Kantonrechter wijst verzoek tot opheffing van bewind en mentorschap af Een man uit Brabant, die in een verzorgingshuis woont, wil af van het bewind en het mentorschap dat sinds juni 2025 over hem is ingesteld. De maatregelen kwamen er na het overlijden van zijn echtgenote, in een periode van escalerende onenigheid in de familie en signalen van financieel misbruik. Almass Bewindvoering B.V. is aangesteld als bewindvoerder en mentor, dus als beheerder van zijn geld en als behartiger van zijn persoonlijke belangen. De man vindt dat hij zijn zaken weer zelf kan regelen en voelt zich door de maatregelen beperkt in zijn vrijheid en privacy. Hij stelt dat de situatie sinds de instelling wezenlijk is veranderd: hij woont zelfstandig, heeft een actief sociaal netwerk en komt afspraken na.
De man bracht ook bezwaren in tegen de manier waarop de maatregelen destijds zijn ingesteld. Volgens zijn gemachtigde heeft hij het verzoek niet zelf ondertekend en zou er geen zitting zijn geweest. De bewindvoerder-mentor wees erop dat de man het verzoek, het plan van aanpak en het mentorschapsplan in zijn aanwezigheid ondertekende. De kantonrechter kon niet met zekerheid vaststellen of de instellingszitting heeft plaatsgevonden, omdat niet bekend is waar het dossier van de rechtbank die de maatregelen instelde nu ligt. Tegen beide instellingsbeschikkingen is geen hoger beroep ingesteld, waardoor ze definitief zijn. Die bezwaren passeerde de kantonrechter dan ook.
Bij de beoordeling van het opheffingsverzoek vroeg de kantonrechter zich af of de noodzaak voor de maatregelen is weggevallen. Ter zitting vertelde de man vier keer opnieuw hetzelfde verhaal over zijn bankbezoek, waar hij hoorde dat zijn huis was verkocht en dat er een bewind was ingesteld. Hij bleef herhalen dat hij geen bankafschriften krijgt, terwijl de bank die maandelijks per post stuurt en hij ook via een bankapp inzage heeft. Over de nalatenschap van zijn vrouw zei hij dat hij een paar honderdduizend euro mist, maar dat hij het laat gaan. Twee kettingen van zijn vrouw mist hij ook nog. Zijn computer gebruikt hij sinds de verhuizing niet meer en hij verwijst voor zijn financiën naar familieleden.
De bewindvoerder-mentor stelde dat de financiën nu goed lopen, maar dat er veel vermogen is dat zorgvuldig beheerd moet worden. Ook moet de zorg worden gecoördineerd, bijvoorbeeld rond zijn hartproblemen en een gebroken voet. De zorginstelling wil dat het mentorschap blijft. De zus van de man vertelde dat hij vroeger zijn geldzaken zelf regelde met een boekhouder en het met wat hulp zonder bewind zou kunnen. Zij zei ook dat de huisarts haar eerder had gezegd dat hij zijn financiële zaken niet meer zelf kon regelen.
De kantonrechter oordeelde dat de man zijn vermogensrechtelijke en niet-vermogensrechtelijke belangen nu onvoldoende zelfstandig kan behartigen. Hij geeft deels zelf invulling aan zijn dagelijks leven, maar het ontbreekt hem op belangrijke punten aan overzicht en inzicht. De kantonrechter begrijpt zijn frustratie over de beperking van zijn autonomie. De feitelijke grondslag voor beide maatregelen is volgens hem echter ongewijzigd aanwezig. De kantonrechter wees het verzoek tot opheffing van het bewind en het mentorschap daarom af.
Rechtbank Oost-Brabant · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Curaçaose rechter stopt sloop door stichting rond woningen op landgoed Zeegening Twee vrouwen wonen al tientallen jaren in twee huizen op het terrein Zeegening op Curaçao. In juli 2026 haalde een stichting zonder hun toestemming de omheining, de poort en de brievenbus rond hun woningen weg. Daarna legde ze een wal van puin aan voor hun huizen, waardoor de toegang tot de woningen veranderde. De vrouwen vroegen de rechter in een kort geding, een spoedprocedure, om de werkzaamheden te laten stoppen en de schade te laten herstellen.
De stichting is door het gerecht aangesteld als vereffenaar, dus als beheerder die de zaken regelt, van de onbeheerde nalatenschap van een man die in 1928 overleed. Tot die nalatenschap behoort Zeegening, een terrein van 330.000 vierkante meter. De stichting liet een verkavelingsplan opstellen, dat de overheid goedkeurde, en begon met het kaalschrapen van een groot deel van het terrein om kavels te kunnen verkopen. Volgens de vrouwen zijn zij door verjaring eigenaar geworden van het stuk grond waarop hun huizen staan. De stichting betwist dat.
De rechter ging in de kern mee met de vrouwen. Als vereffenaar mocht de stichting wel werken aan de uitvoering van haar plan, maar niet eigenmachtig een einde maken aan het bezit dat anderen uitoefenen, zeker niet na protest en met eigendomsaanspraken in het spel. Het vereffenaarschap en het goedgekeurde verkavelingsplan kunnen volgens de rechter geen afbreuk doen aan eigendom dat eventueel is verkregen. Ze laten ook onverlet dat rekening moet worden gehouden met serieuze aanspraken op voortgezet gebruik. Het weghalen van de omheining, de poort en de brievenbus was daarom onrechtmatig.
Of de vrouwen echt eigenaar zijn geworden door verjaring, liet de rechter nadrukkelijk open. Dat hoeft in een kort geding niet te worden vastgesteld. Wel nam hij aan dat zij na tientallen jaren bewoning als 'gebruiker' kunnen worden aangemerkt in de zin van de artikelen 3:200a en verder van het Burgerlijk Wetboek. Op grond daarvan zouden zij in een aparte procedure in aanmerking kunnen komen voor toekenning van een deel van de grond die zij gebruiken. De stichting had de bestaande situatie moeten respecteren zolang daarover geen duidelijkheid bestond.
De rechter gebruikte voor zijn beslissing een stuk van 4.079 vierkante meter, zoals aangegeven op een situatieschets van de vrouwen. Voor het andere stuk van 2.451 vierkante meter dat de vrouwen ook wilden beschermen, was onvoldoende gebleken dat zij het daadwerkelijk in bezit hadden. Dat deel van de vorderingen wees hij af.
Op de zitting had de stichting verzekerd dat zij de woningen verder met rust zou laten. Volgens de rechter nam dat het belang van de vrouwen bij een verbod niet weg, gelet op wat er eerder was gebeurd. Ook stelde de rechter op 8 oktober 2026 aan beide partijen een minnelijke oplossing voor: de stichting zou meewerken aan het op naam stellen van de percelen, de vrouwen zouden de kosten dragen en daarna geen bodemprocedures voeren. Daarover is in dit vonnis niets beslist.
De rechter beveelt de stichting om met onmiddellijke ingang alle bouw-, sloop-, graaf-, egalisatie- en verkavelingswerkzaamheden te staken op het stuk van 4.079 vierkante meter, op straffe van een dwangsom van Cg 5.000 per overtreding met een maximum van Cg 50.000. Binnen een maand moet de stichting de puinwal voor de woningen verwijderen, op straffe van Cg 100 per dag tot maximaal Cg 10.000. Binnen drie maanden moet zij de afrastering en afscherming, voor zover redelijkerwijs mogelijk, terugbrengen in een staat die lijkt op die van voor de verwijdering, met dezelfde dwangsom van Cg 100 per dag tot maximaal Cg 10.000. De stichting wordt veroordeeld in de proceskosten, waaronder Cg 1.500 gemachtigdensalaris, en de vrouwen mogen kosteloos procederen. Het meer of anders gevorderde is afgewezen en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 22 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter vernietigt lening van Bondora wegens te late informatie, consument moet € 7.358 terugbetalen Een man uit de regio Alkmaar kreeg op 22 oktober 2023 online een lening van € 7.488 van het Estse kredietbedrijf Bondora. De aanvraag was in zijn naam gedaan en het geld werd overgemaakt naar het opgegeven bankrekeningnummer. Nadat hij de maandtermijnen niet meer betaalde, zegde Bondora de overeenkomst op en eiste het de hele lening met rente en kosten terug: € 8.746,39 aan hoofdsom en vertragingsrente, plus rente tot de dag van betaling.
De man zei geen overeenkomst met Bondora te hebben gesloten. Hij vermoedde dat zijn voormalige partner de lening op zijn naam had afgesloten en daarbij misbruik had gemaakt van zijn paspoort. Op de zitting van 25 september 2026 verscheen hij niet, zonder bericht vooraf. Daardoor kon hij geen vragen beantwoorden en bleef de toelichting van Bondora onbetwist. De kantonrechter hield die stellingen daarom voor juist. Het verweer over de ex-partner was volgens de rechter onvoldoende onderbouwd: de man had ook niet uitgelegd hoe hij de lening kon aanvragen terwijl zijn paspoort volgens hem in mei 2023 al kwijt was. De rechter ging er dus van uit dat hij de lening zelf had afgesloten en het geld had ontvangen.
Daarmee was de zaak voor Bondora echter nog niet gewonnen. Omdat de lening online en buiten een verkoopruimte met een consument was gesloten, gelden de dwingende regels voor consumentenkrediet. De rechter toetste de vordering daarom uit zichzelf aan artikel 7:60 van het Burgerlijk Wetboek. Dat artikel verplicht een kredietverstrekker de consument geruime tijd vóór het sluiten van de overeenkomst volledig te informeren, zodat hij de gevolgen rustig kan overwegen. Het Estse recht dat in de algemene voorwaarden was gekozen, deed daar niets aan af: een consument mag de bescherming van het Nederlandse dwingende recht niet verliezen.
De kantonrechter oordeelde dat Bondora aan die informatieplicht niet had voldaan. Uit de uitleg van Bondora zelf bleek dat de informatie zichtbaar werd op het moment van het aanbod, waarna de klant met één digitale handtekening accepteerde. Het hele proces was bovendien bedoeld om snel te gaan: het online formulier meldde dat het 'maar een paar minuten' duurt, en Bondora bevestigde op de zitting dat een krediet binnen enkele minuten kan worden aangevraagd, toegekend en overgemaakt. Van geruime tijd om een weloverwogen besluit te nemen was dus geen sprake. Volgens de wet is dit een oneerlijke handelspraktijk.
De rechter vernietigde de kredietovereenkomst daarom uit eigen beweging, omdat een Europese consumentenbeschermingsregel van openbare orde was geschonden. Ook de drie overeenkomsten voor aanvullende diensten (B on track, B Secure en B Secure +) vielen daarmee weg, omdat die in hetzelfde onlineproces waren afgesloten. Of Bondora de kredietwaardigheid van de man had getoetst, hoefde de rechter niet meer te beoordelen.
Bondora had voor dat geval een tweede grondslag aangevoerd: onverschuldigde betaling. Wie op grond van een vernietigde overeenkomst geld heeft ontvangen, moet dat in beginsel terugbetalen, maar zonder rente en kosten. Op dat punt kreeg Bondora deels gelijk. De man moest het geleende geld terugbetalen, verminderd met de ene aflossingstermijn van € 129,80 die hij al had voldaan. Voor de aanvullende diensten (in totaal € 111,92) had Bondora te weinig onderbouwd waarom zij dat bedrag zou mogen terugvorderen. Dat deel, de rente, de administratiekosten en de contractuele vertragingsrente werden afgewezen.
De kantonrechter veroordeelde de man tot betaling van € 7.358,20 aan Bondora en wees het meer of anders gevorderde af. De proceskosten worden gecompenseerd: elke partij draagt de eigen kosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Noord-Holland · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter kent € 1.500 toe voor tegel die was doorboord, eiser vroeg € 5.804 Bij isolatiewerkzaamheden bij de buren van een vrouw uit Overijssel is op 1 december 2025 door een badkamertegel in haar eigen badkamer geboord. De onderaannemer die het werk uitvoerde, werkte voor een bedrijf dat de aansprakelijkheid voor de schade niet betwistte. Over de hoogte van de schade konden partijen het niet eens worden, en daarom kwam de zaak bij de kantonrechter in Almelo.
De vrouw wilde dat de badkamer herstel kreeg dat zowel technisch als esthetisch gelijkwaardig is aan de oorspronkelijke toestand. De tegels lopen in een U-vorm door over twee wanden en de vloer, met daarin de nis waar de beschadigde tegel zit. Op basis van een offerte van een sanitair- en tegelbedrijf vorderde zij € 5.803,79 om die doorlopende tegelafwerking te vervangen. Daarnaast vroeg zij wettelijke rente vanaf 29 december 2025 en vergoeding van de proceskosten.
Het bedrijf bood eerst € 500 aan, of herstel door een tegelzetter met een nieuwe tegel in de hele nis. Dat vond de vrouw niet passend. Pas nadat de dagvaarding was uitgebracht, kwam het bedrijf met een offerte van een reparatiebedrijf van € 494,58, waarbij de beschadigde tegel nagenoeg onzichtbaar zou worden hersteld. Volgens het bedrijf zou de U-vormige afwerking dan behouden blijven.
De kantonrechter vindt het bezwaar van de vrouw tegen die herstelmethode begrijpelijk. Het reparatiebedrijf geeft slechts twee jaar garantie, en op de lak geldt in een natte ruimte helemaal geen garantie. Omdat het hier om een badkamer gaat, krijgt de vrouw dus niet de zekerheid dat na herstel vrijwel niets meer te zien is van de schade. Zij hoefde daarom niet akkoord te gaan met herstel onder die voorwaarden.
Tegelijk gaat de vordering van € 5.803,79 de kantonrechter te ver. Het gaat om schade aan één tegel in de nis, en van het bedrijf kan redelijkerwijs niet worden gevraagd dat alle tegels in de U-vorm worden vervangen. De kantonrechter begroot de schade op € 1.500. Dat is volgens hem niet genoeg voor volledige vervanging, maar laat de vrouw na herstel van de tegel een bedrag over dat zij kan gebruiken als het herstel niet afdoende blijkt.
Het bedrijf moet ook de proceskosten betalen. Het had na de schademelding eerder met een concreet voorstel kunnen komen, en door dat niet te doen heeft het de vrouw in de positie gebracht dat zij meende te moeten dagvaarden. Die kosten bedragen € 520,67.
De kantonrechter veroordeelt het bedrijf tot betaling van € 1.500, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 29 december 2025, en tot betaling van de proceskosten van € 520,67. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad; het meer of anders gevorderde is afgewezen.
Rechtbank Overijssel · 20 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank deelt woning toe aan ex-partner voor € 300.000 en kent ex € 200 per maand toe Twee voormalige partners die jarenlang een affectieve relatie hadden, kwamen er na hun uiteengaan niet uit wie de gezamenlijke woning in Limburg krijgt, wat hun inboedel waard is en wie nog geld van de ander tegoed heeft. De vrouw begon een procedure, de man vorderde in reconventie zelf een reeks bedragen en toedelingen. Beide partijen hebben hun eis in de loop van de procedure meermaals gewijzigd.
De belangrijkste vraag was wat er met de woning moet gebeuren. In een eerder tussenvonnis van 11 februari 2026 beval de rechtbank een taxatie door een deskundige. Die kwam op een marktwaarde van € 300.000. Beide partijen konden zich in dat bedrag vinden. Omdat de vrouw zich niet langer verzette tegen toedeling aan de man, deelt de rechtbank de woning aan hem toe voor de getaxeerde waarde. Hij krijgt vier maanden om aan te tonen dat hij de woning kan financieren en dat de bank de vrouw uit de hoofdelijke aansprakelijkheid voor de hypotheek ontslaat. Lukt dat niet, dan moet de woning via een makelaar aan een derde worden verkocht en wordt de opbrengst na aftrek van verkoopkosten en hypotheek bij helften verdeeld.
De vrouw wilde dat de man € 75.000 aan haar zou betalen. De rechtbank wijst dat af: niet is gebleken dat partijen hierover een definitieve overeenkomst hebben gesloten. De man moet haar de helft van de overwaarde uitkeren, namelijk € 300.000 minus de op dat moment openstaande hypotheek, en hij draagt de kosten van de notariële akte.
Ook de kleinere geldkwesties kwamen aan bod. De man erkende dat hij de vrouw € 3.000 verschuldigd is, omdat een restschuld van € 6.000 uit zijn vorige woning in de gezamenlijke hypotheek is meegefinancierd. De rechtbank wijst dat bedrag toe, maar het is pas opeisbaar bij de toedeling of verkoop van de woning. Verder moet de man de vrouw een gebruiksvergoeding van € 200 per maand betalen vanaf 31 augustus 2024. Hij woont er alleen, terwijl zij de helft van de hypotheeklasten (€ 202 per maand) betaalt en ook haar eigen woonlasten draagt. Zijn betaling van verzekeringen en gemeentelijke belastingen verandert dat niet.
Bij de inboedel moet de man de vrouw toegang geven tot de afgesloten kamer(s) waar haar spullen staan, binnen twee weken na betekening van het vonnis. Zij mag één persoon meenemen, niet de vijf die zij vroeg. Daarnaast moet hij de wasmachine, het wandrek, de jacuzzi, de hangmat, de scootmobiel en de door haar broer gemaakte tafel klaarzetten. Op beide verplichtingen staat een dwangsom van € 5.000. De overige, te vaag omschreven spullen wijst de rechtbank af.
De vorderingen van de man hebben weinig succes. Zijn eis om de helft van een afkoopsom van € 9.624,98 van zijn vroegere werkgever terug te krijgen, € 4.812,49, wijst de rechtbank af: hij onderbouwde niet dat het geld in de woning, bijvoorbeeld in een nieuw dak, is gestoken. Daarmee vervalt ook zijn vordering om een factuur van het dakbedrijf in het geding te brengen. Wel krijgt hij gelijk over de helft van een schoorsteenvegerfactuur van € 100,01, € 50, omdat de vrouw daartegen geen verweer voerde. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat ieder de eigen kosten draagt. De vrouw betaalt de helft van de deskundigenkosten, € 387,50, aan de griffier.
De rechtbank deelt de woning dus toe aan de man voor € 300.000 met de verplichting de helft van de overwaarde aan de vrouw uit te keren, en veroordeelt hem tot betaling van € 3.000 en een gebruiksvergoeding van € 200 per maand en tot afgifte van haar spullen op straffe van twee dwangsommen van € 5.000.
Rechtbank Limburg · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht