Rechter: Hardenberg hoefde geen dagbesteding te betalen aan vrouw met pijnklachten na CVA Een vrouw uit Dedemsvaart kreeg in 2021 een beroerte (CVA). Daarna lag ze negen weken in een revalidatiecentrum, tot en met 31 januari 2025. Ze heeft de hele dag pijnklachten, en die maken het lastig om zelf het initiatief te nemen en activiteiten te ondernemen. Ze wil graag meer onder de mensen zijn en samen met anderen dingen doen. Daarom meldde ze zich op 10 juli 2025 bij Samen Doen, de organisatie die de Wmo-aanvragen voor de gemeente Hardenberg onderzoekt, om in aanmerking te komen voor dagbesteding bij Balans Zorg & Budget. Daar was ze al begonnen.
Op 29 juli 2025 volgde een gesprek met haar begeleider van Balans Zorg & Budget en twee Wmo-consulenten van Samen Doen. Op 25 augustus 2025 stelde Samen Doen een ondersteuningsplan op. Het college van burgemeester en wethouders van Hardenberg wees haar aanvraag voor een maatwerkvoorziening groepsbegeleiding op 28 oktober 2025 af. Haar bezwaar daartegen had geen succes: bij besluit van 24 maart 2026 bleef het college bij de afwijzing. Daarop stapte zij naar de rechtbank, die de zaak op 3 september 2026 op zitting behandelde.
Het college vond dat de vrouw geen beperking heeft in haar zelfredzaamheid of participatie die met een maatwerkvoorziening gecompenseerd moet worden. En voor zover dat wel zo zou zijn, is de Buurtkamer een algemene voorziening die bij haar hulpvraag past. Een voorkeur voor een bepaalde aanbieder of locatie valt volgens het college niet onder de Wmo 2015 als er een passende algemene voorziening bestaat. De vrouw zag dat anders. Haar chronische pijn, verminderde belastbaarheid en de negatieve spiraal na langdurige isolatie maken volgens haar dat de Buurtkamer niet volstaat. Bij haar huidige dagbesteding combineert ze creatieve activiteiten, fysieke oefeningen in de sportschool van de dagbesteding en sociale contacten, en dat werkt voor haar uitstekend. Dat aanbod heeft de Buurtkamer niet.
De rechtbank gaf het college gelijk. Uit het ondersteuningsplan blijkt dat de vrouw al goed deelneemt aan het maatschappelijk leven. Ze gaat zelfstandig naar de sportschool, bezoekt beurzen en kan afstanden afleggen om sociale contacten te onderhouden of georganiseerde activiteiten bij te wonen. Dat ze naar het Happy Hour van Balans Zorg & Budget gaat, telt niet als dagbesteding in de zin van de Wmo 2015. Er is geen gestructureerd programma, geen begeleiding en ook geen indicatie of overeenkomst, en haar deelname is vrijblijvend. De rechtbank vond het onderzoek van Samen Doen zorgvuldig: de hulpvraag is uitgevraagd en de beperkingen zijn in kaart gebracht. Een noodzaak voor dagbesteding is niet gebleken.
Voor zover de vrouw toch ondersteuning nodig heeft, kan ze volgens de rechtbank terecht bij algemene voorzieningen. De Buurtkamer en De Makelij bieden activiteiten gericht op ontmoeting, daginvulling en sociaal contact en staan open voor alle inwoners. Dat de vrouw enkele jaren geleden minder goede ervaringen had met de Buurtkamer, verandert daar niets aan, omdat de vraag of een voorziening algemeen beschikbaar is niet van persoonlijke voorkeur afhangt. Haar stelling dat die voorzieningen in haar geval niet passen, heeft ze niet met concrete feiten onderbouwd.
De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond. De afwijzing van de maatwerkvoorziening groepsbegeleiding blijft dus in stand. De vrouw krijgt haar griffierecht niet terug en ook geen vergoeding van haar proceskosten.
Rechtbank Overijssel · 5 november 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht Voorzieningenrechter weigert spoedmaatregel na intrekking bijstand om verzwegen bankrekeningen Een man uit Breda die een bijstandsuitkering ontving, moest van de gemeentelijke uitkeringsinstantie elke maand de afschriften van al zijn bankrekeningen opsturen. Die verplichting kwam er nadat uit zijn bankafschriften was gebleken dat hij gokt. Toch ging het in augustus 2026 mis. Op het inkomstenformulier van die maand gaf hij geen inkomen op, en op de afschriften die hij instuurde was geen bijschrijving van loon te zien.
Uit gegevens in Suwinet, het systeem waarin overheidsinstanties gegevens uitwisselen, bleek echter dat de man had gewerkt. Het Werkplein Hart van West-Brabant vroeg bij het uitzendbureau na hoe het zat. Daar bleek dat het salaris was gestort op een andere bankrekening dan die het Werkplein kende. Met een besluit van 10 september 2026 trok het Werkplein de uitkering in met ingang van 1 augustus 2026.
De man maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel zolang het bezwaar nog loopt. De rechter behandelde het verzoek op 2 november 2026 op zitting. De man betoogde dat de intrekking op een verkeerde grondslag berustte. Volgens hem is het niet overleggen van gevraagde stukken hooguit een schending van de medewerkingsverplichting en geen schending van de inlichtingenplicht. Daarom bestond er volgens hem geen bevoegdheid om de uitkering in te trekken.
De voorzieningenrechter stelde vast dat het besluit niet ondubbelzinnig vermeldt dat de inlichtingenplicht is overtreden doordat niet alle bankrekeningen zijn gemeld. Het Werkplein verklaarde op de zitting wel dat dit mede aan de intrekking ten grondslag ligt. Tijdens de bezwaarprocedure mag het Werkplein een gebrek in de besluitvorming herstellen, en dat gaat het hier volgens de rechter doen. Zij betrok die grondslag daarom bij haar oordeel.
Vast stond dat de man geen melding had gemaakt van een ABN AMRO-rekening. Een bankrekening kan van invloed zijn op het recht op bijstand, en dat had de man duidelijk kunnen zijn. Door haar niet te melden overtrad hij de inlichtingenplicht. Als daardoor het recht op uitkering niet kan worden vastgesteld, rechtvaardigt dat intrekking van de uitkering.
Voor de zitting had de man alsnog afschriften van die rekening overgelegd. Daarmee was het recht op uitkering niet vast te stellen, want op de afschriften was te zien dat hij geld had overgemaakt naar nog een andere rekening op zijn naam. Dat hij ook die rekening niet had gemeld, bleef onbetwist. Omdat over die rekening niets bekend is, kan het recht op uitkering niet worden vastgesteld. De rechter verwacht daarom dat het besluit in bezwaar, met een aangepaste motivering, in stand blijft.
De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af. Haar oordeel is voorlopig en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure. Tegen de uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 5 november 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht Rechter legt UWV dwangsom op na te late beslissing op WIA-bezwaar Een man uit Zeeland-West-Brabant vroeg een uitkering aan op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA), de regeling voor mensen die na twee jaar ziekte nog beperkt kunnen werken. Het UWV wees die aanvraag op 1 mei 2025 af. De man maakte bezwaar, maar het UWV besliste daar niet binnen de wettelijke termijn op.
Op 12 maart 2026 stelde de man het UWV in gebreke. Dat is de verplichte brief waarin een bestuursorgaan twee weken krijgt om alsnog te beslissen. Het UWV ontving die brief op 16 maart 2026 en nam ook daarna geen besluit. Daarop stelde de man beroep in bij de rechtbank Zeeland-West-Brabant. Omdat de rechtbank het beroep kennelijk gegrond vond, deed zij uitspraak zonder zitting.
Het UWV erkende de overschrijding niet te betwisten en wees in zijn verweerschrift op een tekort aan verzekeringsartsen. Ook liet het UWV weten dat nog onduidelijk is wanneer het een besluit kan nemen. De rechtbank gaf hier geen ruimte aan. Zij verwees naar drie uitspraken van een meervoudige kamer van 4 september 2026, waarin is bepaald dat in alle latere beroepen over te late besluiten van het UWV een nadere beslistermijn van twaalf maanden geldt, gerekend vanaf de dag na het einde van de bezwaartermijn. Die termijn was in deze zaak al verstreken. Er was volgens de rechtbank geen reden om een andere termijn te kiezen.
Het UWV moet daarom binnen twee weken na verzending van de uitspraak alsnog een besluit op bezwaar bekendmaken. Doet het dat niet, dan verbeurt het een dwangsom van € 100 per dag, tot een maximum van € 15.000.
Het UWV moet de man bovendien het griffierecht van € 54 vergoeden. Ook moet het € 467 aan proceskosten betalen. Dat bedrag is relatief laag, omdat de gemachtigde alleen een beroepschrift indiende en de zaak enkel ging over de vraag of de beslistermijn was overschreden.
De rechtbank verklaarde het beroep gegrond en vernietigde het niet tijdig nemen van een besluit. Zij droeg het UWV op binnen twee weken alsnog op het bezwaar te beslissen, onder een dwangsom van € 100 per dag met een maximum van € 15.000, en veroordeelde het UWV tot betaling van € 54 griffierecht en € 467 proceskosten.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 6 november 2026
Bestuursrecht Rechtbank dwingt Dienst Toeslagen tot besluit op bezwaar tegen herstelbeschikking, anders dwangsom Een vrouw uit de regio Rotterdam meldde zich op 4 december 2023 bij de Dienst Toeslagen voor een herbeoordeling van haar kinderopvangtoeslag. Dat gebeurde in het kader van de hersteloperatie toeslagen, de grote regeling waarmee de overheid ouders compenseert die door de toeslagenaffaire zijn gedupeerd. Ruim anderhalf jaar later, op 8 juli 2025, nam de Dienst Toeslagen een definitief besluit over de compensatie. Daartegen kwam zij in verzet.
De weg daarnaartoe liep niet helemaal zoals de wet het bedoelt. Op 8 april 2025 had de Dienst Toeslagen eerst een vooraankondiging gestuurd van wat zij van plan was te besluiten. Tegen zo'n vooraankondiging kan alleen een zienswijze worden ingediend, geen bezwaar. De vrouw diende op 14 juli 2025 een bezwaarschrift in tegen die vooraankondiging, dus nadat het definitieve besluit al was genomen. De rechtbank leest uit de verweerschriften af dat de Dienst Toeslagen dit bezwaar zelf heeft opgevat als bezwaar tegen het definitieve compensatiebesluit. De rechtbank behandelt de zaak daarom ook zo.
De vrouw wachtte vervolgens op een beslissing op haar bezwaar, maar die bleef uit. Daarom stelde zij beroep in wegens het niet tijdig nemen van een besluit. Zij deed dat twee keer, met identieke beroepschriften: op 23 januari 2026 en op 12 februari 2026. Dat leverde twee zaken op, die de rechtbank zonder zitting heeft afgedaan. Een zitting was niet nodig, omdat de wet in dit soort gevallen toestaat dat de rechtbank direct uitspraak doet.
In de eerste zaak was niet in geschil dat de termijn om te beslissen was overschreden. De vrouw had de Dienst Toeslagen in gebreke gesteld, en na ontvangst daarvan waren meer dan twee weken verstreken zonder dat alsnog was beslist. De rechtbank verklaart het beroep daarom gegrond. De laatste dag van de wettelijke beslistermijn was 11 november 2025.
De rechtbank geeft de Dienst Toeslagen wel extra tijd. Door de zeer grote omvang van de hersteloperatie is sprake van een bijzonder geval, waarin een bestuursorgaan binnen 60 weken na het verstrijken van de wettelijke termijn alsnog een besluit moet nemen. Die termijn loopt dus vanaf 11 november 2025. Wordt ook die termijn overschreden, dan verbeurt de Dienst Toeslagen een dwangsom van € 100 per dag, met een maximum van € 15.000.
De tweede zaak, met het beroepschrift van 12 februari 2026, krijgt een andere afloop. Omdat de beroepschriften inhoudelijk hetzelfde zijn en het eerste beroep gegrond is, heeft de vrouw geen belang meer bij een oordeel over het tweede. Volgens de rechtbank kan de Dienst Toeslagen bovendien niet meermaals onder verbeurte van een dwangsom worden opgedragen een besluit te nemen op hetzelfde bezwaar. Dat beroep is niet-ontvankelijk, en daar hoort geen vergoeding van griffierecht of proceskosten bij.
In de eerste zaak moet de Dienst Toeslagen wel de kosten van de vrouw betalen. De rechtbank veroordeelt de Dienst Toeslagen tot vergoeding van het betaalde griffierecht van € 54 en tot betaling van € 467 aan proceskosten. Volgens de rechtbank is de zaak van licht gewicht, omdat het alleen gaat om de vraag of de beslistermijn is overschreden.
De rechtbank verklaart het beroep in de zaak ROT 26/737 gegrond en draagt de Dienst Toeslagen op binnen 60 weken na 11 november 2025 alsnog een besluit op het bezwaar bekend te maken, op straffe van een dwangsom van € 100 per dag tot maximaal € 15.000. De Dienst Toeslagen moet het griffierecht van € 54 vergoeden en € 467 aan proceskosten betalen. Het beroep in de zaak ROT 26/1383 verklaart de rechtbank niet-ontvankelijk.
Rechtbank Rotterdam · 5 november 2026
Bestuursrecht Rechtbank wijst WIA-uitkering af, UWV betaalt € 1.000 voor te late beslissing op bezwaar Een pedagogisch medewerkster uit de regio Rotterdam meldde zich op 15 februari 2022 ziek en vroeg in november 2023 een uitkering aan op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (WIA). Die uitkering is bedoeld voor mensen die door ziekte of een gebrek langdurig niet kunnen werken. Het UWV wees de aanvraag af, omdat zij volgens het instituut met passend werk nog genoeg kon verdienen. De vrouw vond dat het UWV haar klachten niet goed had onderzocht en stapte naar de rechter.
Het UWV beoordeelde de aanvraag in 2024 met een verzekeringsarts en een arbeidsdeskundige. Daaruit volgde dat de vrouw haar eigen werk niet meer kon doen, maar wel andere functies, zoals administratief medewerker en archiefmedewerker. Het inkomen in die functies lag volgens het UWV 18,89 procent lager dan wat zij zonder ziekte zou verdienen. Dat is minder dan de grens van 35 procent verlies aan verdienvermogen die nodig is voor een WIA-uitkering. In bezwaar paste het UWV de beperkingen van de vrouw enigszins aan en schrapte het één geschikte functie, omdat die te veel uren vroeg. Het verlies aan verdienvermogen werd daarmee vastgesteld op 23,58 procent. Het bezwaar bleef daarom ongegrond. Het bestreden besluit op bezwaar dateert van 2 september 2025.
In beroep voerde de vrouw aan dat het onderzoek niet zorgvuldig en niet volledig was. Haar ziektebeelden zijn volgens haar niet in samenhang beoordeeld, de bijwerkingen van haar medicijnen en haar vermoeidheid zijn niet onderzocht, en haar oogklachten zouden nauwkeurig werk in de functies bemoeilijken. Ze kon volgens haar geen vier uur per dag en twintig uur per week werken. Ze vroeg de rechtbank daarom een onafhankelijk deskundige te benoemen en deed een beroep op uitspraken van de Centrale Raad van Beroep waarin een deskundige over vermoeidheid is aangesteld.
De rechtbank volgde haar daar niet in. Volgens de rechtbank draait de WIA om objectief vast te stellen beperkingen bij het uitvoeren van passende arbeid, niet om ervaren klachten. Uit de rapporten van de artsen blijkt dat alle klachten, diagnoses en ook de medicatie en vermoeidheid zijn betrokken in de beoordeling. De verzekeringsarts zag bij het onderzoek geen afwijkingen in de aandacht en de vrouw kan autorijden. Voor haar oogklachten had zij geen medische stukken overgelegd. Het infuus dat zij noemde, kreeg zij pas na de datum waarop haar arbeidsongeschiktheid wordt beoordeeld. Ook de vermoeidheidsvragenlijst die zij overlegde, ging over de periode na die datum. Er was volgens de rechtbank geen medische reden om haar uren verder te beperken, en dus ook geen aanleiding om een deskundige te benoemen.
Wel kreeg de vrouw gelijk over de duur van de procedure. De totale procedure, gerekend vanaf het bezwaarschrift van 11 maart 2024 tot de uitspraak, duurde twee jaar en acht maanden. Dat is acht maanden meer dan de redelijke termijn van twee jaar. Omdat het UWV te laat op het bezwaar beslist heeft, ligt die overschrijding bij het UWV.
De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond, zodat de afwijzing van de WIA-uitkering in stand blijft. Het UWV moet de vrouw wel € 1.000 schadevergoeding betalen voor de overschrijding van de redelijke termijn, en haar proceskosten van € 934 vergoeden.
Rechtbank Rotterdam · 11 november 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht