Rechter beveelt verkoop van echtelijke woning op Sint Eustatius, geen gebruiksvergoeding Na hun echtscheiding in 2021 bleven twee ex-partners ieder voor de helft eigenaar van de voormalige echtelijke woning op Sint Eustatius, in het district Princess. De vrouw, die op Bonaire woont, bleef na het uiteengaan in het huis wonen, samen met de zoon van partijen. De man gebruikte een tijd lang de annex. Zij vorderde verdeling van de gemeenschap en verkoop van de woning, omdat zij het huis zelf niet kan kopen. De man wilde dat de woning aan haar zou worden toebedeeld en stemde subsidiair in met verkoop.
Op 13 oktober 2026 hielden partijen een comparitie, een zitting waarbij zij hun standpunten toelichten en kijken of een minnelijke regeling mogelijk is. Daar bleek dat geen van beiden de woning kan of wil overnemen tegen de helft van de waarde. Ook waren zowel de woning als de annex inmiddels ontruimd. Partijen waren het eens over de makelaar en over een vraagprijs van USD 278.000, en over een verkooptermijn van een jaar. Het Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba, zittingsplaats Sint Eustatius, nam deze afspraken over in het vonnis.
Twee punten bleven over. De man vroeg om een gebruiksvergoeding voor de periode waarin de vrouw in de woning woonde. Het Gerecht wees dat af. De vrouw heeft alle kosten van de woning betaald en de man heeft daaraan niet bijgedragen, maar daar stond tegenover dat de man in de afgelopen vijf jaar over een eigen woning beschikte zonder hypotheek. Hij vroeg bovendien pas in zijn conclusie van antwoord om een vergoeding. Het gebruik van de annex door de man woog volgens het Gerecht niet zwaar genoeg om de vrouw tot betaling te verplichten.
Het tweede punt was de vraag of de man moest meebetalen aan de lasten die de vrouw tijdens haar bewoning droeg. In beginsel moet een deelgenoot daar evenredig aan bijdragen. Gelet op het oordeel over de gebruiksvergoeding vond het Gerecht het vanuit redelijkheid en billijkheid niet passend om de man hiertoe te verplichten.
De proceskosten worden gecompenseerd, zodat ieder zijn eigen kosten draagt. Het Gerecht noemde twee redenen: het is een familiekwestie en beide partijen krijgen deels ongelijk.
Het Gerecht beveelt dat de woning wordt verkocht en dat de netto-opbrengst voor 50% aan ieder toekomt. Partijen mogen de woning twaalf maanden lang onderhands verkopen via makelaardij Statia Realty, tegen een vraagprijs van USD 278.410. Wordt die prijs of meer geboden, dan moet de woning worden verkocht. Is de woning na twaalf maanden niet verkocht, dan mag elke partij zonder toestemming van de ander een openbare verkoop (veiling) laten houden voor notaris mr. M.D. Bouterse. Beide partijen moeten meewerken aan de verkoop en levering; doet een van hen dat niet, dan vervangt het vonnis zijn handtekening. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, dus het mag direct worden uitgevoerd, ook als een partij in hoger beroep gaat.
Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechtbank beveelt Dienst Toeslagen na 60 weken wachten alsnog te beslissen op bezwaar, met dwangsom Een vrouw uit de regio Utrecht kreeg een definitieve beschikking over haar compensatie kinderopvangtoeslag en maakte daar bezwaar tegen. De Dienst Toeslagen ontving dat bezwaarschrift op 27 maart 2025. Een besluit bleef daarna uit. Meer dan anderhalf jaar later heeft de rechtbank de dienst opgedragen binnen twee weken alsnog een beslissing te nemen, op straffe van een dwangsom.
De dienst had de definitieve beschikking op 27 december 2024 genomen. De beslistermijn voor het bezwaar begon op 28 maart 2025 te lopen en verliep op 31 juli 2025. Daarna gebeurde niets. In juli 2026 stelde de vrouw de dienst via haar gemachtigde in gebreke, een schriftelijke waarschuwing dat een besluit te lang uitblijft. De dienst ontving die brief op 10 juli 2026. Meer dan twee weken later, op 19 augustus 2026, stelde zij beroep in tegen het niet tijdig beslissen. Dat is de route die de wet daarvoor voorschrijft. Dat de beslistermijn was overschreden, was tussen partijen niet in geschil. De Dienst Toeslagen diende een verweerschrift in.
De rechtbank hield geen zitting, omdat dat in deze zaak niet nodig was. Zij verklaarde het beroep gegrond. Omdat de dienst nog geen besluit had genomen, moet hij dat alsnog doen. De rechtbank gebruikte daarvoor de maatstaf die de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 26 maart 2025 formuleerde. Bij beroepen tegen het niet tijdig beslissen op bezwaar is een nadere beslistermijn van zestig weken na het verstrijken van de wettelijke termijn realistisch. Zijn die zestig weken bij de uitspraak al verstreken, dan geldt een termijn van twee weken na verzending van de uitspraak. Hier waren sinds 31 juli 2025 al meer dan zestig weken verstreken, dus gold de korte termijn.
De rechtbank bepaalde dat de dienst voor elke dag dat hij die termijn overschrijdt een dwangsom van € 100 moet betalen, tot een maximum van € 15.000. Volgens de rechtbank zijn die bedragen volgens het beleid van de rechtspraak het uitgangspunt in dit soort zaken en was er geen reden om ervan af te wijken.
De Dienst Toeslagen moet de proceskosten van de vrouw vergoeden. De rechtbank stelde die vast op € 467: één punt voor het indienen van het beroepschrift, met een waarde van € 934 per punt en een wegingsfactor van 0,5. Ook moet de dienst het betaalde griffierecht van € 54 terugbetalen.
De rechtbank verklaarde het beroep gegrond en vernietigde het niet tijdig nemen van een besluit. Zij droeg de Dienst Toeslagen op uiterlijk twee weken na verzending van de uitspraak een besluit op bezwaar bekend te maken. Bij overschrijding betaalt de dienst een dwangsom van € 100 per dag, met een maximum van € 15.000. Verder veroordeelde zij de dienst in de proceskosten van € 467 en droeg zij hem op het griffierecht van € 54 te vergoeden.
Rechtbank Midden-Nederland · 11 november 2026
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht Raad van State: geen gesubsidieerde rechtsbijstand voor stilgelegd bedrijf in licentiegeschil Een man die jarenlang procedeerde over de nakoming van een licentieovereenkomst, kreeg van de Raad voor Rechtsbijstand geen toevoeging, de gesubsidieerde rechtsbijstand, voor de voortzetting van zijn zaak bij het gerechtshof Amsterdam. Op 25 mei 2020 diende hij de aanvraag in. Het Bestuur van de raad voor rechtsbijstand wees die af bij besluit van 27 mei 2020 en handhaafde die afwijzing op 24 september 2020, nadat de man bezwaar had gemaakt.
De reden voor de afwijzing zat in de wet. Voor een zelfstandig beroep of bedrijf wordt in beginsel geen gesubsidieerde rechtsbijstand verleend, tenzij een van de uitzonderingen in artikel 12, tweede lid, aanhef en onder e, van de Wet op rechtsbijstand van toepassing is. Volgens de raad deed geen van die uitzonderingen zich voor.
De man ging in beroep, maar de rechtbank Amsterdam verklaarde dat beroep op 12 maart 2025 ongegrond. Volgens de rechtbank hing de voortzetting van zijn bedrijf niet af van de gevraagde rechtsbijstand, want hij had zijn bedrijfsactiviteiten sinds 2003 stilgelegd. Zijn bedrijf was op 4 juli 2006 uitgeschreven uit de Kamer van Koophandel. Dat hij procedures voerde, bewees niet dat hij zijn werkzaamheden feitelijk had voortgezet. De tweede uitzondering gold ook niet: de man was bij de start van de procedure de eisende partij en niet de verwerende.
Tegen die uitspraak stelde de man hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. De Afdeling zag daar weinig reden om anders te oordelen. De gronden van het hoger beroep waren grotendeels een herhaling van wat de man al in beroep had aangevoerd, en de rechtbank was daar al gemotiveerd op ingegaan. De man noemde geen redenen waarom die beoordeling onjuist of onvolledig zou zijn. De Afdeling sloot zich daarom aan bij het oordeel van de rechtbank.
De Raad van State verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. De afwijzing van de toevoeging blijft daarmee in stand. De raad hoefde geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Rechter geeft 13-jarige onder toezicht gestelde jongen toestemming voor eigen bankrekening, ondanks weigering moeder Een jongen van 13 uit Roemenië, die in Amsterdam onder toezicht staat van jeugdbescherming, wil graag een baantje aannemen en aan sport of een andere activiteit meedoen. Daarvoor heeft hij een bankrekening nodig. Zijn moeder, die het gezag over hem heeft, geeft daar geen toestemming voor. De rechtbank Amsterdam heeft nu bepaald dat die toestemming niet van haar nodig is.
De jongen is sinds 4 februari 2026 onder toezicht gesteld van de Stichting Leger des Heils Jeugdbescherming en Reclassering (LdH). Hij verblijft in een accommodatie van een jeugdhulpaanbieder. De kinderrechter verlengde die maatregelen bij beschikking van 27 oktober 2026 tot 4 februari 2027. Voor de duur van de ondertoezichtstelling was al een bijzondere curator benoemd, een advocaat die de belangen van het kind behartigt als de ouder dat niet kan of wil. Die taak is per 27 oktober 2026 beëindigd. Op dezelfde dag verleende de kinderrechter LdH al vervangende toestemming voor de aanvraag van een Roemeens paspoort of identiteitskaart en voor de inschrijving van de jongen in de Basisregistratie Personen (BRP) van de gemeente Amsterdam.
De bijzondere curator diende op 16 juli 2026 namens de jongen een verzoek in om vervangende toestemming voor het openen van een rekening bij een Nederlandse bank en het beheren daarvan door de jongen zelf. De zaak is besproken op de zitting van 27 oktober 2026. Daar waren de bijzondere curator, een medewerker van LdH en een medewerker van de Raad voor de Kinderbescherming aanwezig. De moeder kwam, ondanks een oproep, niet naar de zitting. Haar advocaat had zich teruggetrokken omdat hij geen contact met haar kreeg. De jongen sprak vooraf met de kinderrechter, met bijstand van een Roemeense tolk en in aanwezigheid van de bijzondere curator.
De kinderrechter vond voldoende aannemelijk dat de moeder haar toestemming weigert: zij reageert niet op de verzoeken van de bijzondere curator en LdH. Daarom benoemt de rechtbank mr. V.W.J.M. Kuit, advocaat, opnieuw tot bijzondere curator, nu specifiek voor het openen en beheren van de bankrekening.
Aan het beheer verbindt de kinderrechter een voorwaarde. Zolang de gezagsbeperkende maatregel loopt, moet de jongen op momenten die LdH bepaalt inzicht geven in zijn bankrekening aan een door LdH aangewezen volwassene. De kinderrechter noemt dit cruciaal voor de financiële opvoeding en bescherming van de jongen. Ze wijst erop dat de moeder, als gezaghebbende ouder, tot zijn 18e wettelijk aansprakelijk is voor zijn financiële handelingen, ook voor zijn schulden. Goed toezicht is daarom nodig.
De rechtbank benoemt de bijzondere curator voor twaalf maanden voor het openen en beheren van de rekening en verleent hem vervangende toestemming die de toestemming van de moeder vervangt. De jongen moet als voorwaarde inzicht in zijn rekening geven aan een door LdH aangewezen volwassene. Na het openen van de rekening informeert de bijzondere curator de rechtbank, met een document waaruit blijkt dat de jongen en LdH met die voorwaarde instemmen. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Kantonrechter stelt erfdeel van zoon op € 89.632 vast in geschil over bioscoopstichting van vader Een man uit Leiden wilde weten wat hij moest krijgen uit de nalatenschap van zijn in 2014 overleden vader. De vader was jarenlang bestuurder van een stichting die drie bioscopen exploiteerde. Tussen de vijf kinderen en hun moeder, de langstlevende echtgenote, ontstond ruzie over de omvang van de erfenis. De zoon wilde dat het vermogen van de stichting werd meegeteld alsof het van zijn vader was. Ook wilde hij dat de familie meer stukken overlegde en dat een notaris een boedelbeschrijving opmaakte.
Op grond van de wettelijke verdeling erven de kinderen niets direct. Zij krijgen een geldvordering op de langstlevende. De zoon vorderde zijn aandeel van een zesde deel van de nalatenschap. Hoeveel dat is, hing af van de waarde van de woning en van het pand met de bioscoop, en van de vraag of het vermogen van de stichting meetelde.
De zaak ging om een verzoekschrift dat in februari 2024 bij de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Leiden, binnenkwam. Er waren twee mondelinge behandelingen, in september 2024 en oktober 2026. Daartussen hielden partijen de zaak lang aan om een regeling te zoeken, die niet kwam.
De kantonrechter vond dat het vermogen van de stichting niet met dat van de vader mocht worden vereenzelvigd. Dat kan volgens de Hoge Raad alleen in uitzonderlijke omstandigheden. De vader was in loondienst van de stichting en vormde het bestuur vrijwel altijd samen met anderen. Dat de stichting door zijn inzet een behoorlijk eigen vermogen had opgebouwd, was onvoldoende. Er was ook niet gebleken dat hij de stichting gebruikte om geld aan zijn vermogen te onttrekken en naar een deel van de kinderen te laten gaan. De zoon had vragen over de overname van de bioscopen door een bedrijf van zijn broer. Maar die overname vond plaats na het overlijden en was door anderen dan de vader gedaan. Daarom was die gang van zaken niet van belang voor de vraag over vereenzelviging.
Daarna waardeerde de rechter de onroerende zaken. Een taxateur had de woning op € 378.000 getaxeerd, en het pand met de bioscoop op € 1.185.000. De zoon betwistte dat. De moeder en de andere kinderen stemden er echter mee in om uit te gaan van de hogere WOZ-waarde ten tijde van het overlijden. De rechter nam daarom € 467.000 voor de woning en € 1.218.000 voor het pand. Het vermogen van de ontbonden huwelijksgemeenschap kwam daarmee uit op € 2.081.319 aan bezittingen tegenover € 989.955 aan schulden. De nalatenschap bedroeg na aftrek van uitvaartkosten € 537.791.
De verzoeken om meer stukken en om een notariële boedelbeschrijving wees de kantonrechter af. De stukken die de familie in bezit had, waren al verstrekt. De zoon had niet uitgelegd waarom hij nog belang had bij een boedelbeschrijving, nu zijn vordering al kon worden vastgesteld.
De kantonrechter stelde de geldvordering van de zoon vast op € 89.631,83. De proceskosten werden gecompenseerd, zodat ieder zijn eigen kosten draagt, zoals gebruikelijk is in familiezaken. Het meer of anders verzochte werd afgewezen.
Rechtbank Den Haag · 6 november 2026
Civiel Recht