Rechter heft bewijsbeslag van Jaguar tegen BYD om Ti7 op en corrigeert proceskostenveroordeling Autofabrikant Jaguar Land Rover legde in augustus 2026 bewijsbeslag op gegevens van BYD over de Ti7, een zevenzits SUV die BYD ontwierp. Jaguar vermoedt dat het ontwerp inbreuk maakt op haar Uniemodellen voor de Land Rover Defender. BYD Nederland en BYD Europe vorderden in kort geding dat dit beslag wordt opgeheven, en dat Jaguar de executie stopt van dwangsommen van € 500.000 die BYD volgens Jaguar had verbeurd.
Dit vonnis is een herstelvonnis. De voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag had op 11 november 2026 vonnis gewezen. Daarin stond bij de proceskostenveroordeling per vergissing dat BYD de kosten moest betalen, terwijl de rechter Jaguar had veroordeeld. BYD vroeg verbetering op grond van artikel 31 Rv. Jaguar maakte daartegen geen bezwaar. De rechtbank vond de fouten kennelijk en herstelde ze: overal waar BYD stond, staat nu Jaguar. Het hele vonnis is in dit herstelvonnis opnieuw weergegeven.
Inhoudelijk oordeelde de voorzieningenrechter dat het beslag onnodig is voor zover het de gestelde inbreuk op de modellen van Jaguar betreft. Jaguar had in haar verzoekschrift niet gezegd dat zij het beslag nodig had om die inbreuk te bewijzen. Jaguar voerde aan dat zij de gegevens nodig heeft om de omvang van de inbreuk en de schade vast te stellen. Dat sneed geen hout: BYD verkoopt de Ti7 niet in de Europese Unie, dus er kan nog geen schade zijn. Een mogelijke inbreuk in de toekomst is volgens de rechter geen rechtsbetrekking in de zin van artikel 194 Rv. Daarom bleek summierlijk dat de schadevordering van Jaguar ondeugdelijk is, en moet het beslag worden opgeheven. Daarmee eindigt van rechtswege ook de gerechtelijke bewaring van de beslagen gegevens.
Ook de dwangsommen waren volgens de rechter niet verbeurd. Het beslagverlof verplichtte BYD om toegang te verlenen tot gegevens op externe servers, zoals clouddiensten. Dat gold niet voor fysieke gegevensdragers als laptops en de lokale opslagschijf (NAS): die kon de deurwaarder gewoon zelf meenemen. Bij Microsoft 365 en het beheerprogramma Purview was het niet aannemelijk dat de Nederlandse IT-medewerker zelfstandig toegang kon verlenen, en een Chinese collega gaf die toegang uiteindelijk om 17.15 uur. Bij de berichtendienst WeCom verstrekte BYD de inlogcodes, en dat was alles wat het verlof van haar vroeg. Bovendien bleek uit de processen-verbaal van de deurwaarder nergens dat BYD concreet was gezegd welke medewerking binnen welke termijn werd verwacht, en dat is nodig voordat een dwangsom kan worden verbeurd.
De rechter heft het beslag op en beveelt Jaguar om binnen 24 uur na betekening de beslagen gegevens te laten vernietigen, op straffe van € 50.000 per uur met een maximum van € 500.000. Jaguar moet ook alle executiemaatregelen op grond van het beslagverlof staken, op straffe van € 500.000 per executiehandeling. Jaguar betaalt de proceskosten van € 25.376,57, plus wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. BYD had € 60.917 aan advocaatkosten gevorderd; de rechter hield het bij het indicatietarief van € 18.000 voor een normaal kort geding en verhoogde dat met griffierecht, deurwaarderskosten en nakosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Den Haag · 12 november 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Hoge Raad: klaagster niet-ontvankelijk in cassatie over klaagschrift tegen beslag Een vrouw die zich verzette tegen een strafrechtelijke maatregel diende een klaagschrift in bij de rechtbank Zeeland-West-Brabant. Zo'n klaagschrift op grond van artikel 552a van het Wetboek van Strafvordering is de weg waarlangs iemand die vindt dat beslag, een inbeslagneming of een andere dwangmaatregel ten onrechte is toegepast, de rechter om hulp kan vragen. De uitspraak maakt niet duidelijk waarover het klaagschrift precies ging; de stukken van de rechtbank staan niet in deze beschikking.
De rechtbank beslischte op het klaagschrift met een beschikking van 4 juni 2024. Daartegen ging de vrouw in cassatie bij de Hoge Raad. Haar advocaat, J.J.J. van Rijsbergen, stelde bij schriftuur een cassatiemiddel voor, een argument waarom de beslissing van de rechtbank onjuist zou zijn.
De Hoge Raad kwam daar niet aan toe. In deze zaak concludeerde advocaat-generaal M.E. van Wees dat de vrouw niet-ontvankelijk moest worden verklaard in haar cassatieberoep. Niet-ontvankelijk betekent dat de rechter de zaak niet inhoudelijk beoordeelt, omdat het beroep om een procedurele reden niet in behandeling kan worden genomen. De Hoge Raad nam dat standpunt over. In de beschikking staat alleen dat de redenen zijn vermeld in de conclusie van de advocaat-generaal; de beschikking zelf noemt die redenen niet.
De Hoge Raad verklaarde het beroep van de klaagster daarom niet-ontvankelijk. De beslissing van de rechtbank van 4 juni 2024 blijft daarmee in stand, en een inhoudelijk oordeel over het klaagschrift is er in cassatie niet gekomen. De beschikking is gegeven door vice-president M.J. Borgers als voorzitter en de raadsheren T.B. Trotman en R. Kuiper, en is op 10 november 2026 uitgesproken.
Hoge Raad · 10 november 2026
Strafrecht Kantonrechter wijst billijke vergoeding af: appje 'je kan naar huis' was geen ontslag op staande voet Een werkneemster van een bedrijf met een contract voor een jaar kreeg op 28 januari 2026 na een slecht verlopen telefoongesprek met haar leidinggevende een appbericht: 'Je kan naar huis gaan! Dit was ook tevens je laatste werkdag.' Ze moest ook de sleutels inleveren. Zij zag dat als een ontslag op staande voet, dat wil zeggen een ontslag met onmiddellijke ingang wegens een dringende reden, en stapte naar de kantonrechter in Rotterdam.
De werkneemster was op 17 februari 2025 voor een jaar in dienst getreden. Haar werkgever had haar aangeboden het contract te verlengen, maar zij liet op 17 januari 2026 per e-mail weten dat niet te willen. Na het telefoongesprek van 28 januari, waarover partijen verschillen of er is geschreeuwd, volgde de appwisseling. De werkneemster schreef dat zij zonder geldige reden was ontslagen en juridische stappen zou nemen. Daarop reageerde de leidinggevende binnen enkele minuten met: 'Je bent niet ontslagen maar obv je nul uren contract zien wij geen ruimte je de komende dagen in te zetten.' Ook verwees hij naar het einde van de arbeidsovereenkomst per 17 februari, waarvoor zijzelf had gekozen.
De werkneemster legde zich neer bij het vermeende ontslag op staande voet en vroeg een billijke vergoeding van € 4.572,48 bruto, een transitievergoeding van € 762,08 bruto, rente en proceskosten. Het achterstallige loon van € 1.320,00 waar ze eerst ook om vroeg, was inmiddels betaald.
De kantonrechter keek of de werkneemster de mededelingen en gedragingen van de werkgever in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs als ontslag op staande voet mocht opvatten. Hij kan zich voorstellen dat de opmerking over de laatste werkdag, samen met het inleveren van de sleutels, onder omstandigheden zo kan worden opgevat. Hier was dat anders: nog geen half uur later, en slechts enkele minuten nadat de werkneemster bezwaar maakte, liet de werkgever duidelijk weten dat zij niet was ontslagen en wees hij op het einde van het contract per 17 februari. Daarmee mocht zij het niet langer als ontslag op staande voet zien.
Dat de werkgever ook schreef dat zij haar niet meer zou inzetten, terwijl het om 32 uur per week ging, veranderde dat niet. Er kon wel twijfel ontstaan of het loon doorbetaald zou worden, maar dat is geen ontslag. De werkgever betaalde het loon bovendien op de gewone dag, rond 24 februari 2026, ruim voor het verzoekschrift. Dat de werkneemster dezelfde dag geen toegang meer had tot systemen met privacygevoelige cliëntgegevens, maakte het evenmin tot een ontslag, gelet op het bericht dat zij niet was ontslagen.
Zonder ontslag op staande voet is er geen recht op een billijke vergoeding. Ook de transitievergoeding gaat niet door: het contract eindigde doordat de werkneemster zelf had laten weten dat ze niet wilde verlengen, en dan bestaat daar geen recht op.
De kantonrechter wees beide verzoeken af en veroordeelde de werkneemster in de proceskosten van de werkgever, begroot op € 1.009,00 (€ 865,00 gemachtigdensalaris en € 144,00 nakosten). Dat deel van de beschikking is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Hoge Raad: rechtbank mocht na beklag over inbeslaggenomen telefoon geen filtering van geheimhoudersdata gelasten Bij een man uit Brabant werd op 9 mei 2025 een mobiele telefoon in beslag genomen. Hij wordt verdacht van een overtreding van artikel 231 van het Wetboek van Strafrecht, dat gaat over het zich ten onrechte uitgeven voor een ambtenaar. Op de telefoon stond ook informatie waarop twee anderen, de klagers 2 en 3, een beroep deden op hun verschoningsrecht. Dat recht beschermt bepaalde beroepsgroepen, zoals advocaten, tegen het moeten prijsgeven van vertrouwelijke informatie. De drie klagers dienden samen een klaagschrift in tegen de inbeslagneming en het gebruik van de gegevens op de telefoon. Ze vroegen onder meer om de uit de telefoon verkregen gegevens aan de rechter-commissaris te geven, zodat die onder zijn toezicht de geheimhoudersinformatie eruit kon filteren.
Het openbaar ministerie had de gegevens al zelf gefilterd, onder verantwoordelijkheid van de officier van justitie. De gefilterde dataset was daarna aan het onderzoeksteam verstrekt. De telefoon zelf was inmiddels teruggegeven, waardoor de rechtbank Oost-Brabant het beklag over het toestel niet-ontvankelijk verklaarde. Voor de data oordeelde de rechtbank dat het belang van strafvordering het beslag liet voortduren. Wel vond zij dat het openbaar ministerie onvoldoende had aangetoond dat de filtering kon gebeuren zonder kennisneming van de gegevens. Daarom verklaarde zij het beklag gedeeltelijk gegrond en gelastte zij het openbaar ministerie de dataset, inclusief alle kopieën, te verzegelen en aan de rechter-commissaris te geven. Die moest dan de filtering uitvoeren en de geprivilegieerde gegevens vernietigen.
Het openbaar ministerie ging in cassatie tegen die beschikking van de rechtbank Oost-Brabant van 17 oktober 2025. Het stelde onder meer dat de wet zo'n last helemaal niet kent. De Hoge Raad geeft het openbaar ministerie daarin gelijk. Volgens de wet kan de rechtbank na een gegrond beklag alleen de bijpassende last geven. Een opdracht aan het openbaar ministerie om gegevens aan de rechter-commissaris te verstrekken voor filtering en vernietiging valt daar niet onder.
De rechtbank had volgens de Hoge Raad anders moeten handelen. Als een klager zich op een verschoningsrecht beroept en de rechter-commissaris daarover nog niet heeft beslist, moet de rechtbank de behandeling aanhouden. De zaak gaat dan naar de rechter-commissaris, die op grond van artikel 98 Sv beslist of het beroep op het verschoningsrecht slaagt. Pas daarna kan de rechtbank over het klaagschrift beslissen. Dat geldt ook als het beklag niet door de verschoningsgerechtigde zelf is ingediend, maar door de beslagene of een andere belanghebbende. Het eerste cassatiemiddel slaagt daarmee. Het tweede middel, over het oordeel dat de filtering onder gezag van het openbaar ministerie niet zonder kennisneming kon gebeuren, hoeft de Hoge Raad niet meer te bespreken.
Wel merkt de Hoge Raad op dat de rechtbank terecht is uitgegaan van zijn beschikking van 12 maart 2024 over filtering van geheimhoudersgegevens. Daarin staat dat een bij het onderzoek betrokken officier van justitie zelf mag filteren, mits op voorhand duidelijk is dat dit kan zonder kennisneming van de gegevens, bijvoorbeeld met geautomatiseerde zoektermen. Die lijn geldt volgens de Hoge Raad ook voor gegevens die zijn vastgelegd bij het onderzoek aan een inbeslaggenomen voorwerp en onder artikel 98 Sv vallen.
De Hoge Raad vernietigt de beschikking van de rechtbank, maar alleen voor zover die gaat over de gefilterde dataset en gegevens van de telefoon, inclusief alle kopieën. Hij wijst de zaak terug naar de rechtbank Oost-Brabant om die op het bestaande klaagschrift opnieuw te behandelen. Ook bepaalt hij dat de stukken in handen van de rechter-commissaris van die rechtbank worden gesteld, die op grond van artikel 98 Sv moet beslissen over het beroep op het verschoningsrecht van klagers 2 en 3.
Hoge Raad · 10 november 2026
Strafrecht Rechtbank onbevoegd in zaak over drie Bali-bungalows: koper geen consument Een Belgische belegger kocht in november 2024 drie nog te bouwen bungalows in een project op West-Bali, bij een bedrijf dat in Nederland is gevestigd. De bungalows moesten uiterlijk op 14 november 2025 sleutelklaar worden opgeleverd. Dat gebeurde niet. De koper had inmiddels € 279.000 aanbetaald op de Nederlandse zakelijke bankrekening van de verkoper. Na een ingebrekestelling op 18 mei 2026 ontbond hij de overeenkomst op 27 mei 2026 per deurwaardersexploot. Hij vorderde bij de rechtbank Rotterdam € 317.013,35, bestaande uit de aanbetaling en een contractuele boete van 10 procent, plus rente en beslagkosten.
De verkoper stelde dat de Rotterdamse rechter niet bevoegd is. Hij wees op een bepaling in de overeenkomst: geschillen worden voorgelegd aan de rechter in het arrondissement waar de onroerende zaak ligt, en dat is in Indonesië. De koper stelde dat hij als consument handelde. Voor consumenten geldt in de Europese bevoegdheidsregels (Brussel I bis) een beschermende regeling. Daarin kan een consument zijn wederpartij dagvaarden bij de rechter van zijn eigen woonplaats of van de woonplaats van de wederpartij. Een forumkeuze die vóór het ontstaan van het geschil is gemaakt, wordt dan opzijgeschoven als de consument daardoor slechter af is.
De rechtbank stelde vast dat de beschermende regeling alleen geldt voor iemand die een overeenkomst sluit los van enige bedrijfs- of beroepsmatige doelstelling, uitsluitend om aan eigen particuliere behoeften te voldoen. Dat het niet-beroepsmatige aspect zwaarder weegt, is niet voldoende: het beroepsmatige gebruik moet zo marginaal zijn dat het in de globale context onbetekenend is. Dat de koper de bungalows als privébelegging kocht en geen belegger van beroep is, bleef onbetwist. Voor zijn koopbeslissing was echter van belang of de bungalows geschikt gemaakt konden worden voor verhuur, om zijn vermogen verder op te bouwen.
De rechtbank woog daarnaast mee dat het om drie identieke bungalows op één bungalowpark gaat, op grote afstand van België. Voor zover de koper ze mede voor eigen gebruik kocht, ligt het volgens de rechtbank voor de hand dat hij hooguit één bungalow nu en dan zelf met familie zou bewonen. Daarom oordeelde de rechtbank dat de koper niet als consument handelde. De forumkeuze voor Indonesië bleef daarmee overeind. Omdat Indonesië geen lidstaat is, ging de rechtbank niet na of die keuze op grond van de Europese regels geldig is, maar toetste zij haar aan artikel 8 Rv. Dat artikel bepaalt dat de Nederlandse rechter geen rechtsmacht heeft als partijen bij overeenkomst een buitenlandse rechter bij uitsluiting hebben aangewezen.
De rechtbank verklaarde zich onbevoegd kennis te nemen van de vorderingen. De koper moet de proceskosten van de verkoper betalen, begroot op € 3.645, vermeerderd met € 98 plus betekeningskosten als het vonnis wordt betekend. De voorwaardelijke vordering van de verkoper om de koper niet-ontvankelijk te verklaren, kwam niet meer aan de orde. De kosten van dat incident werden gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Rechtbank Rotterdam · 11 november 2026
Civiel Recht