Huurder moet zelfgebouwde trap naar zolder laten slopen en herstelkosten tot € 13.322 betalen Een huurster in Breda liet in haar woning een vaste trap naar de zolder plaatsen, zonder dat haar verhuurder daarvoor toestemming had gegeven. Daarvoor werd een opening in de betonnen zoldervloer gezaagd. Toen de verhuurder, vereniging Laurentius, daar op 12 juni 2025 achter kwam, vroeg zij de werkzaamheden direct te stoppen en liet de volgende dag stempels in de woning plaatsen. De trap was op dat moment nog niet af.
Laurentius wil dat de trap verdwijnt en dat de woning in de oorspronkelijke staat wordt hersteld. Volgens de verhuurder is de betonvloer doorgezaagd, waardoor de constructieve veiligheid niet meer te controleren is. Omdat het om de draagconstructie gaat, wil zij het werk zelf door een professionele aannemer laten uitvoeren. De huurster moet dat toelaten en de kosten betalen. Laurentius raamt die kosten op € 13.322,64, op basis van een offerte van De Kok Bouwgroep.
De huurster voerde verweer. Zij betwistte dat de vloer constructief was aangetast en wees erop dat de werkzaamheden nog niet klaar waren. Volgens haar was haar eerder verteld dat het herstel tussen € 4.000 en € 4.500 zou kosten. Ook vond zij het in strijd met het vertrouwensbeginsel en het gelijkheidsbeginsel, omdat de buren wel een vaste trap naar zolder zouden hebben. Zelf vroeg zij de rechter om Laurentius te veroordelen alsnog toestemming voor de trap te geven.
De kantonrechter stelt vast dat vaststaat dat de huurster voor de trap toestemming nodig had en die niet heeft gevraagd. De huurovereenkomst en de wet geven de verhuurder dan het recht te eisen dat de verandering op kosten van de huurder ongedaan wordt gemaakt. Dat dit niet onevenredig is, ligt volgens de rechter voor de hand: het gaat om werk dat de constructie van het pand raakt en dus ook de veiligheid. Het beroep op de buren slaagt niet. Ter zitting bleek dat het niet om de directe buren ging maar om een andere woning in de wijk, en welke woning dat is, heeft de huurster niet duidelijk gemaakt.
Ook haar eigen vordering strandt. De rechter leest die als een verzoek om een machtiging op grond van artikel 7:215 lid 3 van het Burgerlijk Wetboek. Zo'n machtiging kan niet worden verleend nadat de verandering al is aangebracht, en dat erkende de huurster op de zitting zelf. Zij is daarom niet-ontvankelijk in haar vordering.
Over de kosten oordeelt de kantonrechter dat de offerte niet onredelijk is en dat de huurster die onvoldoende gemotiveerd heeft betwist. Zij moet de herstelkosten betalen tot maximaal € 13.322,64. De rechter gaat ervan uit dat Laurentius alleen de werkelijk gemaakte kosten in rekening brengt als die lager uitvallen.
Een tweede punt betreft de tegelvloer, die Laurentius ook zonder toestemming geplaatst vond. Bij aanvang van de huur had de huurster een tegelvloer van de vorige huurder overgenomen, die zij later door laminaat had vervangen om daarna weer tegels te leggen. Laurentius heeft volgens de rechter niet aangetoond dat zij nu belang heeft bij herstel van de vloer, en niet duidelijk gemaakt wat de oorspronkelijke staat was. Die vordering wordt afgewezen.
Weigert de huurster de werkzaamheden te gedogen, dan mag Laurentius de woning tijdelijk en gedeeltelijk laten ontruimen, voor zover dat voor het werk nodig is. Gezien haar eerdere houding begrijpt de rechter dat de verhuurder daar belang bij heeft: zo hoeft zij niet opnieuw te procederen. De huurster hoeft de woning niet te verlaten als zij het werk gedoogt of als het zonder ontruiming kan.
De kantonrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Breda, veroordeelt de huurster op 4 november 2026 om het verwijderen van de trap en het herstel van de schade en de vlizotrap te gedogen. Voor het geval zij dat niet doet, moet zij het gehuurde tijdelijk en voor zover nodig ontruimen. Zij betaalt € 553,77 proceskosten, plus wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. In reconventie wordt zij niet-ontvankelijk verklaard, zonder proceskosten. De vordering over de tegelvloer en het meer of anders gevorderde zijn afgewezen.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 4 november 2026
Civiel Recht Rechter verlaagt huur Woonstad-woning met 15% voor vochtplekken, huurder moet € 3.997 terugbetalen Een huurder van een Woonstad-woning in Rotterdam kreeg in 2025 van de huurcommissie 60 procent huurkorting wegens vocht en schimmel in de woning. De verhuurder liet het daar niet bij en stapte naar de kantonrechter. De rechter beoordeelt het gebrek opnieuw en komt op een veel lagere korting uit.
De huurder, die de woning samen met haar ex-partner huurt, had de huurcommissie gevraagd de huur te verlagen vanwege vocht en schimmel. De commissie verlaagde de huur van € 708,10 met 60 procent tot € 283,24 per maand, met terugwerkende kracht tot 1 april 2024. Woonstad Rotterdam vond dat te veel. Omdat de verhuurder naar de rechter ging, verviel de uitspraak van de huurcommissie en moest de kantonrechter de kwestie zelf opnieuw beoordelen.
De kantonrechter ziet in de woning twee zichtbare vochtplekken, in de woonkamer en in de slaapkamer, samen ongeveer 0,35 vierkante meter. Die zijn ontstaan doordat vocht via de gevel doorsloeg, nadat de gevel in 2022 was geïsoleerd. Door condensatie in de spouw kon vocht de woning in trekken. Woonstad liet in 2025 loodslabben aanbrengen en later ook de stootvoegen herstellen. Volgens de rechter is de oorzaak daarmee in december 2025 verholpen. Dat de huurder de bouwdrogers maar beperkt liet draaien, heeft volgens de rechter niet tot gevolg dat de huurverlaging korter duurt, omdat nergens blijkt dat dit het herstel heeft vertraagd.
De rechter vindt de twee vochtplekken een ernstig gebrek dat het huurgenot substantieel vermindert, en volgt Woonstad dus niet in het standpunt dat er geen korting hoort te zijn. Een korting van 60 procent gaat volgens de rechter echter veel te ver. Hij kiest voor 15 procent, wat de huur op € 601,89 per maand brengt. Die korting loopt van 1 april 2024 tot en met 11 december 2025.
Op andere punten krijgt de huurder geen gelijk. De verhoogde vochtwaarden die op wisselende plekken in de muur zijn gemeten, zijn alleen met meetapparatuur op te sporen. Ze leveren volgens de rechter geen substantiële vermindering van het huurgenot op. Het aangetaste behang in de slaapkamer en het afgebladderde behang in de keuken zijn geen onderdeel van de verhuurde woning, zodat daarvoor geen korting kan worden gegeven.
Woonstad had ook terugbetaling gevraagd van € 5.912,68, het bedrag dat het op grond van de uitspraak van de huurcommissie al had uitgekeerd. De rechter rekent uit dat de huurder over april 2024 tot en met mei 2025 recht had op € 1.915,39 aan korting, waarbij hij ook de huurverhoging per 1 juli 2024 naar € 747,05 meeneemt. Het verschil van € 3.997,29 is te veel betaald. Omdat de ex-partner formeel nog steeds medehuurder is, zolang niet vaststaat dat de echtscheidingsbeschikking is ingeschreven, worden beiden tot terugbetaling veroordeeld.
De huurder had in een tegeneis ook € 8.117,69 aan schadevergoeding gevraagd voor beschadigde vloer, kasten, banken en behang, plus vergoeding van de kosten van vochtrapporten. De rechter wijst dat af. Zij heeft de schade aan vloer, kasten en banken niet met bijvoorbeeld foto's onderbouwd. Voor het behang ziet de rechter niet dat Woonstad zijn herstelplicht heeft verzaakt, omdat er snel na de melding onderzoek, herstelwerk en bouwdrogers zijn ingezet. De rapporten stellen alleen verhoogde vochtwaarden vast en niet dat er een gebrek is.
De kantonrechter stelt de huur vast op € 601,89 per maand vanaf 1 april 2024 tot en met 11 december 2025 en veroordeelt de huurder en haar ex-partner tot betaling van € 3.997,29 aan Woonstad, met wettelijke rente vanaf de dagvaarding. In de eis van Woonstad dragen partijen hun eigen proceskosten. In de tegeneis wijst de rechter alles af en moet de huurder € 684,00 aan proceskosten betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Rotterdam · 30 oktober 2026
Civiel Recht Verhuurder wint verzet van huurster met kinderen: ontbinding om huurachterstand blijft staan Een verhuurder die door het uitblijven van de huur zelf in financiële problemen kwam en haar eigen woning kwijtraakte, heeft in een verzetprocedure gelijk gekregen tegen haar huurster. De huurder betaalde de huur niet en liet een achterstand van ruim drie maanden ontstaan. Over de periode tot en met augustus 2025 ging het om € 3.357,89, met rente en kosten.
De verhuurder startte daarom een rechtszaak. Omdat de huurster niet verscheen, wees de rechtbank Rotterdam op 18 september 2025 bij verstek de ontbinding van de huurovereenkomst, de ontruiming van de woning en betaling van de achterstand toe. Een verstekvonnis is een vonnis dat wordt gewezen als de gedaagde niet reageert op de dagvaarding. De huurster ging op tijd in verzet, de procedure waarmee je zo'n vonnis laat toetsen. De zaak kwam daarmee opnieuw bij de kantonrechter.
De huurster voerde meerdere verweren. Zij zei dat zij door de Toeslagenaffaire in overmacht verkeerde. Ook vond zij dat een ontruiming niet in verhouding stond tot de gevolgen voor haar minderjarige kinderen, onder verwijzing naar artikel 3 van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind. Verder meende zij dat de verhuurder haar te snel voor de rechter had gebracht, zonder de gemeentelijke vroegsignalering af te wachten, en dat de buitengerechtelijke incassokosten onterecht waren omdat de aanmaningen haar niet zouden hebben bereikt. Inmiddels had zij de woning in december 2025 vrijwillig ontruimd en had de gemeente de oorspronkelijke achterstand betaald. Partijen spraken af dat eventuele schade aan de woning en de borg buiten deze procedure bleven.
De kantonrechter wees alle verweren af. Het betalen van de huur is volgens hem de kernverplichting van een huurder. Een ontruiming is ingrijpend, zeker voor kinderen, maar dat maakt de ontbinding niet onterecht. Tegenover het woonbelang van de huurster staan de zwaarder wegende belangen van de verhuurder. Bovendien bleek dat de huurster ook na augustus 2025 geen huur betaalde.
Ook het verweer over de vroegsignalering slaagde niet. De verhuurder had onweersproken de achterstand bij de gemeente gemeld, en uit de verklaring van de gemachtigde van de huurster bleek dat haar situatie, mede door de Toeslagenaffaire, al bij de gemeente bekend was. Van een verhuurder hoeft niet te worden verwacht dat zij haar recht op huur opschort tot een schuldhulptraject is opgestart.
Bij de incassokosten oordeelde de rechter dat de huurster te weinig concreets had aangevoerd. Zij had gezegd bijna geen brieven te hebben ontvangen, maar niet uitgelegd welke problemen er met de bezorging waren geweest. Dat derden toegang hadden tot haar brievenbus komt voor haar eigen rekening en risico. Zij had bovendien zelf verklaard minstens één aanmaning te hebben gekregen, waarmee zij naar Wegwijzer was gegaan, en zij deed op 9 juli 2025 nog een deelbetaling van € 100. Zij kende haar achterstand dus en kreeg ruim de kans om te betalen. De incassokosten van € 202,50 zijn terecht toegewezen.
De kantonrechter bekrachtigt daarom het verstekvonnis van 18 september 2025. Bedragen die de huurster inmiddels heeft betaald, bijvoorbeeld via de gemeente of loonbeslag, gaan van haar schuld af. Zij moet ook de kosten van de verzetprocedure betalen, begroot op € 506.
Rechtbank Rotterdam · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter: ontslag op staande voet van zieke werknemer ongeldig, werkgever betaalt € 5.805 en meer Een allround medewerker uit de omgeving van Bergen op Zoom meldde zich op 5 mei 2026 ziek. Drie dagen later, op 8 mei 2026, kreeg hij een brief waarin zijn werkgever, een vennootschap onder firma, hem op staande voet ontsloeg. Als redenen noemde de werkgever onvoldoende functioneren, depressieve klachten die de werksfeer ernstig zouden verstoren en de vele gesprekken die geen verbetering hadden gebracht. De man werkte sinds 9 april 2024 bij het bedrijf, met een contract voor bepaalde tijd dat tot 9 april 2027 liep.
De werknemer vroeg de kantonrechter vast te stellen dat het ontslag niet geldig was. Daarnaast wilde hij een vergoeding voor onregelmatige opzegging, een billijke vergoeding en een transitievergoeding. Ook vroeg hij uitbetaling van de inhoudingen op zijn eindafrekening, een wettelijke verhoging, rente en een gecorrigeerde eindafrekening met bruto/netto specificatie. De werkgever voerde verweer.
Het ontslag op staande voet is volgens de kantonrechter niet rechtsgeldig. Voor zo'n ontslag is een dringende reden nodig, en die moet onverwijld en duidelijk worden medegedeeld. De werknemer stelde dat daar geen sprake van was, en de werkgever sprak dat niet tegen. De man berust zelf in het einde van het dienstverband, dat daarmee per 8 mei 2026 is geëindigd.
Omdat het ontslag niet geldig is, is het een onregelmatige opzegging, waarvoor in principe het loon tot het einde van het contract moet worden betaald. De werkgever vroeg om matiging, onder meer omdat de man een ziektewetuitkering krijgt, het dienstverband kort was en het bedrijf klein is. De kantonrechter matigt de vergoeding tot het wettelijke minimum van drie maanden loon. Omdat de man bij ziekte recht had op 70 procent van zijn loon van € 2.764,30 bruto per maand, komt dat uit op € 5.805,03 bruto. Zijn ziektewetuitkering ligt € 234,49 per maand lager dan zijn loon zou zijn geweest, en dat verschil bedraagt tot april 2027 in totaal € 2.581,41. De overige argumenten van de werkgever leiden niet tot een lager bedrag.
De transitievergoeding wijst de kantonrechter toe voor het gevraagde bedrag van € 1.919,65 bruto. De gevraagde billijke vergoeding van € 10.000 wijst hij af. Het inkomensverlies tot april 2027 is al gedekt door de vergoeding voor onregelmatige opzegging, en over andere schade, zoals de kwetsbare medische situatie, de onzekerheid over de uitkeringspositie, de druk door verrekening en het uitblijven van re-integratie, gaf de man geen toelichting.
Ook de eindafrekening ging niet goed. De werkgever had 16 wachturen ingehouden (€ 470,72 bruto) en € 1.338,16 netto voor een lening. Dat de man met die inhoudingen had ingestemd door de ontslagbrief te ondertekenen, volgt volgens de kantonrechter niet uit die brief. Voor de wachturen vond hij in het contract geen grondslag, en het personeelshandboek was niet overgelegd. Voor de lening ontbrak een toelichting op hoe het bedrag van € 6.000 was opgebouwd, en de terugbetalingsregels uit de opleidingsovereenkomst gelden niet bij een ongeldig ontslag op staande voet. Over het ten onrechte ingehouden loon is een wettelijke verhoging verschuldigd, die de kantonrechter beperkt tot 25 procent, in totaal € 452,22. De gevraagde dwangsommen wijst hij af, omdat de werkgever vrijwillige medewerking toezegde.
De werkgever moet de man de vergoeding voor onregelmatige opzegging van € 5.805,03 bruto en de transitievergoeding van € 1.919,65 bruto betalen. Daarnaast betaalt zij de inhoudingen van € 470,72 bruto en € 1.338,16 netto terug, plus € 452,22 wettelijke verhoging, alles met wettelijke rente vanaf veertien dagen na aanschrijving. Binnen veertien dagen na aanschrijving moet zij ook een correcte eindafrekening met bruto/netto specificatie verstrekken. Verder veroordeelt de kantonrechter haar in de proceskosten van € 1.102,00. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad. De billijke vergoeding en het overige verzochte zijn afgewezen.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 6 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Gerecht Curaçao: Xibi handelde onrechtmatig door rol van VMSC over te nemen na veroordeling tot € 73 miljoen Op 13 mei 2024 veroordeelde het gerecht in Curaçao VMSC Curazao tot betaling van bijna USD 73 miljoen aan Caterpillar Crédito, de financieringstak van de Caterpillar-groep. Wat daarna gebeurde, is nu het onderwerp van een nieuwe procedure. Binnen enkele maanden nam een zusterbedrijf, Xibi, de rol van VMSC over. Volgens Cat Crédito was dat bedoeld om te voorkomen dat zij haar geld nog kon verhalen.
VMSC was jarenlang het kanaal waarlangs de internationale betalingen van de Venezolaanse Caterpillar-dealer Venequip, en later van het samenwerkingsverband Consorcio, liepen. VMSC beschikte daarvoor over een dollarrekening. Na het vonnis van 13 mei 2024 gebeurde het volgende. Op 8 maart 2024 nam de bestuurder van VMSC en Consorcio, [betrokkene 2], de aandelen in Xibi over en werd bestuurder van Xibi. In juli 2024 werd de statutaire doelomschrijving van Xibi gelijkgetrokken met die van VMSC. In augustus 2024 lanceerde Xibi een website met dezelfde producten, hetzelfde telefoonnummer en hetzelfde mailadres als VMSC. Vanaf medio 2024 liet [betrokkene 2] klanten weten dat zij voortaan op de rekening van Xibi moesten betalen. Cat Crédito kon via een bankbeslag slechts USD 32.000 van de toegewezen vordering incasseren. Het hof bekrachtigde het vonnis op 16 juni 2026; VMSC heeft cassatieberoep ingesteld, dat nog loopt.
Cat Crédito vorderde primair dat VMSC en Xibi worden vereenzelvigd, zodat zij haar vordering ook op Xibi kon verhalen. Subsidiair vroeg zij een verklaring dat Xibi onrechtmatig had gehandeld, met veroordeling tot schadevergoeding. In een incident vorderde zij bovendien inzage in documenten van VMSC en Xibi, om haar stellingen over het plan van de twee vennootschappen verder te onderbouwen.
Het gerecht wees de vereenzelviging af. Volgens de rechtspraak van de Hoge Raad is vereenzelviging alleen gerechtvaardigd in uitzonderlijke omstandigheden, en daartoe had Cat Crédito niets gesteld buiten haar betoog dat sprake was van misbruik van het identiteitsverschil. Ook de klassieke grondslag voor misbruik van identiteitsverschil ging hier niet op: dat vraagt in beginsel dat dezelfde persoon beide rechtspersonen beheerst. De uiteindelijk belanghebbende van VMSC is [betrokkene 1], die van Xibi is [betrokkene 2]. De stelling dat [betrokkene 2] tot de familiekring van [betrokkene 1] behoort, vond het gerecht te speculatief.
Toch werd Xibi aansprakelijk gehouden. Het gerecht overwoog dat ook een rechtspersoon onrechtmatig kan handelen door mee te werken aan het overnemen van de activiteiten van een andere rechtspersoon, terwijl zij weet dat dit gebeurt om verhaal van een rechterlijke veroordeling te frustreren. Dat was hier het geval. Het ging niet om het eenvoudig wisselen van dienstverlener door Consorcio, maar om een doelbewuste operatie. De geldstromen werden aan het bereik van Cat Crédito onttrokken, en de operatie slaagde daarin. Xibi wist van het doel, want haar bestuurder was de initiatiefnemer en zijn kennis wordt aan haar toegerekend. Dat het Consorcio vrijstond om van VMSC af te stappen, deed niet ter zake: de vraag was of Xibi aan de operatie mocht meewerken. Volgens het gerecht had Xibi daarvan moeten afzien. Of er daadwerkelijk vermogen van VMSC naar Xibi is gegaan, was daarvoor niet bepalend; de actieve medewerking aan het omleiden van de geldstromen was al onrechtmatig.
De hoogte van de schade wordt in deze procedure niet vastgesteld. Daarvoor is een schadestaatprocedure nodig, en die verwijzing was al mogelijk omdat schade aannemelijk is. Het argument van VMSC en Xibi, onderbouwd met een deskundigenrapport, dat VMSC toen al niet meer winstgevend was, was daarvoor onvoldoende.
De incidentele vordering tot inzage in bescheiden, op grond van artikel 843a Rv, werd afgewezen. Voor de subsidiaire vordering was inzage niet nodig, omdat die ook zonder toewijsbaar was; een debat over de hoogte van de schade kan in de schadestaatprocedure worden gevoerd. Voor de primaire vordering had inzage nog van belang kunnen zijn, maar Cat Crédito had niets aangedragen dat wees op uitzonderlijke omstandigheden voor vereenzelviging.
Het gerecht verklaarde voor recht dat Xibi onrechtmatig heeft gehandeld en veroordeelde Xibi tot vergoeding van de schade, op te maken bij staat. Omdat VMSC en Xibi grotendeels in het ongelijk zijn gesteld, moeten zij de proceskosten van Cat Crédito betalen van Cg 12.786,50, plus Cg 250 aan nakosten. In het incident moet Cat Crédito de proceskosten van VMSC en Xibi vergoeden van Cg 12.000, plus Cg 250 aan nakosten.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 9 november 2026
Civiel Recht