mr. Carla van der Slikke

Van der Slikke studeerde Nederlands recht met een specialisatie in strafrecht aan de Rijksuniversiteit Groningen.

Na haar beëdiging als advocaat op 16 december 2011 trad zij in dienst bij De Haan Advocaten & Notarissen in Groningen. Eind 2017 verliet zij dit kantoor en vertrok naar Curaçao, waar zij in december van dat jaar in dienst trad bij Nagelmakers Advocaten. Dit kantoor houdt zich onder meer bezig met arbeidsrecht, onroerend goed, contractenrecht, ondernemingsrecht en insolventies. De jaren op het eiland gaven haar de gelegenheid een praktijk op te bouwen in familie- en erfrecht binnen een Caribische juridische context. Vervolgens keerde zij terug naar Nederland en maakte de overstap naar Argus Advocaten in Groningen, waar zij haar internationale ervaring inbrengt in haar dagelijkse praktijk.

De proceservaring van Van der Slikke toont de breedte en het internationale karakter van haar praktijk. Zo vertegenwoordigde zij een man die het hof verzocht de echtscheiding uit te spreken van een in Syrië gesloten huwelijk. De kern van het geschil was de vraag of een in Syrië uitgesproken echtscheiding in Nederland voor erkenning in aanmerking kwam. Het hof oordeelde dat dit niet het geval was, maar erkende het huwelijk wel en sprak vervolgens zelf de echtscheiding uit. In een andere zaak stond zij een belanghebbende bij in een procedure over interlandelijke adoptie. Een jongen die op jonge leeftijd naar Nederland was gebracht en in de overtuiging leefde te zijn geadopteerd, dreigde juridisch in een onhoudbare positie te belanden: zonder erkende adoptie was hij vanuit het vreemdelingenrecht een alleenstaande minderjarige zonder rechtmatig verblijf. De rechter erkende de adoptie alsnog, mede omdat afwijzing naar zijn oordeel tot een onmenselijke situatie voor de minderjarige zou leiden. Daarnaast trad Van der Slikke op als gemachtigde in een bestuursrechtelijke zaak op Curaçao, waarin een verzoek om een verklaring op grond van de Landsverordening toelating en uitzetting werd afgewezen. De rechter oordeelde dat eiseres niet onder het toepassingsbereik van de betreffende bepaling viel en dat het gemaakte onderscheid tussen categorieën Nederlanders gerechtvaardigd was.