mr. Wenda Oudejans

Oudejans studeerde van 1998 tot 2004 aan de Vrije Universiteit Amsterdam, waar zij een LL.M. behaalde in het Nederlands recht met een specialisatie in de gezondheidswetenschappen. Daarvoor voltooide zij haar middelbareschoolopleiding aan het Keizer Karel College, waar zij in 1998 afstudeerde.

Na haar afstuderen trad Oudejans in 2005 in dienst bij het kantoor Hogan Lovells, waar zij tot 2012 werkzaam was als advocaat en senior juridisch medewerker. Op 13 december 2005 werd zij beëdigd als advocaat. In de jaren bij Hogan Lovells bouwde zij expertise op in het intellectuele-eigendomsrecht, in het bijzonder octrooirecht en merkrecht binnen de life sciences-sector. In 2012 maakte zij de overstap naar de academische wereld: bij het UMC Utrecht vervulde zij tot 2014 de functie van IP Counsel voor de raad van bestuur. Aansluitend was zij in 2014 kort verbonden aan de HUB Foundation for Organoids als bestuurslid met een juridische portefeuille. In 2015 trad zij in dienst bij Stryker, waar zij achtereenvolgens de functies van Senior Director and IP Counsel Europe, Senior Regulatory Counsel EMEA, Senior Regional Counsel Trauma and Extremities International en, vanaf 2022, Senior Regional Counsel Orthopaedics and Spine International bekleedde.

In haar periode bij Hogan Lovells stond Oudejans cliënten bij in complexe intellectuele-eigendomsgeschillen binnen de farmaceutische sector. Zo trad zij op als raadsman namens de gedaagde in een procedure voor de Rechtbank Rotterdam in 2009, die betrekking had op de toepassing van een Nederlands beschermd merk op parallel geïmporteerde geneesmiddelen na heretikettering. In die zaak stond de vraag centraal of het gebruik van het merk in Nederland noodzakelijk was om het product op de Nederlandse markt te brengen en of de merkhouder zich daartegen kon verzetten. De rechtbank oordeelde dat de noodzakelijkheidsvoorwaarde uitsluitend betrekking heeft op de beslissing om een product om te pakken of te heretiketteren, en niet op de wijze waarop dit geschiedt. Verder werkte zij in 2011 samen met haar kantoorgenoot Bert Oosting in een octrooizaak voor het Gerechtshof Den Haag, waarbij Eli Lilly optrad tegen Ratiopharm over de inventiviteit van een zogenoemde selectie-uitvinding rondom de werkzame stof olanzapine. Het hof vernietigde het vonnis in eerste aanleg en oordeelde dat het octrooi van Lilly voldeed aan de vereisten van nieuwheid en inventiviteit.