mr. Erik van Rossem

Van Rossem studeerde rechten aan de Universiteit Leiden, met als afstudeerrichting civiel recht en een specialisatie op het snijvlak van arbeidsrecht en ondernemingsrecht. Parallel hieraan volgde hij sociologie. Na zijn rechtenstudie verdiepte hij zich op postdoctoraal niveau in internationale betrekkingen aan het Institute of Social Studies in Den Haag, in management bij De Baak (VNO) en in handelsrecht aan de Universiteit van Dakar.

Voordat Van Rossem de advocatuur inging, deed hij internationale werkervaring op als projectleider en jurist bij de Verenigde Naties, met standplaatsen in Oeganda, Senegal en Zwitserland. Na zijn managementopleiding werkte hij als ICT-consultant en adviseerde hij organisaties als Heineken, Wavin, het Ministerie van Justitie en Rijkswaterstaat. In 1991 opende hij zijn eigen advocatenkantoor, waarna hij op 12 november van dat jaar werd beëdigd als advocaat. Het kantoor groeide in korte tijd uit tot een praktijk met dertig medewerkers. In de jaren die volgden bouwde Van Rossem zijn praktijk verder uit onder de naam Van Rossem Advocaten, gevestigd aan de Barbara Strozzilaan in Amsterdam.

De praktijk van Van Rossem beslaat meerdere rechtsgebieden, wat zich ook weerspiegelt in zijn proceservaring: in totaal voerde hij meer dan zestig procedures, verspreid over civiel recht, bestuursrecht, vreemdelingenrecht en socialezekerheidsrecht. In een civiele procedure bij de rechtbank Zeeland-West-Brabant stond hij een consument bij die een thuisbatterij had aangeschaft die niet functioneerde zoals beloofd: het apparaat bleek niet geschikt voor handel op de onbalansmarkt en laadde onvoldoende op. De rechter oordeelde dat sprake was van non-conformiteit bij een consumentenkoop, ook al had de koper de batterij mede met handelsdoeleinden aangeschaft. In vreemdelingenrechtelijke zaken vertegenwoordigde hij cliënten bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State en bij de rechtbanken, onder meer in procedures over de weigering van een verblijfsdocument als gemeenschapsonderdaan. Daarnaast procedeerde hij over de terugbetaling van advocatendeclaraties: in een zaak bij de rechtbank Amsterdam draaide het om de vraag of prijsafspraken voldoende transparant waren en of een cliënte als consument had gehandeld; de rechtbank oordeelde dat de declaraties niet onverschuldigd waren betaald.