mr. Neal Walenkamp

Neal Walenkamp studeerde Nederlands recht aan de Universiteit Leiden, waar hij in 2006 zijn doctoraal behaalde. Aansluitend voltooide hij aan dezelfde universiteit een tweede studie notarieel recht, die hij in 2011 afrondde. Ter verdieping van zijn juridische specialisatie behaalde hij in 2013 de Grotius postacademische specialisatieopleiding Informaticarecht, waarvoor hij bij het mondeling examen een negen scoorde. Eerder volgde hij ook een specialisatieopleiding contracteren.

Walenkamp trad na zijn rechtenstudie in dienst bij een notariskantoor, waar hij zich bezighield met vraagstukken op het gebied van verdelingen, estate planning en nalatenschappen. In 2010 stapte hij over naar het kantoor Delissen Martens in Den Haag, waar hij werd beëdigd als advocaat en deel uitmaakte van de sectie personen- en familierecht en erfrecht. Na enkele jaren in de advocatuur maakte hij de overstap naar de financiële sector, waar hij als bedrijfsjurist werkzaam was bij BDO. Per 1 juli 2019 keerde hij terug in de advocatuur door in dienst te treden bij Köster Advocaten in Haarlem, waar hij sindsdien deel uitmaakt van het team commerciële contracten met een focus op ICT en privacy.

De proceservaring van Walenkamp strekt zich uit over civiel recht en personen- en familierecht. Zo trad hij op als advocaat in een procedure voor het gerechtshof Den Haag over de waardering van een onderneming in het kader van een echtscheiding, een type zaak waarbij de financiële en juridische belangen van partijen nauw met elkaar verweven zijn. In een andere procedure voor het gerechtshof Amsterdam speelde de hoogte van kinderalimentatie centraal, waarbij de vraag was of inkomensverlies aan een partij kon worden toegerekend; het hof oordeelde dat het verlies niet voor herstel vatbaar en niet verwijtbaar was. Daarnaast vertegenwoordigde hij appellanten in een erfrechtelijke procedure voor het gerechtshof Den Haag, waarin de vraag rees of een zus en broers van de erflater als erfgenamen konden worden aangemerkt nu de erflater een kind bleek te hebben; het hof beantwoordde die vraag ontkennend en verplichtte de appellanten tot het afleggen van rekening en verantwoording over de nalatenschap, waarbij ook een dwangsom aan de orde was.