Rechter vernietigt Wmo-besluit over gesloten buitenwagen: medisch advies te summier Een 58-jarige vrouw uit de gemeente Hellendoorn kampt met een combinatie van lichamelijke en psychische aandoeningen, waaronder PTSS, agorafobie en prikkelgevoeligheid. Zij heeft al een scootmobiel, maar die voldoet volgens haar niet bij kou, wind en regen, bij afstanden boven de 15 kilometer of als zij veel bagage moet meenemen. Ze dreigt daardoor in een isolement te raken. Ook kan zij haar zeventienjarige dochter, die zelf psychische problemen heeft, zo niet de ondersteuning bieden die nodig is. Daarom vroeg zij het college van burgemeester en wethouders van Hellendoorn om een tweepersoons gesloten buitenwagen van het merk Canta, op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo 2015).
Dit is het beroep van de vrouw tegen de beslissing op bezwaar van het college van 13 mei 2026. Het college wees de aanvraag eerst af bij besluit van 23 oktober 2025. In de bezwaarprocedure adviseerde de Commissie bezwaarschriften sociaal domein op 20 februari 2026 om het eerdere besluit niet in stand te laten, omdat het college niet had mogen afgaan op het medische advies. Na een aanvullend advies kende het college haar op 13 mei 2026 individueel taxivervoer toe in de vorm van een persoonsgebonden budget (pgb). Dat mag zij gebruiken voor ritten voor sociale contacten binnen ongeveer 15 tot 20 kilometer en voor medische afspraken die de zorgverzekering niet vergoedt. Een gesloten buitenwagen bleef het college weigeren. Volgens het college kan de vrouw op korte afstanden de scootmobiel gebruiken en haar kleding aanpassen aan het weer. Het college vond de wens om samen met haar dochter te reizen geen vervoersbehoefte die het moet compenseren. Bovendien is een buitenwagen duurder dan taxivervoer, en het college moet de goedkoopste passende voorziening verstrekken.
De vrouw voerde aan dat individueel taxivervoer niet bij haar past. Door haar psychische klachten kan zij slecht omgaan met onvoorspelbare situaties, en in een taxi heeft zij geen invloed op de rit en is zij afhankelijk van een onbekende chauffeur. Ook stelde zij dat het college niet heeft onderzocht of een tweedehands buitenwagen werkelijk duurder is dan het toegekende taxivervoer.
De rechtbank Overijssel richt zich op de medische adviezen van Ausems en Kerkvliet van 20 augustus 2025 en 20 april 2026, waarop het college zijn besluit baseerde. Volgens vaste rechtspraak van de Centrale Raad van Beroep moet een bestuursorgaan eerst nagaan of een deskundigenadvies zorgvuldig tot stand is gekomen, begrijpelijk is en tot de getrokken conclusies leidt. Dat heet de vergewisplicht. Volgens de rechtbank voldoen de adviezen daar niet aan. Uit het eerste advies blijkt dat de arts kennisnam van door de vrouw meegebrachte informatie over haar gezondheid en medicijngebruik, maar niet welke informatie dat was en wat die opleverde. De aandoeningen worden slechts algemeen omschreven, als een bindweefselaandoening, een psychische aandoening en enkele aandoeningen zonder invloed op het vervoer, later als multipele psychische aandoeningen. De ernst en de beperkingen blijven onbeschreven. De arts vroeg ook zelf geen informatie op bij de behandelaars. Daardoor kon het college niet nagaan of de arts een volledig beeld had, en is niet controleerbaar hoe de arts concludeerde dat de vrouw medisch gezien met individueel taxivervoer uit de voeten kan. Evenmin wordt uitgelegd waarom het aanpassen van kleding op korte afstanden met de scootmobiel zou volstaan, gelet op haar lichamelijke aandoeningen.
Het college had daarom een nadere toelichting moeten vragen. Het argument dat het om vertrouwelijke medische gegevens gaat, ontslaat het college niet van zijn vergewisplicht. De rechtbank oordeelt dat het college het besluit onzorgvuldig heeft voorbereid, in strijd met artikel 3:2 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb), en ondeugdelijk heeft gemotiveerd, in strijd met artikel 7:12, eerste lid, van de Awb. De overige beroepsgronden komen niet meer aan bod. De rechtbank kan de rechtsgevolgen van het besluit niet in stand laten en zelf niet beslissen, omdat zij niet over alle benodigde informatie beschikt.
De rechtbank verklaart het beroep gegrond en vernietigt het besluit van 13 mei 2026. Het college moet binnen twaalf weken een nieuw besluit op het bezwaar nemen, na een advies dat voldoende gegevens bevat om aan de vergewisplicht te voldoen. Het college moet het griffierecht van € 54 aan de vrouw vergoeden en haar proceskosten betalen, vastgesteld op € 1.868.
Rechtbank Overijssel · 6 november 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht Rechtbank veroordeelt minister tot € 1.868 proceskosten voor uitzendbureau na herstel besluit Timing Uitzendbureau uit Apeldoorn kreeg van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid te horen dat de uitgezonden werknemers van het bedrijf niet meetelden als werkenden in de eigen arbeidsorganisatie. Daardoor liet de minister de projectkosten voor activiteiten ten behoeve van die uitgezonden werknemers buiten beschouwing. Het uitzendbureau stelde op 21 augustus 2025 beroep in tegen de beslissing op bezwaar, die dateert van 16 juli 2025.
De rechtbank Gelderland behandelde het beroep op 28 mei 2026 op zitting en deed op 17 juli 2026 een tussenuitspraak. Daarin oordeelde de rechtbank dat de minister ten onrechte van mening was dat de uitgezonden werknemers geen werkenden in de arbeidsorganisatie van het uitzendbureau zijn. De minister kreeg de kans dit gebrek te herstellen, en dat deed hij op 6 augustus 2026 met een nieuwe beslissing op bezwaar. Het uitzendbureau trok daarop het beroep in.
Bij die intrekking vroeg het uitzendbureau de rechtbank de minister te veroordelen in de proceskosten. Dat kan in het bestuursrecht als een beroep wordt ingetrokken omdat het bestuursorgaan geheel of gedeeltelijk is tegemoetgekomen aan degene die beroep instelde. De minister liet de rechtbank weten dat hij bereid was de proceskosten te vergoeden. De rechtbank oordeelde dat hij met de nieuwe beslissing inderdaad aan het beroep was tegemoetgekomen en deed zonder zitting uitspraak op het verzoek.
De rechtbank stelde de vergoeding vast op basis van het Besluit proceskosten bestuursrecht. Voor de rechtsbijstand van de gemachtigde telde de rechtbank twee punten: één voor het indienen van het beroepschrift en één voor het verschijnen ter zitting. Een punt is € 934 waard bij wegingsfactor 1, wat neerkomt op € 1.868. Andere kosten die voor vergoeding in aanmerking komen, waren er niet.
Het griffierecht van € 385 maakt geen deel uit van de veroordeling. De rechtbank wees erop dat de minister dit bedrag moet vergoeden en dat het uitzendbureau zich daarvoor rechtstreeks tot hem moet wenden. Partijen kunnen binnen zes weken na verzending van de uitspraak verzet instellen bij de rechtbank.
De rechtbank veroordeelt de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid tot betaling van € 1.868 aan proceskosten aan Timing Uitzendbureau.
Rechtbank Gelderland · 13 november 2026
Bestuursrecht Kantonrechter zet 87 huurders van camping De Westeinder uit huis na opzegging; ontruiming binnen zes maanden Op camping De Westeinder in Rijsenhout wonen tientallen mensen op een gehuurde staplaats, vaak in een eigen stacaravan of chalet. Veel van hen staan op het adres van de camping ingeschreven, een deel met hulp van de vorige eigenaar. Begin 2024 kocht Resort Westeinderplassen B.V. de camping. Het bedrijf wil het terrein grootschalig herontwikkelen en zegde alle huurovereenkomsten op. De kantonrechter in Haarlem oordeelt nu dat die opzegging geldig is en dat de huurders hun plaats moeten ontruimen.
De zaak heeft een lange voorgeschiedenis. Westeinderplassen zegde de huur voor het eerst op in januari 2024, tegen 1 oktober 2024, en later uit coulance tegen 1 januari 2025. Een groot deel van de huurders had zich verenigd in Stichting Belangen Camping de Westeinder en weigerde in te stemmen. In een eerdere procedure oordeelde de kantonrechter bij vonnissen van 22 januari 2025 dat de opzegging niet rechtsgeldig was, omdat er geen individueel aanbod voor een passende schadevergoeding bij zat. Westeinderplassen liet daarna per huurder een taxatierapport opmaken en zegde de huur op 2 mei 2025 opnieuw op, nu tegen 30 april 2026 en met een individueel aanbod tot schadevergoeding. Op 28 oktober 2025 dagvaardde het bedrijf 96 huurders. Voor 9 van hen is de vordering later ingetrokken. Drie huurders kwamen niet opdagen en tegen hen is verstek verleend. De overige huurders voerden verweer en stelden zelf ook vorderingen in.
De huurders betoogden onder meer dat zij woonruimte huren en daarom de strengere huurbescherming voor woningen geldt. Dat volgt de rechter niet. Wie alleen de grond huurt en daar zelf een stacaravan op zette, huurt geen woonruimte. Ook bij huurders die een stacaravan van Westeinderplassen huren, is niet onderbouwd dat het bedrijf ooit akkoord ging met verhuur als woonruimte. Wel stelt de rechter vast dat de stacaravans door de latere werkzaamheden van huurders (tuinen, erfafscheidingen, terrassen, gevelbeplating) inmiddels als onroerende zaken gelden, maar dat verandert het huurregime niet.
Ook het beroep op Europees consumentenrecht slaagt niet. De richtlijn over oneerlijke bedingen ziet op contractuele bedingen, en in de huurovereenkomsten staat geen afwijkend opzegbeding. De informatieplichten uit de richtlijn consumentenrechten gelden niet voor overeenkomsten waarbij rechten op onroerende zaken worden verkregen, en daar valt de huur van een staplaats onder. Het verweer dat de opzeggingsbrieven niet iedereen hebben bereikt, verwerpt de rechter ook: de brieven gingen naar bekende adressen, de stichting als vertegenwoordiger ontving ze en ze zijn bij de dagvaardingen gevoegd.
Huurovereenkomsten voor onbepaalde tijd kunnen in beginsel zonder reden worden opgezegd, met een termijn van één maand. De redelijkheid en billijkheid kunnen echter meebrengen dat een zwaarwegende reden, een langere termijn of een schadevergoeding nodig is. Dat speelt hier, omdat veel huurders op de camping wonen en de vorige eigenaar dat heeft gestimuleerd. De rechter vindt de herontwikkeling en herstructurering een voldoende zwaarwegende reden, die ook in de opzeggingsbrieven kenbaar was gemaakt. De opzegtermijn van circa twaalf maanden is ruim voldoende. Ook het individuele aanbod tot schadevergoeding volstaat voor de geldigheid van de opzegging.
Of de aangeboden bedragen in elk geval toereikend zijn, kan de rechter nu niet beoordelen. Daarom wijst hij een vordering van de huurders toe en verwijst de vergoedingskwestie naar een schadestaatprocedure, waarin per huurder wordt gekeken wat aanvullend nodig is. Aanspraak op volledige schadevergoeding, vervangende woonruimte of de wettelijke verhuiskostenvergoeding voor woonruimte hebben de huurders niet. Partijen mogen onderling alsnog afspraken maken.
Bij de ontruimingstermijn weegt de rechter het belang van de huurders zwaar, vooral dat van de minderjarige kinderen op de camping, voor wie niet aannemelijk is dat andere woonruimte beschikbaar is. Dat de herstructurering volgens het bedrijf nu stilligt, speelt ook mee. De termijn wordt zes maanden na betekening van het vonnis, ook voor de huurders die niet zijn verschenen. De gevorderde dwangsom van € 1.000 per dag wijst de rechter af, omdat niet is onderbouwd dat de huurders niet vrijwillig zullen vertrekken en een deurwaarder de ontruiming kan uitvoeren. De ontruiming wordt niet uitvoerbaar bij voorraad verklaard: huurders kunnen een eventueel hoger beroep afwachten.
De vordering van de huurders tot huurprijsvermindering van 50 procent wegens bomenkap, sloop van sanitair en gesloten horeca wijst de rechter af. Westeinderplassen heeft al een korting van 20 procent verleend en de huurders hebben niet onderbouwd dat die niet genoeg is. De achterstallige huur en gebruiksvergoedingen kent de rechter toe, omdat de huurders de bedragen niet gemotiveerd hebben betwist. Het winterstageld voor 1 november 2026 tot en met 31 maart 2027 (€ 783,03, of € 1.204,06 voor één huurder) is tijdsevenredig verschuldigd tot de dag van oplevering. Vorderingen voor de periode vanaf 1 april 2027 worden afgewezen. De huurders moeten elk € 168,86 aan proceskosten in conventie betalen en € 3,00 in reconventie.
De rechter verklaart voor recht dat de huurovereenkomsten rechtsgeldig zijn opgezegd per 30 april 2026 en veroordeelt de huurders tot ontruiming binnen zes maanden na betekening van het vonnis. Tevens moeten tientallen huurders de openstaande bedragen betalen (variërend van € 39,26 tot € 13.006,50), terwijl Westeinderplassen wordt veroordeeld tot vergoeding van de schade die iedere huurder individueel lijdt, nader op te maken bij staat.
Rechtbank Noord-Holland · 11 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter dwingt Dienst Toeslagen tot besluit op bezwaar na ruim 60 weken wachten en kent dwangsom toe Een vrouw maakte op 20 januari 2025 bezwaar tegen de definitieve beschikking over haar compensatie kinderopvangtoeslag. De Dienst Toeslagen had dat bezwaar volgens de wettelijke termijn uiterlijk op 12 mei 2025 moeten afhandelen, maar liet niets van zich horen. Meer dan zestig weken later had de vrouw nog steeds geen besluit.
De vrouw stelde Dienst Toeslagen op 3 september 2026 in gebreke. Dat is een schriftelijke waarschuwing dat een bestuursorgaan te laat is en alsnog moet beslissen. Toen er ook daarna geen besluit kwam, stelde zij bij brief van 29 september 2026 beroep in bij de rechtbank Midden-Nederland. De rechtbank vond een zitting niet nodig en deed de zaak af op de stukken. Tussen partijen was niet in geschil dat de beslistermijn was overschreden.
Normaal moet een bestuursorgaan na zo'n uitspraak binnen twee weken alsnog beslissen. De rechtbank volgde hier de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, die in maart 2025 oordeelde dat bij beroepen tegen het niet op tijd beslissen op bezwaar een nadere termijn van zestig weken na het verstrijken van de wettelijke termijn realistisch is. Zijn die zestig weken al verstreken, dan geldt een termijn van twee weken na verzending van de uitspraak. Omdat sinds 12 mei 2025 al meer dan zestig weken waren verstreken, geldt hier die korte termijn van twee weken.
Om de Dienst Toeslagen onder druk te zetten, legde de rechtbank een dwangsom op van € 100 voor elke dag dat de termijn wordt overschreden, met een maximum van € 15.000. Volgens de rechtbank is dat het uitgangspunt in het beleid van de rechtspraak en zag zij geen reden daarvan af te wijken.
Daarnaast had de vrouw verzocht om vaststelling van de wettelijke dwangsom die een bestuursorgaan verschuldigd is als het te laat beslist. Die bedraagt maximaal 42 dagen lang oplopende bedragen van € 23, € 35 en € 45 per dag. De Dienst Toeslagen had die dwangsom niet in een besluit vastgesteld, maar alleen in het verweerschrift berekend. De rechtbank stelde het bedrag zelf vast op het maximum van € 1.442, omdat er inmiddels 42 dagen verstreken waren sinds de Dienst in gebreke was gesteld.
De rechtbank verklaarde het beroep gegrond en vernietigde het niet tijdig nemen van een besluit. De Dienst Toeslagen moet uiterlijk twee weken na verzending van de uitspraak beslissen op het bezwaar, op straffe van de dwangsom van € 100 per dag. Verder moet de Dienst de vrouw een dwangsom van € 1.442 betalen, een proceskostenvergoeding van € 467 en het betaalde griffierecht van € 54 vergoeden.
Rechtbank Midden-Nederland · 10 november 2026
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht Kantonrechter wijst billijke vergoeding af: appje 'je kan naar huis' was geen ontslag op staande voet Een werkneemster van een bedrijf met een contract voor een jaar kreeg op 28 januari 2026 na een slecht verlopen telefoongesprek met haar leidinggevende een appbericht: 'Je kan naar huis gaan! Dit was ook tevens je laatste werkdag.' Ze moest ook de sleutels inleveren. Zij zag dat als een ontslag op staande voet, dat wil zeggen een ontslag met onmiddellijke ingang wegens een dringende reden, en stapte naar de kantonrechter in Rotterdam.
De werkneemster was op 17 februari 2025 voor een jaar in dienst getreden. Haar werkgever had haar aangeboden het contract te verlengen, maar zij liet op 17 januari 2026 per e-mail weten dat niet te willen. Na het telefoongesprek van 28 januari, waarover partijen verschillen of er is geschreeuwd, volgde de appwisseling. De werkneemster schreef dat zij zonder geldige reden was ontslagen en juridische stappen zou nemen. Daarop reageerde de leidinggevende binnen enkele minuten met: 'Je bent niet ontslagen maar obv je nul uren contract zien wij geen ruimte je de komende dagen in te zetten.' Ook verwees hij naar het einde van de arbeidsovereenkomst per 17 februari, waarvoor zijzelf had gekozen.
De werkneemster legde zich neer bij het vermeende ontslag op staande voet en vroeg een billijke vergoeding van € 4.572,48 bruto, een transitievergoeding van € 762,08 bruto, rente en proceskosten. Het achterstallige loon van € 1.320,00 waar ze eerst ook om vroeg, was inmiddels betaald.
De kantonrechter keek of de werkneemster de mededelingen en gedragingen van de werkgever in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs als ontslag op staande voet mocht opvatten. Hij kan zich voorstellen dat de opmerking over de laatste werkdag, samen met het inleveren van de sleutels, onder omstandigheden zo kan worden opgevat. Hier was dat anders: nog geen half uur later, en slechts enkele minuten nadat de werkneemster bezwaar maakte, liet de werkgever duidelijk weten dat zij niet was ontslagen en wees hij op het einde van het contract per 17 februari. Daarmee mocht zij het niet langer als ontslag op staande voet zien.
Dat de werkgever ook schreef dat zij haar niet meer zou inzetten, terwijl het om 32 uur per week ging, veranderde dat niet. Er kon wel twijfel ontstaan of het loon doorbetaald zou worden, maar dat is geen ontslag. De werkgever betaalde het loon bovendien op de gewone dag, rond 24 februari 2026, ruim voor het verzoekschrift. Dat de werkneemster dezelfde dag geen toegang meer had tot systemen met privacygevoelige cliëntgegevens, maakte het evenmin tot een ontslag, gelet op het bericht dat zij niet was ontslagen.
Zonder ontslag op staande voet is er geen recht op een billijke vergoeding. Ook de transitievergoeding gaat niet door: het contract eindigde doordat de werkneemster zelf had laten weten dat ze niet wilde verlengen, en dan bestaat daar geen recht op.
De kantonrechter wees beide verzoeken af en veroordeelde de werkneemster in de proceskosten van de werkgever, begroot op € 1.009,00 (€ 865,00 gemachtigdensalaris en € 144,00 nakosten). Dat deel van de beschikking is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht