Rechtbank wijst compensatieverzoek van ex-toeslagpartner af: hij was in 2011 geen toeslagpartner Een man die jarenlang met zijn partner samenleefde, krijgt geen compensatie voor de schade die het gezin leed door de toeslagenaffaire. De Dienst Toeslagen wees zijn aanvraag voor de ex-toeslagpartnerregeling af, en de rechtbank vindt dat terecht.
De man meldde zich op 4 december 2024 bij de Dienst Toeslagen voor compensatie op grond van de ex-toeslagpartnerregeling. Die regeling is bedoeld voor mensen die ooit toeslagpartner waren van een erkende gedupeerde van de kinderopvangtoeslag en zelf geen aanspraak hebben op herstel. Met een besluit van 8 september 2025 liet de Dienst Toeslagen weten dat hij niet in aanmerking komt. Zijn bezwaar werd bij besluit van 11 mei 2026 ongegrond verklaard. Daarna stapte hij naar de rechtbank, die het beroep op 1 oktober 2026 behandelde. De man was bij de zitting aanwezig met een tolk.
Om onder de regeling te vallen moet iemand onder meer toeslagpartner zijn geweest op een moment in een jaar waarvoor de aanvrager recht heeft op een herstelmaatregel, of op het moment van de beschikking waarmee de aanvrager werd gedupeerd. In deze zaak ging het om het jaar 2007 en om de beschikking van 4 november 2011. De man was op beide momenten geen toeslagpartner. Pas vanaf 1 januari 2012 tot 1 april 2022 was hij formeel de toeslagpartner van zijn toenmalige partner.
De man voerde aan dat hij en zijn partner al vóór november 2011, vanaf oktober van dat jaar, feitelijk samenwoonden en een gezamenlijk gezin vormden. Een grens van enkele weken, na een relatie van ruim tien jaar waarin alle financiële gevolgen gezamenlijk werden gedragen, vond hij in strijd met het evenredigheidsbeginsel. Ook vond hij dat de Dienst Toeslagen onvoldoende zorgvuldig en gemotiveerd had besloten.
De rechtbank volgt hem daarin niet. Feitelijk samenwonen maakt iemand nog geen toeslagpartner in de zin van de wet. Dat is alleen het geval bij een gezamenlijke huishouding van meer dan zes maanden die op hetzelfde adres staat ingeschreven. Tussen partijen was ook niet in geschil dat de man niet aan de voorwaarden voldeed. Voor afwijking van die voorwaarden is volgens de rechtbank geen ruimte: de wetgever heeft er bewust voor gekozen de hardheidsclausule niet van toepassing te laten zijn op deze regeling.
Over het evenredigheidsbeginsel wijst de rechtbank erop dat de Wet hersteloperatie toeslagen een wet in formele zin is. Op grond van artikel 120 van de Grondwet beoordeelt een rechter niet of zo'n wet grondwettig is. Alleen bij bijzondere omstandigheden die de wetgever niet heeft meegewogen kan de uitkomst anders zijn. Uit de toelichting op de wet blijkt dat de wetgever uitdrukkelijk heeft gekozen om de aanspraak af te laten hangen van het zijn van toeslagpartner op de peildatum, met het toenmalige toeslagpartnerbegrip. Voor de man is dat het begrip uit de Algemene wet inkomensafhankelijke regelingen van 2011. Ook de klachten over zorgvuldigheid en motivering slagen niet, omdat de Dienst Toeslagen duidelijk heeft opgeschreven waarom hij niet in aanmerking komt.
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. De man krijgt geen compensatie, geen terugbetaling van het griffierecht en geen vergoeding van zijn proceskosten.
Rechtbank Gelderland · 3 november 2026
Bestuursrecht Rechtbank: UWV mocht WIA-uitkering van ex-elektromonteur met geblesseerde arm stopzetten Een elektromonteur raakte in oktober 2018 gewond bij een bedrijfsongeval. Hij hield letsel over aan zijn linkerpols en elleboog en kreeg daarna ziekengeld. Een WIA-uitkering kreeg hij in 2020 nog niet, omdat het UWV hem toen minder dan 35 procent arbeidsongeschikt achtte. Hij ging daarna een werkloosheidsuitkering ontvangen.
In april 2022 meldde de man zich opnieuw ziek, omdat de klachten aan zijn linkerarm en elleboog waren toegenomen. Na een aanvraag in maart 2024 volgden medische en arbeidsdeskundige onderzoeken. Daaruit bleek dat hij vanaf 11 april 2022 geen benutbare mogelijkheden had, omdat hij functioneel met één arm moest werken. Hij kreeg daarom een WGA-uitkering, een regeling voor mensen die gedeeltelijk of tijdelijk arbeidsongeschikt zijn, naar een arbeidsongeschiktheid van 100 procent. Per 24 juni 2024 schatte het UWV zijn arbeidsongeschiktheid echter op 31,56 procent. Daarom beëindigde het UWV zijn uitkering per 18 november 2024. Het bezwaar van de man werd op 1 april 2025 ongegrond verklaard.
Voor de rechtbank voerde de man aan dat de verzekeringsarts te weinig beperkingen had aangenomen. Hij wilde extra beperkingen voor actief zijn boven schouderhoogte, voor frequent reiken, duwen en trekken, tillen en dragen, en voor schroefbewegingen en knijpen met zijn handen. Ook wees hij op oogirritatie door stof of beeldschermen en op mentale klachten na het ongeval. De rechtbank vond dat voor schouderhoogte, ogen en mentale klachten onvoldoende was onderbouwd. De man had zelf tegenover de arts gezegd dat hij geen mentale klachten had, en in de medische gegevens van de huisarts stonden geen oogklachten.
Op twee punten gaf de rechtbank de man wel gelijk. In de beoordeling in bezwaar stond bij frequent reiken en bij duwen en trekken een toelichting die niet klopte met de redenering van de verzekeringsarts. Die had geschreven dat de beperkingen van de linkerarm grotendeels ook voor de rechterarm golden, maar in de toelichting stond een lichtere beperking voor rechts. Het besluit was op die punten dus onvoldoende gemotiveerd. De verzekeringsarts herstelde dat in beroep met een aanvullend rapport en een aangescherpte lijst van functionele mogelijkheden. De rechtbank zag geen reden om aan die toelichting te twijfelen.
Daarna toetste de rechtbank de drie functies waarop het UWV de arbeidsongeschiktheid had gebaseerd: parking host, medewerker tandtechniek en monteur reparatie smartphones en tablets. Bij de parking host kwam af en toe een reikafstand van 70 centimeter voor, terwijl de man tot 60 centimeter was beperkt. Volgens de rechtbank was gemotiveerd dat dit incidentele reiken, 15 keer per uur, binnen zijn belastbaarheid bleef. Ook de bezwaren over knijpen, schroeven en tillen bij de drie functies slaagden niet. Bij de tandtechniek kwam de rechtbank tot hetzelfde oordeel over het frequente reiken, omdat 360 keer per uur over korte afstanden niet meer is dan de man volgens zijn beperkingen aankan.
De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond: het UWV heeft de WIA-uitkering terecht beëindigd. De gebreken in de motivering konden worden gepasseerd, omdat de man er niet door is benadeeld en ook zonder die gebreken een besluit met dezelfde uitkomst was genomen. Omdat de goede medische onderbouwing pas in beroep kwam, moet het UWV het griffierecht van € 53 vergoeden en € 2.802 aan proceskosten betalen.
Rechtbank Gelderland · 5 november 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht Raad wijst verzet af: hoger beroep in bijstandszaak zes weken te laat ingesteld Een vrouw uit [woonplaats] had een geschil met het college van burgemeester en wethouders van Leiden. De rechtbank Den Haag deed daarover op 7 oktober 2025 uitspraak. Tegen die uitspraak wilde zij in hoger beroep, maar dat is om een procedurele reden nooit inhoudelijk behandeld: het beroepschrift kwam te laat binnen.
De regels zijn streng. Voor hoger beroep geldt een termijn van zes weken. De rechtbankuitspraak werd op 10 oktober 2025 in afschrift aan partijen toegezonden, waardoor de termijn op 11 oktober 2025 begon. De laatste dag om tijdig beroep in te stellen was daarmee 21 november 2025. Haar advocaat, mr. J. Ruijs, diende het hogerberoepschrift pas op 24 november 2025 digitaal in, drie dagen te laat.
De Centrale Raad van Beroep vroeg de advocaat bij brief van 23 december 2025 waarom de termijn was overschreden. Daarop kwam geen antwoord. In de uitspraak van 10 maart 2026 verklaarde de Raad het hoger beroep daarom niet-ontvankelijk: er waren geen omstandigheden aangevoerd waardoor de termijnoverschrijding verschoonbaar zou zijn.
Tegen die beslissing deed de vrouw verzet. Zij stelde dat haar advocaat de brief van 23 december 2025 niet had ontvangen, en dat ook de uitspraak van 10 maart 2026 hem niet had bereikt. Ook trok zij de verzending van een aantal stukken door de Raad in twijfel. De zitting over het verzet stond voor 25 juni 2026 gepland, maar partijen verschenen niet. De Raad heropende het onderzoek en hield op 24 september 2026 een nieuwe zitting. Ook toen was niemand aanwezig. Kort voor die zitting stuurde de vrouw nog een stuk naar de Raad.
De Raad oordeelt dat niets van dit alles verklaart waarom het hoger beroep te laat is ingediend. De vrouw bracht wel stellingen in over de verzending van stukken, maar gaf geen toelichting op het te laat indienen van het beroepschrift zelf. Ook haar advocaat gaf geen verklaring. Er is ook verder niet gebleken van feiten of omstandigheden op grond waarvan zij niet in verzuim zouden zijn geweest.
De Raad verklaart het verzet daarom ongegrond. Daarmee blijft de niet-ontvankelijkverklaring van het hoger beroep in stand. Voor een proceskostenveroordeling in het verzet ziet de Raad geen aanleiding.
Centrale Raad van Beroep · 5 november 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht Rechtbank dwingt UWV binnen twee weken te beslissen op WIA-aanvraag, bij boete € 100 per dag Een man uit Brabant vroeg op 31 oktober 2023 bij het UWV om een herbeoordeling van zijn arbeidsongeschiktheid op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA). Ruim twee jaar later had hij nog steeds geen besluit. Op 23 januari 2026 stelde hij het UWV daarom in gebreke, een brief waarin het bestuursorgaan twee weken krijgt om alsnog te beslissen. Het UWV ontving die brief op 26 januari 2026, maar liet ook daarna niets van zich horen. De man stapte daarom naar de rechtbank.
De rechtbank Zeeland-West-Brabant oordeelde dat het beroep kennelijk gegrond is. Dat betekent dat de zaak zonder zitting kon worden afgedaan, omdat de uitkomst voor de rechter evident was. Dat het UWV te laat was, werd niet betwist. Het UWV zelf wees in het verweerschrift op een tekort aan verzekeringsartsen als reden voor de vertraging en liet weten dat het nog onduidelijk is wanneer er een besluit kan komen.
De rechtbank legde dat argument naast een lijn die een meervoudige kamer van dezelfde rechtbank op 4 september 2026 had uitgezet in drie vergelijkbare zaken. Volgens die lijn geldt in dit soort zaken een nadere beslistermijn van zestien maanden, te rekenen vanaf de dag na ontvangst van de aanvraag. Die termijn was in deze zaak allang verstreken. De rechtbank zag geen aanleiding om van die lijn af te wijken of een andere termijn te bepalen.
De rechtbank droeg het UWV daarom op om binnen twee weken na verzending van de uitspraak alsnog een besluit bekend te maken. Houdt het UWV zich daar niet aan, dan moet het een dwangsom betalen van € 100 voor elke dag dat de termijn wordt overschreden, met een maximum van € 15.000.
Ook de kosten van de procedure komen voor rekening van het UWV. Het moet het griffierecht van € 54 aan de man vergoeden en daarnaast € 467 aan proceskosten betalen. Dat bedrag is relatief laag, omdat de gemachtigde van de man alleen een beroepschrift indiende en de zaak enkel ging over de vraag of de beslistermijn was overschreden.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 6 november 2026
Bestuursrecht Rechter schorst weigering van cliëntondersteuner als gemachtigde in Haarlem niet Een man uit de regio Haarlem helpt als onbezoldigd cliëntondersteuner kwetsbare mensen die te maken hebben met opvang, schuldhulp en sociale voorzieningen. Hij staat hen bij in gesprekken met gemeenteambtenaren en zorgverleners, dient namens hen verzoeken in en stelt ingebrekestellingen op als de gemeente te laat beslist. Zelf maakte hij omstreeks 2020 gebruik van opvangvoorzieningen. Sindsdien is hij actief voor een stichting die rechtsbijstand en ondersteuning biedt aan kwetsbare mensen.
De gemeente Haarlem besloot op 26 november 2025 dat hij geen cliënten meer mag bijstaan of vertegenwoordigen in het verkeer met de gemeente, voor een periode van drie jaar. Het college van burgemeester en wethouders vindt dat zijn gedrag het vertrouwen in zijn functioneren ernstig ondermijnt. Het verwijt hem onder meer intimiderend en onprofessioneel gedrag, het wekken van misleidende verwachtingen bij cliënten, onduidelijke rolvervulling, onjuiste informatieverstrekking en financiële onregelmatigheden. Die verwijten baseert het op verklaringen van gemeenteambtenaren en medewerkers van zorginstellingen.
De man maakte bezwaar. De adviescommissie voor bezwaarschriften adviseerde het college op 13 mei 2026 het besluit te herroepen, omdat de aangedragen feiten de ernstige bezwaren niet aantoonden. Het college volgde dat advies niet. Het vroeg extern advies aan een advocaat, die twee keer een tegengesteld advies uitbracht. Bij de beslissing op bezwaar van 18 augustus 2026 handhaafde het college de weigering, maar verkortte het de periode tot anderhalf jaar. Na die periode volgt een startgesprek over de manier van communiceren en samenwerken.
De man stelde op 29 september 2026 beroep in en vroeg de voorzieningenrechter om het besluit te schorsen tot zes weken na de uitspraak in beroep. Hij zei dat het beroep waarschijnlijk langer duurt dan de weigering zelf, dat cliënten geen effectieve begeleiding meer krijgen en dat het college buitensporig reageert op een kritische onafhankelijke ondersteuner. Het college hield vol dat het gaat om een langdurig patroon van handelen dat de samenwerking in de keten frustreert, en dat de belangen van kwetsbare cliënten zwaarder wegen. Hij mag mensen nog steeds adviseren en helpen, alleen niet optreden als gemachtigde of vertegenwoordiger in het contact met de gemeente.
De voorzieningenrechter wijst erop dat het college een gemachtigde alleen mag weigeren bij ernstige bezwaren, dus in feite alleen in uitzonderlijke gevallen. Het bestuursorgaan mag die bevoegdheid niet gebruiken om van een bekwame maar lastige tegenstander af te komen. Het moet met concrete feiten en omstandigheden motiveren waarom het ernstige bezwaren ziet.
Bij de belangenafweging komt de man er niet uit. Hij voert alleen het belang van zijn cliënten aan, en dat is geen persoonlijk belang. De belangen van een niet afgebakende groep derden wegen volgens de rechter niet mee. Bovendien is onvoldoende onderbouwd dat die cliënten helemaal zonder bijstand zitten, omdat zij zich tot anderen kunnen wenden. Ook staat vast dat hij cliënten nog steeds adviseert en op afstand ondersteunt, zonder dat het college daar tegen optreedt.
De rechter acht het bovendien niet op voorhand evident dat het besluit in de beroepsprocedure sneuvelt. Of de aanpak van de man de samenwerking tussen cliënten en het college onaanvaardbaar heeft verstoord, vraagt een waardering van de feiten die in een spoedprocedure niet past. Hetzelfde geldt voor de vraag of hij vooraf voldoende is gewaarschuwd. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om voorlopige voorziening af. Het weigeringsbesluit blijft gelden, griffierecht wordt niet vergoed en er is geen proceskostenveroordeling.
Rechtbank Noord-Holland · 5 november 2026
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht