Hof verklaart verdachte niet-ontvankelijk in hoger beroep na intrekking bezwaren tegen vonnis politierechter Een man uit de regio Amsterdam, geboren in 1995, had hoger beroep ingesteld tegen een vonnis van de politierechter. De inhoud van de strafzaak, waarvoor hij in eerste aanleg was berecht, komt in het arrest niet aan bod. Het hof hoefde de zaak niet inhoudelijk opnieuw te beoordelen, omdat de verdachte zijn hoger beroep uiteindelijk niet wilde laten doorgaan.
Het gerechtshof Amsterdam behandelde de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 9 december 2025. Het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep begon op 6 mei 2026. Een afsluitende zitting vond plaats op 30 oktober 2026. De verdachte kwam toen niet opdagen, waardoor het hof bij verstek uitspraak deed.
Voor de zitting had de raadsman van de verdachte op 20 oktober 2026 per e-mail laten weten dat zijn cliënt het hoger beroep niet langer wilde handhaven. Het hof beschouwde dat als een intrekking van de bezwaren die de verdachte eerder tegen het vonnis had opgegeven. De advocaat-generaal vorderde daarop dat de verdachte niet-ontvankelijk zou worden verklaard in zijn hoger beroep.
Het hof ging dain mee. Volgens artikel 416, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering kan een verdachte die zijn bezwaren intrekt in zijn hoger beroep niet-ontvankelijk worden verklaard, tenzij een rechtens te respecteren belang pleit voor nader onderzoek van de zaak. Het hof zag zo'n belang niet. Daarom hoefde het de zaak niet meer inhoudelijk te beoordelen.
Het gevolg is dat het vonnis van de politierechter van 9 december 2025 in stand blijft. Het hof verklaarde de verdachte niet-ontvankelijk in het hoger beroep.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 6 maanden cel op voor ontucht met 13-jarig meisje in 1997, 9 maanden minder dan geëist In het najaar van 1997 ging een toen 13-jarig meisje meerdere keren naar het huis van een volwassen man in Den Haag. Zijn vriendin was op die momenten niet thuis. In haar dagboek schreef het meisje op wat er gebeurde: de man zoende haar, betastte haar borsten, bracht een of meer vingers in haar vagina en bevredigde zichzelf boven haar. Bijna dertig jaar later las zij een Facebookbericht over een verdenking tegen dezelfde man in een andere zaak. Zij reageerde daarop, waarna de politie haar als mogelijk slachtoffer hoorde. Aangifte deed zij niet.
De man was destijds 26 jaar. Hij ontkende dat er seksuele handelingen waren, maar gaf wel toe dat het meisje meermalen bij hem thuis was geweest en dat zijn vriendin er toen niet was. De officier van justitie eiste vijftien maanden gevangenisstraf. De raadsman bepleitte vrijspraak. Hij betwistte onder meer dat het dagboek door een 13-jarige was geschreven.
Eerst keek de rechtbank naar verjaring. Op dit feit stond destijds maximaal acht jaar cel, waardoor een verjaringstermijn van twaalf jaar gold. Die termijn begon te lopen toen het slachtoffer achttien werd, in 2001. Het feit zou dus in 2013 zijn verjaard. Maar op 1 april 2013 is de verjaringstermijn voor deze zedendelicten afgeschaft, en toen was dit feit nog niet verjaard. Daarom kon de man nog worden vervolgd.
De rechtbank vond de verklaringen van het slachtoffer betrouwbaar. Ze waren volgens de rechtbank concreet, gedetailleerd en navolgbaar. Het slachtoffer gaf ook aan wanneer zij iets niet meer wist, en de rechtbank zag geen aanwijzingen dat zij iets had verzonnen of aangedikt. Kleine verschillen tussen haar verklaringen verklaarde de rechtbank uit het tijdsverloop. Ook het dagboek gaf geen reden om te twijfelen.
Een bewezenverklaring kan niet alleen op de verklaring van één getuige steunen, dus was steunbewijs nodig. Dat vond de rechtbank in de verklaringen van de ouders. De vader zag dat zijn dochter na een bezoek aan de man bedrukt thuiskwam met een binnenstebuiten zittend truitje en hoorde dat zij seksueel getinte spelletjes had gedaan die zij niet leuk vond. De moeder bevestigde dat haar dochter emotioneel thuiskwam, over seksuele handelingen vertelde en dat het truitje binnenstebuiten zat. Samen met de verklaring van de man over de bezoeken was dat genoeg.
Bij de straf woog de rechtbank de ernst van het feit zwaar mee. De man liet zijn eigen gevoelens prevaleren en miskende dat het meisje bescherming nodig had. Het slachtoffer verklaarde dat zij nog steeds moeite heeft met intimiteit en met de manier waarop zij naar zichzelf kijkt. Ook speelde mee dat de man op 23 januari 2026 al was veroordeeld tot vier jaar en zes maanden cel voor onder meer mensenhandel, verkrachting en kinderporno. Omdat die straf wordt meegewogen, vond de rechtbank een lagere straf passend dan de officier eiste.
De rechtbank veroordeelde de man tot zes maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf. Het slachtoffer krijgt € 7.500 immateriële schadevergoeding van de gevraagde € 10.000, plus wettelijke rente vanaf 18 september 1997. De man moet dat bedrag ook als schadevergoedingsmaatregel aan de Staat betalen, ten behoeve van het slachtoffer. Betaalt hij niet, dan volgt gijzeling van 62 dagen.
Rechtbank Den Haag · 13 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 6 jaar cel op voor gewapende woningoverval in Sint-Oedenrode, een half jaar minder dan geëist In de nacht van 11 op 12 mei 2025 werd een man in Sint-Oedenrode wakker geschud in zijn bed door een gemaskerde indringer. De man hield een vuurwapen, of een voorwerp dat daarop leek, tegen het hoofd van de bewoner en riep meermaals: 'Je hebt geld, dat wil ik hebben. Ik schiet je dood.' Een tweede overvaller trok een kast naast het bed open. Toen de overvaller de bewoner met een scherp voorwerp, vermoedelijk een breekijzer, meermalen tegen het hoofd sloeg, riep de bewoner zijn kinderen. Een van hen kwam de slaapkamer in, waarna de overvallers wegrenden. Zij vluchtten in een klaargezette auto en namen niets mee. De bewoner liep meerdere verwondingen aan zijn gezicht op.
De rechtbank Oost-Brabant verklaart bewezen dat een nu 22-jarige man, die gedetineerd is, een van de twee overvallers was. Daarvoor was meer nodig dan alleen zijn DNA. In de woning bleef een patroonhouder achter. Op de klep daarvan zat DNA van de verdachte en van een medeverdachte, en op de patroonhouder zelf ook DNA van de bewoner. Volgens de rechtbank is dat een daderspoor dat de aanwezigheid van de verdachte zeer sterk aanwijst. Van hem mocht daarom een verklaring worden verwacht, maar hij beriep zich op zijn zwijgrecht. Daar kwamen bij de verklaringen van een getuige, die de verdachte als dader noemde en vertelde dat de verdachte had gezegd dat hij 'geveegd' zou worden vanwege de achtergebleven patroonhouder, en de bevindingen van een jeugdagent over lengte en postuur op de camerabeelden. De medeverdachte gaf ter zitting een vage, niet te controleren uitleg voor zijn DNA, en zijn telefoon zat die avond bij een zendmast in de buurt. Dat de daders volgens de verdediging een buitenlands accent hadden, zag de rechtbank niet als reden om te twijfelen: de overvallers waren gemaskerd en zeiden nauwelijks iets. De rechtbank veroordeelt de man voor het medeplegen van een poging tot afpersing.
Van een tweede overval, op 11 oktober 2025 in Veghel, spreekt de rechtbank hem vrij. Daar werden een echtpaar en hun gezin bedreigd met onder meer een machete, terwijl de daders het over een kluis hadden. De belangrijkste aanwijzing tegen de verdachte kwam van een medeverdachte, maar de rechtbank vindt diens verklaringen niet betrouwbaar. Ze wisselden per verhoor, werden niet gesteund door het onderzoek en bevatten ongeloofwaardige onderdelen, zoals dat hij niets zou hebben gemerkt van de machete, hamer, bivakmutsen en kentekenplaten die zijn kameraden meenamen in zijn auto. Zonder die verklaringen blijft alleen over dat de telefoon van de medeverdachte langs de woonplaats van de verdachte reisde en dat hij in het signalement past van de overvaller met het gezette postuur. Dat is te weinig. De twee medeverdachten worden voor die overval wel veroordeeld.
In een derde zaak ging het om de mishandeling van een man op 31 juli 2025 in Heeswijk-Dinther. De verdachte reed hem op een scooter achterna, opende het portier van de auto toen die in een wegversmalling vastzat en sloeg hem meermalen in het gezicht. De primair ten laste gelegde poging tot zware mishandeling is niet bewezen: er is volgens de rechtbank te weinig bewijs dat de verdachte bewust een aanmerkelijke kans op zwaar lichamelijk letsel nam. De mishandeling zelf is bewezen, mede omdat de verdediging zich daarover aan het oordeel van de rechtbank liet.
Bij de strafmaat weegt de rechtbank mee dat de verdachte eerder voor mishandeling is veroordeeld en de feiten pleegde tijdens meerdere proeftijden. De overval had grote impact op het slachtoffer en zijn gezin. Het oriëntatiepunt voor een woningoverval met geweld of bedreiging is vijf jaar cel; de rechtbank vindt zes jaar passend, omdat de gewelddadigheden al hadden plaatsgevonden toen de overvallers zonder buit vertrokken. De officier van justitie eiste 6,5 jaar.
De rechtbank veroordeelt de man tot zes jaar gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Ook moet hij 8.000 euro immateriële schadevergoeding betalen aan het slachtoffer van de overval in Sint-Oedenrode, vermeerderd met wettelijke rente, hoofdelijk met zijn mededader. Het deel van de vordering voor materiële schade en de rest van de immateriële schade wordt niet beoordeeld wegens onvoldoende onderbouwing, en de gevraagde affectieschade voor twee gezinsleden wordt niet toegewezen. Het slachtoffer van de mishandeling krijgt de gevraagde 700 euro, ook met rente. De vorderingen van de benadeelde partijen uit de zaak in Veghel worden niet-ontvankelijk verklaard. Daarnaast beveelt de rechtbank de tenuitvoerlegging van twee weken voorwaardelijk opgelegde gevangenisstraf uit een vonnis van 25 september 2023. Twee patroonhouders worden aan het verkeer onttrokken en de in beslag genomen telefoon gaat terug naar de verdachte.
Rechtbank Oost-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 27 maanden cel op voor 25 kilo cocaïne op schip, 21 maanden minder dan geëist Op 15 december 2022 werd in de haven van Vlissingen aan boord van een motorschip een blauwe vuilniszak met 25 kilo cocaïne in beslag genomen. Een man uit Zeeland, die beroepshalve goederen aan schepen levert en ophaalt, werd door de douane aangetroffen bij zijn bakwagen bij de loopplank van dat schip. Hij droeg een geel reflecterende jas en een helm. Het Openbaar Ministerie vervolgde hem voor de invoer van de cocaïne en, als dat niet lukte, voor het aanwezig hebben ervan.
De rechtbank sprak hem vrij van de invoer. Uit het dossier valt niet op te maken waar de cocaïne aan boord is gekomen, en dus ook niet of dat buiten Nederland was. Alleen al daarom kon de verlengde invoer niet bewezen worden.
Het aanwezig hebben achtte de rechtbank wel bewezen. De verdachte had die dag geen enkele opdracht van zijn werkgever om in de haven te zijn. Hij had tussen 12.27 uur en 16.02 uur 22 keer telefonisch contact met een man die in het dossier 'ene [naam]' heet. Om 14.08 uur appte hij: 'Ik ben er en sta in de rij.' Het antwoord was: 'Broer, klaar deze klus.' Later deelde hij vanaf zijn telefoon een afbeelding van een scheepsruim met de aanduiding '2B' en een schematische tekening van het schip met een kruisje bij 2B. In het ruim erboven werd later een sleutelbos gevonden met een sleutel van het portiek van zijn toenmalige woning. Een kraanmachinist zag een man met hesje en helm een blauwe vuilniszak op zijn rug over het schip dragen en neerzetten bij het masthuis. De rechtbank concludeerde dat dit de verdachte was.
Volgens de rechtbank 'schreeuwen' die feiten om een uitleg, en die gaf hij niet. Hij verklaarde wisselend over de vraag of hij in een ruim was geweest en of hij de zak had vastgehouden. Zijn verklaring op zitting dat het contact met die man slechts een sociale afspraak betrof, schoof de rechtbank als ongeloofwaardig terzijde. Voor iemand die beroepshalve schepen bevoorraadt moest duidelijk zijn dat een zak die in opdracht van een ander van boord wordt gehaald geen legale inhoud heeft. De rechtbank nam daarom ten minste voorwaardelijk opzet aan. De verklaringen van bemanningsleden, waartegen de verdediging bezwaar had gemaakt omdat zij hen niet had kunnen ondervragen, gebruikte de rechtbank niet voor het bewijs.
Bij de straf ging de rechtbank uit van het oriëntatiepunt voor meer dan twintig kilo cocaïne: meer dan 36 maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf, ook voor een eerste overtreder. Ten nadele van de verdachte woog dat hij geen verantwoordelijkheid nam en bleef volhouden van niets te weten. Ten voordele woog dat hij volgens het dossier slechts een klein radertje was in een grotere criminele organisatie en zich mogelijk eenmalig liet verleiden om een schuld van € 10.000 af te lossen. Ook hield hij zich sinds 15 september 2023 aan de strenge schorsingsvoorwaarden en kwam hij niet opnieuw met politie of justitie in aanraking.
Daarnaast was de redelijke termijn overschreden. Die liep vanaf 15 december 2022, de dag van de inverzekeringstelling, en had binnen twee jaar met een vonnis afgesloten moeten zijn. De overschrijding was bijna twee jaar. De rechtbank gaf daarvoor een strafvermindering van zes maanden. De officier van justitie had 48 maanden geëist, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, en rekening gehouden met de termijnoverschrijding. Het locatieverbod voor Nederlandse havens dat de officier daarnaast vroeg, legde de rechtbank niet op: er zijn bijna vier jaar verstreken zonder aanwijzingen dat de man zich nog in een havengebied bevond, en hij werkt nu bij een bedrijf dat trapliften maakt.
De rechtbank veroordeelde de man tot een gevangenisstraf van 27 maanden, met aftrek van het voorarrest. Het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis is opgeheven.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Rechtbank: geen McDonald's met drive-through in Warnsveld, aanvraag terecht buiten behandeling gelaten Een bedrijf wil in Warnsveld, bij Zutphen, een McDonald's bouwen met een drive-through en een parkeerterrein. Op 22 december 2023 vroeg het daarvoor een omgevingsvergunning aan voor de activiteiten bouwen en uitweg. De gemeente Zutphen vond dat de aanvraag onvolledig was en liet haar uiteindelijk buiten behandeling. De rechtbank Gelderland bevestigt dat nu: de gemeente deed dat terecht.
Het college van burgemeester en wethouders vroeg het bedrijf in 2024 meermaals om aanvullende gegevens, waaronder een ruimtelijke onderbouwing, tekeningen en berekeningen voor de verkeersontsluiting. Het bedrijf leverde een deel aan, maar vond dat een ruimtelijke onderbouwing niet nodig was en dat voor de uitweg geen vergunning hoefde te worden aangevraagd. Op 11 oktober 2024 liet het college de aanvraag daarom buiten behandeling. Het bedrijf ging in beroep, maar had toen nog geen bezwaarprocedure doorlopen. Dat is later alsnog gebeurd: op 21 juli 2026 hield het college bij de beslissing op bezwaar vast aan zijn standpunt.
Het eerste beroep, tegen het besluit van 11 oktober 2024, had volgens de rechtbank niet ingeschreven mogen worden. Tegen dat primaire besluit stond alleen bezwaar open. Het bedrijf krijgt het griffierecht van € 371 voor die zaak terug.
In het tweede beroep, tegen de beslissing op bezwaar, draaide het om de vraag of het plan in strijd is met het bestemmingsplan. Ter plaatse is horeca toegestaan, gedefinieerd als een bedrijf waar dranken en etenswaren 'voor gebruik ter plaatse' worden verstrekt. Het bedrijf betoogde dat een restaurant met een drive-through daaronder valt, omdat bezoekers hun eten ook in de auto op het parkeerterrein kunnen opeten. De rechtbank volgt dat niet. De drive-through is gericht op afhalen en niet op gebruik ter plaatse. Het is bovendien een wezenlijk onderdeel van het restaurant en dus niet ondergeschikt. Omdat de planregels duidelijk zijn, is er geen ruimte voor de uitleg dat alleen zuivere afhaalrestaurants zijn uitgesloten.
Ook het beroep op de meldingsregeling in het bestemmingsplan slaagt niet. Een andere vorm van horeca is toegestaan na voorafgaande melding, maar uit de planregels en de bijbehorende bijlage blijkt dat een akkoordverklaring van de gemeente nodig is. Het bedrijf diende op 7 maart 2024 een melding in en kreeg daar geen reactie op, zodat het gebruik niet is toegestaan. Het overgangsrecht helpt het bedrijf evenmin: het gebruik zou worden geïntensiveerd en daarmee veranderen in een ander gebruik dat met het plan in strijd is.
Tot slot ging het om de uitweg. Het bedrijf stelde dat die onder de nieuwe provinciale omgevingsverordening vergunningvrij is. De rechtbank toetst echter aan het recht van vóór 1 januari 2024, omdat de aanvraag eerder is ingediend. Onder de toen geldende verordening was voor een uitweg wel een vergunning nodig, en de daarvoor gevraagde gegevens heeft het bedrijf niet aangeleverd.
De rechtbank verklaart het beroep tegen de beslissing op bezwaar ongegrond. Het besluit om de aanvraag buiten behandeling te laten blijft in stand. Een proceskostenvergoeding krijgt het bedrijf niet. De gemeente moet het griffierecht van € 371 voor de ten onrechte ingeschreven zaak terugbetalen.
Rechtbank Gelderland · 16 november 2026
Bestuursrecht; Omgevingsrecht