2013. Matrans wist al sinds 2013 dat hij arbeidsongeschikt was door gezondheidsklachten, en uiterlijk sinds de brief van oktober 2016 dat hij die klachten aan zijn werk toeschreef. Die gezondheidsschade was er dus al toen de polis inging. Of de man Matrans ook echt aansprakelijk zou stellen, doet daarbij niet ter zake. De rechtbank merkte op dat Matrans de dreigende claim eind 2016 nog had kunnen melden bij Aon, waarna die onder de uitloopdekking van de oude polis had kunnen vallen.
Matrans had ook gevolmachtigde Post & Co gedagvaard, maar erkende op de zitting dat dit ten onrechte was, omdat Post & Co geen risicodrager is. De rechtbank verklaarde Matrans niet-ontvankelijk tegen Post & Co en wees haar vorderingen tegen de verzekeraars af. Matrans moet € 2.011 aan proceskosten betalen.
Rechtbank Rotterdam · 23 september 2026
Civiel Recht Rechtbank wijst claim tegen letselschade-advocaat af: oud-cliënt ging zelf niet in hoger beroep Een motorrijder raakte in 2014 twee keer gewond. Op 6 september gleed hij in een bocht om met zijn motor, en op 27 september werd hij op zijn scooter aangereden door een auto. De verzekeraar van de automobilist, destijds Delta Lloyd, erkende aansprakelijkheid en keerde € 18.300 aan voorschotten uit voor het letsel aan zijn rechter grote teen. Over zijn overige klachten, zoals urineretentie, buikpijn en posttraumatische stressstoornis, was ruzie: in twee medische adviezen kon geen verband met het ongeval worden vastgesteld, en de verzekeraar betwistte dat verband.
De advocaat die de man bijstond, begon in 2018 een bodemprocedure tegen de verzekeraar en vorderde een verklaring voor recht dat die aansprakelijk was voor € 80.000 schade. Direct na de mondelinge behandeling in oktober 2018 nam de man afscheid van deze advocaat. Op 21 november 2018 wees de rechtbank Amsterdam de vordering af. De man schakelde een nieuwe advocaat in, en samen besloten ze geen hoger beroep in te stellen. De verzekeraar beschouwde het dossier daarna als gesloten en weigerde verder uit te keren.
De man stelde zijn oude advocaat in 2019 aansprakelijk. Een deelgeschil over de vraag of het vonnis van 2018 ook voor zijn urologische klachten bindend was, verloor hij in 2020. Daarna diende hij een tuchtklacht in. De raad van discipline verklaarde die in 2022 gedeeltelijk gegrond en legde een berisping op, omdat de advocaat ondermaats had geprocedeerd. Het Hof van Discipline bevestigde dat in 2024. Voor de civiele rechter vorderde de man nu een verklaring voor recht dat de advocaat toerekenbaar tekortgeschoten was of onrechtmatig had gehandeld, met schadevergoeding op te maken bij staat. Hij noemde vier beroepsfouten: de wijze van procederen, het starten van een bodemprocedure terwijl de medische causaliteit ontbrak, het niet adviseren over hoger beroep en het aannemen van de zaak zonder de vereiste specialisatie. De advocaat voerde onder meer aan dat zijn oud-cliënt te laat had geklaagd en dat een eventuele schade zijn eigen schuld was.
De rechtbank Den Haag laat de vraag of de advocaat fouten maakte onbeantwoord, want ook als dat zo was, ontbreekt volgens de rechtbank de schade of het verband daarmee. De gestelde schade bestond uit het verlies van de kans om via medische experts het oorzakelijk verband vast te stellen en meer schadevergoeding te krijgen, het verlies van de mogelijkheid om de volledige schade via de verzekeraar vergoed te krijgen, en een zwakkere onderhandelingspositie omdat de verzekeraar het vonnis als voldongen feit zag. Al die mogelijkheden bleven volgens de rechtbank bestaan na het vertrek van de advocaat. In hoger beroep had de zaak opnieuw beoordeeld kunnen worden en hadden deskundigen kunnen worden benoemd. Dat de man daarvan afzag, deed hij bewust en in overleg met zijn nieuwe advocaat. Het vonnis werd pas onaantastbaar toen de beroepstermijn verliep.
Voor de kosten van medisch onderzoek en juridische bijstand is volgens de rechtbank de mogelijkheid van schade niet aannemelijk. Het oordeel van de rechtbank Amsterdam over de medische causaliteit is bindend geworden, dus nieuw onderzoek kan niets meer opleveren. De juridische kosten waren niet onderbouwd, en de kosten van de bodemprocedure had de advocaat zelf op zich genomen. Een verwijzing naar een schadestaatprocedure is daarom niet aan de orde.
De advocaat vroeg om vergoeding van zijn volledige proceskosten, maar de rechtbank ziet geen misbruik van procesrecht of onrechtmatig handelen. De rechtbank wijst alle vorderingen af en veroordeelt de man in de proceskosten van € 1.836, te betalen binnen veertien dagen, met wettelijke rente als hij dat niet doet. Dat deel van het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Den Haag · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht