mr. Myrte Winters

Winters studeerde Nederlands recht aan de Universiteit van Amsterdam en aan de Universiteit Leiden. Tijdens haar studie was zij al actief werkzaam in de Amsterdamse horeca, een combinatie die haar latere specialisatie mede heeft gevormd. Na het afronden van haar studie werd zij in 2010 beëdigd als advocaat.

Na haar beëdiging in augustus 2010 bouwde Winters haar ervaring op bij het kantoor De Klerk en Rozemeijer. In 2019 maakte zij de overstap naar Meester Advocaten, een Amsterdams kantoor dat zich toelegt op juridische dienstverlening aan de horecabranche. Daar bouwde zij haar praktijk verder uit op de terreinen arbeidsrecht, vastgoedrecht en samenwerkingsgeschillen. Aan haar loopbaan ging een carrière in de horeca zelf vooraf: gedurende ruim tien jaar werkte zij bij Café-Restaurant Amsterdam, waar zij opklom van medewerkster in de bediening tot floor- en back-officemanager. Vervolgens was zij betrokken bij de opening van Café-Restaurant Dauphine. Die achtergrond vormt tot op de dag van vandaag een herkenbare basis voor haar juridische praktijk.

De cliënten van Winters zijn overwegend actief in de horecabranche: van grote fastfoodketens en franchisebedrijven tot individuele horecaondernemers. Haar zaken lopen uiteen van ontslagkwesties en arbeidsrechtelijke procedures tot vastgoedgeschillen en zakelijke scheidingen. Zo trad zij op als gemachtigde in een procedure over de afwijzing van een verzoek tot verlenging van een exploitatievergunning, waarbij de vraag aan de orde was of de weigering een onaanvaardbare doorkruising van het publiekrecht opleverde en hoe de betrokken belangen gewogen moesten worden. In een zaak op het gebied van verbintenissenrecht stond zij een eiser bij die aanspraak maakte op loon na opzegging van een overeenkomst van opdracht, waarbij de reikwijdte van artikel 7:411 BW centraal stond. Eerder vertegenwoordigde zij eisers in een geschil over een geldleningsovereenkomst waarbij de woning van de leningnemers na niet-tijdige aflossing was overgedragen aan de leninggever en vervolgens aan een derde was verkocht; de leningnemers stelden dat de koopovereenkomst vernietigbaar was wegens misbruik van omstandigheden en een onjuiste voorstelling van zaken, maar de rechtbank wees de vorderingen af.