Rechter beveelt verkoop van echtelijke woning op Sint Eustatius, geen gebruiksvergoeding Na hun echtscheiding in 2021 bleven twee ex-partners ieder voor de helft eigenaar van de voormalige echtelijke woning op Sint Eustatius, in het district Princess. De vrouw, die op Bonaire woont, bleef na het uiteengaan in het huis wonen, samen met de zoon van partijen. De man gebruikte een tijd lang de annex. Zij vorderde verdeling van de gemeenschap en verkoop van de woning, omdat zij het huis zelf niet kan kopen. De man wilde dat de woning aan haar zou worden toebedeeld en stemde subsidiair in met verkoop.
Op 13 oktober 2026 hielden partijen een comparitie, een zitting waarbij zij hun standpunten toelichten en kijken of een minnelijke regeling mogelijk is. Daar bleek dat geen van beiden de woning kan of wil overnemen tegen de helft van de waarde. Ook waren zowel de woning als de annex inmiddels ontruimd. Partijen waren het eens over de makelaar en over een vraagprijs van USD 278.000, en over een verkooptermijn van een jaar. Het Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba, zittingsplaats Sint Eustatius, nam deze afspraken over in het vonnis.
Twee punten bleven over. De man vroeg om een gebruiksvergoeding voor de periode waarin de vrouw in de woning woonde. Het Gerecht wees dat af. De vrouw heeft alle kosten van de woning betaald en de man heeft daaraan niet bijgedragen, maar daar stond tegenover dat de man in de afgelopen vijf jaar over een eigen woning beschikte zonder hypotheek. Hij vroeg bovendien pas in zijn conclusie van antwoord om een vergoeding. Het gebruik van de annex door de man woog volgens het Gerecht niet zwaar genoeg om de vrouw tot betaling te verplichten.
Het tweede punt was de vraag of de man moest meebetalen aan de lasten die de vrouw tijdens haar bewoning droeg. In beginsel moet een deelgenoot daar evenredig aan bijdragen. Gelet op het oordeel over de gebruiksvergoeding vond het Gerecht het vanuit redelijkheid en billijkheid niet passend om de man hiertoe te verplichten.
De proceskosten worden gecompenseerd, zodat ieder zijn eigen kosten draagt. Het Gerecht noemde twee redenen: het is een familiekwestie en beide partijen krijgen deels ongelijk.
Het Gerecht beveelt dat de woning wordt verkocht en dat de netto-opbrengst voor 50% aan ieder toekomt. Partijen mogen de woning twaalf maanden lang onderhands verkopen via makelaardij Statia Realty, tegen een vraagprijs van USD 278.410. Wordt die prijs of meer geboden, dan moet de woning worden verkocht. Is de woning na twaalf maanden niet verkocht, dan mag elke partij zonder toestemming van de ander een openbare verkoop (veiling) laten houden voor notaris mr. M.D. Bouterse. Beide partijen moeten meewerken aan de verkoop en levering; doet een van hen dat niet, dan vervangt het vonnis zijn handtekening. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, dus het mag direct worden uitgevoerd, ook als een partij in hoger beroep gaat.
Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Hoge Raad vernietigt beschikking over verrekening bij echtscheiding en verwijst zaak naar hof Een stel dat in 1993 trouwde, ging na ruim dertig jaar uit elkaar. Voor het huwelijk hadden zij huwelijkse voorwaarden laten opmaken waarin elke gemeenschap van goederen is uitgesloten, maar waarin ook staat dat zij elk jaar het deel van hun netto-inkomen dat niet aan de huishouding is besteed, eerlijk moeten delen. Dat jaarlijkse delen is tijdens het huwelijk nooit gebeurd. Bij de scheiding ontstond daarom ruzie over wat er nog verrekend moest worden, en over de verdeling van een gezamenlijk gekochte sloep en een eiland met blokhut dat op naam van de man staat.
De rechtbank Den Haag sprak de echtscheiding uit en regelde de afwikkeling van het huwelijksvermogen. De vrouw ging daartegen in hoger beroep. Zij vroeg het hof onder meer om het vermogen van de man te beschrijven en vast te stellen hoeveel overgespaard inkomen er was en welk deel haar toekwam. Bij een aanvullend verzoekschrift voegde zij toe dat het eiland met blokhut, die zij op € 775.000 waardeert, in die berekening moest worden meegenomen. Ook wilde zij dat de sloep aan haar werd toebedeeld.
Het gerechtshof Den Haag wees die verzoeken af. Volgens het hof had de vrouw haar vordering onvoldoende uitgewerkt: zij noemde geen concreet bedrag en liet geen vermogensbeschrijving van de man zien. Het hof vond dat het door de manier van procederen onmogelijk was een rechtvaardig oordeel te vormen. Over de sloep oordeelde het dat de man niet had aangetoond dat hij een vergoeding van de vrouw kon eisen. Het hof waardeerde de sloep op € 17.000 en bepaalde dat de man de vrouw € 8.500 moest betalen. Het bewijsaanbod van de vrouw, waarbij zij familieleden als getuigen wilde laten horen, wees het hof af als niet relevant.
Beide partijen gingen in cassatie. De Hoge Raad geeft de vrouw gelijk op meerdere punten. De rechtbank had in eerste aanleg wel degelijk een oordeel gegeven over de vermogensbestanddelen, op basis van wat de man had gesteld en wat de vrouw daarop had gezegd. In hoger beroep had de vrouw daar gemotiveerd bezwaar tegen gemaakt, in de grieven 3 tot en met 5. Die grieven had het hof moeten behandelen, ook als de vrouw nog altijd geen eigen vermogensoverzicht had overgelegd. Ze konden immers tot andere oordelen leiden over de afzonderlijke vermogensbestanddelen en dus over de omvang van wat verrekend moet worden.
Ook het nader uitgewerkte verzoek over het eiland met blokhut is volgens de Hoge Raad niet kenbaar beslist. Het hof noemde dat verzoek wel, maar wees het alleen af met de algemene formule dat het meer of anders verzochte wordt afgewezen. Daardoor kan ook het oordeel dat het bewijsaanbod niet relevant was niet blijven staan. Zodra de grieven alsnog worden beoordeeld, is niet te begrijpen waarom het horen van getuigen over de stellingen van de vrouw overbodig zou zijn.
Ook het incidentele beroep van de man slaagt. Hij had gesteld dat hij een derde van de koopsom van de sloep betaalde uit een voorschot op de erfenis van zijn moeder, en dat dit deel buiten de verrekening moet blijven. Hij verwees daarvoor naar bankafschriften die beide partijen in het geding hadden gebracht. Het hof heeft volgens de Hoge Raad niet duidelijk gemaakt waarom die stelling niet volstaat, en is verder niet kenbaar op zijn stellingen ingegaan. Daarmee is die beslissing onvoldoende gemotiveerd.
De Hoge Raad vernietigt daarom de beschikking van het gerechtshof Den Haag van 24 september 2025, zowel in het principale als in het incidentele beroep. De zaak wordt verwezen naar het gerechtshof Amsterdam, dat de verrekening en de verdeling van de sloep opnieuw moet beoordelen. De overige klachten van het middel leiden niet tot cassatie.
Hoge Raad · 6 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechter dwingt weduwe tot hypotheek voor stiefkinderen na erfenisruzie Na het overlijden van een man in 2025 kwamen zijn drie kinderen en zijn weduwe in een conflict over de afwikkeling van de erfenis. Partijen waren het eens dat de wettelijke verdeling van toepassing is. Dat betekent dat de weduwe de nalatenschap in handen kreeg, terwijl de kinderen een geldvordering op haar hebben die niet direct opeisbaar is. Samen met een geadopteerde dochter van de weduwe zijn er vijf erfgenamen.
In juni 2026 sloten de kinderen en de weduwe een vaststellingsovereenkomst. Daarin legden zij vast hoe hoog de vordering van de kinderen is, hoe die wordt betaald, dat er een hypotheekrecht ten gunste van de kinderen komt op de woning van de weduwe, en hoe het zit met de erfbelasting. De notaris maakte een concept hypotheekakte op. De weduwe weigerde die te ondertekenen, omdat zij het niet eens was met de inhoud.
De kinderen stapten naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Limburg, zittingsplaats Roermond. Zij vroegen de weduwe te veroordelen om binnen zeven dagen mee te werken aan het vestigen van het hypotheekrecht. Zij wilden ook dat het vonnis haar handtekening zou vervangen als zij bleef weigeren. Een deel van die vordering, namelijk dat het vonnis haar medewerking in het geheel zou vervangen, trokken zij tijdens de zitting in. Een van de kinderen woont in België, maar de voorzieningenrechter bleef bevoegd omdat de weduwe in Nederland woont.
Op de zitting bleek dat de weduwe zich liet bijstaan door haar belastingadviseur, die ook als tolk optrad omdat zij de Nederlandse taal onvoldoende beheerst. De pleitnota die de adviseur voor haar had gemaakt, wees de voorzieningenrechter als processtuk af. In deze procedure kan een partij alleen in persoon of via een advocaat optreden, niet via een gemachtigde die geen advocaat is.
De inhoud van de hypotheekakte bleek uiteindelijk het enige geschilpunt. Tijdens de zitting kwamen partijen overeen dat de weduwe geen bezwaar meer had als twee passages werden aangepast. Beide gaan over het verhuren van de woning. In de akte wordt vastgelegd dat het verhuren van het onderpand is toegestaan en niet wordt gezien als het in gebruik of genot afstaan dat de akte verbiedt. De voorzieningenrechter volgde deze afspraak.
Over de proceskosten oordeelde de rechter dat hij geen reden zag om af te wijken van het uitgangspunt dat in familiezaken de kosten worden gecompenseerd. De kinderen hadden gevraagd om vergoeding van de werkelijke kosten van € 5.318,55, maar dat wees hij af.
De voorzieningenrechter veroordeelde de weduwe om binnen zeven dagen na betekening van het vonnis volledige medewerking te verlenen aan het vestigen van het hypotheekrecht, volgens de aangepaste concept hypotheekakte. Dat betekent dat zij bij de notaris moet verschijnen en de akte moet ondertekenen. Doet zij dat niet, dan treedt het vonnis in de plaats van haar wilsverklaring en handtekening in de akte. Iedere partij draagt de eigen proceskosten en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Limburg · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter stelt erfdeel van zoon op € 89.632 vast in geschil over bioscoopstichting van vader Een man uit Leiden wilde weten wat hij moest krijgen uit de nalatenschap van zijn in 2014 overleden vader. De vader was jarenlang bestuurder van een stichting die drie bioscopen exploiteerde. Tussen de vijf kinderen en hun moeder, de langstlevende echtgenote, ontstond ruzie over de omvang van de erfenis. De zoon wilde dat het vermogen van de stichting werd meegeteld alsof het van zijn vader was. Ook wilde hij dat de familie meer stukken overlegde en dat een notaris een boedelbeschrijving opmaakte.
Op grond van de wettelijke verdeling erven de kinderen niets direct. Zij krijgen een geldvordering op de langstlevende. De zoon vorderde zijn aandeel van een zesde deel van de nalatenschap. Hoeveel dat is, hing af van de waarde van de woning en van het pand met de bioscoop, en van de vraag of het vermogen van de stichting meetelde.
De zaak ging om een verzoekschrift dat in februari 2024 bij de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Leiden, binnenkwam. Er waren twee mondelinge behandelingen, in september 2024 en oktober 2026. Daartussen hielden partijen de zaak lang aan om een regeling te zoeken, die niet kwam.
De kantonrechter vond dat het vermogen van de stichting niet met dat van de vader mocht worden vereenzelvigd. Dat kan volgens de Hoge Raad alleen in uitzonderlijke omstandigheden. De vader was in loondienst van de stichting en vormde het bestuur vrijwel altijd samen met anderen. Dat de stichting door zijn inzet een behoorlijk eigen vermogen had opgebouwd, was onvoldoende. Er was ook niet gebleken dat hij de stichting gebruikte om geld aan zijn vermogen te onttrekken en naar een deel van de kinderen te laten gaan. De zoon had vragen over de overname van de bioscopen door een bedrijf van zijn broer. Maar die overname vond plaats na het overlijden en was door anderen dan de vader gedaan. Daarom was die gang van zaken niet van belang voor de vraag over vereenzelviging.
Daarna waardeerde de rechter de onroerende zaken. Een taxateur had de woning op € 378.000 getaxeerd, en het pand met de bioscoop op € 1.185.000. De zoon betwistte dat. De moeder en de andere kinderen stemden er echter mee in om uit te gaan van de hogere WOZ-waarde ten tijde van het overlijden. De rechter nam daarom € 467.000 voor de woning en € 1.218.000 voor het pand. Het vermogen van de ontbonden huwelijksgemeenschap kwam daarmee uit op € 2.081.319 aan bezittingen tegenover € 989.955 aan schulden. De nalatenschap bedroeg na aftrek van uitvaartkosten € 537.791.
De verzoeken om meer stukken en om een notariële boedelbeschrijving wees de kantonrechter af. De stukken die de familie in bezit had, waren al verstrekt. De zoon had niet uitgelegd waarom hij nog belang had bij een boedelbeschrijving, nu zijn vordering al kon worden vastgesteld.
De kantonrechter stelde de geldvordering van de zoon vast op € 89.631,83. De proceskosten werden gecompenseerd, zodat ieder zijn eigen kosten draagt, zoals gebruikelijk is in familiezaken. Het meer of anders verzochte werd afgewezen.
Rechtbank Den Haag · 6 november 2026
Civiel Recht Kinderrechter verleent spoedmachtiging gesloten jeugdhulp voor minderjarige verdacht van plaatsen explosief Een minderjarige jongen die al maanden in een gesloten jeugdhulpinstelling verblijft, blijft daar voorlopig opgesloten. De kinderrechter van Rechtbank Noord-Holland verleende op 29 oktober 2026 met spoed een nieuwe machtiging voor gesloten jeugdhulp, nadat de bestaande machtiging op het punt stond af te lopen.
De gecertificeerde instelling De Jeugd- & Gezinsbeschermers diende het verzoek in omdat de situatie van de jongen zorgwekkend blijft. Hoewel hij soms bereid lijkt tot samenwerking, houdt hij zich structureel niet aan gemaakte afspraken. Zo keerde hij tijdens verlofmomenten terug onder invloed van verdovende middelen en gebruikte hij cannabis op zijn kamer binnen de instelling. Ook bezocht hij locaties waar hij uitdrukkelijk niet mocht komen. De jongen, die door zijn ouders is geadopteerd en onder toezicht staat van de instelling, is bovendien recent vrijgekomen uit detentie. Hij wordt verdacht van betrokkenheid bij het plaatsen en tot ontploffing brengen van een explosief, al staat die betrokkenheid juridisch nog niet vast.
De kinderrechter stelde vast dat er een ernstig vermoeden bestaat van opgroei- en opvoedingsproblemen die de ontwikkeling van de jongen naar volwassenheid ernstig belemmeren. Zonder de besloten structuur van een gesloten voorziening is de kans groot dat hij zich onttrekt aan de begeleiding die hij nodig heeft. Minder ingrijpende alternatieven zijn niet beschikbaar. Er is weliswaar een intakegesprek gehouden bij een instelling genaamd Vast en Verder, maar een concrete vervolgplaatsing is nog niet geregeld.
Omdat een reguliere zitting niet kon worden afgewacht zonder direct gevaar voor de jongen, besliste de kinderrechter zonder de ouders en de minderjarige eerst te horen. De spoedmachtiging geldt van 29 oktober tot 26 november 2026. Over het verdere verzoek van de instelling, dat strekt tot plaatsing in een gesloten instelling tot aan de achttiende verjaardag van de jongen, wordt later beslist na een zitting waarbij alle betrokkenen hun standpunt kunnen toelichten.
Rechtbank Noord-Holland · 29 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht