Rechtbank legt 4 jaar cel op voor 13 kilo cocaïne en invoerlijn, 2 jaar minder dan geëist Een ondernemer uit Roosendaal stuurde op 26 mei 2025 een foto naar een kennis: acht zwart gesealde rechthoekige blokken en vijf cilindervormige pakketten, met een logo en de naam 'GOAT' erop. Volgens de rechtbank ligt daar 13 kilo cocaïne. De man moet daarvoor, en voor het voorbereiden van een nieuwe invoerlijn voor harddrugs, vier jaar de cel in.
De zaak kwam aan het rollen via Signal, een versleutelde berichtendienst. In de telefoon van de ander stond een chatgesprek met het account van de verdachte. Daarin stuurde hij foto's van witte blokken met stempels: een 7, een Mercedes-embleem en een gespiegelde letter P. Ook liet hij weten dat het merk 'GOAT' in de blokken en de verpakking was verwerkt. Bij een doorzoeking van zijn bedrijf op 17 maart 2026 vond de politie in een agenda een handgeschreven notitie. Die noemde namen, acht keer 'GOAT', vijf keer 'cilinders', bedragen met een k erachter en het woord 'opgehaald'. Aantallen en vorm kwamen precies overeen met de foto van 26 mei 2025.
De verdachte zei dat het om dummy's van gipspoeder ging. Hij zou ze met de ander hebben gemaakt om tijd te winnen in een conflict met Colombianen die een verdwenen partij cocaïne terugwilden. De rechtbank gelooft dat niet. De uiterlijke kenmerken op de foto's komen overeen met wat verbalisanten van cocaïne kennen, en ook de woorden van de verdachte wijzen die kant op, zoals 'mooi systeem die pulp' en '100 gram is uitgekookt op 97,8 top spullen'. In een eerder politieonderzoek naar de ander bleek bovendien dat cocaïne werd ingevoerd in cilindervormige assen. Eén zo'n pakket woog 1,07 kilo en had dezelfde grootte als de cilinders op de foto. De bedragen op de notitie liggen dicht bij de groothandelsprijs van een kilo cocaïne in dat jaar. De verdachte kwam bovendien pas na ontvangst van het einddossier met zijn verhaal, zonder dat concreet te maken. De problemen met de Colombianen begonnen in juli 2025, ruim anderhalve maand na de foto. Omdat de verdachte zelf de pakketten in een milieukast op zijn bedrijf bewaarde, had hij de cocaïne opzettelijk in bezit.
Het tweede bewezen feit speelt van 23 februari tot en met 17 maart 2026. In telefoons van de man, een Samsung in de badkamerlade en een Samsung op het nachtkastje, stonden Signal-gesprekken over de koop en verkoop van blokken cocaïne, over een boot en een rederij en over het vervoer ('tp', 'expi', 'gate out'). De rechtbank is voorzichtig met de duiding, omdat de chats mogelijk niet volledig zijn en niet alle accounts zijn geïdentificeerd. Toch bleven de gesprekken niet bij praten: er werd een filmpje gedeeld uit een loods van een havenbedrijf, met een man op een heftruck en locatielijsten met unieke palletcodes. Pallets met bananen zijn volgens de rechtbank een veelgebruikte dekking voor cocaïne. Zendmastgegevens en camerabeelden tonen dat de man op 4 maart 2026 met drie onbekende personen een voormalig wegrestaurant bezocht. Dat noemt de rechtbank een ontmoeting over de import van drugs. Zijn verweer dat de gesprekken geen basis in de werkelijkheid hadden, verwerpt de rechtbank. Zij oordeelt dat hij een invoerlijn voor cocaïne voorbereidde, met contacten op vrachtschepen en bij een rederij en met corrupte contacten in het havenbedrijf.
Van het derde onderdeel van de tenlastelegging, een poging tot afpersing van de ander waarbij het ging om een cocaïneschuld, wordt de man vrijgesproken, net als de officier van justitie vroeg. Er waren GPS-trackers onder de auto's van de ander geplaatst en zijn verplaatsingen werden gevolgd. Dat geeft volgens de rechtbank te denken, maar het bewijst niet dat de verdachte wederrechtelijk voordeel nastreefde, behulpzaam was bij afpersing, of zelf geweld of dreiging met geweld gebruikte.
Bij de straf wijst de rechtbank op het oriëntatiepunt voor het bezit van 10 tot 20 kilo cocaïne: 30 maanden onvoorwaardelijk. Daar komt bij dat de man een prominente rol had in de voorbereiding van verdere drugsdelicten. Hij werd in 2023 al onherroepelijk veroordeeld tot 18 maanden cel voor overtreding van de Opiumwet, en dat weegt zwaarder. De rechtbank veroordeelt hem tot vier jaar gevangenisstraf, met aftrek van het voorarrest. De officier van justitie eiste zes jaar. De in beslag genomen voorwerpen, onder meer drie GPS-trackers, een gsm en enkele briefjes, worden verbeurdverklaard.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 5 november 2026
Strafrecht Rechtbank herstelt vonnis: verdachte moet alsnog € 374,51 schadevergoeding betalen In een strafzaak bij de rechtbank Overijssel was de beslissing over de schade van een benadeelde in het vonnis wel uitgebreid onderbouwd, maar niet in het dictum terechtgekomen. Daardoor stond de uitkomst over die schadevergoeding niet in het slot van het vonnis, waar de rechtbank haar beslissingen vastlegt.
De rechtbank in Zwolle heeft dit gebrek hersteld met een herstelvonnis van 5 november 2026, dezelfde dag als het oorspronkelijke vonnis. Volgens de rechters ging het om een fout die voor iedereen direct te zien was en die zich leent voor een eenvoudig herstel. Een nieuwe zitting of een nieuwe inhoudelijke beoordeling was daarvoor niet nodig. De rechtbank voegde de ontbrekende zinnen toe aan het dictum van het eerdere vonnis, onder de zin over de algemene voorwaarde dat de verdachte zich tijdens de proeftijd niet aan een strafbaar feit mag schuldig maken.
De benadeelde partij had een vordering ingediend. De rechtbank wijst een deel daarvan toe: € 374,51, die bestaat uit materiële schade. De verdachte moet dat bedrag betalen, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 16 december 2025. Daarnaast wordt hij veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt. Die zijn tot nu toe begroot op nihil. Ook de kosten van betekening van het vonnis en de kosten van de tenuitvoerlegging en invordering komen voor rekening van de verdachte.
Behalve de schadevergoeding legt de rechtbank een schadevergoedingsmaatregel op. Daarmee moet de verdachte hetzelfde bedrag van € 374,51 plus rente aan de Staat der Nederlanden betalen, ten behoeve van de benadeelde. Blijkt volledig verhaal niet mogelijk, dan kan gijzeling worden toegepast voor de duur van 3 dagen. Die gijzeling heft de betalingsverplichting niet op. De twee verplichtingen vullen elkaar aan: betaalt de verdachte aan de Staat, dan vervalt zijn verplichting tegenover de benadeelde, en andersom.
Voor het overige deel van de vordering, een bedrag van € 8.919,55, is de benadeelde partij niet-ontvankelijk. De rechtbank beoordeelt dat deel dus niet. De benadeelde kan het wel nog aan de burgerlijke rechter voorleggen.
Het herstelvonnis laat het oorspronkelijke vonnis verder in stand en vormt daarmee een geheel. Het zet geen nieuwe termijn voor hoger beroep in gang. De griffier hecht het herstelvonnis aan het oorspronkelijke vonnis en stuurt het naar de partijen.
De rechtbank herstelt het vonnis dus door alsnog toe te wijzen: de verdachte moet € 374,51 schadevergoeding plus wettelijke rente betalen, met een gelijkluidende schadevergoedingsmaatregel en een niet-ontvankelijkverklaring voor de resterende € 8.919,55.
Rechtbank Overijssel · 5 november 2026
Strafrecht Man krijgt 180 uur taakstraf en contactverbod voor belagen van ex en overtreden gedragsaanwijzing Een man uit Eindhoven maakte het leven van zijn ex-partner anderhalve maand lang tot een nachtmerrie. Hij dreigde seksueel getinte foto's en video's van haar openbaar te maken, maakte nepaccounts aan om haar te intimideren, benaderde mensen uit haar omgeving, liet maaltijden bezorgen bij haar thuis en bij familieleden, en zocht haar op haar werk op. Dat gebeurde in de periode van maart tot mei 2025.
De vrouw deed op 25 maart 2025 aangifte van sextortion en computervredebreuk, en op 11 april 2025 opnieuw aangifte, nu wegens stalking en smaad of laster. Op 27 maart 2025 had de politie al een stopgesprek met de man gevoerd. Op 6 mei 2025 kreeg hij van de officier van justitie een gedragsaanwijzing: hij mocht geen contact meer zoeken met de vrouw en moest uit de buurt van haar woning en werk blijven. Die aanwijzing liep tot 5 augustus 2025.
Op 22 juli 2025 ging het opnieuw mis. De vrouw liep met een vriendin naar een bank in de Eindhovense binnenstad om geld te storten. De man liep direct achter haar aan naar binnen. Toen de vrouw en haar vriendin hem zagen, gingen ze weer naar buiten. Even later, toen zij terugkeerden, bleef de man in de buurt, keek naar binnen en wachtte buiten. Camerabeelden die de politie bekeek bevestigden dat verloop. Zowel de vrouw als haar vriendin verklaarde dat hij bij het passeren zei: 'dit is nog maar het begin', of woorden van die strekking. Volgens de vrouw was ze erg bang en begon ze te trillen.
De man bekende de belaging, maar de rechtbank kortte de bewezen periode in: pas vanaf 27 maart 2025, het stopgesprek, was het voor hem duidelijk dat hij haar met rust moest laten. Voor de overtreding van de gedragsaanwijzing pleitte zijn raadsvrouw voor vrijspraak. Hij zou de vrouw per toeval zijn tegengekomen en niets hebben gezegd. De rechtbank volgde dat niet: de verklaringen van de vrouw en haar vriendin sluiten aan op de camerabeelden, en de man liep haar niet alleen tegen het lijf, maar wachtte op haar en liep achter haar aan.
Bij de strafmaat woog zwaar dat de man informatie gebruikte die hij had gekregen toen de twee nog een relatie hadden, en daarmee misbruik maakte van het vertrouwen van de vrouw. Ook gebruikte hij haar privéomstandigheden om haar extra angst aan te jagen. Rekening hield de rechtbank verder met zijn eerdere veroordeling voor soortgelijk gedrag, waarvoor hij forse straffen kreeg. De officier van justitie had 240 uur taakstraf en een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf van een maand geëist. De rechtbank koos voor een lagere taakstraf maar een zwaardere voorwaardelijke straf.
De rechtbank legde de man een taakstraf van 180 uur op, met 90 dagen hechtenis als hij die niet of niet goed verricht. Daarbovenop kreeg hij drie maanden gevangenisstraf, geheel voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. Als bijzondere voorwaarden mag hij geen contact zoeken met de vrouw en zich niet ophouden binnen 500 meter van drie straten in Eindhoven waar zij woont, werkt en naar school gaat. Daarnaast kreeg hij voor twee jaar een contactverbod en een gebiedsverbod als vrijheidsbeperkende maatregel, met twee weken vervangende hechtenis bij elke overtreding en ten hoogste zes maanden in totaal. Omdat de rechtbank ernstig rekening houdt met een nieuwe belasting van de vrouw, zijn die maatregelen direct uitvoerbaar.
De vrouw had € 290,19 aan materiële en € 5.000 aan immateriële schade gevorderd. De rechtbank wees de materiële schade volledig toe en kende € 3.500 immateriële schadevergoeding toe, samen € 3.790,19, vermeerderd met wettelijke rente. Het overige deel van € 1.500 kan zij alleen bij de burgerlijke rechter aanbrengen. De man moet dat bedrag ook aan de Staat betalen via de schadevergoedingsmaatregel, met gijzeling van 37 dagen als verhaal niet lukt. Betaalt hij aan een van beiden, dan vervalt de plicht jegens de ander. Zijn iPhone 14 Pro wordt verbeurdverklaard, de overige in beslag genomen spullen krijgt hij terug.
Rechtbank Oost-Brabant · 6 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 60 maanden cel op voor invoer van 100 kilo cocaïne via IKEA-parkeerplaats Breda Op 13 februari 2026 reden twee auto's vanuit België richting Nederland. In de Citroën van een medeverdachte lagen vier zwarte sporttassen, die een man vlak voor de grens daarin had gezet. Zelf reed hij in een Audi voorop. Via de telefoon kreeg hij aanwijzingen van iemand anders: op het parkeerterrein van IKEA in Breda zou hij iemand ontmoeten die in een blauwe Kia zat.
Op die parkeerplaats wisselde de man met de bestuurder van de Kia een briefje van vijf euro uit. Zo'n geldbriefje dient in het criminele circuit als 'token': de ontvanger laat daarmee zien dat hij de juiste persoon is. Daarna haalden beide mannen de vier tassen uit de Citroën en legden ze in de kofferbak van de Kia. De verdachte reed weer terug richting België, de Kia-bestuurder naar Amsterdam. Onderweg werd die laatste gecontroleerd. Elke tas bleek 25 kilo cocaïne te bevatten, samen 100 kilo. De straatwaarde schat de rechtbank op 5 tot 7 miljoen euro.
De verdachte, een man zonder vaste woon- of verblijfplaats in Nederland, ontkende dat hij wist dat het om cocaïne ging. Volgens hem deed hij een wederdienst voor iemand van wie hij had gehoord dat die zich met softdrugs bezighield, en dacht hij dat hij hasj vervoerde. Wie die persoon was, wilde hij niet zeggen. De verdediging vroeg om vrijspraak omdat opzet niet te bewijzen zou zijn.
De rechtbank volgt dat niet. Dat hij iets illegaals vervoerde, volgt volgens haar al uit de omstandigheden: vier zware tassen, telefonisch aangestuurd, een korte overdracht aan een onbekende en een geldbriefje als herkenningsteken. Daarmee heeft hij minstens bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat de tassen cocaïne bevatten. Bovendien zette hij de tassen vóór de grens in de auto van een ander, zonder daarvoor een plausibele verklaring te geven. Daaruit leidt de rechtbank af dat hij het risico van een aanhouding bij een ander wilde leggen. Dat hij zelf meende dat het om softdrugs ging, vindt de rechtbank niet aannemelijk. Ze acht invoer van 100 kilo cocaïne, samen met anderen, wettig en overtuigend bewezen. Het subsidiair tenlastegelegde vervoer en bezit komt daardoor niet meer aan bod.
Bij de straf stelt de rechtbank de omvang van de lading voorop. Zo'n hoeveelheid wijst op georganiseerde drugshandel, met gezondheidsschade, criminele geldstromen die met de gewone economie verweven raken en geweld tussen criminele groepen. De landelijke oriëntatiepunten voor straftoemeting gaan niet verder dan 10 tot 20 kilo, met 60 tot 72 maanden cel in georganiseerd verband. Volgens de rechtbank was de man bovendien meer dan alleen een koerier: hij reed voor de auto met de drugs uit en legde het risico van de invoer bij een ander. Zijn blanco strafblad in Nederland en België en zijn persoonlijke omstandigheden wegen mee. Het argument van de verdediging dat zijn detentie zwaarder is door de verblijfsstatus en het inreisverbod, waardoor hij geen gebruikelijke detentiefasering krijgt, verandert het oordeel niet.
De rechtbank veroordeelt de man tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 60 maanden, met aftrek van voorarrest. Dat is precies wat de officier van justitie eiste; de verdediging had 36 maanden bepleit, waarvan 12 voorwaardelijk. De straf wordt volledig binnen de gevangenis uitgezeten tot voorwaardelijke invrijheidstelling wordt verleend. Over het beslag hoefde de rechtbank niet te beslissen, omdat de man daarvan afstand had gedaan.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 5 november 2026
Strafrecht Hof spreekt man vrij van mishandeling echtgenote: duw was noodweer Een man uit de regio Utrecht duwde op 26 februari 2025 zijn echtgenote, waardoor zij ten val kwam. Dat leidde tot een strafzaak wegens mishandeling. Volgens de man deed hij het uit noodweer: zijn vrouw, die onder invloed van alcohol was, had zijn dochter vastgepakt en geduwd.
De zaak begon met een strafbeschikking van het openbaar ministerie. Verdachte maakte daar bezwaar tegen. De politierechter in de rechtbank Midden-Nederland veroordeelde hem op 30 oktober 2025 tot een taakstraf van 60 uren, met 30 dagen hechtenis als vervangende straf. Ook kende de politierechter de vrouw een schadevergoeding toe van € 3.255,03: € 1.755,03 voor materiële schade en € 1.500 voor immateriële schade. De man ging in hoger beroep, dat het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden op 23 oktober 2026 behandelde.
De advocaat-generaal vond het ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen. Een noodweersituatie zag hij niet, onder meer omdat die geen steun vond in de eerste verklaring die de man bij de politie aflegde. En als er al sprake was van noodweer, dan had de man volgens hem te vroeg en te hard geduwd. De raadsman van de verdachte stelde dat zijn cliënt zich mocht verdedigen tegen een ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding. Volgens hem was de vrouw de dochter in de gang gevolgd, had zij haar vastgepakt en geduwd en had zij op verzoek van de man niet willen weggaan.
Het hof stelde vast dat de man heeft geduwd, omdat hij dat zelf zei en de vrouw zich niet meer goed kon herinneren wat er was gebeurd. Voor een geslaagd beroep op noodweer hoeft de feitelijke grondslag niet buiten redelijke twijfel vast te staan; het is genoeg dat die voldoende aannemelijk is. Het hof vond dat hier het geval, mede omdat de dochter dit bevestigde. Zij verklaarde bij de politie dat haar moeder haar bij de arm had vastgepakt en geduwd. Bij de rechter-commissaris voegde zij toe dat haar moeder op hen af kwam rennen en aan haar trok, waarna haar vader zijn vrouw van zich af duwde.
Het vastpakken en duwen van de dochter en de verdachte noemt het hof een wederrechtelijke aanranding. Daartegen mocht de man optreden. Zijn duw beoordeelde het hof als terughoudend en proportioneel. Bovendien had hij op dat moment geen reële mogelijkheid om zich aan de situatie te onttrekken, omdat zijn vrouw de dochter vasthield. Een beroep op noodweer slaagt dan, waardoor de duw niet wederrechtelijk is en geen mishandeling oplevert.
Het hof vernietigde daarom het vonnis van de politierechter en sprak de man vrij. Ook de strafbeschikking van 7 mei 2025 vernietigde het. De vordering van de echtgenote, die in hoger beroep haar oorspronkelijke eis van € 7.860,91 handhaafde, verklaarde het hof niet-ontvankelijk, omdat de schade niet voortkomt uit een bewezen strafbaar feit. De proceskosten van de benadeelde partij werden op nihil begroot.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 6 november 2026
Strafrecht