Rechter verklaart verzet van Tradecast Video tegen faillissement ongegrond na onttrekking advocaat Het Zwolse bedrijf Tradecast Video B.V. is op 29 september 2026 failliet verklaard op verzoek van een schuldeiser. Het bedrijf wilde daar iets aan doen: het diende verzet in tegen de faillietverklaring, in de hoop het faillissement ongedaan te maken. In het verzetschrift stond dat een derde genoeg geld beschikbaar zou stellen om de vordering van de schuldeiser en de kosten van het faillissement te betalen. Dat geld zou worden gestort op de derdengeldrekening van de advocaat van Tradecast.
Het liep anders. Op 26 oktober 2026 maakte de advocaat van Tradecast bekend dat hij zich aan de zaak onttrok. Een dag later, op 27 oktober 2026, liet de bestuurder van het bedrijf per e-mail weten dat hij het verzet wilde intrekken. Daarmee stond de rechtbank voor een procedureel probleem. In een faillissementsprocedure moet een bedrijf zich laten vertegenwoordigen door een advocaat. Die was er niet meer, en Tradecast had geen nieuwe advocaat gesteld. Zonder advocaat kan het bedrijf zelf geen proceshandelingen verrichten. De rechtbank kon het verzet daarom niet simpelweg als ingetrokken beschouwen en moest een beslissing nemen.
De rechtbank had Tradecast de gelegenheid kunnen geven om alsnog een andere advocaat in te schakelen, maar zag daar geen reden toe. Er was namelijk niet gebleken dat de beloofde betaling daadwerkelijk was gedaan. De oud-advocaat had niet laten weten dat hij het geld had ontvangen, en Tradecast zelf had niet gesteld dat zij het geld had laten betalen of op andere wijze beschikbaar had. Het bedrijf probeerde bovendien juist het verzet in te trekken, wat niet past bij iemand die denkt dat de schuld alsnog kan worden voldaan.
Op grond daarvan oordeelde de rechtbank dat Tradecast nog steeds in de toestand verkeert dat zij heeft opgehouden te betalen. Dat is de voorwaarde voor een faillissement. Omdat niet was aangetoond dat er voldoende middelen waren om de schuldeiser en de faillissementskosten volledig te voldoen, was er geen grond om het faillissement terug te draaien.
De rechtbank Overijssel verklaarde het verzet daarom ongegrond en wees het verzoek om het faillissement te vernietigen af. Tradecast blijft failliet, met mr. W.M. Limberger als curator en mr. S.J.S. Groeneveld-Koekkoek als rechter-commissaris.
Rechtbank Overijssel · 27 oktober 2026
Civiel Recht Faillissement Pineda International op Bonaire opgeheven wegens gebrek aan baten Pineda International B.V., een bedrijf gevestigd op Bonaire, is niet langer failliet. Het Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba heeft het faillissement opgeheven, omdat er te weinig geld in de boedel zit om de kosten van het faillissement en de overige schulden van de boedel te betalen.
Pineda werd op 5 juni 2025 op eigen verzoek failliet verklaard. Het Gerecht benoemde mr. D. Narvaez als curator. Hij bracht op 7 november 2025 een eerste openbaar verslag uit aan de rechter-commissaris, de rechter die toezicht houdt op het faillissement, en op 13 september 2026 een tweede. De rechter-commissaris droeg het faillissement vervolgens voor opheffing voor.
Op 19 oktober 2026 vond de mondelinge behandeling plaats. De curator had vooraf laten weten dat hijzelf en de bestuurder van Pineda niet zouden komen.
Volgens de Faillissementswet BES kan de rechter een faillissement opheffen als de toestand van de boedel daartoe aanleiding geeft. Een commissie van schuldeisers moet dan worden gehoord, als die er is, en de gefailleerde moet behoorlijk zijn opgeroepen. Het Gerecht stelde vast dat er geen commissie van schuldeisers was en dat Pineda op de juiste wijze was opgeroepen.
Daarna was de vraag of de boedel genoeg geld had. Het Gerecht stelde vast dat er niet voldoende baten zijn voor de faillissementskosten en de overige boedelschulden. Daarmee was aan de voorwaarden voor opheffing voldaan. Het Gerecht zag ook geen bezwaren tegen opheffing.
Een schuldeiser had wel vragen gesteld aan de curator en de rechter-commissaris. Hij wilde weten of nader onderzoek nodig was naar het handelen van de bestuurders. De rechter-commissaris oordeelde dat de curator dat onderzoek op goede gronden achterwege mocht laten. Dat stond opheffing volgens het Gerecht niet in de weg.
Het Gerecht beveelt daarom op 22 oktober 2026 de opheffing van het faillissement van Pineda International B.V. wegens gebrek aan baten. De griffier schrijft de dag waarop de beschikking in kracht van gewijsde is gegaan in het Faillissementsregister in.
Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba · 22 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechtbank verleent schuldenares schone lei ondanks nieuwe schulden tijdens schuldsanering Een vrouw die onder de schuldsaneringsregeling (WSNP) viel, heeft aan het einde van haar traject de zogenoemde schone lei gekregen. Dat betekent dat schuldeisers hun nog openstaande vorderingen na afloop niet meer bij haar kunnen opeisen.
De schuldsaneringsregeling was op 21 februari 2026 uitgesproken. De bewindvoerder beoordeelde aan het einde van het traject of de vrouw haar verplichtingen had nageleefd. Daarbij gaat het onder meer om de informatieplicht, de verplichting om te solliciteren en inkomen te genereren, en de plicht om een deel van haar inkomen af te dragen aan de boedel. Op al die punten was zij haar verplichtingen nagekomen.
Er was echter één complicatie: tijdens de schuldsaneringsregeling had de vrouw nieuwe schulden laten ontstaan. Bij energiebedrijf Eneco stond nog € 1.380,49 open, en bij zorgverzekeraar Zilveren Kruis € 154,14. Het laten ontstaan van nieuwe schulden is een overtreding van de regels van de schuldsanering en geldt in principe als een toerekenbare tekortkoming.
De rechtbank stelde die tekortkoming ook vast, maar oordeelde dat zij buiten beschouwing kon blijven vanwege haar geringe betekenis. Voor beide nieuwe schulden liepen namelijk betalingsregelingen. Bovendien had de vrouw ter zitting beloofd dat zij de schuld bij Zilveren Kruis in één keer zou aflossen zodra haar salaris op 26 oktober 2026 zou binnenkomen. De rechtbank nam die toezegging mee in haar oordeel.
Een schuldeiser, die zelf door de onbetaalde vordering in de schuldsaneringsregeling terecht was gekomen, verscheen ook ter zitting. Zij liet weten bereid te zijn een betalingsregeling te treffen als de vrouw na afronding van het traject alsnog vrijwillig zou willen aflossen. Daarnaast vroeg zij de rechtbank te beoordelen of haar vordering terecht als gewone vordering was aangemerkt en niet als bevoorrechte vordering. De rechtbank wees dat verzoek af: de kwalificatie was al vastgesteld tijdens een eerder verificatieproces en kon in deze procedure niet meer ter discussie worden gesteld.
De rechtbank verleende de schone lei. De verplichtingen van de vrouw uit de schuldsaneringsregeling eindigden op 21 augustus 2026. Het salaris van de bewindvoerder werd vastgesteld op maximaal € 5.738,34.
Rechtbank Rotterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechter weigert uitstel van ontruiming aan huurder in schuldsanering: schuldhulp loopt niet Een huurder uit de regio Drechtsteden dreigde zijn woning uit te moeten. De rechtbank Rotterdam had op 16 april 2026 de ontruiming van zijn huurwoning bevolen, en op 13 mei 2026 kondigde een deurwaarder aan dat de ontruiming op 16 juli 2026 zou plaatsvinden. De man had schulden gekregen door een terugval van zijn inkomsten. Hij meldde zich bij de Sociale Dienst Drechtsteden voor hulp en vroeg de rechter op 15 juli 2026, een dag voor de aangekondigde ontruiming, om toelating tot de schuldsaneringsregeling. Daarbij vroeg hij ook om een voorlopige voorziening: een spoedmaatregel waarmee de verhuurder zes maanden niet zou mogen ontruimen.
De behandeling van het verzoek schoof flink op. De zitting stond eerst gepland op 22 juli 2026, maar werd op herhaald verzoek van de man, steeds kort voor de zitting, driemaal verplaatst. Uiteindelijk vond de zitting plaats op 14 oktober 2026. De man kwam niet opdagen, ook al was hij behoorlijk opgeroepen. De verhuurder, Stichting Woonkracht10, liet via haar deurwaarder weten dat zij zich refereert aan het oordeel van de rechtbank, en was evenmin op de zitting aanwezig.
De rechtbank stelde eerst vast dat er sprake was van een bedreigende situatie, de wettelijke voorwaarde voor zo'n voorziening. Er lag immers een ontruimingsvonnis en een aanzegging van de ontruiming. Het idee achter de voorziening is dat een schuldenaar een adempauze krijgt om met zijn schuldeisers een regeling te treffen. De wet geeft geen criterium voor de beslissing zelf, dus woog de rechtbank het belang van de man om in zijn woning te blijven af tegen het belang van de verhuurder om het vonnis uit te voeren.
Die afweging viel in het nadeel van de man uit. De rechtbank vond het onvoldoende aannemelijk dat de lopende huur kan en zal worden betaald. In het verzoekschrift stond een netto inkomen van € 2.850 per maand en een huur van € 848,11, maar die cijfers waren niet te controleren. Het bleef onduidelijk of de man de afgelopen maanden de huur had betaald, en hij gaf op de zitting geen toelichting.
Bovendien bleek uit de verklaring van de medewerker van de schuldhulpverlening dat de communicatie met de man uiterst moeizaam verloopt. Ondanks herhaalde pogingen was het niet gelukt een afspraak te maken om het schuldhulptraject op te starten. De schuldhulpverlening had geen inzicht in zijn inkomsten, uitgaven en schuldenlast, en budgetbeheer was niet begonnen. Volgens de rechtbank ontbrak daardoor de overtuiging dat de man zich zou inspannen om zijn schuldenprobleem op te lossen.
Omdat het minnelijke schuldhulptraject niet op korte termijn zal zijn afgerond, verklaarde de rechtbank de man ook niet-ontvankelijk in zijn verzoek om toelating tot de schuldsaneringsregeling. Een niet-ontvankelijkverklaring betekent dat de rechter het verzoek niet inhoudelijk behandelt. De rechtbank wees erop dat de man later een nieuw verzoek kan indienen.
De rechtbank wees de voorlopige voorziening af, waardoor de verhuurder de ontruiming van de woning niet hoeft uit te stellen, en verklaarde de man niet-ontvankelijk in zijn verzoek tot toelating tot de schuldsaneringsregeling.
Rechtbank Rotterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechtbank laat vrouw toe tot schuldsanering na faillissement ondanks gokschulden van partner Een vrouw uit de regio Hoeksche Waard vroeg de rechtbank Rotterdam haar faillissement om te zetten naar een schuldsaneringsregeling (Wsnp). Haar faillissement was op 4 november 2025 uitgesproken op verzoek van een schuldeiser, niet op eigen aangifte. De rechtbank moest beoordelen of zij daarvoor in aanmerking kwam.
Er waren twee obstakels die toewijzing in de weg leken te staan. Ten eerste had de vrouw een schuld bij de Belastingdienst voor motorrijtuigbelasting, die niet te goeder trouw was ontstaan. Ten tweede was er via haar bankrekening € 1.444 vergokt bij online gokbedrijven. Hoewel haar partner dat geld had vergokt, ging het van haar eigen rekening en had zij daarop toezicht moeten houden. De curator wees daar ook op.
De rechtbank zag echter aanleiding om een uitzondering te maken via de zogeheten hardheidsclausule. De vrouw staat inmiddels onder beschermingsbewind, waardoor het ontstaan van nieuwe schulden onwaarschijnlijk is. Haar partner heeft zich aangemeld bij Cruks, het register voor mensen met gokproblemen, en staat zelf ook onder beschermingsbewind. De rechtbank oordeelde dat de omstandigheden die tot de schulden hebben geleid voldoende onder controle zijn gebracht.
Wel stelde de rechtbank een stevige eis: de vrouw moet zich in de schuldsanering volledig inspannen om te werken. Zij werkt nu 24 uur per week en kan haar kinderen vanwege wachtlijsten bij kinderopvang nog niet fulltime aan de opvang toevertrouwen. De rechtbank maakte echter duidelijk dat de zorg voor kinderen in beginsel geen reden is om de volledige inspanningsplicht niet na te komen. De vrouw stemde ter zitting in met deze verplichting.
De vrouw had ook gevraagd de looptijd van de schuldsanering eerder te laten ingaan, zodat de periode dat zij al in faillissement zat zou meetellen. Dat verzoek wees de rechtbank af. Daarvoor is vereist dat de schuldenaar tijdens het faillissement al volledig aan zijn verplichtingen heeft voldaan, inclusief de inspanningsplicht om fulltime te werken of aantoonbaar te solliciteren. Dat was hier niet het geval: de vrouw werkte maar 24 uur per week en had slechts vier sollicitaties gedaan in september 2026, die bovendien niet aan de rechtbank waren overgelegd.
De rechtbank hief het faillissement op en sprak de schuldsaneringsregeling uit met een looptijd van 18 maanden, ingaande op 28 oktober 2026. Het salaris van de curator werd vastgesteld op € 7.336,01 en de verschotten op € 293,44, beide exclusief btw en ten laste van de schuldenares.
Rechtbank Rotterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht