Kantonrechter zet 87 huurders van camping De Westeinder uit huis na opzegging; ontruiming binnen zes maanden Op camping De Westeinder in Rijsenhout wonen tientallen mensen op een gehuurde staplaats, vaak in een eigen stacaravan of chalet. Veel van hen staan op het adres van de camping ingeschreven, een deel met hulp van de vorige eigenaar. Begin 2024 kocht Resort Westeinderplassen B.V. de camping. Het bedrijf wil het terrein grootschalig herontwikkelen en zegde alle huurovereenkomsten op. De kantonrechter in Haarlem oordeelt nu dat die opzegging geldig is en dat de huurders hun plaats moeten ontruimen.
De zaak heeft een lange voorgeschiedenis. Westeinderplassen zegde de huur voor het eerst op in januari 2024, tegen 1 oktober 2024, en later uit coulance tegen 1 januari 2025. Een groot deel van de huurders had zich verenigd in Stichting Belangen Camping de Westeinder en weigerde in te stemmen. In een eerdere procedure oordeelde de kantonrechter bij vonnissen van 22 januari 2025 dat de opzegging niet rechtsgeldig was, omdat er geen individueel aanbod voor een passende schadevergoeding bij zat. Westeinderplassen liet daarna per huurder een taxatierapport opmaken en zegde de huur op 2 mei 2025 opnieuw op, nu tegen 30 april 2026 en met een individueel aanbod tot schadevergoeding. Op 28 oktober 2025 dagvaardde het bedrijf 96 huurders. Voor 9 van hen is de vordering later ingetrokken. Drie huurders kwamen niet opdagen en tegen hen is verstek verleend. De overige huurders voerden verweer en stelden zelf ook vorderingen in.
De huurders betoogden onder meer dat zij woonruimte huren en daarom de strengere huurbescherming voor woningen geldt. Dat volgt de rechter niet. Wie alleen de grond huurt en daar zelf een stacaravan op zette, huurt geen woonruimte. Ook bij huurders die een stacaravan van Westeinderplassen huren, is niet onderbouwd dat het bedrijf ooit akkoord ging met verhuur als woonruimte. Wel stelt de rechter vast dat de stacaravans door de latere werkzaamheden van huurders (tuinen, erfafscheidingen, terrassen, gevelbeplating) inmiddels als onroerende zaken gelden, maar dat verandert het huurregime niet.
Ook het beroep op Europees consumentenrecht slaagt niet. De richtlijn over oneerlijke bedingen ziet op contractuele bedingen, en in de huurovereenkomsten staat geen afwijkend opzegbeding. De informatieplichten uit de richtlijn consumentenrechten gelden niet voor overeenkomsten waarbij rechten op onroerende zaken worden verkregen, en daar valt de huur van een staplaats onder. Het verweer dat de opzeggingsbrieven niet iedereen hebben bereikt, verwerpt de rechter ook: de brieven gingen naar bekende adressen, de stichting als vertegenwoordiger ontving ze en ze zijn bij de dagvaardingen gevoegd.
Huurovereenkomsten voor onbepaalde tijd kunnen in beginsel zonder reden worden opgezegd, met een termijn van één maand. De redelijkheid en billijkheid kunnen echter meebrengen dat een zwaarwegende reden, een langere termijn of een schadevergoeding nodig is. Dat speelt hier, omdat veel huurders op de camping wonen en de vorige eigenaar dat heeft gestimuleerd. De rechter vindt de herontwikkeling en herstructurering een voldoende zwaarwegende reden, die ook in de opzeggingsbrieven kenbaar was gemaakt. De opzegtermijn van circa twaalf maanden is ruim voldoende. Ook het individuele aanbod tot schadevergoeding volstaat voor de geldigheid van de opzegging.
Of de aangeboden bedragen in elk geval toereikend zijn, kan de rechter nu niet beoordelen. Daarom wijst hij een vordering van de huurders toe en verwijst de vergoedingskwestie naar een schadestaatprocedure, waarin per huurder wordt gekeken wat aanvullend nodig is. Aanspraak op volledige schadevergoeding, vervangende woonruimte of de wettelijke verhuiskostenvergoeding voor woonruimte hebben de huurders niet. Partijen mogen onderling alsnog afspraken maken.
Bij de ontruimingstermijn weegt de rechter het belang van de huurders zwaar, vooral dat van de minderjarige kinderen op de camping, voor wie niet aannemelijk is dat andere woonruimte beschikbaar is. Dat de herstructurering volgens het bedrijf nu stilligt, speelt ook mee. De termijn wordt zes maanden na betekening van het vonnis, ook voor de huurders die niet zijn verschenen. De gevorderde dwangsom van € 1.000 per dag wijst de rechter af, omdat niet is onderbouwd dat de huurders niet vrijwillig zullen vertrekken en een deurwaarder de ontruiming kan uitvoeren. De ontruiming wordt niet uitvoerbaar bij voorraad verklaard: huurders kunnen een eventueel hoger beroep afwachten.
De vordering van de huurders tot huurprijsvermindering van 50 procent wegens bomenkap, sloop van sanitair en gesloten horeca wijst de rechter af. Westeinderplassen heeft al een korting van 20 procent verleend en de huurders hebben niet onderbouwd dat die niet genoeg is. De achterstallige huur en gebruiksvergoedingen kent de rechter toe, omdat de huurders de bedragen niet gemotiveerd hebben betwist. Het winterstageld voor 1 november 2026 tot en met 31 maart 2027 (€ 783,03, of € 1.204,06 voor één huurder) is tijdsevenredig verschuldigd tot de dag van oplevering. Vorderingen voor de periode vanaf 1 april 2027 worden afgewezen. De huurders moeten elk € 168,86 aan proceskosten in conventie betalen en € 3,00 in reconventie.
De rechter verklaart voor recht dat de huurovereenkomsten rechtsgeldig zijn opgezegd per 30 april 2026 en veroordeelt de huurders tot ontruiming binnen zes maanden na betekening van het vonnis. Tevens moeten tientallen huurders de openstaande bedragen betalen (variërend van € 39,26 tot € 13.006,50), terwijl Westeinderplassen wordt veroordeeld tot vergoeding van de schade die iedere huurder individueel lijdt, nader op te maken bij staat.
Rechtbank Noord-Holland · 11 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Raad van State: verkiezing Universiteitsraad Erasmus Universiteit blijft geldig ondanks fouten Een student die meedeed aan de verkiezing voor de Universiteitsraad van de Erasmus Universiteit Rotterdam kreeg 20 van de 5445 uitgebrachte stemmen. Hij had 444 stemmen nodig voor een van de twaalf zetels van de studentengeleding. Volgens hem was de verkiezing oneerlijk verlopen en moest de uitslag van onwaarde worden verklaard. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State oordeelde dat de uitslag blijft staan.
De student had zich als eenpersoonslijst aangemeld onder de partijnaam 'Students First EUR'. Het Centraal Stembureau (CSB) van de universiteit stuurde alle studenten vooraf een e-mail waarin stond dat voor de partij en voor elke kandidaat een aparte motivatie moest worden ingeleverd. De student leverde maar één motivatietekst in. Het CSB beschouwde die als zijn persoonlijke motivatie, zodat op de stempagina bij zijn lijst geen partijnaam en geen lijstmotivatie verschenen. Zijn lijst heette daar alleen met zijn eigen naam. Op de laatste stemdag, 20 april 2026, klaagde hij bij het CSB over ongelijke behandeling. Ook was een algemene oproep-video om te gaan stemmen op het sociale-mediakanaal van de Universiteitsraad geplaatst, waarin enkele partijen in beeld kwamen maar zijn lijst niet. Het CSB haalde die video na zijn klacht weg.
Tussen partijen was niet in geschil dat er twee onregelmatigheden waren geweest: de ontbrekende partijnaam op de stempagina en de video. De student noemde daarnaast dat studieverenigingen concurrerende lijsten op sociale media hadden gepromoot en dat zijn eigen promotievideo niet was gedeeld. De Afdeling zag hierin geen extra onregelmatigheden. Promotie door aan de instelling gelieerde organisaties is volgens de gedragscode voor de verkiezingen niet verboden, en het CSB hoeft alleen te onderzoeken of de in die code genoemde regels zijn overtreden. De ontbrekende lijstinformatie kwam volgens de Afdeling voor rekening en risico van de student zelf. Hij had op de openbare zitting van 2 april 2026 of vanaf 13 april, toen de stempagina zichtbaar was, kunnen melden dat de aanduiding niet klopte. Het CSB zou zo'n verzoek hebben verwerkt.
Daarna keek de Afdeling of de twee vaststaande onregelmatigheden de uitslag wezenlijk hadden beïnvloed, zoals artikel 17 van het kiesreglement vereist voor een onwaardigverklaring. De exacte invloed is niet vast te stellen, maar de concrete omstandigheden wijzen niet op een wezenlijke beïnvloeding. De video was geen promotie voor bepaalde partijen maar een algemene stemoproep. Dat daarin alleen herkenningspunten van een aantal partijen voorkwamen was onzorgvuldig, maar onvoldoende om het stemgedrag in relevante mate te beïnvloeden. Dat de partijnaam ontbrak, kan volgens de Afdeling wel enige invloed hebben gehad. Maar het college toonde met cijfers van eerdere verkiezingen aan dat eenpersoonslijsten doorgaans weinig stemmen halen, ongeacht hun aanduiding. Er was ook geen sprake van verwarring bij kiezers, en de student had onder zijn partijnaam geen campagne gevoerd.
De student voerde verder aan dat hij zich tijdens de hoorzitting bij de adviescommissie niet adequaat had kunnen verdedigen, omdat die in het Nederlands werd gehouden en hij die taal niet spreekt. De Afdeling verwierp dat. Hij was vooraf gewezen op de taal en op de mogelijkheid om een tolk of ondersteuner mee te nemen, en heeft daar geen gebruik van gemaakt. Dat komt voor zijn rekening en risico.
De Afdeling verklaarde het beroep ongegrond. Het college van bestuur van de universiteit hoeft geen proceskosten te vergoeden. De verkiezingsuitslag blijft daarmee geldig.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Kantonrechter wijst billijke vergoeding af: appje 'je kan naar huis' was geen ontslag op staande voet Een werkneemster van een bedrijf met een contract voor een jaar kreeg op 28 januari 2026 na een slecht verlopen telefoongesprek met haar leidinggevende een appbericht: 'Je kan naar huis gaan! Dit was ook tevens je laatste werkdag.' Ze moest ook de sleutels inleveren. Zij zag dat als een ontslag op staande voet, dat wil zeggen een ontslag met onmiddellijke ingang wegens een dringende reden, en stapte naar de kantonrechter in Rotterdam.
De werkneemster was op 17 februari 2025 voor een jaar in dienst getreden. Haar werkgever had haar aangeboden het contract te verlengen, maar zij liet op 17 januari 2026 per e-mail weten dat niet te willen. Na het telefoongesprek van 28 januari, waarover partijen verschillen of er is geschreeuwd, volgde de appwisseling. De werkneemster schreef dat zij zonder geldige reden was ontslagen en juridische stappen zou nemen. Daarop reageerde de leidinggevende binnen enkele minuten met: 'Je bent niet ontslagen maar obv je nul uren contract zien wij geen ruimte je de komende dagen in te zetten.' Ook verwees hij naar het einde van de arbeidsovereenkomst per 17 februari, waarvoor zijzelf had gekozen.
De werkneemster legde zich neer bij het vermeende ontslag op staande voet en vroeg een billijke vergoeding van € 4.572,48 bruto, een transitievergoeding van € 762,08 bruto, rente en proceskosten. Het achterstallige loon van € 1.320,00 waar ze eerst ook om vroeg, was inmiddels betaald.
De kantonrechter keek of de werkneemster de mededelingen en gedragingen van de werkgever in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs als ontslag op staande voet mocht opvatten. Hij kan zich voorstellen dat de opmerking over de laatste werkdag, samen met het inleveren van de sleutels, onder omstandigheden zo kan worden opgevat. Hier was dat anders: nog geen half uur later, en slechts enkele minuten nadat de werkneemster bezwaar maakte, liet de werkgever duidelijk weten dat zij niet was ontslagen en wees hij op het einde van het contract per 17 februari. Daarmee mocht zij het niet langer als ontslag op staande voet zien.
Dat de werkgever ook schreef dat zij haar niet meer zou inzetten, terwijl het om 32 uur per week ging, veranderde dat niet. Er kon wel twijfel ontstaan of het loon doorbetaald zou worden, maar dat is geen ontslag. De werkgever betaalde het loon bovendien op de gewone dag, rond 24 februari 2026, ruim voor het verzoekschrift. Dat de werkneemster dezelfde dag geen toegang meer had tot systemen met privacygevoelige cliëntgegevens, maakte het evenmin tot een ontslag, gelet op het bericht dat zij niet was ontslagen.
Zonder ontslag op staande voet is er geen recht op een billijke vergoeding. Ook de transitievergoeding gaat niet door: het contract eindigde doordat de werkneemster zelf had laten weten dat ze niet wilde verlengen, en dan bestaat daar geen recht op.
De kantonrechter wees beide verzoeken af en veroordeelde de werkneemster in de proceskosten van de werkgever, begroot op € 1.009,00 (€ 865,00 gemachtigdensalaris en € 144,00 nakosten). Dat deel van de beschikking is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Raad van State laat Putter parkeerplan supermarkt in stand en kent € 1.500 toe voor trage procedure In het centrum van Putten komt op de plek van een woonwinkel aan de Gervenhof een nieuwe supermarkt, met daarboven 16 appartementen. Daarnaast komt er een gebouw met 12 appartementen en aan de Achterstraat 77 een kringloopwinkel. De gemeenteraad stelde daarvoor op 25 mei 2023 het bestemmingsplan 'Gervenhof & Dorpsstraat e.o.' vast. Een omwonende en twee bedrijven uit Putten en Hooglanderveen vreesden voor parkeeroverlast en gingen in beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.
De Afdeling vond in een tussenuitspraak van 11 februari 2026 dat de raad niet goed had onderbouwd dat er geen parkeeroverlast zou komen. De parkeerbalans ging nog uit van vijf parkeerplaatsen die moeten verdwijnen om vrachtwagens bij de supermarkt te kunnen laten laden en lossen. Ook was niet publiekrechtelijk vastgelegd dat 16 parkeerplaatsen onder de Plus, die eigendom zijn van de ontwikkelaar, voor de nieuwe functies gebruikt mogen worden. De raad kreeg 16 weken om dit gebrek te herstellen.
Bij besluit van 28 mei 2026 paste de raad het plan aan. De planregel over parkeren verwijst nu naar de gemeentelijke parkeernorm, de toelichting is herschreven en er is een nieuw parkeeronderzoek van Sweco en de nota parkeernormen Putten 2024 aan de planstukken toegevoegd. Bij de bestemmingen is bovendien vastgelegd dat het om parkeervoorzieningen 'met een openbaar karakter' gaat. De beroepen gelden van rechtswege ook tegen dit herstelbesluit.
De appellanten voerden aan dat de onderzoeksgegevens niet te controleren waren. De parkeertelling uit 2023 was volgens hen gedateerd en niet ingezien, en het was onduidelijk welke bouwvergunningen in de correctie voor de extra parkeerdruk waren verwerkt. De raad legde daarna het volledige onderzoek uit 2023 over, met een overzicht per parkeersectie en een toelichting op de verleende vergunningen. Volgens de Afdeling zijn de gegevens daarmee voldoende te controleren. Door de herinrichting vervallen 6 parkeerplaatsen en komen er 40 bij, per saldo 34 extra, met rekening voor laden en lossen. Ontwikkelingen die nog niet vergund en niet concreet waren, hoefde de raad niet mee te nemen.
Ook het betoog over de loopafstanden slaagde niet. De nota gaat ervan uit dat parkeerplaatsen in het centrum binnen acceptabele loopafstand liggen. Volgens het onderzoek blijft de parkeerbezetting in de secties dichtbij de Plus op alle onderzoeksmomenten onder 85 procent, ook na toevoeging van het plan, en die secties liggen veel dichterbij dan 600 meter. Een foutje in het aanwezigheidspercentage veranderde dat niet: de bezetting op zaterdagmiddag stijgt daardoor met één procentpunt. Het cijfer van 87 procent van een van de appellanten rekende ontwikkelingen mee die de raad niet hoefde mee te nemen.
De Afdeling oordeelt dat de raad het gebrek heeft hersteld. De beroepen tegen het oorspronkelijke besluit zijn gegrond en dat besluit wordt vernietigd, maar de rechtsgevolgen blijven in stand, behalve voor zover het door het herstelbesluit is gewijzigd. De beroepen tegen het herstelbesluit zijn ongegrond. De raad moet de proceskosten van beide appellanten vergoeden, elk € 1.868, en het griffierecht van € 365 en € 184 terugbetalen.
De procedure duurde sinds de ontvangst van het beroepschrift op 27 juli 2023 een jaar en vier maanden te lang. De Afdeling kent de twee bedrijven samen € 1.500 schadevergoeding toe: € 656,25 van de Staat en € 843,75 van de raad. Omdat zij samen procedeerden, kregen zij niet elk een bedrag. Daarnaast vergoeden de Staat en de raad elk € 233,50 aan proceskosten voor het schadeverzoek.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Rechter wijst huurachterstand van USD 8.700 toe tegen kledingwinkel, maar schrapt boete van 5% per dag Een kledingwinkel in Simpson Bay op Sint Maarten betaalde sinds augustus 2026 geen huur meer. De verhuurder, ECA Real Estate, eigenaar van een bedrijfspand met acht units, vorderde daarom in kort geding ontruiming van de winkelunit en betaling van de achterstand. De huurder, Arawak N.V. (handelend onder de naam My Way), had de unit in maart 2026 gehuurd voor drie jaar tegen USD 2.500 per maand.
Arawak erkende dat de huurachterstand USD 8.700 bedroeg. Het bedrijf zei in financiële problemen te zitten en wilde over een betalingsregeling praten. De winkel was inmiddels vrijwillig verlaten. Partijen hadden direct na de zitting samen de eindinspectie gedaan, en beide stuurden het Gerecht daarna een e-mail dat de oplevering naar tevredenheid was verlopen. Daarom wees de rechter de vordering tot ontruiming af: de verhuurder had daar geen belang meer bij.
De erkende huurachterstand van USD 8.700 is volgens de rechter ook in kort geding toewijsbaar. Een kort geding is een spoedprocedure waarin de rechter een voorlopig oordeel geeft. Bij een geldvordering moet de rechter nagaan of de vordering voldoende aannemelijk is, of de eiser er een spoedeisend belang bij heeft en of het bedrag terugbetaald kan worden als de zaak later anders uitpakt.
Niet toegewezen werd de 'late fee' uit het huurcontract. Die bedroeg 5 procent van de maandhuur per dag, oftewel USD 125 per dag. Dat komt neer op anderhalf keer de maandhuur extra per maand. De rechter achtte het aannemelijk dat een rechter in een gewone procedure dat niet zou toewijzen. In kort geding is het bedrag in elk geval niet toewijsbaar.
De borg (security deposit) moet Arawak wel kwijtraken. Het huurcontract bepaalt dat de borg automatisch naar de verhuurder gaat als de huurder het contract voortijdig beëindigt of het pand verlaat. Het stoppen met betalen van de huur is volgens de rechter gelijk te stellen met beëindigen, en Arawak had het pand ook verlaten. Dat de verhuurder twee maanden huur als vergoeding houdt voor de tijd die het kost om een nieuwe huurder te vinden, vond de rechter redelijk.
Over waterlekkage deed de rechter geen uitspraak. Arawak had voldoende onderbouwd dat zij te hoge waterrekeningen kreeg door een lekkende leiding, een kwestie die voor rekening van de verhuurder komt. De rechter vond het voorstel van Arawak om die schade te verrekenen redelijk, maar daarover kan in deze procedure niet worden beslist.
Arawak moet daarnaast Cg 2.250 aan buitengerechtelijke incassokosten betalen, wat Arawak niet had weersproken. Als grotendeels verliezende partij moet Arawak ook de proceskosten betalen, begroot op Cg 2.009,50, plus nakosten.
Het Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten veroordeelde Arawak daarom tot betaling van USD 8.700 aan huurachterstand, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 7 oktober 2026, en tot betaling van Cg 2.250 aan incassokosten en de proceskosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat het direct mag worden uitgevoerd, ook als een partij hoger beroep instelt. Al het andere dat ECA vroeg, is afgewezen.
Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten · 13 november 2026
Civiel Recht