Hof matigt celstraf voor mishandeling in coffeeshop met 6 dagen vanwege trage berechting Op 6 mei 2023 raakte een medewerker van een coffeeshop in Amsterdam met een man in discussie bij de deur van de zaak. De man was agressief toen hem iets niet aanstond. Camerabeelden laten zien dat de medewerker plotseling naar achteren stapt, terwijl een grijs blok ter grootte van een hand, een stuk tegel, van buiten naar binnen vliegt en zijn linker onderarm raakt. Het slachtoffer hield er een klein rood wondje aan over. De man pleegde ook vernieling en verzette zich bij zijn aanhouding, wat de rechter wederspannigheid noemt.
Het gerechtshof Amsterdam behandelde de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam van 19 oktober 2023. De rechtbank had de verdachte toen veroordeeld voor mishandeling, vernieling en wederspannigheid en hem twee maanden gevangenisstraf opgelegd. Van een vierde tenlastegelegd feit sprak de rechtbank hem vrij. Tegen die vrijspraak kan een verdachte volgens de wet geen hoger beroep instellen, dus het hof verklaarde hem op dat onderdeel niet-ontvankelijk.
Het hof sloot zich aan bij het oordeel van de rechtbank over wat bewezen was, en bevestigde het vonnis behalve voor de straf. Wel verbeterde het de kwalificatie van het feit waarbij de verdachte zich verzette bij zijn aanhouding tot wederspannigheid, meermalen gepleegd. Ook vulde het de bewijsmiddelen aan met zijn eigen waarneming van de camerabeelden en foto's uit het dossier. Daaruit blijkt dat het blok de onderarm van de medewerker raakte op de plek waar de wond zichtbaar is.
Bij de straf woog het hof mee dat de verdachte geweld gebruikte tegen een coffeeshopmedewerker, tegen eigendommen van de zaak en tegen het openbaar gezag. Hij toonde geen respect voor anderen en hun spullen. Strafverzwarend was dat hij eerder onherroepelijk was veroordeeld voor een mishandeling en een bedreiging. De advocaat-generaal eiste 54 dagen gevangenisstraf. De raadsman vroeg om een straf die korter is dan de tijd die de verdachte al in voorarrest zat. Het hof vond in beginsel 60 dagen onvoorwaardelijk passend.
De redelijke termijn voor berechting is in hoger beroep overschreden. De verdachte stelde op 24 oktober 2023 hoger beroep in en het hof wees pas op 13 november 2026 arrest, zodat de termijn met 1 jaar en 3 weken is overschreden. Daarom matigde het hof de straf van 60 naar 54 dagen.
Het hof veroordeelde de verdachte tot een gevangenisstraf van 54 dagen, met aftrek van het voorarrest. De gijzeling die hoort bij de schadevergoedingsmaatregel stelde het op ten hoogste 12 dagen. Het schorste bevel voorlopige hechtenis is opgeheven.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht Rechtbank spreekt man vrij van verkrachting van vriendin na bezoek aan bioscoop Op 24 augustus 2024 gingen een man en een vrouw, die bevriend waren, samen naar de film. De man zou die avond bij haar blijven slapen, omdat zijn eigen huis ver weg lag. In de nacht van 24 op 25 augustus 2024 vonden in het bed van de vrouw in Ellecom seksuele handelingen plaats. Zij zegt dat ze wakker werd doordat hij haar borsten aanraakte, dat ze in een soort 'freeze' raakte en niets terugdeed. Volgens haar legde hij haar hand op zijn geslachtsdeel, gaf hij haar orale seks en bracht hij daarna zijn penis in haar vagina. De man was jaren ouder dan het meisje niet; beiden waren jongvolwassenen. Hij ontkent dat hij wist dat zij het niet wilde.
De rechtbank Gelderland stelde vast dat de seksuele handelingen hebben plaatsgevonden: dat staat vast op grond van de verklaringen van beiden. De vraag was dus of de man wist, of ernstige reden had om te vermoeden, dat de vrouw daar niet mee instemde. De officier van justitie vond het bewezen en eiste 22 maanden gevangenisstraf, waarvan 12 maanden voorwaardelijk. De verdediging pleitte voor vrijspraak.
De verklaringen van de man en de vrouw staan op dit punt lijnrecht tegenover elkaar. De man zegt dat zij zich tegen hem aan drukte, kreunde en op zijn vraag of alles goed was instemmend reageerde met een geluid. Hij zegt twee keer te hebben gevraagd of het 'oké' was. De vrouw zegt dat zij deed alsof ze sliep en niets zei. Omdat de wet bepaalt dat een bewezenverklaring niet alleen op de verklaring van één getuige mag berusten, zocht de rechtbank naar steunbewijs voor het verhaal van de vrouw. Dat steunbewijs moet op een relevante manier aansluiten bij haar verklaring en mag niet van dezelfde bron komen.
De rechtbank keek vooral naar een vriend die een paar dagen na de nacht met de vrouw sprak. Hij zei dat zij toen op de grond sliep in plaats van in haar bed, veel staarde en moeilijk te bereiken was. Maar zijn verklaring paste ook bij het verhaal van de man: de vrouw vertelde hem dat de man verward reageerde toen zij hem de volgende ochtend vroeg of ze seks hadden gehad. Ook het ontbreken van paniekaanvallen, terwijl zij die na een eerdere aanranding wel had gehad, sloot dat scenario niet uit. Daar kwam bij dat de vriend vooral vertelde hoe hij haar gedrag interpreteerde, niet welke emoties hij zelf had waargenomen. Bovendien was het de vriend die over aanranding en verkrachting begon; de vrouw zelf sprak toen nog niet over seks tegen haar wil.
De verklaringen van drie andere getuigen, onder wie een vriendin en de viooldocente van de vrouw, kwamen van gesprekken die weken later plaatsvonden. Zij zagen een gedragsverandering bij de vrouw, maar de rechtbank kon niet vaststellen dat die voortkwam uit onvrijwillige seks. Ze telden daarom niet als steunbewijs. Ook de WhatsAppberichten van de man, waarin hij spijt uitsprak, en de opname van een gesprek op 12 oktober 2024 tussen de vrouw, een vriendin, de man en zijn ouders lieten ruimte voor beide lezingen. De man zei daarin dat hij dacht dat zij reageerde.
De rechtbank concludeerde dat het scenario van de man niet kan worden uitgesloten en dat niet genoegzaam kan worden vastgesteld wat er is gebeurd. Het tenlastegelegde is daardoor niet wettig en overtuigend bewezen. De rechtbank spreekt de man vrij. Omdat de schade die de vrouw claimt voortkwam uit het tenlastegelegde feit, verklaart de rechtbank haar niet-ontvankelijk in haar vordering van € 32.797,77, bestaande uit € 26.297,77 materiële en € 6.500 immateriële schade. De vrouw en de man dragen ieder hun eigen proceskosten.
Rechtbank Gelderland · 16 november 2026
Strafrecht Militaire kamer bevestigt tuchtstraf voor sergeant na duw naar collega Een sergeant die een collega tijdens een woordenwisseling een duw gaf, houdt de opgelegde boete van € 150,00. De militaire kamer van de rechtbank Gelderland verwerpt in beroep alle procedurele bezwaren van de sergeant en bevestigt de tuchtstraf.
Het incident vond eind februari 2026 plaats tussen twee sergeanten. Volgens de beschuldiging gaf de sergeant zijn collega met beide handen een stevige duw op de borst, terwijl hij geagiteerd riep dat de ander weg moest gaan en hem met rust moest laten. Een meerdere sprak na het voorval met alle betrokkenen en een getuige, en meldde de zaak door aan de commandant. Die reikte de sergeant een schriftelijke beschuldiging uit wegens schending van een gedragsregel uit de Wet militair tuchtrecht (WMT), en legde na het gebruikelijke tuchtproces een geldboete van € 150,00 op. De sergeant ging eerst in beklag, waarna de beklagmeerdere de boete handhaafde, en vervolgens in beroep bij de militaire kamer.
De raadsman van de sergeant voerde ter zitting een hele reeks procedurele bezwaren aan. Zo zouden getuigenverklaringen ten onrechte ontbreken in het dossier, waardoor de sergeant deze niet kon toetsen. De militaire kamer erkent dat dit niet de schoonheidsprijs verdient, maar oordeelt dat de sergeant niet in zijn belangen is geschaad: de inhoud van de verklaringen was hem wel voorgelezen en bekend, en hij had zelf nooit gevraagd om de stukken alsnog toe te voegen. Ook het niet horen van aanwezige leerlingen als getuigen was volgens de militaire kamer een begrijpelijke keuze, gelet op de gezagsverhouding tussen instructeurs en leerlingen, en de sergeant had zelf om andere getuigen kunnen vragen.
De raadsman voerde daarnaast aan dat verzoeken om drie andere sergeanten te horen en aanvullende stukken te overleggen ten onrechte waren afgewezen. Die verzoeken zagen echter op de voorgeschiedenis tussen de sergeant en zijn collega, terwijl het tuchtonderzoek zich volgens de militaire kamer moet beperken tot de gedraging uit de beschuldiging zelf. Ook het beroep op de zogeheten scherpe scheiding tussen strafrecht en tuchtrecht, waarbij de raadsman stelde dat een duw eigenlijk mishandeling in strafrechtelijke zin oplevert, wordt verworpen: de commandant heeft een eigen beoordelingsruimte om vast te stellen of sprake is van een strafbaar feit, en hoeft die afweging niet inzichtelijk te maken. Verder wees de militaire kamer een klacht af dat de sergeant een vertrouwensman van zijn vakbond zou zijn geweigerd, omdat niet was gebleken dat hij om een vertrouwensman buiten zijn eigen onderdeel had gevraagd of dat daar een bijzondere reden voor bestond. Ook het argument dat de commandant al vóór het uitreiken van de beschuldiging onderzoek had gedaan door een collega te bevragen, en de klacht dat een vraag aan een meerdere tijdens het beklag was geweigerd, worden verworpen: dat vooronderzoek was nodig om de beschuldiging te kunnen formuleren, en de geweigerde vraag ging niet over het incident zelf.
Ook inhoudelijk houdt de bewezenverklaring stand. De militaire kamer overweegt dat de commandant op basis van de verklaringen van de meerdere, de collega en de getuige in redelijkheid tot de conclusie kon komen dat de sergeant zijn collega had geduwd, en dat dit een schending van de tuchtrechtelijke gedragsregel oplevert. Het beroep van de sergeant op noodweer, omdat hij zich uit een onveilige situatie zou hebben willen bevrijden, wordt verworpen: hij heeft onvoldoende onderbouwd dat sprake was van een onmiddellijk dreigend gevaar, en evenmin waarom hij zich niet op een andere manier aan de situatie had kunnen onttrekken.
Ook over de hoogte van de straf oordeelt de militaire kamer dat de boete van € 150,00 passend en redelijk is, en dat de sergeant onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt dat vergelijkbare gedragingen van anderen minder of niet zijn bestraft. De militaire kamer verklaart zich bevoegd, verklaart het beroep ontvankelijk, en bevestigt uiteindelijk de beslissing waartegen het beroep was gericht, zodat de geldboete van € 150,00 in stand blijft.
Rechtbank Gelderland · 29 juli 2026
Strafrecht CBb wijst hoger beroep af tegen accountant-bestuurslid NBA in tuchtzaak over 'onwettige' besluiten Een accountant diende een tuchtklacht in tegen een lid van het bestuur van de Nederlandse Beroepsorganisatie van Accountants (NBA). Hij vond dat zij als bestuurder had meegewerkt aan besluiten die in strijd zijn met de wet, of die had moeten verhinderen. Hij zette vier verwijten op een rij. Het bestuur zou onwettige besluiten hebben genomen, waaronder de Gedragscode NBA bestuur, de Verordening op de kennistoets en de nadere voorschriften permanente educatie, en zou die niet aan de minister van Financiën hebben gemeld of in de Staatscourant hebben gepubliceerd. Accountants in business zouden tuchtrechtelijk zijn vervolgd omdat zij de verplichting tot permanente educatie niet nakwamen. Bewijzen van vakbekwaamheid en inschrijvingen in het accountantsregister zouden zonder geldig mandaat zijn afgegeven. En de jaarrekening 2021 van de NBA zou niet tijdig zijn opgesteld, gedateerd en ondertekend.
De accountantskamer verklaarde de klacht op 26 mei 2023 in al zijn onderdelen ongegrond. De klager ging daartegen in hoger beroep bij het College van Beroep voor het bedrijfsleven. De zaak is op 12 mei 2026 behandeld, tegelijk met twee andere zaken die met hetzelfde geschil samenhangen, waaronder een beroep over de manier waarop de minister van Financiën het verzoek van de klager afdeed om regelgeving en bestuursbesluiten van de NBA te laten vernietigen. De klager had dat verzoek in september 2022 ingediend, nadat het bestuur zijn 43 vragen voor de ledenvergadering schriftelijk had beantwoord.
De klager voerde allereerst aan dat de accountantskamer een verkeerd toetsingskader had gebruikt. Zij had het handelen van de bestuurder getoetst aan de Verordening gedrags- en beroepsregels accountants, terwijl zij het recht in het algemeen had moeten toepassen, met name artikel 42 van de Wet op het accountantsberoep. Het College volgde dat niet. Die verordening is vastgesteld op grond van de Wet op het accountantsberoep en bevat dus voorschriften waaraan het tuchtrecht toetst. Volgens het College besloot de overweging van de accountantskamer bovendien in zich dat zij haar oordeel mede op artikel 42 baseerde.
Daarna kwam de kern aan de orde: de vier klachtonderdelen. De klager stelde dat de bestuurder zich van de besluiten had moeten distantiëren en had moeten aftreden om de besluitvorming te verhinderen. Hij verwees naar een eerdere uitspraak van het College van 28 januari 2025 over een accountant die als penningmeester en secretaris van een Vereniging van Eigenaren in strijd met de wet handelde. Het College zag daar een wezenlijk verschil. In die zaak stond vast dat de accountant en het bestuur in strijd met de wet hadden gehandeld en dat hij geen toereikende maatregel had genomen. Hier had de klager, tegenover de gemotiveerde betwisting door de bestuurder, niet aannemelijk gemaakt dat zij en het bestuur in strijd met wet- en regelgeving hadden gehandeld. Het College woog mee dat het NBA-bestuur nooit had erkend onrechtmatige besluiten te hebben genomen. Ook had geen ledenvergadering of rechter dat vastgesteld, en had de minister geen reden gezien om de besluiten te laten vernietigen.
De klager vond ook dat de accountantskamer twee punten ten onrechte buiten beschouwing had gelaten. Het eerste was zijn bezwaar tegen de nadere voorschriften kwaliteitssystemen. Dat bezwaar had hij pas tijdens de zitting bij de accountantskamer aangevoerd, terwijl het niet in het klaagschrift stond. Volgens vaste rechtspraak van het College mag een klacht niet meer ter zitting worden uitgebreid, omdat dat niet past bij een behoorlijke tuchtprocedure. Het tweede was zijn verwijzing naar de brief van het bestuur van 13 juni 2022 en naar zijn handhavingsverzoek aan de minister. De accountantskamer had geoordeeld dat hij daarmee niet duidelijk had gemaakt wat hij de bestuurder concreet verweet. Het College deelde dat oordeel: het klaagschrift moet de feiten vermelden waarvoor een tuchtrechtelijke maatregel wordt gevraagd, en een verwijzing naar twee stukken met talloze verwijten aan de NBA in het algemeen volstaat daarvoor niet. De bestuurder had bovendien geen inhoudelijk verweer gevoerd tegen het handhavingsverzoek, maar slechts gesteld dat het geen individuele gedragingen van haar benoemde.
Al zijn gronden faalden daarmee. Het College van Beroep voor het bedrijfsleven verklaart het hoger beroep ongegrond, zodat de klacht tegen het bestuurslid van de NBA definitief ongegrond blijft.
College van Beroep voor het bedrijfsleven · 13 oktober 2026
Bestuursrecht Hof verzacht tuchtmaatregel gerechtsdeurwaarders naar waarschuwing bij onterecht beslag Twee gerechtsdeurwaarders kregen een tuchtklacht aan hun broek nadat zij executoriaal beslag hadden gelegd voor alimentatietermijnen die nog niet waren verschenen. De zaak speelde tegen de achtergrond van een echtscheiding: een man moest maandelijks een bijdrage in het levensonderhoud aan zijn ex-echtgenote betalen. Een van de gerechtsdeurwaarders legde in opdracht van de advocaat van de ex-echtgenote executoriaal beslag onder een notaris op de opbrengst van de verkoop van een onroerende zaak, voor toekomstige, nog niet opeisbare alimentatietermijnen. De andere gerechtsdeurwaarder vroeg de notaris vervolgens het volledige resterende bedrag, ruim € 313.000, aan haar af te dragen.
De man klaagde hierover bij de kamer voor gerechtsdeurwaarders in Amsterdam. Volgens hem was het beslag in strijd met de wet gelegd, omdat toekomstige alimentatietermijnen nog niet opeisbaar waren, en hielden de gerechtsdeurwaarders het geld daardoor zonder recht of titel onder zich. De kamer verklaarde de klacht gegrond en legde beide gerechtsdeurwaarders de maatregel van berisping op, plus een proceskostenveroordeling van € 350 aan de klager en € 1.500 aan de kamer, en griffierecht van € 50.
De gerechtsdeurwaarders gingen in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam, maar uitsluitend tegen de zwaarte van de opgelegde maatregel; zij erkenden dat het beslag inderdaad niet op zijn plaats was en dat zij de gelden niet hadden mogen opeisen. Het hof nam daarom de vaststelling dat sprake was van tuchtrechtelijk laakbaar handelen over, en boog zich alleen nog over de vraag welke maatregel passend was.
De gerechtsdeurwaarders legden uit hoe het zover was gekomen. Toen zij de advocaat van de ex-echtgenote erop wezen dat executoriaal beslag voor toekomstige termijnen wettelijk niet mogelijk was, adviseerden zij eerst om conservatoir beslag te vragen bij de voorzieningenrechter. Die rechter hield daarover echter een zitting en liet vervolgens weten voornemens te zijn het verzoek af te wijzen, met als reden dat executoriaal beslag voor toekomstige termijnen wél mogelijk zou zijn. Op basis van die (achteraf onjuiste) opvatting van de voorzieningenrechter legde een van de gerechtsdeurwaarders alsnog het executoriale beslag. De gerechtsdeurwaarders erkenden dat dit een fout was geweest en dat zij beter hadden kunnen aandringen op een schriftelijke, gemotiveerde beschikking waartegen in hoger beroep kon worden opgekomen.
Het hof achtte dit relaas geloofwaardig, mede omdat het werd ondersteund door het ingediende verzoekschrift en de oproep voor de zitting bij de voorzieningenrechter. Het hof oordeelde dat de onjuiste rechtsopvatting van de voorzieningenrechter de gerechtsdeurwaarders weliswaar niet ontslaat van hun eigen tuchtrechtelijke verantwoordelijkheid, maar dat het wel te begrijpen is dat zij zich naar het oordeel van die rechter hebben gevoegd, aangezien de voorzieningenrechter voor gerechtsdeurwaarders juist de aangewezen rechter is bij executieproblemen. Deze omstandigheid telde in hun voordeel mee bij het bepalen van de maatregel.
Het hof overwoog dat de ernst en de gevolgen van de fout, op een terrein dat tot het kernvak van de gerechtsdeurwaarder behoort, normaal gesproken een berisping zouden rechtvaardigen. Gelet op de verzachtende omstandigheden, waaronder dat de gerechtsdeurwaarders hun opdrachtgeefster aanvankelijk wél juist hadden geadviseerd en geen financieel voordeel aan de kwestie hadden overgehouden, achtte het hof een waarschuwing voor beide gerechtsdeurwaarders toereikend en passend.
Het hof vernietigde de beslissing van de kamer voor zover het de opgelegde maatregel betrof en legde in plaats van een berisping aan ieder van de gerechtsdeurwaarders de maatregel van een waarschuwing op. Voor het overige, waaronder de eerder opgelegde proceskostenveroordeling, bevestigde het hof de beslissing van de kamer.
Gerechtshof Amsterdam · 8 september 2026
Civiel Recht