Kantonrechter wijst claim van € 35.000 tegen interieurontwerper af en laat klanten € 7.286 betalen Een echtpaar liet de verbouwing en inrichting van hun woning begeleiden door een interieurontwerper. In maart 2024 sloten zij daarvoor een overeenkomst van € 20.500 inclusief btw: de ontwerper zou een design maken, de uitvoering begeleiden en leveranciers inschakelen. Het project liep stuk. De opdrachtgevers meenden dat de ontwerper ernstig tekortschoot en eisten hun geld terug, plus schadevergoeding. De ontwerper stuurde op haar beurt nog twee onbetaalde facturen.
De opdrachtgevers voerden aan dat de ontwerper de overeenkomst op 2 oktober 2024 had opgezegd, of dat de overeenkomst moest worden ontbonden. Hun vorderingen liepen op tot ruim € 35.000. De kantonrechter oordeelde dat geen van beide klopt. In de e-mail van 2 oktober 2024 schreef de ontwerper weliswaar over een afronding van het project, maar zij noemde ook vervolgstappen. Daaruit leidde de rechter af dat zij haar werk wilde voortzetten en afronden. Een latere e-mail van haar advocaat, waarin stond dat het ging om een nadere duiding van het vervolgen van de overeenkomst, bevestigde dat beeld.
Ook een tekortkoming die ontbinding rechtvaardigt, zag de rechter niet. De gasaansluiting voor een wokbrander in de keuken hoorde volgens de rechter niet bij het takenpakket van de ontwerper, want een gasaansluiting maakt geen deel uit van het interieur. Zij had de wens aanvankelijk wel over het hoofd gezien, maar bood daarna aan met de betrokkenen te overleggen. Daar reageerden de opdrachtgevers niet duidelijk positief op. Bij een gebroken bijzettafel had de ontwerper zich volgens de rechter meer kunnen inspannen bij de leverancier, maar ook dat was geen reden om de overeenkomst te ontbinden. Over de gordijnen bleek uit de e-mails dat de opdrachtgevers zelf wijzigingen wilden doorvoeren nadat de bestelling was geplaatst. Dat het bed nooit is geleverd, kon de ontwerper niet worden aangerekend: niet was gebleken dat zij had moeten weten dat de leverancier onbetrouwbaar was.
Voor de rest van de begeleiding gold hetzelfde. De ontwerper had onweersproken een interieurontwerp gemaakt en leveranciers gezocht en begeleid. De opdrachtgevers hadden haar niet in gebreke gesteld. Uit de e-mails bleek volgens de rechter dat de steeds wisselende keuzes van de opdrachtgevers en de problemen met leveranciers voor vertraging en wijzigingen zorgden. De opdrachtgevers stelden bovendien hoge eisen aan het werk. De eis om foto's van hun interieur van de website en sociale media van de ontwerper te halen, wees de rechter af, omdat zij die foto's al had verwijderd.
In de eis die de ontwerper zelf had ingesteld, kreeg zij grotendeels gelijk. De kantonrechter wees een factuur van € 4.711,74 voor meerwerk aan de keuken toe. De opdrachtgevers hadden daar via WhatsApp opdracht voor gegeven en protesteerden niet toen de ontwerper de extra kosten per e-mail bevestigde. Ook een factuur van € 2.574,17 voor een aanbetaling van 5 procent op de keukenofferte werd toegewezen, omdat de opdrachtgevers per e-mail akkoord waren gegaan met die offerte van € 51.483,40. Samen is dat € 7.285,91, plus wettelijke handelsrente vanaf 6 december 2024. Ook kreeg zij € 739,30 aan buitengerechtelijke incassokosten.
De eis van de ontwerper om negatieve online reviews van de opdrachtgevers te laten verwijderen, wees de rechter af. Zij had niet gemotiveerd welke onderdelen van de reviews onwaar of onrechtmatig zijn. Dat een review een eenzijdige weergave is, is volgens de rechter geen reden, want een review is een persoonlijke ervaring van een klant.
De kantonrechter wees alle vorderingen van de opdrachtgevers af. Hij veroordeelde hen hoofdelijk tot betaling van € 7.285,91 plus rente en € 739,30 incassokosten aan de ontwerper, en in de proceskosten van € 1.298,00 in de eis van de opdrachtgevers en € 360,00 in de tegeneis van de ontwerper. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Raad van State kent Groningse boer € 54.863 toe voor herstel van scheuren in achtergevel boerderij Een eigenaar van een Oldambtster boerderij uit 1920 in Groningen meldde op 19 november 2018 schade aan zijn pand als gevolg van de gaswinning. Het Instituut Mijnbouwschade Groningen kende hem in 2021 en 2022 schadevergoedingen toe van € 13.078,54 en € 23.148,21. Toen de rechtbank daar in 2024 nog € 22.096,88 aan toevoegde, had hij in totaal € 58.323,63 ontvangen. Dat was voor hem nog niet genoeg: hij vond dat de rechterhelft van de achtergevel van zijn schuur niet met wat plaatselijk herstel te redden was.
De zaak ligt bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Noord-Nederland van 23 december 2024. Daar had de eigenaar al deels gelijk gekregen, maar de rechtbank volgde de deskundigen van het Instituut. Volgens hen volstond het uithakken van scheuren, opnieuw voegen en het vervangen van losse stenen.
Op de zitting in maart 2026 kwam een deel van het geschil te vervallen. Voor zes schades, onder meer scheuren in de binnenwanden van de tweede paardenstal, was het Instituut het alsnog eens met de eigenaar. Het Instituut gaf zelf toe dat het daar onvoldoende onderzoek naar had laten doen. Op basis van foto's op de zitting nam het Instituut het advies over dat deze wanden niet plaatselijk te herstellen zijn maar opnieuw moeten worden opgebouwd. Ook over het linkerdeel van de achtergevel was men het uiteindelijk eens: daar volstaat het herstellen van voegen en het vervangen van kapotte stenen.
Blijven over de scheuren in het rechterdeel van de achtergevel. De eigenaar liet zijn eigen deskundige, Vergnes, rapporteren. Die zag dat tussen de kopgevel en de zijgevel een hoogteverschil is ontstaan, dat de gevel opbolt en dat de buitenmuur losscheurt van twee binnenmuren. Daardoor ontbreekt het constructieve verband in het metselwerk, en dat herstel je volgens hem niet met plaatselijk voegwerk. Het Instituut hield met zijn eigen deskundige vast aan de goedkopere methode, omdat het opnieuw opmetselen van de gevel een te grote verbetering zou zijn.
De Raad van State oordeelt anders dan de rechtbank. De foto's op de zitting lieten zien dat het deel van de gevel vlak onder de dakgoot opbolt en wijkt van de rest van de gevel. Het Instituut kon niet overtuigend uitleggen waarom voegwerk en nieuwe stenen genoeg zouden zijn om die wijking en de samenhang met de losgescheurde binnenwanden te herstellen. De deskundigen van het Instituut hadden de boerderij bovendien voor het laatst in 2020 bezocht en geen aanleiding gezien de rechtergevel opnieuw te bekijken, terwijl de deskundige van de eigenaar na de uitspraak van de rechtbank wel opnieuw was gaan kijken. Omdat bij de binnenwanden bovendien was gebleken dat het onderzoek niet volledig was geweest, bleef de vraag naar de stabiliteit van de achtergevel onbeantwoord.
Gezien de lange duur van de procedure en de wens van beide partijen om er een punt achter te zetten, voorziet de Afdeling zelf in de zaak. Voor vier schades die niet langer in geschil waren kent zij samen € 6.570,58 toe. Voor de scheuren in de paardenstal komt daar € 2.454,85 bij, en voor de achtergevel de volledige begroting van de deskundige van de eigenaar.
De Afdeling verklaart het hoger beroep gegrond en vernietigt de uitspraak van de rechtbank voor de betreffende schades, evenals het besluit van 6 september 2022 voor zover het die schades betreft. Het Instituut moet de eigenaar en zijn mede-appellant € 6.570,58 betalen voor de schades 17, 56, 84 en 85 en € 2.454,85 voor de schades 120 en 121, en daarnaast € 54.863,12 voor de scheuren in de achtergevel. Bij die laatste twee bedragen komt BTW en gaat het bedrag af dat de rechtbank al had toegekend. Over alles loopt wettelijke rente vanaf 19 november 2018 tot de dag van uitbetaling. Het Instituut moet ook de proceskosten van € 1.941,47 en het griffierecht van € 289 vergoeden.
Raad van State · 4 november 2026
Bestuursrecht Rechter beveelt columnist columns over Huttopia aan te passen en rectificatie te plaatsen Camping [naam] in de Achterhoek werd in 2025 overgenomen door Huttopia, een exploitant van natuurcampings. Het bedrijf zegde daarna de huurovereenkomsten van de jaarplaatshouders op. Eén van hen, een columnist die zijn eigen website beheert, schreef vanaf mei 2026 vier columns over Huttopia en stuurde daarnaast e-mails naar media, overheidsinstanties, toezichthouders en campinggasten. Huttopia stapte naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Midden-Nederland (zittingsplaats Lelystad) om die uitlatingen te laten stoppen.
In de columns noemt hij Huttopia onder meer een mogelijke sekte en een 'kampeerrover', en beschuldigt hij het concern van overtreding van de Recron-voorwaarden, vriendjespolitiek met Staatsbosbeheer en machtsmisbruik. In de e-mails stelt hij dat Huttopia speelt met de gezondheid van gasten (gevaarlijk zwemwater, open riolering, legionella), dat kinderen van klanten worden gepest en dat medewerkers op naam beschuldigd worden van misstanden. Hij liet ook weten dat ANWB-juristen een wetsovertreding zouden hebben bevestigd.
Op een eerdere zitting in Zutphen over de beëindiging van zijn jaarplaats hadden partijen een schikking getroffen. De columnist stelde dat Huttopia daarom geen aanpassing van de columns meer kon eisen, maar de rechter wees dat af: Huttopia betwistte dat zo'n afspraak was gemaakt en uit het proces-verbaal bleek er niets van.
Bij de inhoudelijke beoordeling woog de rechter twee gelijkwaardige rechten tegen elkaar af: de bescherming van eer en goede naam van Huttopia en de vrijheid van meningsuiting van de columnist. Een columnist mag scherp en kritisch over zijn persoonlijke ervaringen schrijven, maar geen lichtvaardige beschuldigingen doen die onvoldoende steun vinden in de feiten. Hier presenteerde hij gezondheidsrisico's, wetsovertredingen en persoonlijk verwijtbare gedragingen als vaststaande feiten. Hij kon ook op de zitting niet aangeven waarop hij dat baseerde en verwees vooral naar zijn eigen beleving en wat hij van anderen had gehoord. Dat zijn website maar vijf keer per dag wordt bekeken, nam de reputatieschade niet weg, zeker gezien het grote aantal verstuurde e-mails en de aanwezige pers. De afweging viel daarom in het voordeel van Huttopia uit.
De vordering tot schadevergoeding van € 1.000 wees de rechter af. Een geldvordering is niet vanzelf spoedeisend, en Huttopia had niet gesteld of aannemelijk gemaakt dat zij een bodemprocedure niet kon afwachten. Ook de gevraagde algemene verboden voor de toekomst werden afgewezen. Die waren te ruim geformuleerd om te kunnen worden nageleefd en gehandhaafd, en Huttopia kon ze op de zitting niet concreter maken. Wel benadrukte de rechter dat de columnist de oorspronkelijke inhoud niet opnieuw in een andere vorm mag publiceren, ook niet in het boek dat hij wil uitbrengen.
De voorzieningenrechter veroordeelt de columnist om binnen zeven dagen na betekening van het vonnis de vier columns op de aangegeven punten aan te passen of te verwijderen, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag met een maximum van € 25.000. Daarnaast moet hij binnen dezelfde termijn drie maanden lang een rectificatie op zijn website plaatsen waarin staat dat de beschuldigingen onjuist waren en geen steun vonden in de feiten, ook onder een dwangsom van € 500 per dag tot maximaal € 25.000. Omdat hij grotendeels in het ongelijk is gesteld, betaalt hij de proceskosten van € 2.227,46, vermeerderd met wettelijke rente als hij niet binnen veertien dagen betaalt.
Rechtbank Midden-Nederland · 12 november 2026
Civiel Recht Kantonrechter vernietigt lening van Bondora wegens te late informatie, consument moet € 7.358 terugbetalen Een man uit de regio Alkmaar kreeg op 22 oktober 2023 online een lening van € 7.488 van het Estse kredietbedrijf Bondora. De aanvraag was in zijn naam gedaan en het geld werd overgemaakt naar het opgegeven bankrekeningnummer. Nadat hij de maandtermijnen niet meer betaalde, zegde Bondora de overeenkomst op en eiste het de hele lening met rente en kosten terug: € 8.746,39 aan hoofdsom en vertragingsrente, plus rente tot de dag van betaling.
De man zei geen overeenkomst met Bondora te hebben gesloten. Hij vermoedde dat zijn voormalige partner de lening op zijn naam had afgesloten en daarbij misbruik had gemaakt van zijn paspoort. Op de zitting van 25 september 2026 verscheen hij niet, zonder bericht vooraf. Daardoor kon hij geen vragen beantwoorden en bleef de toelichting van Bondora onbetwist. De kantonrechter hield die stellingen daarom voor juist. Het verweer over de ex-partner was volgens de rechter onvoldoende onderbouwd: de man had ook niet uitgelegd hoe hij de lening kon aanvragen terwijl zijn paspoort volgens hem in mei 2023 al kwijt was. De rechter ging er dus van uit dat hij de lening zelf had afgesloten en het geld had ontvangen.
Daarmee was de zaak voor Bondora echter nog niet gewonnen. Omdat de lening online en buiten een verkoopruimte met een consument was gesloten, gelden de dwingende regels voor consumentenkrediet. De rechter toetste de vordering daarom uit zichzelf aan artikel 7:60 van het Burgerlijk Wetboek. Dat artikel verplicht een kredietverstrekker de consument geruime tijd vóór het sluiten van de overeenkomst volledig te informeren, zodat hij de gevolgen rustig kan overwegen. Het Estse recht dat in de algemene voorwaarden was gekozen, deed daar niets aan af: een consument mag de bescherming van het Nederlandse dwingende recht niet verliezen.
De kantonrechter oordeelde dat Bondora aan die informatieplicht niet had voldaan. Uit de uitleg van Bondora zelf bleek dat de informatie zichtbaar werd op het moment van het aanbod, waarna de klant met één digitale handtekening accepteerde. Het hele proces was bovendien bedoeld om snel te gaan: het online formulier meldde dat het 'maar een paar minuten' duurt, en Bondora bevestigde op de zitting dat een krediet binnen enkele minuten kan worden aangevraagd, toegekend en overgemaakt. Van geruime tijd om een weloverwogen besluit te nemen was dus geen sprake. Volgens de wet is dit een oneerlijke handelspraktijk.
De rechter vernietigde de kredietovereenkomst daarom uit eigen beweging, omdat een Europese consumentenbeschermingsregel van openbare orde was geschonden. Ook de drie overeenkomsten voor aanvullende diensten (B on track, B Secure en B Secure +) vielen daarmee weg, omdat die in hetzelfde onlineproces waren afgesloten. Of Bondora de kredietwaardigheid van de man had getoetst, hoefde de rechter niet meer te beoordelen.
Bondora had voor dat geval een tweede grondslag aangevoerd: onverschuldigde betaling. Wie op grond van een vernietigde overeenkomst geld heeft ontvangen, moet dat in beginsel terugbetalen, maar zonder rente en kosten. Op dat punt kreeg Bondora deels gelijk. De man moest het geleende geld terugbetalen, verminderd met de ene aflossingstermijn van € 129,80 die hij al had voldaan. Voor de aanvullende diensten (in totaal € 111,92) had Bondora te weinig onderbouwd waarom zij dat bedrag zou mogen terugvorderen. Dat deel, de rente, de administratiekosten en de contractuele vertragingsrente werden afgewezen.
De kantonrechter veroordeelde de man tot betaling van € 7.358,20 aan Bondora en wees het meer of anders gevorderde af. De proceskosten worden gecompenseerd: elke partij draagt de eigen kosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Noord-Holland · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter wijst advocatenkantoor af: kopieermachine-huur moet door, € 42.509 aan facturen betaald Een advocatenkantoor huurde een multifunctionele kopieermachine, kreeg die later vervangen door een nieuwere en breidde het contract nog eens uit. Toen de facturen onbetaald bleven, trok de verhuurder naar de rechter. Het kantoor beweerde dat het was misleid: het zou ervan uit zijn gegaan dat het maandbedrag alle kosten dekte, terwijl in werkelijkheid ook per afdruk en per scan werd bijgerekend.
Partijen sloten drie overeenkomsten. De eerste, een 'All-in Huurovereenkomst' uit 2021, kostte € 95 per maand en bevatte 2.000 zwart-witte en 300 kleurige 'tellertikken' (afdrukken, kopieën en scans). Daarna volgde in 2022 een overeenkomst voor een nieuwere machine van € 895 per maand en in 2023 een uitbreiding met extra tellertikken en onbeperkt scannen voor € 355 per maand. Samen kwamen de contracten neer op € 1.345 per maand, met looptijden tot 2027 en 2028.
Het kantoor stelde eerst dat de eerste overeenkomst was vervallen door het sluiten van de derde. De kantonrechter volgt dat niet. In de latere contracten staat uitdrukkelijk dat de eerdere overeenkomst ongewijzigd doorloopt, en de derde overeenkomst is ondertekend door de advocaat die tevens eigenaar van het kantoor is. Ook de e-mails en de feitelijk betaalde facturen laten zien dat het om aanvullende afspraken ging. Dat de verhuurder in een e-mail ongelukkig had geschreven dat het eerste contract zou vervallen, verandert daar niets aan.
Het kantoor voerde verder aan dat het ten onrechte dacht aan een vast all-in bedrag en dat de verhuurder een verborgen tariefstructuur en een ondoorzichtige indexering hanteerde. Het sprak van dwaling, bedrog, misleiding en oneerlijke handelspraktijken. De kantonrechter wijst dat af. Uit de overeenkomst volgt dat het all-in bedrag huur en onderhoud dekt, plus een afgesproken aantal tellertikken. Wie daar bovenuit gaat, betaalt achteraf extra: € 0,05 per zwart-witte en € 0,17 per kleurenafdruk. Dat staat ook in de algemene voorwaarden, waarin eveneens staat dat een scan als tellertik telt. De bestuurder van het kantoor verklaarde op zitting dat hij de eerste overeenkomst wel had gezien maar niet goed had gelezen, omdat hij meteen moest beslissen. Volgens de kantonrechter komt dat voor eigen rekening en risico, zeker van een juridische professional. Het argument dat de algemene voorwaarden te klein gedrukt waren, gaat niet op: het was een digitaal pdf-bestand waarin kon worden ingezoomd.
Dat het kantoor geen argeloze klant was, blijkt volgens de kantonrechter ook uit het verloop. Voor de tweede en derde overeenkomst werd onderhandeld over prijs, looptijd en aantal tellertikken, en de verhuurder schreef zelfs twee facturen voor meer-tellertikken (€ 2.215,89 en € 3.510,20) volledig af. De indexering volgde jaarlijks de CBS-index, zoals in de algemene voorwaarden staat, en het kantoor betaalde de facturen tot november 2024 telkens volledig. Beroepen op consumentenbescherming gaan niet op, omdat het kantoor geen consument is.
De kantonrechter wijst daarom de vorderingen van het kantoor in reconventie af, waaronder de verzoeken om de overeenkomsten (deels) te vernietigen of te ontbinden en betaalde bedragen terug te krijgen. Het kantoor moet € 42.509,13 aan openstaande facturen betalen, plus wettelijke handelsrente. Dat is deels berekend vanaf 27 oktober 2025 over € 23.925,51 en deels vanaf 9 juni 2026 over € 18.583,62. Daarnaast is € 2.107,99 aan verschenen rente verschuldigd. Ook verklaart de kantonrechter voor recht dat de drie overeenkomsten bestaan, met de genoemde looptijden en indexering, tegen een bedrag van € 6.302,58 per kwartaal in 2026. Het kantoor wordt in conventie veroordeeld in de proceskosten van € 3.889,40 en in reconventie in € 866. Het salaris van de gemachtigde is verhoogd met een half punt, omdat de late eiswijziging van het kantoor ervoor zorgde dat de zaak niet in één zitting kon worden behandeld. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Midden-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht