Rechter: bewind eindigt voor het begint als betrokkene dag ervoor overlijdt Een bewindvoerder vroeg de kantonrechter in 's-Hertogenbosch om een bewind op te heffen dat nooit van start is gegaan. De betrokkene, over wie het bewind was ingesteld, overleed op de dag voordat het zou ingaan.
De kantonrechter had op 7 september 2026 een bewind ingesteld met ingang van 8 september 2026. Bij een bewind beheert een bewindvoerder de financiën van iemand die dat zelf niet kan. Op 7 september 2026, dus een dag voor de ingangsdatum, overleed de betrokkene. Zijn dood werd diezelfde dag vastgesteld. De bewindvoerder diende op 23 september 2026 een verzoek in en vroeg opheffing van het bewind, rectificatie (rechtzetting) van de instellingsbeschikking, of anders vrijstelling van de boedelbeschrijving en van de rekening en verantwoording.
De kantonrechter stelt dat een bewind van rechtswege eindigt op het moment dat de dood van de betrokkene wordt vastgesteld. Dat gebeurde hier voordat het bewind was aangevangen. In juridische zin heeft het bewind dus nooit aanvang genomen en zal het dat ook nooit doen. Hetzelfde geldt voor de taak van de bewindvoerder: die is nooit begonnen.
Omdat het bewind al was geëindigd, is er volgens de kantonrechter niets meer op te heffen. De rechter kan de bewindvoerder ook niet vrijstellen van de boedelbeschrijving of de rekening en verantwoording. Die verplichtingen ontstaan alleen als de taak is aangevangen, en dat is hier niet gebeurd. Er is dus geen verplichting waarvan vrijstelling nodig is.
De kantonrechter heeft het verzoek zonder mondelinge behandeling afgedaan, op basis van de ontvangen informatie. De rechter verklaart de bewindvoerder niet-ontvankelijk in zijn verzoek. Daarmee wordt er inhoudelijk niet op het verzoek beslist: het bewind was al van rechtswege geëindigd voordat het inging.
Rechtbank Oost-Brabant · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechter beveelt columnist columns over Huttopia aan te passen en rectificatie te plaatsen Camping [naam] in de Achterhoek werd in 2025 overgenomen door Huttopia, een exploitant van natuurcampings. Het bedrijf zegde daarna de huurovereenkomsten van de jaarplaatshouders op. Eén van hen, een columnist die zijn eigen website beheert, schreef vanaf mei 2026 vier columns over Huttopia en stuurde daarnaast e-mails naar media, overheidsinstanties, toezichthouders en campinggasten. Huttopia stapte naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Midden-Nederland (zittingsplaats Lelystad) om die uitlatingen te laten stoppen.
In de columns noemt hij Huttopia onder meer een mogelijke sekte en een 'kampeerrover', en beschuldigt hij het concern van overtreding van de Recron-voorwaarden, vriendjespolitiek met Staatsbosbeheer en machtsmisbruik. In de e-mails stelt hij dat Huttopia speelt met de gezondheid van gasten (gevaarlijk zwemwater, open riolering, legionella), dat kinderen van klanten worden gepest en dat medewerkers op naam beschuldigd worden van misstanden. Hij liet ook weten dat ANWB-juristen een wetsovertreding zouden hebben bevestigd.
Op een eerdere zitting in Zutphen over de beëindiging van zijn jaarplaats hadden partijen een schikking getroffen. De columnist stelde dat Huttopia daarom geen aanpassing van de columns meer kon eisen, maar de rechter wees dat af: Huttopia betwistte dat zo'n afspraak was gemaakt en uit het proces-verbaal bleek er niets van.
Bij de inhoudelijke beoordeling woog de rechter twee gelijkwaardige rechten tegen elkaar af: de bescherming van eer en goede naam van Huttopia en de vrijheid van meningsuiting van de columnist. Een columnist mag scherp en kritisch over zijn persoonlijke ervaringen schrijven, maar geen lichtvaardige beschuldigingen doen die onvoldoende steun vinden in de feiten. Hier presenteerde hij gezondheidsrisico's, wetsovertredingen en persoonlijk verwijtbare gedragingen als vaststaande feiten. Hij kon ook op de zitting niet aangeven waarop hij dat baseerde en verwees vooral naar zijn eigen beleving en wat hij van anderen had gehoord. Dat zijn website maar vijf keer per dag wordt bekeken, nam de reputatieschade niet weg, zeker gezien het grote aantal verstuurde e-mails en de aanwezige pers. De afweging viel daarom in het voordeel van Huttopia uit.
De vordering tot schadevergoeding van € 1.000 wees de rechter af. Een geldvordering is niet vanzelf spoedeisend, en Huttopia had niet gesteld of aannemelijk gemaakt dat zij een bodemprocedure niet kon afwachten. Ook de gevraagde algemene verboden voor de toekomst werden afgewezen. Die waren te ruim geformuleerd om te kunnen worden nageleefd en gehandhaafd, en Huttopia kon ze op de zitting niet concreter maken. Wel benadrukte de rechter dat de columnist de oorspronkelijke inhoud niet opnieuw in een andere vorm mag publiceren, ook niet in het boek dat hij wil uitbrengen.
De voorzieningenrechter veroordeelt de columnist om binnen zeven dagen na betekening van het vonnis de vier columns op de aangegeven punten aan te passen of te verwijderen, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag met een maximum van € 25.000. Daarnaast moet hij binnen dezelfde termijn drie maanden lang een rectificatie op zijn website plaatsen waarin staat dat de beschuldigingen onjuist waren en geen steun vonden in de feiten, ook onder een dwangsom van € 500 per dag tot maximaal € 25.000. Omdat hij grotendeels in het ongelijk is gesteld, betaalt hij de proceskosten van € 2.227,46, vermeerderd met wettelijke rente als hij niet binnen veertien dagen betaalt.
Rechtbank Midden-Nederland · 12 november 2026
Civiel Recht Hof laat bewind over financiën bestaan, maar benoemt zus als bewindvoerder in plaats van mentor Een 32-jarige man uit de regio Zwolle kan zijn eigen geldzaken niet meer overzien. Hij heeft een indicatie voor langdurige zorg, leeft van een UWV-uitkering en zit met schulden van in totaal € 11.500, onder meer bij het CAK, de Belastingdienst, het CJIB, zijn verhuurder Meesterwerk en zijn mentor. Zijn financiën werden al langere tijd door zijn familie beheerd, mede omdat hij verslaafd is geweest aan drugs. De vraag was wie die financiën voortaan officieel moet beheren.
De zaak begon toen BB&F Salland, de mentor van de man, de kantonrechter in Zwolle verzocht om een bewind in te stellen over zijn goederen. Bewind betekent dat iemand anders het beheer van het vermogen overneemt, omdat de rechthebbende dat zelf niet behoorlijk kan. De kantonrechter stelde dat bewind in en benoemde BB&F Salland zelf tot bewindvoerder. De man was bij die zitting niet aanwezig, dus de kantonrechter wist niet wie hij zelf als bewindvoerder wilde. Daartegen kwam hij in hoger beroep bij het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, tegen de beschikking van de kantonrechter in de rechtbank Overijssel van 18 december 2025.
In hoger beroep vroeg hij primair om het bewind helemaal af te wijzen. Subsidiair wilde hij dat zijn zus tot bewindvoerder wordt benoemd in plaats van de mentor. Zijn klacht dat de kantonrechter hem niet had gehoord, liet het hof rusten: hij heeft in hoger beroep alsnog alle gelegenheid gehad zijn bezwaren naar voren te brengen, en die procedure herstelt ook eventuele fouten uit de eerste ronde.
Over de noodzaak van het bewind was het hof kort. Door de schuldenlast en omdat de man zijn financiën op dit moment niet zelf wil of kan beheren, is hij niet in staat zijn vermogensrechtelijke belangen behoorlijk waar te nemen. Het bewind blijft dus in stand.
Daarna draaide het om de keuze van de bewindvoerder. Volgens de wet volgt de rechter de uitdrukkelijke voorkeur van de rechthebbende, tenzij gegronde redenen zich daartegen verzetten. Die voorkeur ging in dit geval uit naar zijn zus. Zij heeft als financieel medewerker gewerkt en regelde de afgelopen jaren samen met de moeder de financiën van haar broer. Het hof vond het wel zorgelijk dat in die periode aanzienlijke schulden zijn ontstaan. Het grootste deel daarvan ontstond volgens haar toelichting bij de overgang naar een andere zorgverlener in 2024 en 2025, en voor een deel van de schulden heeft zij inmiddels betalingsregelingen getroffen. Zij vertelde op de zitting dat ze wil toewerken naar een schuldhulpverleningstraject. Het hof wees haar erop dat de inkomsten van haar broer volgens BB&F Salland onvoldoende zijn om de schulden af te lossen, dat zij daar dus een oplossing voor moet vinden, en dat zij als bewindvoerder onder toezicht van de kantonrechter staat en rekening en verantwoording moet afleggen.
Het hof bekrachtigt het bewind en vernietigt de benoeming van BB&F Salland voor de periode vanaf 3 november 2026. Het verleent de mentor met ingang van die datum ontslag en benoemt de zus tot bewindvoerder. Die termijn geeft BB&F Salland twee weken om het werk af te ronden en over te dragen. De beschikking wordt ingeschreven in het Centraal curatele- en bewindregister en is uitvoerbaar bij voorraad.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 20 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechtbank bevestigt toestemming voor natuurbegraafplaats op Kalenberg in Barchem; beroep omwonenden ongegrond Op de Kalenberg in Barchem, in de gemeente Lochem, komt een natuurbegraafplaats. De gemeente gaf de Stichting Beheer Landgoed De Kalenberg op 15 januari 2025 toestemming om die bijzondere begraafplaats in gebruik te nemen. Een actiegroep, een landelijke stichting die zich tegen natuurbegraafplaatsen verzet en twee omwonenden vonden dat die toestemming niet had mogen worden verleend.
Zij gingen in administratief beroep bij de provincie Gelderland. Die liet de toestemming met een besluit van 10 juli 2025 in stand. Het beroep van de twee omwonenden verklaarde de provincie niet-ontvankelijk, omdat zij geen belanghebbenden zouden zijn. Het beroep van de twee stichtingen verklaarde de provincie ongegrond. Daarna stapten alle vier naar de rechtbank, die de zaak op 20 augustus 2026 op zitting behandelde.
Eerst keek de rechtbank naar de omwonenden. Een belanghebbende is iemand die gevolgen van enige betekenis ondervindt van het besluit voor zijn woon- of leefsituatie. Daarvoor kijkt de rechtbank onder meer naar afstand, zicht en de gevolgen voor het verkeer. De omwonenden wonen in een bosrijk gebied op 290 tot 400 meter van de locatie en hebben geen direct zicht op de begraafplaats, omdat die aan de andere zijde van de Kalenberg ligt. Het verkeer neemt volgens de rechtbank maar beperkt toe: er worden naar verwachting twee natuurbegrafenissen per maand gehouden en er zijn meerdere toegangswegen. De bewoners hoeven dus geen noemenswaardige aantasting van hun woon- en leefklimaat te vrezen.
De omwonenden beriepen zich op een uitspraak van de Raad van State uit 2020, waarin bewoners van aangrenzende percelen in beginsel belanghebbenden zijn. Dat hielp hen niet. Het perceel waarop de begraafplaats komt, grenst niet direct aan hun perceel. Dat hun perceel grenst aan andere gronden van de stichting, verandert dat niet, want de toestemming gaat niet over die gronden. De provincie heeft het administratief beroep van de omwonenden dus terecht niet-ontvankelijk verklaard.
De twee stichtingen zijn volgens de rechtbank wel belanghebbenden, gelet op hun statutaire doelen en feitelijke werkzaamheden. Hun beroepsgronden hadden alleen geen succes. Zij vonden dat de gemeente beleidsvrijheid had en had moeten onderzoeken of het openbaar belang van een gepaste lijkbezorging zich tegen de begraafplaats verzet. Ook vonden zij dat omgevingsaspecten en ruimtelijke ordening hadden moeten meewegen, en dat de provincie die gronden niet had mogen negeren.
De rechtbank wijst dat af. Volgens artikel 41 van de Wet op de lijkbezorging mag de gemeente de toestemming alleen weigeren als de ingebruikname in strijd is met wettelijke voorschriften uit die wet of het Besluit op de lijkbezorging. Van beleidsvrijheid is geen sprake, en omgevingsgerelateerde aspecten horen niet bij die toets. Die kunnen wel aan de orde komen in de lopende procedure tegen het bestemmingsplan 'Natuurbegraven op de Kralenberg Barchem'. De stichtingen verwezen naar een uitspraak van de Raad van State uit 2018, maar die ging over de vergunning voor een crematorium. Daarvoor geeft artikel 53 van de wet de gemeente wel beleidsruimte. Dat de toestemming bepaalt dat de begraafplaats alleen mag worden gebruikt in overeenstemming met het bestemmingsplan, betekent niet dat de regels van dat plan in deze procedure ter discussie staan.
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. De toestemming voor de natuurbegraafplaats blijft in stand. Eisers krijgen hun griffierecht niet terug en ook geen vergoeding van hun proceskosten.
Rechtbank Gelderland · 20 oktober 2026
Bestuursrecht Rechtbank wijst claim van € 567.608 af en laat man ruim € 72.000 betalen na ontruiming woning Een man die zijn leven lang in het ouderlijk huis in de buurt van Utrecht woonde, wilde geld zien van de erfgenamen van zijn overleden zus. Het huis was eerst van zijn ouders en kwam uiteindelijk bij zijn zus terecht. Volgens de man waren er afspraken gemaakt dat hij ten minste € 150.000 zou krijgen als het huis werd verkocht of geleverd aan een ander. Daarnaast wilde hij € 417.608 terug, omdat hij zelf in het huis had geïnvesteerd. Hij had onder meer een tuinhuis, een serre en een werkplaats met berging op het erf laten bouwen. Om zijn claims veilig te stellen liet hij op 26 januari 2026 beslag leggen op de woning.
De rechtbank Midden-Nederland oordeelt dat de man zijn verhaal niet heeft onderbouwd. Voor de € 150.000 verwees hij naar een kort geding uit 2006, waarin de voorzieningenrechter had overwogen dat zijn zus en broer verklaarden dat zo'n vergoeding was afgesproken. De rechtbank hecht daar geen waarde aan. Een kort geding levert maar een voorlopig oordeel op, de overweging werd bovendien 'ten overvloede' gegeven en het geschil ging toen over iets anders, namelijk of de man de woning moest verlaten. Afspraken op papier zijn er niet, terwijl de afspraak uit 1996 over het gebruik van het huis wel schriftelijk is vastgelegd. Ook in de administratie van de overleden zus is niets gevonden dat op een extra afspraak wijst.
Ook de claim van € 417.608 sneuvelt. Voor ongerechtvaardigde verrijking moet het huis meer waard zijn geworden door de investeringen, en daar heeft de man niets over gesteld, bijvoorbeeld met een taxatierapport. De erfgenamen brachten juist een keuringsrapport en een offerte van een saneringsbedrijf in, waaruit blijkt dat de toevoegingen de waarde van het huis verlagen. Dat hem het huis ooit zou zijn beloofd, blijkt nergens uit. Wanprestatie vereist een overeenkomst, en die is er volgens de rechtbank niet. De man zei zelf dat hij ervan uitging altijd te mogen blijven wonen, wat eerder op vertrouwen lijkt te berusten dan op afspraken.
De erfgenamen kregen in hun tegenvorderingen grotendeels gelijk. De man had na een kort geding van 27 november 2024 meer dan twaalf maanden om het huis te verlaten, maar deed dat niet. Het huis werd op 29 januari 2026 met de sterke arm ontruimd. Hij moet de ontruimingskosten van € 2.193,79 betalen en € 1.000 voor het verwijderen van achtergelaten spullen. Zijn verwijt dat zijn vorige advocaat ten onrechte niet in hoger beroep ging tegen dat kortgedingvonnis, wijst de rechtbank af: niets wijst erop dat hij daartoe opdracht gaf. Ook moet hij € 69.450 betalen voor herstel en sanering van het huis, waar onder meer olieopslagtanks stonden en de elektriciteit en installaties niet werkten. Dat bedrag was onderbouwd met het keuringsrapport en de man betwistte het zelf niet.
De erfgenamen wilden ook de spullen terug die de man uit het huis zou hebben meegenomen, of anders € 10.000. Dat wijst de rechtbank af. Wie een zaak terugvordert, moet aantonen eigenaar te zijn, en foto's van lege plekken in het huis zijn daarvoor onvoldoende. Het bedrag van € 10.000 was niet onderbouwd.
Het beslag op de woning is volgens de rechtbank ten onrechte gelegd, omdat de man geen vorderingen heeft. De erfgenamen konden het huis door het beslag niet verkopen en hadden daardoor extra kosten. De rechtbank heft het beslag op en wijst een schadevergoeding toe van € 1.625,52 per maand vanaf 26 januari 2026 tot de datum van het vonnis. De man betwistte dat bedrag niet.
De rechtbank wijst alle vorderingen van de man af en veroordeelt hem in de proceskosten van de erfgenamen, in totaal € 10.397 in conventie en € 3.871 in reconventie. Naast de ontruimings- en verwijderingskosten en de herstelkosten van € 69.450 moet hij de maandelijkse schadevergoeding voor het beslag betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Midden-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht